Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

lunes, 22 de diciembre de 2008

traballiños da Vida


WORKSHOP E SEMANIÑA DE CURRE:
(15-19 de Dec)
O luns era o día, o motivo polo que vin a Maputo, o evento, o gran workshop da acuicultura Moçambicana. O primeiro, con representación de todas as provincias, e pola de Niassa, eu coma invitado.
Así que espertei ansioso polo evento, iban a asistir un montón de personalidades, incluido eu. Ducha e pequeno almorzo no hotel e logo subir a poñerme todo o guapo que me deixaban as circunstancias. Un pantalón limpo, un pouco enrugado pola mochila, e a camisa que tantos quebradeiros de cabeza deume onte conseguir. Aparencia aceptabel, non todos os días un coñece a un ministro, aínda que sexa de lonxe.
Xa abaixo no hall veña a esperar, e a esperar, jolín a puntualidade non é un forte neste país. E cando xa eran como as 8:45 chamei a Dra Helena, unha das organizadoras:
-Bom día Dra Helena.
-Bom día como é que descansou?(todos os días me preguntan o mesmo)
-Bem, Bem...mais estou a esperar no hall do hotel, vou para ai andando ou ven alguen.
-Non non,fique ahi, xa alguen vai a buscalo.
Outros 20 min, o peor de todo e que descubrín a tarde que o hotel Rubuma, que está aladiño do concello, tardase como 5 min dende o meu hotel, pero a ignorancia é o que ten.
Cheguei o salón de actos e inda non comezara nada,entón vin o Sr Pihale algo axitado e nervoso.
Bom día Sr Pihale.
-Bom día, bom día.
Algo non me encaixaba. Descubrín que por alí non estaba o meu carteliño co nome, así que eu debía ser dos “invitados” que sentaban no medio a esquerda do pasillo, xunto as embaixadas, FAO, Banco Mundial etc...pero eu preferín ficar alí, cos de Niassa.
O rato achegouse a Dra P R, e tamén sentou con nós.
Nesas eu xa descubrira o que pasaba, que era o que non encaixaba? A actitude do Sr Pi era moi distante para o que soe ser el, entón viume un tufillo coñecido, a longas noites de insomnio, sudoración etílica, corpo destrozado pola festa sen control, a día de reenganche coa boca seca e os ollos vermellos.
O meu amigo correuse unha juerga flamenca Maputo adiante,jodo.
Eu estaba superando o shock inicial de que este home estivera nestas condicións diante do ministro, viceministro, xefes e demais personalidades, cando comezou o evento.
Chegou o Ministro das pescas e todos en pé (lin no libro das bicis que é un dos seis ministros que participou na guerra da independencia coa FRELIMO)
Presentación do evento por parte de súa excelencia, que pronto debeu cansar ou a axenda era moi apertada, non sei, o caso e que o rato de empezar o tipo levntouse, moi digno el, e pirou. Volvendo so un rato antes do almorzo.
Comezou a charla, dúas presentacións de consultores independentes, afincados en Namibia.
A presentación, feita en Inglés, non tivo desperdicio, todas as condicións son idóneas para a piscicultura (INCLUSO A POLITICA!!!!), e nos inconvintes os de sempre, falla de centro/os de reproducción, falla de piensos específicos, falla de coñecemento por parte dos extensionistas e acuicultores, en fin.

Vaia que os tipos fixeron un bo diagnóstico, dando a importancia que ten a creación do INAQUA (Instituto Nacional de Desenvolvemento da Acuicultura , si sei que se comeron a D pero soaralles mellor así) este vai dirixir e coordinar as políticas no eido da acuicultura, tanto a pequena escala, como comercial.
Os tradutores eran pésimos e vendo que tampouco había para todos deixeille o meu a alguén, total os power point eran en inglés e o tipo falaba lento e claro.
O Sr Pi estaba intranquilo, movíase, facía respiración profundas (algunha impactoume de cheo), bebía auga, tomaba notas e preguntábame cousas a berros sen quitar o tradutor dos oídos, vaia fera.
Un litro de auga despois o Sr Pi , cos seus auriculares a saco, e sen nengún tipo de pudor, estaba placidamente durmindo, aí estas ti!!!
Eu, a minha camisa, e o Sr Pihale nos brazos de Morfeo
No cafecito arranqueime a botar un café, porque todo o mundo estaba a falar e ninguén se achegaba a mesa. Cando me din conta estaba apoiado nunha balconada observando a cidade, e o ollar a un lado, descubrín a un tipo con aparencia de inglés, que me sorría e ollaba con mirada de neno pequeno e traste.
Comezamos a falar, que si ti de quen ves sendo? Que bonito é este pais!, que se como te vai entón.
Era un dos que fixeron a avaliación, e gustei de falar con el. Cando a conversa non daba máis fun directo a por un piscicultor profesional, xa que me interesaba saber como e que estaba a facer. O Sr, un tipo maior, de pelo blanco, pitillo na boca e mirada inqueda, lembrábame moito a un comprador de marisco de Cangas. Comentoume o que producían e que querían conseguir reprodutores de Tilapia Nilótica puros, para facer unha línea de reprodutores potentes. Dándolle unha hormona as larvas para conseguir a reversión sexual, e dicir que as larvas femias se diferencien cando crecen en machos, isto faise por varios motivos, os machos crecen máis e máis rápido, evitando a perda de masa por gasto na reprodución e que se de reproducción incontrolada nos tanques, que poden levar a dexeneración xenética. Este método xa se practica en Sudamérica.
Volvimos entrar, e ante a miña sorpresa o paisano inglés co que estivera a falar era o que facía a presentación dos resultados. Estaba eu concentrado na presentación cando lle escoito dicir, “como estiven antes a falar cun técnico español, e dixome que o importante....”e ante o rebó e emoción, codazos incluidos, do Sr Pihale non conseguín saber que cousa interesante lle dixen aquel homiño sorrinte e superguiri.

A comida foi boa un bufet completo, e conversas co equipo do INAQUA.
Pola tarde unha exposición dun do equipo do INAQUA, un mapeo con SIX (Sistema de Información Xeográfica) de todas as zonas nas que se fai cultivos ou con posibilidades de facelos. Pareceume moi interesante, o principio, porque a presentación consistiu en media hora ou máis de pasar mapa por mapa por todas as zonas do país, sen aportar máis que , Na provincia de Gaza, a Zona de Xai-Xai, zonas idoneas para gaiolas, zonas idoneas para o cultivo de algas..... e asi todo o pais, sen aportar máis nada de información.
Poster de Niassa, a minha provincia.

Cheguei o hotel feito polvo, só din para conectarme un ratiño a internee e caer na cama.
O día seguinte acordei temprano, ben se temos en conta que empeza a haber claridade ás 4:30 da maña pois ás 7:30 non é moi temprano, claro.
Pequeno almorzo e sair a rúa, debían ser as 8:30 ou así e o calor xa era importante. Aínda sigo andando rápido como na casa, e claro aqui non se pode. E mellor ir despaciño e buscando a sombra das arbores que hai en case todas as rúas, agora entendo o das arbores.
O chegar o INAQUA, un escritorio(oficina) en transición, con mesas por todas partes, cables de conexións e teléfono, pastas (carpetas) con miles de enquisas, informes e demais, sentei un rato a recuperar folgos, ata sentín frío co aire acondicionado. As conversas eran nun ton que ía entre o dramatismo radicalmente esaxerado por non topar unha “pasta”, á hilaridade máxima por cuestións que eu veía normaliñas. Esta xente é así, e como algo lles faga gracia o repiten unha e outra vez, esmendrellándose cada vez como a primeira, home eu tres ou catro lle rio pero logo..., que capacidade de vivir na levedade.
Ou falando de seguido das facturas, dos cartos que gastan nisto ou naquilo, porque aquí o mesmo equipo leva todo, finanzas, contabilidade, xestión, formación, en fin ata levan o coche de aca para alá.
Cando a xefa rematou unha reunión subín a mostrarlle o meu traballo a ela e o Dr Edson, que presentara o tema dos mapas o día anterior. O dito choio, que levaba dous días dándome que facer, entre risiñas cómplices, olladas curiosas e mo bo roio, consistía nunha táboa de excell que resumía e modelaba as enquisas feitas no 2007 polos (lo) extensionistas de acuicultura en todas as provincias, porque aínda que a idea que eu traía a este país era que o tema non estaba organizado, topei, o ler o primeiro relatorio (informe) do INAQUA, en que si o esta, só que precisa máis coñecementos técnicos e de formas de traballar e máis fondos (por iso viu o Suso).
Cando vin os ollos dos dous que me estaban a escoitar as explicacións da táboa, dinme conta de que era unha ferramenta que non tiñan usado moito, e iso que estamos na capital e onde se dirixe o cotarro.
A xente aquí é moi orgullosa, case esaxerado, e gustanlle moito as formas, así que eu tratei de ser cauteloso e expoñer todo como se foran ocorrencias miñas que podían ser modificadas. Eles aportaron cambios as táboas e eu fíxenos agradecéndolles que me abrisen os ollos.
Cando rematei e pensaba que fixera un bo traballo, vai a xefa, os xefes por iso son xefes, e me di, maña vas a traballar co Dr Isaac, para traballor cos datos das enquisas. Iupi!
Antes de darme conta estaba a meter datiños nunha táboa de excell (isto sóame dalgo), ben os datos os metía o Isaac eu dictaba.
Bueno o mércores metinlle un pouco de presión porque non pode ser que un traballo así leve unha vida, e o pobre home se extresou, porque tiña que atenderme a min e dous ou tres compañeiros que lle facían coñas, lle pedían o ordenador para imprimir algo, lle solicitaban axuda para enchufar un cable, en fin o traballo tipico de oficina (en Mozambique). Cando deron as 12:30 e o tipo viu que eu ía a saco, dixome que el precisaba un descanso para comer, claro claro, eu cun café me chega. Pobre home, cando voltou e me veu no ordenador, eléctrico de cafeina, e ollando para el cunha cara de “ponte agora mesmo a currar, carallo” se lle debeu cortar a dixestión.
Unha vez metidas todos os datos do ano 2007 había que sacarlle o jugo, eu veía posibilidades, pero serviría de algo se el non o sabía facer e sobre todo se non lle interesaba, así que fixemos unhas táboas parciais cos datos resume, medias, sumas etc, e algunha gráfica a partir destes. Finalmente pedinlle que fose vendo as táboas e decidindo que lle parecía un dato importante. El agradeceu o posto a fronte e púxose mans a obra.
Logo no cuarto dábame esa risilla parva que non se sabe moi ben se é de tolo ou de iluminado, quizais sexa o mesmo, cando pensaba nos datos e que precisamente ese traballo era o que fixera na Confraría case que o último ano, pero bueno. Agora estaba metendo datos en excell, si, pero en África!

Para Sachito e David, graciñas polo apoio e polas dubidas,excell por sempre!:


WORKSHOP Y SEMANIÑA DE CURRE: (15-19 de Dec) El lunes era el día, el motivo por lo que vine a Maputo, el evento, el gran workshop de la acuicultura Moçambicana. El primero, con representación de todas las provincias, y por la de Niassa, yo como invitado.
Así que me desperté ansioso por el evento, iban a asistir un montón de personalidades, incluido yo, claro..
Ducha y “pequeno almorzo” en el hotel y luego subir a ponerme todo lo guapo que me dejaban las circunstancias. Un pantalón limpio, un poco arrugado por la mochila, y la camisa que tantos quebraderos de cabeza me dió ayer conseguir. Apariencia aceptable, no todos los días uno conoce a un ministro, aunque sea de lejos. Ya abajo en el hall venga a esperar, y a esperar, jolín la puntualidad no es un fuerte en este país.
Y cuando ya eran como las 8:45 llamé la Dra. Helena, una de las organizadoras:
-Bom día Dra Helena.
-Bom día como é que descansou?(todos los días me preguntan lo mismo)
-Bem, Bem...mais estou esperando no hall do hotel, vou para ai andando ou ven alguen.
-Nom nom, fique ahi, xa alguen va a buscarlo.

