8/12/2009 Polas rúas de Maputo
-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.
Chegado a este punto non había volta atrás, o semblante do gallo cambiou de golpe, eu apuntei o carro de Médicos sen Fronteiras (MSF) e dixen:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, imos ate a esquadra, máis vosé vai-me dar o seu nome .
A miña única arma, un boli e un papel, parecía pouco fronte o Kalasnikof, o uniforme do meu colega (un fraquiño e novo policía da capital), bueno pero tiña a arma secreta, mil quilos de confianza.
Actuaba como se eu coñecera o puto presidente. O policía que levaba media hora mareando a Paula por ter feito un xiro ilegal, dende o primeiro momento lle pedira pasta para esquecerse.
Paula lle explicara que tiña a filla mal, a Lua, con febre, a pobre observaba todo dende o asento. Tralo xiro paramos frente o Mundo´s, un sitio moi transitado por cooperantes, extranxeiros e demais fauna de Maputo. A idea inicial, recoller unhas pizzas e tirar para casa.
Pero non vimos a sinal do xiro (estaba detrás dunha arboré, na beirarúa da esquerda, cando o xiro era para a dereita 2 carris más alá).
Entón o gallo viu o filón.
En dez minutos,o tempo que agardaba polas pizzas, preparei o meu ataque, sopesei ata que punto apretar o poli, o sair ollei a sinal de prohibido xirar e dixen para min: Estamos mal.
Pero o gerreiro da luz nunca fuxe dunha batalla. Tirei para alá e díxenlle a Paula "Dame un boli". A súa cara un poema.
E alí estabamos, dous homes no medio da rúa. O primeiro golpe da miña espada de luz fora pedir que se identificase, moi calmado, como se eu controlase a situación. O policía púsose borde, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase". Eu cun xesto rápido saquei o meu pasaporte, aqui está!
El cintaba, pero antes de que se dera conta de que estabamos a falar eu sacudín cun sorriso a miña descarga:
- Nao sabe com quen se está a meter...
O tipo sopesou rápido e falou non sei que cousa de se o carro tiña "librete de transito", vin o seu movemento de retirada digna e dixen: Claro.
-Aaaaa, nese caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes.
E viu conmigo ata o carro. A Paula nos observaba dende dentro, baixou a fiestra e o policia preguntou polo tal librete de transito. Ela olloume como quen ve unha aparición no medio da noite.
- "Nao apercibo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."
O policía, que xa se batía en retirada, contento de non meterse en ningún lio, girouse co mesmo sorriso que cando pensaba gañar uns meticais extra e regalounos un pequeno:
-"Continuem bem"
Eu dinlle a man e entrei no carro todo o enteiro que os golpes do meu corazón no peito me deixaba.
-Que coño le has dicho.
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.
COMO OS ECHO DE MENOS...
8/12/2009 Por las calles de Maputo
-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.
Llegado a este punto no había vuelta atrás, el semblante del "gallo" cambió de golpe, yo apunté al carro de Médicos sin Fronteras (MSF) y dije:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, vamos ate a esquadra, más vosé vai-me dar seu nome.
Mi único arma, un boli y un papel, parecía poco frente al Kalasnikof y el uniforme de mi colega (un flaco y joven policía capitalino), bueno pero tenía mi arma secreta, mil kilos de confianza. Actuaba como si yo conociese al puto presidente de país. El policía, que llevaba media hora mareando a Paula por haber hecho un giro ilegal, desde el primer momento le había pedido pasta para olvidarse del tema.Paula le había explicado que tenía la hija mal, a Lua, con fiebre, la pobre observaba todo desde lo asiento.
Tras el giro paramos frente el Mundo´s, un sitio muy transitado por cooperantes, extrangeros y demás fauna de Maputo.
La idea inicial, recoger unas pizzas y tirar para casa.Pero no vimos la señal de prohibido giro (estaba detrás de una árbol, en la acera de la izquierda, cuando el giro era para la derecha en una avenida con tres carriles en nuestra dirección).Entonces el tipo vió el filón.
En diez minutos,el tiempo que esperaba por las pizzas, preparé mi ataque, sopesé hasta que punto apretar al poli, al sair miré la señal de prohibido girar y dije para mí: "Estamos mal".
Pero el gerrero de la luz nunca huye de una batalla. Tiré para allá y le dije a Paula "Dame un boli". Su cara un poema.
Y allí estábamos, dos hombres en medio de la calle. El primer golpe de mi espada de luz había sido pedir que se identificara, muy calmado, como si yo controlara la situación. El policía se puso a la defensiva, exagerando el gesto, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase".
Yo con un gesto rápido saqué mi pasaporte, aqui está!
Él cintaba, pero antes que se diera cuenta de qué estábamos hablando yo sacudí con una sonrisa mi descarga:
- Nao sabe com quem se está metendo.
El tipo sopesó rápido y habló no sé que cosa de si el carro tenía "librete de transito", vi su movimiento de retirada digna y dije: Claro!
-"Aaaaa, nise caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes."
Y vino conmigo hasta el carro. Paula obsevaba todos los movimientos desde dentro, bajó la ventana y el policía preguntó por el tal librete de transito. Ella me miró cómo quien ve una aparición en medio de la noche.
- "Nao apercebo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."
El tipo, que ya se batía en retirada, contento de no meterse en ningún lio, se giró con la misma sonrisa que cuando pensaba ganar unos meticales extra y nos regaló un pequeño:
-"Continuem bem"
Yo le estreché la mano y entré en el carro todo el entero que los golpes de mi corazón en el pecho me dejaban.
-Que coño le has dicho?
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.
lunes, 26 de abril de 2010
Suscribirse a:
Entradas (Atom)