23/03/10
"¿Por qué porfiaba en seguir adelante?¿Por qué caminar y caminar buscando siempre esa mitificación del sur, esa continua renovación de gentes de todo color y condición? ¿Por qué someterme ese descalabro emocional de conectar con la realidad de la gente, del paisaje, y volver a los caminos solitarios, siempre solitarios? Atrás iba dejando momentos y momentos, la vieja campesina llorándome, el chiquillo bautizado con mi nombre, el "no te vayas hermano, quédate con
nosótros". Sudamérica me entregaba glaciares y condimentos, luchas políticas y canciones, raíces y ríos, pero sobretodo e inextinguible amor de sus gentes, la dimensión humana de su pueblo...Persistiría en mi estupidez soñátil partiendo siempre hacia donde me esperaban nuevos rostros con sus trabajos, nuevas manos afectivas, el dibujo incitante de un nuevo cerro en el horizonte..."
Buscando el Sur, de Román Morales García"
Este libro me descubrió en el Hierro, si, porque fue él quien vino a mi y me trajo un sinfín de olores, colores, sabores y emociones, también algún que otro recuerdo. Es la historia real de un joven Tinerfeño que, mochila a la espalda se recorre los 11.000 km que separan el Caribe colombiano de Tierra de Fuego. Libro más que recomendable para soñadores.
martes, 23 de marzo de 2010
martes, 2 de marzo de 2010
Mente creadora
2 Marzo 2009
É incrible como funciona a mente, o xeito como a imaxinación traballa cando un se prepara para ir a un sitio descoñecido, novo, a outra relidade, novas experiencias... aínda lembro cando me dixeron que ía traballar en Niassa, ese momento que agora parece tan lonxe, e fai menos de ano e medio.
A mente comezou a argallar das súas, procurei leer, ver fotos, tiña un gran oco negro que puña Niassa no fondo do meu pensamento... o fina deixei a miña busqueda, decidín que non quería saber demasiado de antemán, para non crear unha imaxe preconcevida.
Agora penso en todo o que vivín en Lichinga e Mozambique, todo o experimentado, as sensacións, e como pouco a pouco funme empapando dun país, dun xeito de ver a vida, a base de traballar con eles, sorrir con eles, facer relatorios(informes), comer e en definitiva ser e sentirme un máis na equipa da piscicultura do Niassa, branquiño, claro, pero un máis.
É incrible como funciona a mente, o xeito como a imaxinación traballa cando un se prepara para ir a un sitio descoñecido, novo, a outra relidade, novas experiencias... aínda lembro cando me dixeron que ía traballar en Niassa, ese momento que agora parece tan lonxe, e fai menos de ano e medio.
A mente comezou a argallar das súas, procurei leer, ver fotos, tiña un gran oco negro que puña Niassa no fondo do meu pensamento... o fina deixei a miña busqueda, decidín que non quería saber demasiado de antemán, para non crear unha imaxe preconcevida.
Agora penso en todo o que vivín en Lichinga e Mozambique, todo o experimentado, as sensacións, e como pouco a pouco funme empapando dun país, dun xeito de ver a vida, a base de traballar con eles, sorrir con eles, facer relatorios(informes), comer e en definitiva ser e sentirme un máis na equipa da piscicultura do Niassa, branquiño, claro, pero un máis.
Cando falo con algún amigo interesado no meu último ano, empezo a soltar unha maraña de datos, emocións, historias e demáis, que a min me resultan familiares e claras, pero entendo que poidan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora de datos inconexos e historias, comeza a transpirar...pero é así, e xa forma parte de min, este incrible e distinto lugar.
Si, é curioso como funciona a mente, lembro perfectamente o que imaxinei cando me dixeron que ía compartir oficina con as pescas en Lichinga, imaxinei un cuarto con pouca luz, o moviliario vello, olor a humidade e calor, mosquitos e dificultades para todo, e rodeado de xente extrana, que me observaría como a un marciano...en decembro voltei a visitar a oficina das pecas en Lichinga. O entrar pola porta viume coma un raio na testa todo o que imaxinara antes de chegar por primeira vez, debeu ser polo rencontro co lugar.