Otros 20 minutos, lo peor de todo es que descubrí a la tarde que el hotel Rubuma, que está aladito del ayuntamiento, tardara cómo 5 mín. desde mi hotel, pero la ignorancia es lo que tiene. Llegué el salón de actos y aun no había comenzado nada,entonces vi el Sr Pihale algo agitado y nervoso.
Bom día Sr Pihale.
-Bom día, bom día.
Algo no me encajaba. Descubrí que por allí no estaba mi cartelito con el nombre, así que yo debía ser de los “invitados” que se sentaban en medio la izquierda del pasillo, junto a las embajadas, FAO, Banco Mundial etc...pero yo preferí quedar allí, con los de Niassa. Al rato se acercó la Dra P R, y también sentó con nosotros.
En esas yo ya había descubierto lo que pasaba, que era lo que no encajaba? La actitud del Sr Pi era muy distante para lo que suele ser él, entonces me vino un tufillo conocido, a largas noches de insomnio, sudoración etílica, cuerpo destrozado por la fiesta sin control, a día de reenganche con la boca seca y los ojos rojos.
Mi amigo se corrió una juerga flamenca Maputo adelante,jodo.
Yo estaba superando el shock inicial de que este hombre estuviera en estas condiciones delante del ministro, viceministro, jefes y demás personalidades, cuando comenzó el evento.
Llegó el Ministro de las pescas y todos en pie (leí en el libro de las bicis que es uno de los seis ministros que participó en la guerra de la independencia con la FRELIMO)
Presentación del evento por parte de su excelencia, que pronto se debió cansar o la agenda era muy apretada, no sé, el caso es que al rato de empezar el tipose levantó, muy digno él, y marchó. Volviendo sólo un ratón antes de la comida. Comenzó la charla, dos presentaciones de consultores independientes, afincados en Namibia.
La presentación, hecha en Inglés, no tuvo desperdicio, todas las condiciones son idóneas para la piscicultura (INCLUSO La POLITICA!!!!), y en los inconvenientes los de siempre, falta de centro/os de reproducción, falta de piensos específicos, falta de conocimiento por parte de los extensionistas y acuicultores, en fin. Vaya que los tipos hicieron un buen diagnóstico, dando la importancia que tiene a la creación del INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuicultura , sí sé que se comieron la D pero les sonará mejor así) te eres va a dirigir y coordinar las políticas en el campo de la acuicultura, tanto la pequeña escala, como comercial.
Los traductores eran pésimos y viendo que tampoco había para todos le dejé el mío a alguien, total los power point eran en inglés y el tipo hablaba lento y claro. El Sr Pi estaba intranquilo, se movía, suspiraba profundamente (alguna me impactó de lleno), bebía agua, tomaba notas y me preguntaba cosas a grito pelado sin quitar el traductor de los oídos, vaya fiera. Un litro de agua después el Sr Pi , con sus auriculares a saco, y sin ningún tipo de pudor, estaba placidamente dormido, ahí estas tú!!!
En el cafecito me arranqué a echar un café, porque todo el mundo estaba hablando y nadie se acercaba a la mesa. Cuando me di cuenta estaba apoyado en una balconada observando la ciudad, y el ollar a un lado, descubrí a un tipo con apariencia de inglés, que me sonría y me observaba con mirada de niño pequeño y traste. Comenzamos a hablar, que si tú de quien vienes siendo? Que bonito es este país!, que se cómo te va entonces. Era uno de los que hicieron la evaluación, y megustó hablar con él.
Cuando la conversación no daba más fui directo a por un piscicultor profesional, ya que me interesaba saber cómo y que estaba haciendo. El Señor, un tipo mayor, de pelo blanco, pitillo en la boca y mirada inquieta, me recordaba mucho a un comprador de marisco de Cangas. Me comentó lo que producían y que querían conseguir reproductores de Tilapia Nilótica puros, para hacer una línea de reproductores potentes. Dándole una hormona a las larvas para conseguir la reversión sexual, es decir que las larvas hembras se diferencien cuando crecen en machos, esto se hace por varios motivos, los machos crecen más y más rápido, evitando la pérdida de masa por gasto para la reproducción y que si se da reproducción incontrolada en los tanques, esto puede llevar la degeneración genética. Este método ya se practica en Sudamérica.

Volvimos entrar, y ante mi sorpresa el paisano inglés con el que había hablando era el que hacía la “presentación de los resultados". Estaba yo concentrado en la presentación cuando le escucho decir, como estuve antes a hablar con un técnico español, y me dijo que lo importante....”y ante el revuelo y emoción, codazos incluidos, del Sr Pihale no conseguí saber que cosa interesante le dije aquel hombrecillo tan sonriente y superguiri. La comida fue buena un bufet completo, y conversas con el equipo del INAQUA. Por la tarde una exposición de uno del equipo del INAQUA, un mapeo con SIG (Sistema de Información Geográfica) de todas las zonas en las que se hace cultivos o con posibilidades de hacerlos. Me pareció muy interesante, al principio, porque la presentación consistió en media hora o más de pasar mapa por mapa por todas las zonas del país, sin aportar más que , “En la provincia de Gaza, la Zona de Xai-Xai, zonas idóneas para jaulas, zonas idóneas para el cultivo de algas.....” y así todo el país, sin aportar más información.
Llegué al hotel hecho polvo, sólo di para conectarme un ratito a internee y caer en la cama. Al día siguiente desperté temprano, bien si tenemos en cuenta que empieza a haber claridad a las 4:30 de la maña pues las 7:30 no es muy temprano, claro.
“Pequeno almorzo” y salir a la calle, debían ser las 8:30 o así y el calor ya era importante. Aún sigo andando rápido cómo en la casa, y claro aquí no se puede. Y mejor ir despaciño y buscando la sombra de los arboles que hay en casi todas las calles, ahora entiendo lo de las arboles.
Al llegar al INAQUA, un escritorio(oficina) en transición, con mesas por todas partes, cables de conexiones y teléfono, pastas (carpetas) con miles de encuestas, informes y demás, senté un rato a recuperar aliento, hasta sentí frío con el aire acondicionado. Las conversaciones eran en un tono que iba entre el dramatismo radicalmente exagerado por no encontrar una “pasta”, a la hilaridad máxima por cuestiones que yo veía normalitas. Esta gente es así, y como algo les haga gracia lo repiten una y otra vez, descojonándose cada vez como la primera, hombre yo tres o cuatro le río pero luego..., que capacidad de vivir en la levedad. O hablando seguido de las facturas, del dinero que gastan en esto o en aquello, porque aquí el mismo equipo lleva todo, finanzas, contabilidad, gestión, formación, en fin hasta llevan el coche de aquí para allá. Cuando la jefa acabó una reunión subí a mostrarle mi trabajo a ella y el Dr Edson, que presentara el tema de los mapas el día anterior. El dicho chollo, que llevaba dos días dándome que hacer, entre risitas cómplices, vistazos curiosos y bueno rollo, consistía en una tabla de excell que resumía y modelaba las encuestas hechas en el 2007 por los (el) extensionistas de acuicultura en todas las provincias,
porque aunque la idea que yo traía a este país era que el tema no estaba organizado, me encontré, al leer el primer relatorio (informe) del INAQUA, que sí lo esta, sólo que precisa más conocimientos técnicos y de formas de trabajar y más hondos (por eso vio el Suso). Cuando vi los ojos de los dos que me estaban escuchando las explicaciones de la tabla, me dicen cuenta de que era una herramienta que no habían usado mucho, y eso que estamos en la capital y donde se dirige el cotarro.
La gente aquí es muy orgullosa, casi exagerado, y le gustan mucho las formas, así que yo traté de ser cauteloso y exponer todo cómo se habían ido ocurrencias mías que podían ser modificadas. ellos aportaron cambios a las tablas y yo lo hice, agradeciéndoles que me abrieran los ojos.
Cuando acabé y pensaba que había hecho un buen trabajo, va la jefa, los jefes por eso son jefes, y me dice, mañana vas a trabajar con el Dr Isaac, para trabajar con los datos de las encuestas. Iupi! Antes de darme cuenta estaba metiendo datiños en una tabla de excell (esto me suena de algo), bien los datos los metía el Isaac yo dictaba. Bueno el miércoles le metí un poco de presión porque no puede ser que un trabajo así lleve una vida, y el pobre hombre se extresó, porque tenía que atenderme a mí y dos o tres compañeros que le hacían coñas, le pedían el ordenador para imprimir algo, le solicitaban ayuda para enchufar un cable, en fin el trabajo típico de oficina (en Mozambique).
Cuando dieron las 12:30 y el tipo vio que yo iba a saco, me dijo que él necesitaba un descanso para comer, claro claro, yo con un café me llega. Pobre hombre, cuando volvió y me vió en el ordenador, eléctrico de cafeina, y mirando para él con una cara de “ponte ahora mismo a currar, carallo” se le debió cortar la digestión.
Una vez metidos todos los datos del año 2007 había que sacarle el jugo, yo veía posibilidades, pero serviría de algo si él no lo sabía hacer y sobre todo si no le interesaba, así que hicimos unas tablas parciales con los datos resumen, medias, sumas etc, y alguna gráfica a partir de estos. Finalmente le pedí que fuera viendo las tablas y decidiendo que le parecía un dato importante. Él agradeció el puesto al frente y se puso manos a obra.
Luego en el cuarto me daba esa risilla tonta que no se sabe muy bien se es de loco o de iluminado, quizás sea lo mismo, cuando pensaba en los datos y que precisamente ese trabajo era lo que había hecho en la Cofradía el último año, pero bueno. Ahora estaba metiendo datos en excell, sí, pero en África!

domingo, 21 de diciembre de 2008

finde en Maputo

13-14 Decembro
O venres deixarame moi bo sabor de boca, pero tamén deixoume canso e algo deshidratado, cando din acordado chamei a Patri e o plan prometía. Almorzo na casa que a cooperaçao española ten en Maputo.
Fixen tempo conectado a interne, dende que estou no hotel de maputo (hotel Mozambiqueño) conectome no hall sempre que podo, para ver como vai o blog, colgar cousiñas, ver o correo, e chatear.
Pronto me chamaron dicindo que ían no super e logo me recollían.
O chegar ollei o edificio da cooperación, duns 5 pisos, co seu xardín, onde foi a comida e demais.
Funme enterando de cousas, como que a casa a pagaba a axencia para os seus cooperantes, pero dende a descentralización, os cooperantes galegos non forman parte dese grupo, e non teñen dereito a vivir alí. Menudo prezo que hai que pagar para poder escoller o tipo e forma de cooperación.
Baixamos o xardín e todo estaba disposto: motivos navideños e de festa colgados nas paredes da pista de tenis, mesa de comida e mesa de bebida.
Así que pronto estaba a probar cousas riquísimas, unha era un paté con maonesa, quen me ía dicir fai dúas semáns que ía comer maonesa en África.
O ambiente era heteroxenio: cooperantes nacionais e internacionais, a xente de aquí de clase de español, de todo un pouco.
A comida boísima, e tanto voou enseguida, así que ceveja fresca e a desfrutar da conversa. Daquela chegara o Vello de M e pusémonos a divagar el, Sergio e eu. Primeiro de temas de cooperación, logo da vida.
O sol empezaba a meter caña lateralmente, así que o Vello de M e eu, que daquela xa estabamos sós coa nosa conversa, collimos as selas, e fumos sentar na sombra, sobre unha herba fresca.
Gustoume moito falar con este home, unha persoa que viviu moito e con moitos kilómetros na África e na cooperación.
Falamos de mil cousas, dende os feitos históricos da retirada española do Sahara, feito que me arde cada vez que o penso, as últimas descolonizacións, sobre todo as ibéricas foron a carreira,de mal xeito e non permitindo o pobo descolonizado organizarse de ningún xeito.
Paseino moi ben escoitando e contando anecdotas e outras historias.
Logo o Vello de M marchou e eu funme co resto da xente, que pronto me estaban liando nunha guerra de cancións nas que como único galego, non sabía que cantar....
“Alá no alto dunha cascada
había unha vella
lavando a paxarra....”
E cando me dou conta o Alejandro, un Sevillano con moitos quilómetros de festa pese o seu aspecto xuvenil, estaba a cantar comigo. Botámoslle unhas cantas pezas e logo deixamos paso as mozambicanas, que cantaron algo no dialecto de aquí.

As mozas cantando unha canción popular.

A tarde foi dando paso a noite, as cervexas caían, eu estaba canso e pensaba en marchar para o Hotel e irme a mercar unha camisa, para o workshop do luns, recomendación do Vello de M, “vistete bien, formal, porque les jode estar de corbata y que llegue el típico europeo chachi en camiseta y chanclas”.
Alejandro o oír a miña preocupación ofreceume as súas “camisas, e uns zapatos se queres”, pero entre que o estabamos a pasar moi ben na festa e non quería cortarlle o roio, e que tal vez esta non sexa a única vez na que precise unha camisa, así que mañá a merco unha.















Xogo das selas.

