Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

lunes, 5 de enero de 2009

Natal 2008

Coma unha imaxe vale máis que mil palabras aí van unhas cantas de miles de palabras enimaxes, e algún pé de fotiño:
Chamar os seres queridos, ... ou que te chamen como no meu caso.


A Lúa é o que ten non para...

















Van chegando os convidados.















A mesa casi preparada:



Sopiña para a vexetariana (Nina, unha enfermeira de Estados unidos).














e un sabrosisimo molho de tomate




a bomba










para os carnivoros, un leitón (mamá mira como me coidan aquí) a este ritmo volto feito un barriletiño







e por se isto fose pouco...




toma azucar en vena!!!!










Pois a comer, aquí estilo mozambicano, cada un se serve e come o que queira.





E cehgou a hora dos presentes



Lúa e a súa guitarra, unha nove Hendrix está xurdindo.











ata o Suso tiña presente, que ilusión me fixo a sorpresa.









e todos a tocar a guitarriña










bueno algún non aguantou tanta caña.

11 comentarios:

Anónimo dijo...

Ay, q pinta tienen esos manjares... y yo por aqui con las centollas, los bueyes, los langostinos y el pulpo de toda la vida. Bueno, un año mas nos lo seguimos contando, eso es lo q importa. Me alegro de q te vayas mezclando en la vida mozambiqueña, aunq de momento como un giri. Y q disfrutes de las fiestas, deja el pabellon gallego bien alto!!
Un abrazo Susinho, y sigue viviendo!!

Anónimo dijo...

Cuanta fotito y que poca línea Estas bien????? o solo vago???
Que alegría y cierto puntito de tranquilidad verte tan arropadiño en esas fechas, aunq conociéndote casi no se dudaba, me gusta verlo en tu cara.
Pedazo menú!!!!Así Así, llevando hasta Mozambique el espíritu de madre de Teis, con comida para 1000 en la nevera, no se vayan a quedar con hambre......
Moitos Bicos e Feliz 09 sen Malaria...
Sachito.

Anónimo dijo...

Hola Suso
Que gracioso el nombre de tus peces "Tilapia", suena raro el nombre, pero son muy bonitos en las fotos de internet.
A Baltasar le pedí un peluche Tilapia, pero sabia lo que era, así que le tuve que pedir otras cosas...
Ya les diste mucho de comer para que se pongan gordos?.
Estas haciendo muchos castillos?
A que clase va Lúa? Yo ya voy a la de 5.

Chao Pescao.

Luis.

O SuSo dijo...

Pis si, David, todo estaba moi moi bo, e guiri cheguei e guiri vou sair deste pais, se me queda algo claro e que son un blanquiño aquí,podo coñecer pero iso dista un mundo de ser de aquí.
Sachito, non é por vagancia, hai peña, ei que ti non que din que escribo moito e quisen resumir a noite en fotiños, a comida bestial.
Luis, a Lúa está na guardería, pero é moi lista, castelos fixen dous, pero a area non é igual.
Os peixes estan francos pero pronto empezarán a engordar.
Gracias a todos, e moi bo ano 2009!!

Anónimo dijo...

Seica fuches tan bo que ata Mozambique che foron os Reis Magos,
a cea ten unha superpintaza, ti aprende moitas comidiñas desas exóticas, que xa faremos unha xornada gastronómica mozanbicana acá en Teis.
Un bico, Iria

O SuSo dijo...

Que ledicia ver tanto comentario o abrilo blog (ainda que algún era meu e xa non me acordaba),a verdade que si.
Bueno de momento eu non cociñei nada de aqui,ando a cen con mil cousas e só fixen cociña de supervivencia, en plan estudant,e ademáis cutre,pero en canto me estabilice,se algunha vez o consigo na miña vida, gustariame aprender a facer cousiñas.
Un bico

Anónimo dijo...

Feliz año Suso!
Me alegra ver que estás disfrutando de cada momento. Ahi estás tuuuu! Un beso enorme
Sonia

joel dijo...

QUE MARAVILLOSO VIAJE, QUE BUENAS FOTOS , QUE GRAN MOMENTO PARA TU VIDA Y PARA LA DE LOS QUE LA PODEMOS VER, SIGUE ASÍ...

O SuSo dijo...

Sonia, no era sin tiempo, que pasa que ese guapetón no te deja ni un ratico para acordarte de los amigos??Feliz año a ti también.

Riki rikiiii,non stop, nunca, la vida es lo que tiene, quieras o no, ella no para,un abrazo.

Anónimo dijo...

Qué pinta más buena tenía todo!! Me alegro de que hayas pasado la Navidad con gente maja y que te cuiden así de bien. Se te ve muy bien en la foto. Me alegro mucho.

Un beso

O SuSo dijo...

Graciñas Petite, a verdade e que o bo de non agardar que te acontezan cousas e que o final pasan. Eu vin coa mente preparada para as navidades que fosen, con ou sen xente, pero cuadrou ben.
Se lle sorris o mundo, que é o que te vai vir de volta?
Bjos