Concluín que a miña imaxinción acertara bastante: aquela casona vella, o pequeno cuarto con dúas mesas onde traballabamos, discutiamos, planexabamos e riamos 4 homes, o sector de acuicultura no Niassa. Os olores, algún que outro mosquito, calor e tamén frío.
Problemas,je,je... ata o de vir o da electricidade a cortar o suministro por impago, si, certamente case todo o que imaxinara cumprírase, só que aquelas persoas nunca me viron mal, e xa nunca máis van a ser extranos, nin eu para eles a xuzgar pola miradas, sorrisos sinceiros, polas apertas familiares e bendicións o verme aparecer pola porta en decembro, só dous meses despois de rematar o meu traballo e marchar de Lichinga.
Problemas,je,je... ata o de vir o da electricidade a cortar o suministro por impago, si, certamente case todo o que imaxinara cumprírase, só que aquelas persoas nunca me viron mal, e xa nunca máis van a ser extranos, nin eu para eles a xuzgar pola miradas, sorrisos sinceiros, polas apertas familiares e bendicións o verme aparecer pola porta en decembro, só dous meses despois de rematar o meu traballo e marchar de Lichinga.
ABRE A MENTE...
....E TODO SE FARÁ REAL.
2 Marzo 2010
Es increíble como funciona la mente, la forma como la imaginación trabaja cuando uno se prepara para ir a un sitio desconocido, nuevo, a otra relidad, nuevas experiencias... aún recuerdo cuando me dijeron que iba a trabajar en Niassa, ese momento que ahora parece tan lejano, y hace menos de año y medio.
La mente comenzó a discurrir de las suyas, intenté leer, ver fotos, mapas, blogs, tenía un gran hueco negro que ponía Niassa en el fondo de mi pensamiento, ni idea de como era realmente...al final abandoné la busqueda de información, decidí que no quería saber demasiado, para no crear una imagen previa.
Ahora pienso en todo lo que viví en Lichinga y Mozambique, todo lo experimentado, y sentido, como poco a poco me fui empapando de un país, de una manera de ver la vida, a base de trabajar con ellos, sonreír con ellos, hacer relatorios (informes), viajar por caminos, comer y en definitiva ser y sentirme uno más en el equipo de la piscicultura del Niassa, blanquito, claro, pero uno más.
Cuando hablo con algún amigo interesado en mi último año, empiezo a soltar un lío de datos, emociones, historias y demás, que para mi son familiares y claras, pero entiendo que puedan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora comienza la sudar...pero es así, y ya forma parte de mí, este increíble y distinto lugar.
Sí, es curioso como funciona la mente, recuerdo perfectamente lo que imaginé cuando me dijeron que iba a compartir oficina en las pescas en Lichinga, imaginé un cuarto con poca luz, el mobiliario viejo, olor a humedad y calor, mosquitos y dificultades para todo, y rodeado de gente extraña, que me observaría como a un marciano...en Diciembre del 2009 volví a visitar la oficina de las pescas en Lichinga. Al entrar por la puerta me vino como un rayo a la mente todo lo que había imaginado antes de llegar por primera vez.
Concluí que mi imaginación había acertado bastante, aquella casona vieja, el cuarto con dos mesas donde trabajábamos, discutiamos, planificábamos y reíamos 4 hombres, el sector de acuicultura en pleno, los olores, algún que otro mosquito, calor y también frío, problemas, je,je... hasta el de llegar el hombre de la electricidad a cortar el suministro por impago.
Sí, casi todo lo que había imaginado se había cumplido, sólo que aquellas personas nunca me vieron mal, y ya nunca más van a ser extraños, ni yo para ellos a juzgar por las sonrisas sinceras, los abrazos familiares y bendiciones al verme aparecer por la puerta este Diciembre, sólo dos meses después de acabar el proyecto y marcharme de Lichinga.
Etiquetas:
Traballo e experiencias en Niassa,
Vida en Lichinga
Suscribirse a:
Entradas (Atom)