Saín da festa supercanso, taxi e para o hotel, caín na cama rendido e inda durmín como unha hora.
Ducha e cear algo de camiño a onde quedei con Patri, logo paseiño e charla ata a estación de trens, si,si,... non e que foramos a coller un dos poucos trens que hai en Mozambique, que va, era que a estación que era preciosa, contáronme que a usaron para a peli de diamantes de sangre de Dicaprio para facer de hotel, e non me extrana, porque o sitio era precioso, descuidado como todo aquí ,pero iso tamén lle da un puntillo.
E no anden, pois un dillei ou mellor un dilleai que cambie de música, porque mira que era malo o tipo, resulta que esa noite unha muller moi coñecida en Maputo facía alí a festa de despedía porque marchaba para o Congo. Así que voltei a ver a maior parte das caras do Gil Vicente da noite anterior.
Sergio se ria o vela miña cara e dicía: “Ya eres Maputiano tio. Si te suenan las caras,. Eres Maputiano”
Así que baile e máis baile pero imposible dalo todo porque estaba desfeito, e na cabeza só a idea de mercar a camisa.
Menuda mañá de domingo, co que me gusta a min ir a un centro comercial e probarme trapiños. Aquel sitio estaba ateigado de tendas, con dous ou tres dependentas que viñan correndo a ver en que te podían axudar. Probei e probei, todo era máis ou menos do prezo de España, pero algúns sitios eran realmente caros, ata para min. Os modelos non pegaban conmigo nin con cola. Despois de varias voltas e vendo que aquelo se podía prolongar demasiado volvín o primeiro sitio onde entrara, unha especie de H&M de aquí onde vira unha camisa que podería dar o pego, e coa curiosidade de que os botóns non se ven porque levan como un reborde da camisa enriba (o que eu chamo unha bragueta).
Así que merqueina e corrín daquel centro infernal, pero que pasa é que en todo o mundo o xeito de comprar xa está establecido nun centro, artificial, frío, con música de plástico e demais??
Cheguei o hotel e tras outra ducha, xa necesaria tras a ardua tarefa de comprar unha camisa, funme o encontro de Patri, e los dos o de Sergio.
Acabamos na Costa do Sol, o Samil de Maputo, pero ó bestia. Montóns de persoas, apiñábanse na area, paseando pola auga, baño, xogos, moitos bebían, moitos durmían, outros ollaban ou eran ollados, comían “frango grelado”, Todo con moitísimo ruído e charlas en voz alta,músicas e coches a pasar xusto por detrás dos pinos. Todo cun caótico e barullento orde anárquico das cousas, que me desconcerta e atrae a partes iguais.
Sentamos nunha mesa, aquí as mulleres montaban tenderetes para cociñar con 4 cousas a brasa, e unhas neveiras sen enchufar pero con xeo dentro, aí se un inspector de sanidade viñese aquí lle ía dar un colapso cerebral. Cada pouco pasa un neno ou xoven cunha caixiña de cousas, vendendo de todo.
Unos chicles, chocolatinas, refrescos, globos, clinex que daquela non entendía porque compraba Priscila, unha francesa de Illa Reunión, filla peliroxa pecosa de pai frances e nai illeña, eredou os rasgos da nai e a cor do pai, incrible,unha expresión africana pero en cor de nórdica.
En fin, de todo, ata había un rapaz que ía cunha bascula do baño para que te pesaras e viras como te ía despois de meterte o frango entre peito e espalda.
Cando chegou o polo que eu estiven a cheirar durante todo o proceso a cantidade de xugos gástricos era tal que estaba a punto de autodixerirme. O frango estaba de morte,o segredo, que recollen nun cacharro toda a graxa que vai soltando o polo durante o proceso e de cando en vez sumerxen o frango enteiro no cacharro cheo de xugo, resultado delicioso.
Aquela praia encheuse ata limites insospeitados en cousa de hora e media, e veña a vir xente, e veña a beber, aquí o botellón é algo extendido, ben visto e un acto social e o fai ata o pai de familia cos fillos pequenos alada, era un after pero o bestia.

Escrito y traducido en el hotel Mozambiqueño,Maputo:
13-14 Diciembre
El viernes me dejó muy buen sabor de boca, pero también me dejó cansado y algo deshidratado, cuando di acordado llamé a Patri y el plan prometía. Comida en la casa que la cooperaçao española tiene en Maputo. Hice tiempo conectado a interneeeee, desde que estoy en el hotel de maputo (hotel Mozambiqueño) me conecto en el hall siempre que puedo, para ver cómo va el blog, colgar cousiñas, ver el correo, y chatear. Pronto me llamaron diciendo que iban al super y luego me recogían. Al llegar miré el edificio de la cooperación, de unos 5 pisos, con su jardín, donde fue la comida y demás. Me fuy enterando de cosas, como que la casa la pagaba la agencia para sus cooperantes, pero que desde la descentralización, los cooperantes gallegos no forman parte diera grupo, y no tienen derecho a vivir allí. Menudo precio que hay que pagar para poder escoger el tipo y forma de cooperación. Bajamos al jardín y todo estaba dispuesto: motivos navideños y de fiesta colgados en las paredes de la pista de tenis, mesa de comida y mesa de bebida. Así que pronto estaba probando cosas riquísimas, una era un paté con maonesa, quién me iba a decir hace dos semanas que iba comer maonesa en África. El ambiente era heterogeneo: cooperantes nacionales e internacionales, la gente de aquí de clase de español, de todo un poco. La comida buenísima, y tanto voló enseguida, así que ceveja fresca y la desfrutar de la conversación. Luego llegó el Viejo de M y nos pusimos a divagar , Sergio y yo. Primero de temas de cooperación, luego de la vida. El sol empezaba a meter caña lateralmente, así que el Viejo de M y yo, que entonces ya estábamos solos con nuestra conversación, cogimos las sillas, y fuimos a sentarnos en la sombra, sobre una hierba fresca. Me gustó mucho hablar con este hombre, una persona que ha vivido mucho y con muchos kilómetros en la África y en la cooperación. Hablamos de mil cosas, desde los hechos históricos de la retirada española del Sáhara, hecho que me escoce cada vez que el pienso, las últimas desconolizacións, sobre todo las ibéricas fueron la carrera, no permitiendo el pueblo descolonizado organzarse de ninguna forma. Lo pasé muy bien escuchando y contando anecdotas y otras historias. Luego el Viejo de M se marchó y yo me fuy con el resto de la gente, que pronto me estaban liando en una guerra de canciones en las que cómo único gallego, no sabía que cantar....
“Alá no alto dunha cascada
había unha vella
lavando a paxarra...”

Y cuando me doy cuenta el Alejandro, un Sevillano con muchos kilómetros de fiesta pese su aspecto juvenil, estaba cantando conmigo. Le echamos unas cuantas piezas y luego dejamos paso las mozambicanas, que cantaron algo en el dialecto de aquí. La tarde fue dando paso a la noche, las cervezas caían, yo estaba cansado y pensaba en marchar para el Hotel e irme a comprar una camisa, para lo del workshop del lunes, recomendación del Viejo de M, “vistete bien, formal, porque les jode estar de corbata y que llegue el típico europeo chachi en camiseta y chanclas”. Alejandro al oír mi preocupación me ofreció las suyas “camisas, y unos zapatos se quieres”, pero entre que lo estábamos pasando muy bien en la fiesta y no quería cortarle el rollo, y que tal vez esta no sea la única vez en la que precise una camisa, así que mañana a merco una. Salí de la fiesta supercansado, taxi y para el hotel, me caí en la cama rendido y todavía dormí como una hora.
Ducha y cenar algo de camino a donde quedé con Patri, luego se paseillo y charla hasta la estación de trenes, sí,sí,... no es que fuera a coger uno de los pocos trenes que hay en Mozambique, que va, era que la estación, que era preciosa, me contaron que la usaron para la peli de diamantes de sangre de Dicaprio para hacer de hotel, y no me extraña, porque el sitio era genial, descuidado cómo todo aquí ,pero eso también le de la un puntillo.
Y en el andén, pues un dillei o mejor un dilleai(juego de palabras gracioso en el gallego: Dj, dillei, dilleai=dile ahi) que cambie de música, porque mira que era malo el tipo, resulta que esa noche una mujer muy conocida en Maputo hacía allí la fiesta de despedía porque marchaba para el Congo. Así que volvi a ver la mayor parte de las caras del Gil Vicente de la noche anterior. Sergio se rió al ver mi cara y decía: “Ya eres Maputiano tio. Sí te suenan las caras. Eres Maputiano” .


Así que baile y más baile pero imposible darlo todo porque estaba deshecho, y en cabeza sólo la idea de mercar la camisa. Menuda mañana de punta en blanco, con el que me gusta a mí ir a un centro comercial y probarme trapiños. Aquel sitio estaba atestado de tiendas, con dos o tres dependientas que venían corriendo a ver en que te podían ayudar. Probé y probé, todo era más o menos del precio de España, pero algunos sitios eran realmente caros, hasta para mí. Después de varias vueltas y viendo que aquelo se podía prolongar demasiado volví el primer sitio donde había entrado, una especie de H
enuda mañana de punta en blanco, con el que me gusta a mí ir a un centro comercial y probarme trapiños. Aquel sitio estaba atestado de tiendas, con dos o tres dependientas que venían corriendo a ver en que te podían ayudar. Probé y probé, todo era más o menos del precio de España, pero algunos sitios eran realmente caros, hasta para mí. Después de varias vueltas y viendo que aquelo se podía prolongar demasiado volví el primer sitio donde había entrado, una especie de H
tipo, resulta que esa noche una mujer muy conocida en Maputo hacía allí la fiesta de despedía porque marchaba para lo Congo. Así que voltei a ver la mayor parte de las caras del Gil Vicente de la noche anterior. Sergio se ríela lo vela mi cara y decía: ?Ya eres Maputiano tio. Sí te suenan lanas caras,. Eres Maputiano? Así que baile y más baile pero imposible darlo todo porque estaba deshecho, y en cabeza sólo la idea de mercar la camisa. Menuda mañana de punta en blanco, con el que me gusta a mí ir a un centro comercial y probarme trapiños. Aquel sitio estaba atestado de tiendas, con dos o tres dependientas que venían corriendo a ver en que te podían ayudar. Probé y probé, todo era más o menos del precio de España, pero algunos sitios eran realmente caros, hasta para mí. Después de varias vueltas y viendo que aquelo se podía prolongar demasiado volví el primer sitio donde había entrado, una especie de H
Así que bailé y más bailé pero imposible darlo todo porque estaba deshecho, y en cabeza sólo la idea de mercar la camisa. Menuda mañana de domingo, con el que me gusta a mí ir a un centro comercial y probarme trapitos. Aquel sitio estaba atestado de tiendas, con dos o tres dependientas que venían corriendo a ver en que te podían ayudar. Probé y probé, todo era más o menos del precio de España, pero algunos sitios eran realmente caros, hasta para mí. Los modelos no pegaban con migo ni con cola.Después de varias vueltas y viendo que aquelo se podía prolongar demasiado volví al primer sítio donde había entrado, una especie de H&M de aquí donde había visto una camisa que podría dar el pego, y con la curiosidad de que los botones no se ven porque llevan como un reborde encima (lo que yo llamo una bragueta).
Así que la compré y salí corriendo de aquel centro infernal, pero qué pasa, es que en todo el mundo la forma de comprar ya está establecida en un centro, artificial, frío, con música de plástico y demás??
Llegué al Hotel y tras otra ducha, ya necesaria tras ardua tarea de compra, me fuy al encuentro de Patri, y los dos al de Sergio.
Finalmente fuimos a la Costa del Sol, el Samil de Maputo, pero a lo bestia. Montones de personas, apiñadas en la arena, paseando por el agua, baño, juegos, muchos bebían, muchos dormían, otros iraban o eran mirados, comían “frango grelado”, todo con muchísimo ruido y charlas en voz muy alta, músicas y coches pasando justo por detrás de los pinos. Todo con un caótico y barullento orden anárquico de las cosas, que me desconcierta y atrae a partes iguales.
Nos sentamos en una mesa, aquí las mujeres montan tenderetes para cocinar con 4 cosas a la brasa, y unas neveras sin enchufar pero con hielo dentro, ahí se un inspector de sanidad viniera aquí le iba a dar un colapso cerebral. Cada poco pasa un niño o joven con una cajita de cosas, vendiendo de todo. Un chicles, chocolatinas, refrescos, globos, clinex que entonces no entendía porque compraba Priscila, una francesa de Isla Reunión, hija peliroja de padre frances y madre isleña, eredo los rasgos de la madre y el color del padre, increíble,una expresión africana pero en color de nórdica pecosa. En fin, de todo, hasta había un chaval que iba con una bascula del baño para que te habías pesado y habías visto como te iba después de meterte el frango entre pecho y espalda. Cuando llegó el pollo que yo estuve oliendo durante todo el proceso, la cantidad de jugos gástricos era tal que estaba a punto de autodigerirme. El frango estaba de muerte,el secreto, que recogen en un cacharro toda la grasa que va soltando el pollo durante el proceso y de vez en cuando sumerxen el frango entero en el cacharro lleno de jugo, resultado delicioso. Aquella playa se llenó hasta limites insospechados en cosa de hora y media, y venga a venir gente, y venga a beber, aquí el botellón es algo extendido, bien visto y un acto social y lo hacen hasta el padre de familia con los hijos pequeños alada, era un after pero el bestia.

viernes, 19 de diciembre de 2008

MAPUTO "LA NUIT"

VENRES,12/12/08
E chegou o fin de semana, case sen sabelo, quen me ía dicir que ía pasar un finde en Maputo tan pronto, así que con moita ilusión polo momento fun contactando coa xente coñecida aquí. O Venres quedei para cear con Sergio, que me levou a un restaurante creo que Tailandés, aínda que todos os que alí traballaban eran pretos (negros) que mira que me deu rompedeiro de cabeza a palabriña, porque os primeiros días veña a dicir que estaba preto, e claro de estar negro a estar cerca vai un cacho, así que tiven que practicar o perto unhas veces e agora xa me sae de xeito natural. Outro exemplo da variación co galego é o “doado” aquí se refire a algo regalado, se queres dicir que non é complicado a verba é “fácil”, fácil eh?
Pois o restaurante ben, sentamos fora no xardín, á fresca de aquí, que sería unha noite de calor en Vigo, o meu repelente (graciñas Iria por tremendo regalo) metía caña e evitaba que ningún mosquito, malarioso ou non, se me achegara con malas intencións.
A conversa estaba sendo todo o animada que pode ser entre dúas persoas que se viron dúas veces, experiencias vitais, consellos, proxectos. Alguén chamou a S e díxolle onde estábamos. Así que pronto eramos 5, chagou un amigo de S, que vou chamar o vello de Maputo, non porque sexa vello, senón porque leva a frioleira de 14 anos en Moçambique traballando en diversas cousas, ONGs, Ministerios, e demáis. Venía con el unha parella de amigos Vascos que chegaron esa mesma tarde e que veñen a facer localizacións para rodar unha película sobre un grupo de teatro de pobo que anda pola sabana a actuar. Pareceume unha xente con moita enerxía e gustaríame que lles fose xenial.
A conversa foi derivando dun xeito irremediable cara a situación actual do país, e aquí S e o vello de M tiñan posicións distintas aínda que non enfrontadas, máis ben complementarias, ou pode que fora o mítico caso do vaso medio cheo ou medio baleiro.
O caso é que case o 60% do presuposto deste país son doazóns de países desenvolvidos, e isto ten varias lecturas, que o estado por si mesmo non podería sustentarse, e que moitas das decisións políticas están en mans dos políticos de aquí (todos membros do partido, case único, FRELIMO) e dos técnicos e políticos a cooperación. Non é o meu caso, xa me deixou claro o Gobernador que o meu é un proxecto pequeno. Isto leva o país a ter unha situación particular, porque para temas básicos como sanidade ou educación o mellor, ou o peor, xúntanse eu que sei, dez doadores estranxeiros e o ministerio pertinente... o exemplo do vello de M foi que era como se a túa familia, imaxina pai, nai, e tres ou catro irmáns te deran cartos para o regalo de Natal, pero todos eles te pediran que tivera unhas características particulares e por suposto unha factura e un informe da compra e o futuro uso. Un lio, ou pasas de regalo ou mercas moitos pequenos,un por cada aportación.
Iso leva a un clima enrarecido do país, xa que a cooperación é necesaria, máis están farto dos cooperantes, sobre todo dos que veñen a saco, con formulas máxicas a salvar o mundo, ai pobriños!
-Xa o iras vendo, Suso, pero eu te recomendo que para eles sexas un consultor, pasa do rol de cooperante chachi hippy, porque non lles mola nada (tomo nota).
Saímos de alí e nos despedimos da xente, Sergio e máis eu fumonos o GIL VICENTE, onde había un concerto de jazz. O chegar o sitio non mo podía crer, era un club moi chulo, que ben podería ser de New York ou Barcelona(sobre todo polos 200Mt que nos cravaron na porta).
Aquelo estaba cheo do que definimos como cooperasmus, extranxeiros novos, nativos e algún que outro pureta. Se non fora porque os teitos eran tan altos podería xurar que estaba non finado MantecaJazz. (Local que me agasallou con noites incribles de jamp sessions e licor café).
Patri andaba por alí e me presentou a xente, eu concentreime na cervexa preta, a boa música dun grupo moi profesional que mesturaba jazz con música africana e algunha que outra conversa con españois sobre todo, xa que non me apetecía facer o esforzo de falar portuñol e menos injles.
Así foron caendo as cervexas e as horas, o sitio tivo un pico de actividade onde entrou moitísima xente, pero botaba en falla que a xente bailara, claro que nese momento era imposible,pero logo só me arranquei eu, son unha figura, é algún espontáneo máis.
Cando me din conta levaba un bo rato só, ben cun Austríaco simpático alado pero moi calado. Así que saín a respirar e ver onde estaba o resto. Daquela só quedaba Patri, e a xente da cena de Natal das clases de inglés, profesor incluído.
Así que empezou a RONDA DE A VER ONDE VAMOS, que eu tanto aborrezo, será igual en todas partes do mundo. Creo que as opcións eran 4 ou 5 e pronto se decidiu.
No coche desempolvei o meu ingles e comentei o proxecto, e resultou que o profe de ingles era de Grecia, eu estiven en Grecia, e veña a comentar sitios e historias daquelas prácticas no Peloponeso.
E así chegamos ó Coconat, unha discoteca na praia, con zona de terraceo con mesas de madeira e sombrillas de palla, unha monada. Cando sacaba a entrada (outros 200Mt) empecei a temerme o peor, mimadriña unha discoteca. Pero este país gosta de sorprenderme, así que eu me deixo, pasamos e había un concerto dun rapeir, que resultou ser moi coñecido en Maputo, ben, letras cañeiras, e ritmo movido, para ser rap, claro. Unha lexión de seguidores e sobre todo seguidoras amontoábase o redor do escenario.
Cando rematou e eu estaba a rematar a 2M empezou unha musiquilla nin lenta nin movida, e melosa, non sabería describila, pero o fitar as parellas flipei.
A cousa é como che conto: o home se achega, dille algo a muller, e nun momento están abrazados e movéndose a dereita e esquerda, como un pasodobre portugués (moi parecido no abaneo a un baile que vin nas festas do Algarve), como bamboleándose , e polo medio, pero sen perder o ritmo, a muller move a parte onde a espalda perde o seu nome do xeito máis sensual que eu vin nunca, en público claro. Dando pequenos golpeciños de cadeira, paradiñas e demais dozuras. O home non fica parado, se vai refregando, un pouco aquí outro alá, ante o beneplácito da partener (o límite o poñen eles), mete unha perna entre as pernas, fai movementos laterais cos pes, tacón punta tacón. Unhas voltas ben dadas sen perder o compás. E cando remata a peza, se non son parella, un se vai por un lado e a outra por outro, e aquí non pasou nada...se son parella fanse arrumacos máis ou menos subidos de tono.
Así coa cara de parvo que só pode ter este de Teis ante estas cousas descubrín a “Pasada”, que nome máis acertado. Agora empezo a entender os comentarios dalgún mariñeiro da cofraría que, cos ollos como pratos o escoitar Moçambique, dicían “eu estiven aló embarcado, vai marcha (suspiro) moita, moita marcha”.
O seguinte grupo que actuou eran dous caboverdianos “Os irmaos verdade”, e que facían, pois si, Pasada.
Tratei de quedarme cos pasos básicos e antes de darme conta estaba a mover o corpiño coas compis de ingles de Patri. A sensación era rara, porque os corpos están moi cerca, e a refrega é potente e inevitable, aínda que o intentes, pero a miña mente galega trata de controlar os impulsos naturais..., e se precisamente iso é o que deixa de ser natural no baile? Ben, digamos que polos comentarios das sufridoras que me guiaron non o fixen tan mal, aínda que teño que practicar máis. Pero creo que vou a ser a sensación de Lichinga!!
Logo observei a xente, unha pasada a forma de moverse. O rematar o concerto comezou un chin pun que o ser daquí tampouco era tan desagradable, intercalando temas europeios. Había un vellouco cunha mulata, gafas de sol postas e camisa de flores, dandoo todo na pista e bailndo pasada “ a su manera”.
Teño que comentar que se as mulleres, e moitos homes aquí de normal, son moi guapos, na disco era brutal, guapos/as, maqueados/as e danzando. Ía dicir que era como o Arenal (zona pija de Vigo) pero en preto, pero que va, moitisimo mellor. Tacóns de infarto, modeliños e peiteados,para flipar.
Entón as rapazas fixeron o circulo da morte, que debe ser xenético porque creo que o vin en todas as partes onde teño saido de marcha, a ver na Mongolia se tamén é así? Polo menos me deixaron entrar, aínda que os movementos e baixadas que facían eu non os podía repetir. O mellor unha rapaza empeza a menearse e cando está coas mans nos xeonllos, a meneala coliña imaxinaria vai un tipo e se pon xusto aí detrás dela, se o home é do gosto da muller, seguen bailando e se non ela para e o olla e el marcha sen máis.
Flipei toda a noite, só pensar neste tipo de baile por Churruca adiante, no Planta ou onde fora, a cantidade de entradas a saco, liadas, bofetadas, desplantes e de máis sería incriblemente alto.
Cando o corpo non podía máis fomos os valcóns debían ser as 5 e xa amencia, paxariños revoloteando y un accidente no paseo entre a disco e o mar.
Isto se acaba, así que para cama, que para ser golpe de venres e non coñecer moito a cidade non esta mal, non?

PARA TI QUE AMAS LA PASADA, LO SEPAS O NO:
VIERNES,12/12/08

Y llegó el fin de semana, casi sin saberlo, quién me iba a decir que iba a pasar un finde en Maputo tan pronto, así que con mucha ilusión por el momento fuy contactando con la gente conocida aquí. El Viernes quedé de cenar con Sergio, que me llevó a un restaurante creo que Tailandés, aúnque todos los que allí trabajaban eran pretos (negros) que mira que me dió rompedero de cabeza la palabriña, porque los primeros días venga a decir que estaba preto (cerca en galego), y claro de estar negro a estar cerca va un cacho, así que tuve que practicar el perto unas veces y ahora ya me sale de manera natural. Otro ejemplo de la variación con el gallego es lo “doado” aquí se refiere a algo regalado, se quieres decir que no es complicado la palabra es “fácil”, fácil eh? Pues el restaurante bien, nos sentamos fuera en el jardín, a la fresca de aquí, que sería una noche de calor en Vigo, mi repelente (graciñas Iria por tremendo regalo) metía caña y evitaba que ningún mosquito, malarioso o no, se me acercara con malas intenciones. La conversación estaba siendo todo lo animada que puede ser entre dos personas que se vieron dos veces, experiencias vitales, consejos, proyectos. Álguien llamó a S y le dijo dónde estabamos.
Así que pronto éramos 5, llegó un amigo de S, que voy a llamar el viejo de Maputo, no porque sea viejo, sino porque lleva la friolera de 14 años en Moçambique trabajando en diversas cosas, ONGs, Ministerios, y demáis. Vení con él una pareja de amigos Vascos que llegaron esa misma tarde y que vienen a hacer localizaciones para rodar una película sobre un grupo de teatro de pueblo que anda por la sabana a actuar. Me pareció una gente con mucha energía y me gustaría que les fuera genial. La conversación fue derivando de una manera irremediable hacia la situación actual del país, y aquí S y el viejo de M tenían posiciones distintas aunque no enfrentadas, más bien complementarias, o puede que se trate del mítico caso del vaso medio lleno o medio vacío.
El caso es que casi el 60% del presupuesto de este país son donaciones de países desarrollados, y esto tiene varias lecturas, que el estado por sí solo no podría sustentarse, y que muchas de las decisiones políticas están en manos de los políticos de aquí (todos miembros del partido, casi único, FRELIMO) y de los técnicos y políticos de la cooperación. No es este mi caso, ya me dejó claro el Gobernador que el mío es un proyecto pequeño. Esto lleva al país a tener una situación particular, porque para temas básicos cómo sanidad o educación a lo mejor, o a lo peor, se juntan yo que sé, diez donantes extranjeros y el ministerio pertinente... el ejemplo, del viejo de M, fue que era como si tu familia, imagina padre, madre, y tres o cuatro hermanos te dieran dinero para el regalo de Natal, pero todos ellos te pidieran que tenga unas características particulares y por supuesto una factura y un informe de la compra y el futuro uso. Un lio, o pasas de regalo o compras muchos pequeños,uno por cada aportación. Eso lleva a un clima enrarecido del país, ya que la cooperación es necesaria, pero están harto de los cooperantes, sobre todo de los que vienen a saco, con formulas mágicas a salvar el mundo, ay pobriños! -Ya lo iras viendo, Suso, pero yo te recomiendo que para ellos seas un consultor, pasa del rol de cooperante chachi hippy, porque no les mola nada (tomo nota). Salimos de allí y nos despedimos de la gente, Sergio y yo fuimos al GIL VICENTE, donde había un concierto de jazz. Al llegar el sitio no me lo podía creer, era un club muy chulo, que bien podría ser de New York o Barcelona(sobre todo por los 200Mt que nos clavaron en la puerta). Aquello estaba lleno de lo que definimos como cooperasmus, extrangeros jovenes, nativos y algún que otro pureta. Si no fuera porque los techos eran tan altos podría jurar que estaba en el difunto MantecaJazz.(local que me ha regalado buenisimas noches de jamp sesions y licorcafé) Patri andaba por allí y me presentó a la gente, yo me concentré en la cerveza preta, la buena música de un grupo muy profesional que mezclaba jazz con música africana y alguna que otra conversación con españoles sobre todo, ya que no me apetecía hacer el esfuerzo de hablar portuñol y menos injles. Así fueron cayendo las cervezas y las horas, el sitio tuvo un pico de actividad donde entró muchísima gente, pero echaba en falla que la gente había bailara, claro que en ese momento era imposible,pero luego sólo me arranqué yo, soy una figura, y algún espontáneo más. Cuando me di cuenta llevaba un bueno rato solo, bien con un Austríaco simpático alado pero muy callado. Así que salí a respirar y ver dónde estaba el resto. De aquella sólo quedaba Patri, y la gente de la cena de Natal de la clase de inglés, profesor incluido.

Así que empezó la RONDA DE VERLA Dónde VAMOS, que yo tanto detesto, será igual en todas partes del mundo. Creo que las opciones eran 4 o 5 y pronto se ecidió.En el coche desempolvé mi ingles y comenté el proyecto, y resultó que el profe de ingles era de Grecia, yo estuve en Grecia, y venga a comentar sitios e historias de aquellas prácticas en el Peloponeso. Y así llegamos el Coconat, una discoteca en la playa, con zona de terraceo con mesas de madera y sombrillas de paja, una monada. Cuando sacaba la entrada (otros 200Mt) empecé a temerme lo peor, mimadriña una discoteca. Pero a este país le gusta sorprenderme, así que yo me dejo, pasamos y había un concierto de un rapero, que resultó ser muy conocido en Maputo, bien, letras cañeras, y ritmo movido, para ser rap, claro. Una legión de seguidores y sobre todo seguidoras se amontonaba al rededor del escenario. Cuando acbó y yo estaba rematando la 2M empezó una musiquilla ni lenta ni movida, y melosa, no sabría describirla, pero al fijarme en las parejas flipé. La cosa es cómo te cuento: el hombre se acerca, le dice algo a la mujer, y en un momento están abrazados y moviéndose de derecha a izquierda, como un pasodoble portugués (muy parecido en el abaneo a un baile que vi en las fiestas de Algarve), como bamboleándose , y por el medio, pero sin perder el ritmo, la mujer mueve la parte donde la espalda pierde su nombre de la manera más sensual que yo he visto nunca, en público claro. Dando pequenos golpecitos de cadera, paraditas y demás dulzuras. El hombre no se queda parado, se va refregando, un poco aquí otro allá, ante el beneplácito de la partener (el límite lo ponen ellos), mete una pierna entre las piernas, hace movimientos laterales con los pes, tacón punta tacón. Unas vueltas bien dadas sin perder el compás. Y cuando acaba la pieza, si no son pareja, uno se va por un lado y a otra por otro, y aquí no ha pasao nada...si son pareja se hacen arrumacos más o menos subidos de tono. Así con la cara de tonto que sólo puede tener este de Teis ante estas cosas descubrí la “Pasada”, que nombre más acertado. Ahora empiezo a entender los comentarios de algún marinero de la cofraría que, con los ojos como platos al escuchar Moçambique, decían “yo estuve allá embarcado, menuda marcha (suspiro) mucha, mucha marcha”. El siguiente grupo que actuó eran dos caboverdianos “Los irmaos verdade”, y que hacían, pues sí, Pasada. Traté de quedarme con los pasos básicos y antes de darme cuenta estaba moviendo el esqueleto con las compis de ingles de Patri. La sensación era rara, porque los cuerpos están muy cerca, y la refriega es potente e inevitable, aunque lo intentes, pero mi mente gallega trata de controlar los impulsos naturales..., y si precisamente eso es lo que deja de ser natural en el baile? Bien, digamos que por los comentarios de las sufridoras que me guiaron no lo hice tan mal, aunque tengo que practicar más. Pero creo que voy a ser la sensación de Lichinga!! Luego observé a la gente, una pasada la forma de moverse. Al acabar el concierto comenzó un chin pun que al ser de aquí tampoco era tan desagradable, intercalando temas europeios. Había un vellouco con una mulata, gafas de sol puestas y camisa de flores, dandolo todo en la pista y bailando pasada “la su manera”. Tengo que comentar que si las mujeres, y muchos hombres aquí en el día a día, son muy guapos, en la disco era brutal, guapos/as, maqueados/as y danzando. Iba a decir que era como el Arenal (zona pija de Vigo) pero en preto, pero que va, muchisimo mejor. Tacones de infarto, modelitos y peinados,para flipar. Entonces las chavalas hicieron el circulo de la muerte, que debe ser genético porque creo que lo he visto en todas las partes donde he salido de marcha, a ver en la Mongolia si también es así? Por lo menos me dejaron entrar, aunque los movimientos y bajadas que hacían yo no los podía repetir. Lo mejor una mujer empieza a menearse y cuando está con las manos en las rodillas, a menear la colita imaginaria va y viene un tipo y se pone justo ahí detrás de ella, si el hombre es de su agrado, siguen bailando y si no ella para y lo mira y él se va sin más.
Flipé toda la noche, sólo pensar en este tipo de baile por Churruca adelante, en el Planta o donde
fuese, la cantidad de entradas a saco, liadas, bofetadas, desplantes y de más sería increíblemente alto. Cuando el cuerpo no podía más fuimos a los valcónes debían ser las 5 y ya amencia, pajarillos revoloteando y un accidente en la carrretera entre la disco y el mar.
Esto se acaba, así que para cama, que para ser golpe de viernes y no conocer mucho la ciudad no esta mal, no?

jueves, 18 de diciembre de 2008

La maleta de la Piqué

(8-14 de dec)
A semana pasada foi bastante alucinante, aínda o estou asimilando todo, neste país as cousas son ben distintas, e supoño que o feito e vir a traballar e intentar entender porque son como son non axuda moito.
O caso é que tras o fiasco da visita coa Dra. I, fiasco non por ela senón porque en Niassa parece que ninguén sabía da nosa chegada e as reunións que tiñamos marcadas na axenda quedaron en visitas as instalación (unha casa e dúas oficinas) e o persoal de alí, secretarios etc,pero nen unha cabeza visible das pescas na provincia. Parecía que todos estaban a fuxir.
Poís neste ir e vir de datos, visitas e caras, entereime que o día 15 había un Workshop (xuntanza de traballo) no Maputo, con representacións de todas as provincias para facer a folla de traballo do ano que ven, ver resultados e plantexar actuación. Tras uns instante de incerteza eu tamén fun invitado o evento, aí empezou o fiasco do billetes.
Así que os primeiros días de traballo foron a espera de partir para Maputo, moita oficina, reunións que se paran porque calquera de alí ten que facer sabe deus que noutro despacho, en fin, dame a impresión que aquí a xente está acostumada a vivir sen guión, pero con moito protocolo, entre outras cousas esta sema coñecín Gobernador de Niassa, pola cara que tiña a Dr. P R, xefa das pescas na provincia cando mo dicía,parecía que era algo moi moi serio, así que pedín ir a o hotel para cambiarme de roupa. As posibilidades non eran moitas, entre que aínda non fixen colada e que o meu fondo de mochila é limitado, pois xa me dirás, só acertei a poñerme a camiseta e o pantalón máis novos e limpos que tiña e a Trango, que non é que sexa de etiqueta pero me fai un tipiñoooo.
A reunión moi corta, entramos nunha sala de xuntas e unha voz grave falou dende detrás dunha parede, a porta estaba aberta, dicíalle a Dr. P R que podía pasar, cando ela respondeu que non estaba soa súa excelencia, eu empecei a flipar, hostias que isto de ser gobernador aquí vai ser a caña, Suso animo.
Sentamos a agardar nunha mesa de madeira nobre, dunha cor escura moi chula. O redor, un montón de cadeiras de coiro, saíu o Gobernador e convidounos a sentar “máis perto” non por cortesía, que va, porque do seu lado estaba a súa cadeira, mellor e como non máis elevada que o resto. Tendo en conta que a súa excelencia debía de sacarme depé un 20 cm ben, pois sentados era imposible non ter que ver cara arriba, a sensación de ananismo fóiseme pasando a medida que falabamos do proxecto.
El parecía interesado, aínda que non puido reprimir a curiosidade, “de que orzamento é”. cartos cartiños.
Contesteille que era de tanto e el ficou contrariado, e dixo é pequeno o proxecto.
As cousas neste país son así, uns moi moi ricos e o resto moi moi pobres, e claro eu a sorrirlle a súa excelencia e comentarlle o bonita que me parece a súa provincia, como cando paseas polo xardín do anfitrión dunha festa.
O fiasco dos billetes consistiu en que ou eu son parvo e non me entero de nada, que tamén pode ser, ou hai algún interese detrás en facer as cousas como se fan.
Primeiramente comentáronme que os billetes xa os pagaba o INAQUA, eu tras a última vez en que case me quedo en Maputo porque as reservas só estaban feitas para Gabriel e Dra. I, e tras ter que andar e desandar a ver se se podía coller o avión, tramites e xestións, e que non que está moi cheooo, e logo o fiasco do billete de volta de Gabriel a Maputo que o emitiron para martes cando pediu luns, e volve pedir e volta a ir e vir a axencia de viaxes (cando veñades a Moçambique xestionade todo na oficina da propia compañía*)
e xurar e perxurar que non había sitio nin posibilidades de cambio, e finalmente ver como a Dr. I arranxaba o tema tirando dun amigo no aeroporto de Maputo.
Cando me interesei polos días, xa empezaron a poñer caras de circunstancias:
No, es que, no sé.
Pero como non, non tedes os billetes.
Están en Maputo.
Pero cando marcho, cando volto?
En principio a ver, creo que marchades os tres o 11.
Pero como o 11 se é xoves e ata o día 15 non é a reunión.
A ver se o podemos cambiar.
Iso quedou en nada, pero inda mellor foi o da volta, o día 23 de Decembro, olé, con un par, doce días para unha reunión de 1 día.
Logo entereime, sempre se sabe todo que Dra.P R tiña familia en Maputo,aaaaaaagoraaaaa si.
Eu tras o shock empecei a moverme, a chamar o INAQUA en Maputo e explicar, resposta: “Non te has preocupar,Yeshus,iso podese trocar” si, si.
Outro momento Moçambicano foi a subida o avión, alí todo dios, ía ata arriba de cousas, maletas cheas equipaxes de man sobredimensionados, eunon m tomara moi en serio o comentario, que si era en serio, da Dra. P R. Que nos advertía a min e o Sr. Pihale que non levaramos moita equipaxe porque ela ía levar todos os feixóns da provincia.
De todas formas eu non tiña equipaxe que levar, porque como sempre, as cousas me veñen a contra pé e o día antes de saber que marchaba o 11(ben entereime como dous ou tres días antes deixei a roupa para facer a colada no apartahotel (que vai incluída), coa mala sorte de que choveu os día seguintes e non deu secado.
A verdade e que choca moito, pero ten o seu encanto ver a unha xefa do ministerio das pescas na provincia co seu fillo de ano e medio en brazos e “todos os feixóns da provincia” en maletas, caixas e eu que sei que levaba esa muller, nun carro de aeroporto.
O control de seguridade subrealista, te abren a maleta,mochila ou o que sexa e apalpan un pouquiño,non moito por se topan algo, ou para non topar nada, a min nin me rexistraron os petos laterais da mochila así que podía levar perfectamente un bomba ou un cuchillo xamoneiro, pero ¿quen vai facer estoupar un avión en Moçambique? Entón, ¿por que carallo tanto control, se o final aquel avión parecía o bus de línea a Tameiga, iso si, con azafatas/os e catering “que te cajas”?
Bueno a viaxe ben, lendo a miña última adquisición “ ha máis bicicletas, máis ha máis desenvolvimento?” de Joseph Hanlon, libro de cabeceira básico para calquera cooperante ou persoa que queira coñecer a realidade de Moçambique. Gustame como conta as cousas, e como lle mete caña as burradas que fixo o FMI e demáis amigos dos cartos aquí. Curiosamente, outro europeo, distínguesenos a leguas dos sudafricanos e tamen dos moçabicanos brancos, pois este tamén estaba a ler o libriño no avión. Nese momento sentin un flashback os días nos que me cruzaba con alguén por Sudamérica adiante que estaba ler “Las venas abiertas de A. Latina” coma min, claro.
Ben e por fin en Maputo, outra vez, a esperar polas malas(maletas) outra vez, e sen ter moita certeza de quen ou como nos ía levar o hotel. Logo vimos a varios do INAQUA, estaban todos liados a recoller a xente do Workshop, así que nos metimos nun cochiño, o Sr. Pih, un xefe de provincia, eu o motorista (condutor) e un rapaz do INAQUA que non quería vir, pero o Sr. Pih insistiulle ante a necesidade de procurar pensión (logo entendín porque non quería hotel).
Levamos o xefe a súa casa, nun suburbio nas aforas da cidade. O barrio era de peli, carreteira de terra chea de fochancas nas que collía un carro enteiriño e chabolas mesturándose con casas da crase media, coas súas reixas e os seus seguratas.
A xente estaba na rúa, a de ser que non teñen nada máis que facer, e ollaban máis intrigados que outra cousa. Sorprendeume ver as mozas do barrio, moi moi preparadas, unhas “fashion victims”, cos seus caracolillos na cabeza, mechas, roupas a última, e taconazos, que non sei como non espetan entre tanta terra e buraco. Logo reflexionei que a TV aquí polo que eu vin é culleróns brasileiros, e moito estilo de vida USA. Parece mentira pero en Maputo a comida basura triunfa, e todo dios quere levar móbil guay, roupa guay e pelo guay.... e eu con 5 camisetas, das miñas.
Buff, cando cheguei o hotel só din para caer na cama, nin cear nin nada, o día seguinte xa tomaría o pequeno almorzo no hotel, que non sei porque se chama pequeno almorzo cando te poñen de todo...
outra vez en Maputo, esta vez só, e sen ter moi claro como ían transcorrer os días, pero con gañas de seguir a vivir.

Veña Lu, lee anda lee, coa gracia que ten en galego.
(8-14 dic)
La semana pasada fue bastante alucinante, aún lo estoy asimilando todo, en este país las cosas son bien distintas, y supongo que el hecho de venir a trabajar e intentar entender porque son como son, no ayuda mucho. El caso es que tras lo fiasco de la visita con la Dra. I, fiasco no por ella sino porque en Niassa parece que nadie sabía de nuestra llegada y las reuniones que teníamos marcadas en la agenda quedaron en visitas a las instalación (una casa y dos oficinas) y el personal de allí, secretarios etc,pero ni una cabeza visible de las pescas en la provincia. Parecía que todos estaban huyendo. Pues en este ir y venir de datos, visitas y caras, me enteré que el día 15 había un Workshop (mesa de trabajo) en el Maputo, con representaciones de todas las provincias para hacer la hoja de trabajo del año que viene, ver resultados y plantear actuaciones. Tras unos instante de incertidumbre yo también fuy invitado al evento, ahí empezó el fiasco de los billetes.
Así que los primeros días de trabajo fueron a la espera de partir para Maputo, mucha oficina, reuniones que se paran porque cualquiera de allí tiene que hacer sabe dios que en otro despacho, en fin, me da la impresión que aquí la gente está acostumbrada a vivir sin guión, pero con mucho protocolo. Entre otras cosas esta sema conocí Gobernador de Niassa, por la cara que tenía a Dr. P R, jefa de las pescas en la provincia cuando me lo decía,parecía que era algo muy muy serio, así que pedí ir la el hotel para cambiarme de ropa. Las posibilidades no eran muchas, entre que aun no hice colada y mi fondo de mochila es limitado, pues ya me dirás, sólo acerté a ponerme la camiseta y el pantalón más nuevos y limpios que tenía y la Trango, que no es que sea de etiqueta pero me hace un tipiñoooo. La reunión muy corta, entramos en una sala de juntas y una voz grave habló desde detrás de una pared, la puerta estaba abierta, le decía a Dr. P R que podía pasar, cuando ella respondió que no estaba sola su excelencia, yo empecé la flipar, hostias que esto de ser gobernador aquí va a ser la caña, Suso animo.
Nos sentamos a esperar en una mesa de madera noble, de un color oscuro muy chula. Alrededor, un montón de sillones de cuero, salió el Gobernador y nos invitó a sentarnos “máis perto” no por cortesía, que va, porque de su lado estaba su sillón, mejor, más grande y como no más elevada que el resto. Teniendo en cuenta que su excelencia debía de sacarme de pié unos 20 cm bien, pues sentados era imposible no tener que ver hacia arriba, la sensación de enanismo se me fue pasando a medida que hablábamos del proyecto. Él parecía interesado, aunque no pudo reprimir la curiosidad, “de que presupuesto es”. Dinero, cartiños. Le contesté que era de tanto y él quedó contrariado, y dijo es pequeño el proyecto.
Las cosas en este país son así, unos muy muy ricos y el resto muy muy pobres, y claro yo a sonreírle a su excelencia y comentarle lo bonita que me parece su provincia, como cuando paseas por el jardín del anfitrión de una fiesta. El fiasco de los billetes consistió en que o yo soy tonto y no me entero de nada, que también puede ser, o hay algún interés detrás en hacer las cosas como se hacen. Primeramente me comentaron que los billetes ya los pagaba el INAQUA, yo tras la última vez en que casi me quedo en Maputo porque las reservas sólo estaban hechas para Gabriel y Dra.I, y tras tener que andar y desandar a ver si se podía coger el avión, tramites y gestiones, y que no que está muy llenooo, y luego el fiasco del billete de vuelta de Gabriel la Maputo que lo emitieron para martes cuando pidió lunes, y vuelve a pedir y vuelta a ir y venir la agencia de viajes (cuando vengáis la Moçambique gestionad todo en la oficina de la propia compañía*) y jurar y perxurar que no había sitio ni posibilidades de cambio, y finalmente ver como a Dr. I arreglaba el tema tirando de un amigo en el aeropuerto de Maputo. Cuando me interesé por los días, ya empezaron a poner caras de circunstancias: Noo, es que, no lo sé. Pero como no, no tenéis los billetes. Están en Maputo. Pero cuando marcho, cuando vuelto? En principio a ver, creo que marcháis los tres el 11. Pero como el 11 se es jueves y hasta el día 15 no es la reunión. A ver se lo podemos cambiar. Eso quedó en nada, pero todavía mejor fue lo de la vuelta, el día 23 de Diciembre, olé, con un par, doce días para una reunión de 1 día. Luego entereime, siempre se sabe todo que Dra.P R tenía familia en Maputo,aaaaaaagoraaaaa sí. Yo tras el shock empecé a moverme, a llamar el INAQUA en Maputo y explicar, respuesta: ?No te has preocupar,Yeshus,eso podese canjear? sí, sí. Otro momento Moçambicano fue la subida el avión, allí todo los dice, iba ata aporta de cosas, maletas llenas equipajes de mano sobredimensionados, eunon m había tomado muy en serio el comentario, que sí era en serio, de la Dra. P R. Que nos advertía a mí y el Sr. Pihale que no habíamos llevado mucho equipaje porque ella iba a llevar todos los feixóns de la provincia. De todas me las fuere yo no tenía equipaje que llevar, porque como siempre, las cosas me vienen la contra pie y el día antes de saber que marchaba el 11(bien entereime cómo dos o tres días antes dejé la ropa para hacer la colada en el apartahotel (qué ve incluida), con la mala suerte de que llovió los día siguientes y no dio secado. La verdad y que choca mucho, pero tiene su encanto ver a una jefa del ministerio de las pescas en la provincia con su hijo de año y medio en brazos y ?todos los feixóns de la provincia? en maletas, cajas y yo que sé que llevaba esa mujer, en un carro de aeropuerto. El control de seguridad subrealista, te abren la maleta,mochila o lo que sea y apalpan un poquito,no mucho por se topan algo, o para no topar nada, a mí ni me registraron los bolsillos laterales de la mochila así que podía llevar perfectamente un bomba o un cuchillo xamoneiro, pero ¿quién va a hacer explotar un avión en Moçambique? Entonces, ¿por que carajo tanto control, si el final aquel avión parecía el bus de línea a Tameiga, eso sí, con azafatas/los y catering ?que te cajas?? Bueno el viaje bien, leyendo mi última adquisición ? ha más bicicletas, más ha más desenvolvimento?? de Joseph Hanlon, libro de cabecera básico para cualquier cooperante o persona que quiera conocer la realidad de Moçambique. Gustame como cuenta las cosas, y como le mete caña las burradas que hizo el FMI y demáis amigos del dinero aquí. Curiosamente, otro europeo, se nos distingue la leguas de los sudafricanos y tamen de los moçabicanos blancos, pues este también estaba leyendo el libriño en el avión.
En ese momento sentin un flashback los días en los que me cruzaba con alguien por Sudamérica adelante que estaba leer ?Lanas las ven abiertas de La. Latina? como yo, claro. Bien y por fin en Maputo, otra vez, a esperar por las malas(maletas) otra vez, y sin tener mucha certeza de quien o como nos iba a llevar el hotel.
Luego venimos a varios del INAQUA, estaban todos liados a recoger la gente del Workshop, así que en los metimos en un cochiño, el Sr. Pih, un jefe de provincia, yo el motorista (conductor) y un chaval del INAQUA que no quería venir, pero el Sr. Pih le insistió ante la necesidad de procurar pensión (luego entendí porque no quería hotel). Llevamos el jefe su casa, en un suburbio en las afueras de la ciudad. El barrio era de peli, carreteira de tierra llena de baches y chabolas mezclándose con casas de la crase media, con sus rejas y sus seguratas. A gente estaba en la calle, la de ser que no tienen nada más que hacer, y ollaban más intrigados que otra cosa. Me sorprendió ver las jóvenes del barrio, muy muy preparadas, unas ?fashion victims?, con sus caracolillos en cabeza, mechas, ropas a última, y taconazos, que no sé como no espetan entre tanta tierra y agujero. Luego reflexioné que la TV aquí pero lo que vi fueron culleróns brasileños, y mucho estilo de vida USA. Parece mentira pero en Maputo la comida basura triunfa, y todo los dice quiere llevar móvil guay, ropa guay y pelo guay.... y yo con 5 camisetas, de las mías. Buff, cuando llegué el hotel sólo dicen para caer en la cama, ni cenar ni nada, el día siguiente ya tomaría el pequeño desayuno en el hotel, que no sé porque se llama pequeño desayuno cuando te ponen de todo... otra vez en Maputo, esta vez sólo, y sin tener muy claro cómo iban a transcurrir los días, pero con ganas de seguir a vivir.
Pero cuándo marcho, cuando vuelvo?
En principio a ver, creo que marcháis los tres el 11. Pero como el 11 se es jueves y hasta el día 15 no es la reunión. A ver si lo podemos cambiar. Eso quedó en nada, pero todavía mejor fue lo de la vuelta, el día 23 de Diciembre, olé!!, con un par, doce días para una reunión de 1 día. Luego me enteré, siempre se sabe todo que la Dra.P R tenía familia en Maputo,aaaaaaahoraaaaa sí. Yo tras el shock empecé a moverme, a llamar el INAQUA en Maputo y explicar, respuesta: “No te debes preocupar,Yeshus,eso se puede canjear” sí, sí. Otro momento Moçambicano fue la subida el avión, allí todo los dios, iba hasta arriba de cosas, maletas llenas, y equipajes de mano sobredimensionados, yo no me había tomado muy en serio el comentario, aunque sí era en serio, de la Dra. P R. Que nos advertía a mí y el Sr. Pihale que no debíamos llevar mucho equipaje porque ella iba a llevar todos las habas de la provincia.
De todas formas yo no tenía equipaje que llevar, porque como siempre, las cosas me vienen a contra pié y el día antes de saber que marchaba el 11 (bien me enteré cómo dos o tres días antes) dejé la ropa para hacer la colada en el apartahotel (qué va incluida), con la mala suerte de que llovió los día siguientes y no se dio secado. La verdad es que choca mucho, pero tiene su encanto, ver a una jefa del ministerio de las pescas en la provincia con su hijo de año y medio en brazos y “todas las habas de la provincia” en maletas, cajas y yo que sé que llevaba esa mujer, en un carro de aeropuerto. El control de seguridad subrealista, te abren la maleta,mochila o lo que sea y palpan un poquito, no mucho por si encuentran algo, o para no encontrar nada, a mí ni me registraron los bolsillos laterales de la mochila así que podía llevar perfectamente un bomba o un cuchillo jamonero, pero ¿quién va a hacer explotar un avión en Moçambique? Entonces, ¿por que carajo tanto control, si al final aquel avión parecía el bus de línea a Tameiga, eso sí, con azafatas/os y catering “que te cajas”?
Bueno el viaje bien, leyendo mi última adquisición “ha más bicicletas, mas ha más desenvolvimento?” de Joseph Hanlon, libro de cabecera básico para cualquier cooperante o persona que quiera conocer la realidad de Moçambique. Me gusta como cuenta las cosas, y como le mete caña a las burradas que hizo y hace el FMI y demáis amigos del dinero aquí. Curiosamente, otro europeo, se nos distingue a leguas de los sudafricanos y tambien de los moçabiqueños blancos, pues este también estaba leyendo el libro en el avión. En ese momento sentií un flashback a los días en los que me cruzaba con álguien por Sudamérica adelante que estaba lellendo “Las l venas abiertas de Am Latina? como yo, claro. Bien y por fin en Maputo, otra vez, a esperar por las malas(maletas) otra vez, y sin tener mucha certeza de quién o cómo nos iba a llevar el hotel. Luego vimos a varios del INAQUA, estaban todos liados a recoger a la gente del Workshop, así que nos metimos en un cochiño, el Sr. Pih, un jefe de provincia, yo el motorista (conductor) y un hombre del INAQUA que no quería venir, pero el Sr. Pih le insistió ante la necesidad de procurar pensión (luego entendí porque no quería hotel). Llevamos al jefe a su casa, en un suburbio en las afueras de la ciudad. El barrio era de peli, carreteira de tierra llena de baches en los que cogia un coche enterito y chabolas mezclándose con casas de la clase media, con sus rejas y sus seguratas. La gente estaba en la calle, a de ser que no tienen nada más que hacer, y miraban más intrigados que otra cosa.
Me sorprendió ver a las jóvenes del barrio, muy muy preparadas, unas “fashion victims”, con sus caracolillos en la cabeza, mechas, ropas a la última, y taconazos, que no sé como no espetan entre tanta tierra y agujero. Luego reflexioné que la TV aquí por lo que yo vi es culebrones brasileños, y mucho estilo de vida USA. Parece mentira pero en Maputo la comida basura triunfa, y todo dios quiere llevar móvil guay, ropa guay y pelo guay.... y yo con 5 camisetas, de las mías.
Buff, cuando llegué el hotel sólo di para caer en la cama, ni cenar ni nada, al día siguiente ya tomaría el pequeño desayuno en el hotel, que no sé porque se llama pequeño desayuno cuando te ponen de todo... otra vez en Maputo, esta vez sólo, y sin tener muy claro cómo iban a transcurrir los días, pero con ganas de seguir viviendo.

domingo, 14 de diciembre de 2008

Domingueiting (7/12/08)

As cousas da vida, a estadía en Lichinga trocouse de súpeto cando o sábado fomos a acompañar a Dra. Isabel o aeroporto, o avión atrasouse, creo que é algo normal aquí, así que vimos os documentos da presentación da reunión nacional de acuicultura, que terá lugar o día 15 en Maputo,reunión a que estou convidado pola provincia de Niassa.

Unha vez despedida a Dra. saimos a porta e alí fitamos a Paula, a médica de MSF, que estaba agardando a alguén, achegamonos a saudar e o preguntarlle se coñecía a alguén que alquilase coches, ou levase a xente a facer turisteo, para o domingo, ela dixonos que posiblemente ían ir o lago, a Meponde e que igual podíamos ir canda eles. Chamou o seu home, o Mario, e quedou a cousa en que si.”Mercade un polo e traedeo por casa que eu prepararei un e o voso para que nolo fagan na prai porque as veces chegas e non teñen nada para comer, porque non é moi turístico”
Quedamos niso e marchamos cun sorriso, o plan non pintaba nada mal, domingo na praia, en plan familia, e poio a brasa.
Recollimos no aeroporto a Verusca, si, si como soa, unha técnica das pescas, pero que de rusa ten o nome, polo camiño Verusca comentounos que tiña que presentar un proxecto de carpa para o luns, nos interesámonos e ela dixo se lle podíamos botar unha man, claro que si.
Cando me din conta tiña na man o “relatorio”(proxecto) da Dr, Verusca, pero ela desentendeuse, “Botadella unha ollada e o luns falamos”Ole, para que traballar o finde se tes a dous españois que o poden facer.Fixonos gracia, bueno a min non moita, a escaqueada que se pegou esta muller.

O tema da Carpa complicado, unha especie nova, que se cría na Asia e ntroduciuse nalgunha provinci de Moçambique. Pero os argumentos reflexados eran pobres, eloxiaba a carpa polas súas características e a súa adaptabilidade e alta producción, pero todo iso xa o fai a Tilapia, e esa sí é de aquí, e non tes o perigo de que se escape, e deus sabe que farían nun medio que nn é o seu, polo menos non é carnivora.

Ben nos fumos a comer a un sitio un pouco afastado “A quinta do pexegueiro”, un sitio moi chulo, de cabanas de madeira e palla. Preguntamos se tiñan algo para comer, aquí é habitual que non cociñen ata ter clientes, así que pedimos cordeiro e polo, e para que a espera non fora moi dura unha 2M, a cerveja de aquí.

Mentras baixaba a fresca cervexa a conversa foi entrando en temas cada vez máis filosóficos, sobre viaxes, a vida.

Gustame charlar con xente que ten cousas que dicir, e tamén que sabe escoitar. Antes de chegar a comida cando xa se cheiraba a carne a brasa comezou unha pequena poalla, que refrescou o ambiente.
Pronto foi animandose e aquelo xa era unha tormenta, con raios, auga baixando polas costas, xa tinguida do vermello da terra, todo fresco, e o vento empezou a meter a auga polos lados, así que nos cambiamos de mesa, pero cada vez sopraba e caía máis e máis.
Ollamos o camareiro e ante a nosa inquedanza convidounos a ir a detras da barra, que era o único teito con paredes no que se podía un refuxar daquela tormenta tropical.
Entramos ata a cociña, lareira de leña e lume, todo negro, cos productos por aí espallados. A cociña lembroume moito as cociñas de aldea da Galiza, teño o recordo da cociña da miña avoa, cando con 5 ou 6 anos iamos a visitala na Guía, cociña na que eu quería sempre brincar, partir leña e demáis e claro non me deixaba. Pois ese recordo me ven cando cheiro lume de leña misturado con comida.
Como víu a choiva marchou; e quedou un tempo agradable; nin frío nin calor: o camareiro apurou a secar o chan; aquí empregan toallas; non sei si por non ter fregonas ou porque pasarían máis tempo escurrindo que outra cousa.A comida moi boa, o cabrito debía ser avó xa polo duro que estaba, pero sabroso. tras visitar unha das cabanas que se alquilaban, sen luz, pero co seu encanto, menos pola cantidade de mosquitos que deben poñerse as botas e co comentario do paisano que dicía: hai xente que o aluga por horas” Ai picadero, picadero...
Voltamos o pobo dando un paseo por un pinar, si si,pinos, non como os de Galicia, máis adaptados o calor pero pinos, tamén teño visto eucaliptos por aquí, nin aqui se libran da praga.
Fumos o super, o único super de Lichinga, e como non levado por Pakistanis, ou árabes. Ali vin que os prezos de algunhas cousas era moito máis caro que en España, sobretodo productos elaborados, que veñen de fora, e claro, en avión.
Levamos o polo e nos fumos para o hotel, tras a ducha e a cea fumos dar unha volta, rematamos na discoteca, a música estaba alta, cando entramos andaban por ali os últimos coletazos dunha voda e tres ou catro parroquianos anclados na barra.
Miraronnos máis con intriga que outra cousa e o ver que tomábamos tranquilamente unha cerveja pois nos asumiron como parte do moviliario. O Dj (por chamarlle algo) era pésimo e cada vez que as marujas do lugar sacaban a bailar as primas e sobriñas ou os maridos o tipo cambiaba o estilo e a peña se sentaba, así que pronto rematou a festa e comezou un estilo de disco do que eu non gosto. Música altísima, casi ata a rotura timpánica, eran temas europeos ou dos corenta maputianos eu que sei, mala malisima. Comezaron a chegar os rapaces do pobo, porque quitando as rezagadas da boda e un grupo de catorceañeiras alí non había mulleres.
Así que cando non aguantabamos máis fuximos para cama, que mañá será outro día.

O domingo as sete e media tras o pequeno almorzo (desyuno) cambieime para un aparta hotel,porque o prezo do hotel era excesivo, e logo a casa de Paula e Mario.
Pronto estabamos toda a escursión preparada. Paula, Mario, Lúa, Nina a veciña duns 11 anos, Nina enfermeira americana de MSF, que leva aqui 6 meses e era a primeira vez que ía o lago, incrible, un médico que logo souben que era de Nueva Deli, e extrano como todos os dese pais, nen vañador, nen quitar a camiseta, só estar sentado a sombra ollar, e falar só cando lle falan, Gabriel e eu.
O coche era un todo terrenos dos grandes, daqueles de ir sentado atrás oso lados uns enfrente dos outros. Bueno a min tocoume adiante, de copiloto.
O camiño chulo, cun montón de pequenos pobos de casiñas de adobe e palla, coso seus nenos as portas, mulleres traballando e bandeira do partido, claro.
A última hora e media era un camiño de terra, con baches pola choiva, a vexetación ía variando pero sempre cuns tonos incribles, árobores, prantas, algunha que outra pequena montaña que salpicaba o verde, e máis pobos.
As 10 cando chegamos facia un calor da leche, asi que para a auga, o lago estab moi clara, aledome de facerlle caso o Chalo e meter as gafas de bucear, porque paseino como un enano pegando zambullidas e vendo as pequenas tilapias comer nas algas, e ir daquí palá.
A praia, de area branca, era para nos, alguilamos un galpón, unha especie de cabana na que as ventanas e todo tela mosquiteira, pero que da unha sombriña moi rica, outro vaño, e un pouco de sol, que por aquela xa queimaba. A Lúa, un sol de nena, xogaba e o pasaba en grande, eu deixeime levar por ese sentimento e zambullíame, nadaba, xogaba coa area.

O Mario, a Paula e a Lúa (que é un sol).

Era toda unha sensación, onde quedaron as dubidas e reparos do pasado cando sen darte conta estas domingueando nun entorno maravilloso e con boa xente.
O frango (polo) delicioso, ensaladilla de pataca e mil cousas para picar, así que tras a comida rica, caeulle un siestón alí mesmo no chan do galpón (son un animal de costumes, e dame igual que sexa no sofa da biblioteca do cuvi, un barco en Terranova, o meu coche ou un bus por Bolívia, a sesta é sagrada).
Pronto espertei, con unha certa desorientación, o calor apretaba e pegueime un baño de aupa, na auga veiase como unha barreira de area, asi que ata ala fun para ver que era. Estaba lonxe e costoume chegar, tanto frango, finalmente era a corrente que revolvia a area do fondo.
O voltar os nenos do pobo que xogaban e se bañaban con Nina (a nena) preguntaronme como facía para nadar, se había cocodrilos alá lonxe, se eles podían ir, se era moi profundo, e antes de decatarme que estaba pasando vinme dando crases teórico-prácticas sobre natación e flotabilidade.

Eles non falaban moito portugues, eu tampouco, pero os nenos somos así, para xogar non precisamos moito, e vendo que coa natación algún se me ía afogar, comecei a ensinarlles a facer o morto, pero entre que o lago é de auga doce, oque reduce a flotabilidade, e a grasa corporal destes nenos brilla pola súa ausencia, salbando a de unha rapaza entradiña en carnes, pois flotar moito non flotaban. Acabel collendolle eu a cabeza e as pernas, e ale eu tamen quero, agora eu, parecia Juan bautista, pero aprenderon a facer o morto, reito coma un pao, lle dicia eu con acento de Valença do Minho.















Un montón de cativos negros e un cativo branco, ai peixiñoooooos!

Cando me mandaron sair da auga porque marchabamos decateime onde estaba, asi que outra vez para o coche.
Na volta fun atrás falando coa xente, Paula comentou o seu curre aquí, a falla de medios, as condicións, ela traballa con seropositivos do VHI, facendo probas e dando retrovirais os que teñen as defensas moi mal, diagnóstico e seguemento. “Polo menos aquí temos tratamento, no Congo había sitios onde estabas a dous días u máls andando dalgo, e non había nada para darlles”. Joder, flipo con esta xente, criar peixiños poder ser máis ou menos duro, pero que se te morra un paciente, e logo outro e outro, buff, iso son palabras maiores.
Cheguei destrozado a miña nova casa, o aparta hotel, unha ringleiras de casas baixas cada unha cun salón con cociña a parte, casa de vaño e dormitorio. O sol derame duro sen eu sabelo e tiña a espalda vermella. Ducha e dime a cremiña que sabiamente me colou na maleta a miña nai.
Iamos sair a cear churrasco de porco, pero a choiva que aquela tarde comezara a caer con forza, botou por terra o plan, finalmente encargaron o churrasco e o comimos na casa de P e M. Cunha cerveciña ben fría e o regusto dese primeiro domingo africano


Esta traducción adicolla a Sonia (o sorriso de Parla) pola túa enerxía e amor pola vida:

Las cosas de la vida, la estadía en Lichinga cambió de pronto cuando el sábado fuimos a acompañar a la Dra. Isabel al aeropuerto, el avión se retrasó, creo que es algo normal aquí, así que vimos los documentos de la presentación de la reunión nacional de acuicultura, que tendrá lugar el día 15 en Maputo,reunión a la que estoy invitado por la provincia de Niassa.

Una vez despedida la Dra. salimos a la puerta y allí encontramos a Paula, la médica de MSF, que estaba esperando a alguien,nos acercamos a saludar y al preguntarle si conocía a alguien que alquilase coches, o llevara a la gente a hacer turisteo, para el domingo, ella nos dijo que posiblemente iban a ir al lago, a Meponde y que igual podíamos ir con ellos. Llamó a su hombre, el Mario, y quedó la cosa en que sí.”Comprad un pollo y traedlo por casa que yo prepararé uno y el vuestro para que nos lo hagan en la play porque a veces llegas y no tienen nada de comer, porque no es muy turístico” Quedamos en eso y marchamos con una sonrisa, el plan no pintaba nada mal, domingo en la playa, en plan familia, y pollo a la brasa.
Recogimos en el aeropuerto a Verusca, sí, sí como suena, una técnica de las pescas, pero que de rusa tiene el nombre, por el camino Verusca nos comentó que tenía que presentar un proyecto de carpa para el lunes, carpá??nos interesamonos y ella dijo que podíamos echarle una mano, claro que sí.

Cuando me di cuenta tenía en la mano o relatorio(proyecto) de la Dr, Verusca, pero ella se desentendio, “Echarle un vistazo y el lunes hablamos” Ole, para que trabajar el finde se tienes a dos españoles que lo pueden hacer.Nos hizo gracia, bueno a mí no mucha, la escaqueada que se pegó esta mujer.

El tema de la Carpa complicado, una especie nueva, que se creía en la Asia y se introdujo en alguna provincias de Moçambique. Pero los argumentos reflejados eran pobres, elogiaba la carpa por sus características y su adaptabilidade y alta producción, pero todo eso ya lo hace la Tilapia, y esa sí es de aquí, y no tienes el peligro de que se escape, y dios sabe que harían en un medio que no es el suyo, por lo menos no es carnivora. Bien nos fumos a comer a un sitio un poco alejado “La quinta del melocotonero”, un sitio muy chulo, de cabañas de madera y paja.

Preguntamos se tenían algo de comer, aquí es habitual que no cocinen hasta tener clientes, así que pedimos cordero y pollo, y para que la espera no había sido muy dura una 2M, la cerveja de aquí. Mientras bajaba la fresca cerveza la conversación fue entrando en temas cada vez más filosóficos, sobre viajes, la vida. Gustame charlar con gente que tiene cosas que decir, y también que sabe escuchar. Antes de llegar la comida cuando ya se olía la carne a la brasa comenzó una pequeña poalla, que refrescó el ambiente. Pronto fue animándose y aquelo ya era una tormenta, con rayos, agua bajando por las cuestas, ya teñida del rojo de la tierra, todo fresco, y el viento empezó a meter el agua por los lados, así que nos cambiamos de mesa, pero cada vez soplaba y caía más y más.


Miramos al camarero y ante nuestra inquietud nos invitó a ir a detras de la barra, que era el único techo con paredes en el que se podí un refuxar de aquella tormenta tropical. Entramos hasta la cocina, cocina de leña y fuego, todo negro, con los productos por ahí desperdigados. La cocina me recordó mucho las cocinas de aldea de Galicia, tengo el recuerdo de la cocina de mi abuela, cuando con 5 o 6 años íbamos a visitarla en la Guía, cocina en la que yo quería siempre saltar, partir leña y demáis y claro no me dejaba.

Pues ese recuerdo me viene cuando huelo fuego de leña mezclado con comida. Como vino la lluvia marchó; y quedó un tiempo agradable; ni frïo ni calor: el camarero apuró a secar el suelo; aqui emplean toallas; no sé sí por no tener fregonas o porque pasarían máis tiempo escurrindo que otra cosa. La comida muy buena, el cabrito debía ser abó ya por el duro que estaba, pero sabroso. tras visitar una de las cabañas que se alquilaban, sin luz, pero con su encanto, menos por la cantidad de mosquitos que deben ponerse las botas y con el comentario del paisano que decía: hay gente que lo alquila por horas” Ai picadero, picadero... Volvimos al pueblo dando un paseo por un pinar, sí sí,pinos, no como los de Galicia, más adaptados al calor pero pendientes, también he visto eucaliptos por aquí, ni aqui se libran de la plaga.


Fuimos al super, el único super de Lichinga, y como no llevado por Pakistanis, o árabes. Alli vi que los precios de algunas cosas era mucho más caro que en España, sobretodo productos elavoradosque vienen en avión. Llevamos el pollo y nos fumos para el hotel, tras la ducha y la cena fuimos a dar una vuelta, acabamos en la discoteca, la música estaba alta, cuando entramos andaban por alli los últimos coletazos de una boda y tres o cuatro parroquianos anclados en la barra.

Nos miraron más con intriga que otra cosa y al ver que me los tomaba tranquilamente una cerveja pues nos asumieron cómo parte del moviliario. El Dj (por llamarle algo) era pesimo y cada vez que las marujas del lugar sacaban a bailar a las primas y sobrinas o los maridos el tipo cambiaba el estilo y la peña se sentaba, asi que pronto remató la fiesta y comenzó un estilo de disco del que yo no gusto. Música altísima, casi hasta la rotura timpánica, con temas europeos o de los cuarenta maputianos yo que sé, mala malísima. Comenzaron a llegar los chavales del pueblo, porque quitando las rezagadas de la boda y un grupo de catorceañeras allí no había mujeres.

Así que cuando ya no podiamos aguantar más nos fuimos para cama, que mañana será otro día. El domingo las siete y media tras el pequeno almorzo (desyuno) me cambié para un aparta hotel,porque el precio del hotel era excesivo, y luego a la casa de Paula y Mario. Pronto estábamos toda la escursión preparada. Paula, Mario, Luna, Nina la vecina de unos 11 años, Nina enfermera americana de MSF, que lleva aqui 6 meses y era la primera vez que venía al lago, increíble, un médico que luego supe que era de Nueva Deli, y extraño cómo todos los de su pais, ni vañador, ni quitar la camiseta, sólo estar sentado a la sombra,mirar, y hablar sólo cuando le hablan, Gabriel y yo.


El coche era un todo terrenos de los grandes, de aquellos de ir sentado atrás a los lados unos enfrente de los otros. Bueno a mí me tocó adelante, de copiloto. El camino chulo, con un montón de pequeños pueblos de casitas de adobe y paja, con sus niños las puertas, mujeres trabajando y bandera del partido, claro.
La última hora y media era un camino de tierra, con baches por la lluvia, la vegetación iba variando pero siempre con unos tonos increíbles, árboles, plantas, alguna que otra pequeña montaña que salpicaba el verde, y más pueblos.

Las 10 cuando llegamos hacia un calor de la leche, asi que para el agua, el lago estaba muy clara, me alegro de hacerle caso a Chalo y meter las gafas de bucear, porque lo pasé como un enano pegando zambullidas y viendo las pequeñas tilapias comer en las algas, e ir daquí pallá.
La playa, de arena blanca, era para nosotros, alquilamos un galpón, una especie de cabaña en la que las ventanas son todo de tela mosquiteira, pero que da una sombriña muy rica, otro vaño, y un poco de sol, que por aquella ya quemaba. La Lua, un sol de niña, jugaba y lo pasaba en grande, yo me dejé llevar por ese sentimiento y me zambullía, nadaba, jugaba con la arena. Era toda una sensación, donde quedaron las dudas y reparos del pasado cuando sin darte cuenta estas domingueando en un entorno maravilloso y con buena gente.

El frango (pollo) delicioso, ensaladilla de patata y mil cosas para picar, así que tras la comida rica, le cayó un siestón allí incluso en el suelo del galpón (soy un animal de costumbres, y me da igual que sea en el sofa de la biblioteca del cuvi, un barco en Terranova, mi coche o un bus por Bolivia, la siesta es sagrada).
Pronto desperté, con una cierta desorientación, el calor apretaba y me pegué un baño de aupa, en el agua se veía como una barrera de arena, asi que hasta alla que me fui para ver que era. Estaba lejos y me costó llegar, tanto frango, finalmente era la corriente que revolvia la arena del fondo.
Al volver los niños del pueblo que jugaban y se bañaban con Nina (la niña) me preguntaron como hacía para nadar, si había cocodrilos allá lejos, si ellos podían ir, si era muy profundo, y antes de enterarme que estaba pasando me vi dando clases teórico-prácticas sobre natación y flotabilidad. ellos no hablaban mucho portugues, yo tampoco, pero los niños somos así, para jugar no necesitamos mucho, y viendo que con la natación alguno se me iba a ahogar, comencé a enseñarles a hacer el muerto, pero entre que el lago es de agua dulce, que reduce la flotabilidade, y la grasa corporal de estos niños brilla por su ausencia, salbando la de una chavala entradita en carnes, pues flotar mucho no flotaban.

Acabé coguiendoles yo la cabeza y las piernas, y hale yo tambien quiero, ahora yo, parecia Juan bautista, pero aprendieron a hacer el muerto, “reito como un pao”, le dicia yocon acento de Valença del Minho. Cuando me mandaron salir del agua porque nos marchábamos me enteré dónde estaba, asi que otra vez para el coche. A la vuelta fuy atrás hablando con la gente, Paula comentó su curre aquí, la falta de medios, las condiciones, ella trabaja con seropositivos del VHI, haciendo pruebas y dando retrovirales a los que tienen las defensas muy mal, diagnóstico y seguimiento. “Por lo menos aquí tenemos tratamiento, en el Congo había sitios donde estabas a dos días o más andando de algo, y no había nada para darles”. Joder, flipo con esta gente, los peixiños pueden ser más o menos duros, pero que se te muera un paciente, y luego otro y otro, buff, eso son palabras mayores.

Llegué destrozado mi nueva casa, el aparta hotel, una fila de casas bajas cada una con un salón con cocina a parte, casa de vaño y dormitorio. El sol me dió duro sin yo saberlo y tenía la espalda roja. Ducha y me di la cremita que sabiamente me coló en la maleta mi madre. Ïbamos a salir a cenar churrasco de cerdo, pero la lluvia que aquella tarde había comenzado a caer con fuerza, echó por tierra el plan, finalmente encargaron el churrasco y lo comimos en la casa de P y M.
Con una cerveciña bien fría y el regusto de ese primero domingo africano