Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

domingo, 4 de enero de 2009

Domingo e relax

Domingo 21 Dezembro
O último sábado que pasaba en Maputo decidín cear e dar unha volta. Fun pola baixa adiante apurado, intentando chegar o café continental, pero como sempre que intento cear aquí, estaba pechado, xa eran as 22:30. As opción eran: ir a unha “panadaria” que estaba alado do Gil Vicente ou ir á Feira Popular, un gran patio central con atraccións de festa, coches de choque, etc e moitos chiringuitos para xantar o redor, algúns son restaurantes con aire acondicionado e outros son casetas con mesas de madeira.
Decidín tentalo na Feira, a ver se tiña sorte e podía comer algo de peixe.
Cheguei sobre as 23:00 tras pasar por unha rúa ben oscura, o hotel dos chineses, je,je, e un teatro.
Busquei polos postos, debía ser a terceira ou cuarta vez que ía a feira, xa son un clásico nesta cidade. Frango? non, Befe? non, en fin, entrei nun o lembrar que Alejandro, o sevillano, me dixera que alí facían peixe.
Sentei, chegou o camareiro coa carta e pedín peixe “grelhado”(á parrilla), máis non hai,ohhh, seguinte peixe, non hai, ...hai algún peixe? Si, sopa de peixe,a tomar por saco!
Acabei revisando a carta e pedíndome, unha ración de algo con camaróns, outra cousa que me soaba como empanadillas e unha ración de pataquiñas (pedir comida partindo dunha carta e unha cousa que se complica, cando un está só, o seu vocabulario e limitado, e inda por riba ten a memoria dun peixe e non se lembra de como se chamaba o que comeu día anterior).
Trouxeron a comida, ñan, ñan, os camarãos eran como cocidos nunha salsiña branca con perexil que quitaba o sentido, eu pensaba que viñan sen pelar, pero todo era cola, así que a culleradas, me duraron nadiña. Fun alternando coa empanadilla de carne e as patacas, trouxeron dúas clases de salsa, piri piri, está feito con guindeilla e pica e outra que parecía con tomate e cenoria, e o principio pareceume que non picaba, si, si, a cenoria non pero a salsa que a envolvía, oma.
Tarde entereime, e un calor baixoume polo esófago ata o estómago, saíndo logo todos e cada un dos poros da miña pel. Menos mal que había cervexa e quedaban uns cantos camaróns para refrescar a boca.
Saín de alí un tanto tocado, non sabía se suar ou tremer. Dirixinme o Gil Vicente, e cando tocaba a decisión, calexa escura ou avenida con policías, pensei, non pode ser sempre, imos pola vía.
Cando me acheguei os policías xa se ían preparando o papel:
Boa noite, boa noite. E ale, que se identifique. Eu preguntei se eran policías e pedinlle que se identificaran, cousa que os descuadrou un pouco, xa que levaban chaleco de policía, uniforme de policía e metralleta de policía. Mentres se identificaba un pediume que me identificara eu.
Saquei do peto, moi tranquilo, unha fotocopia do peto, o tipo sacou unha lanterna e púxose a ollar o papel aquel. Era unha fotocopia feita e compulsada na embaixada de España en Maputo.
Eu sorrín e díxenlle que me recomendaran que pola noite non saíra co pasaporte, por seguridade.
O da voz cantante asentiu, o outro se mantiña a espera alado.
“Pero é mellor que faga unha compulsa nun notario de aquí, non da España” Sabía que me ían saír con esas, así que sorrín e lle dixen, está feita en Maputo, na embaixada de España aquí.
O tipo devolveuma e empezou co da seguridade, que se nos estamos aquí para protexelo, que si tal que si pascual, e a de onde ven a onde vai? dixen veño de cear e vou o Gil Vicente a tomar 1 cerveja! O tipo viu filón e comezou a dicir, vas bailar, vas beber, de festa. Eu agardábao co as para matar o tres.
Nooon, vou a tomar unha cerveja, e para cama a durmir (coa miña cara de neno bo, que ninguén cree).
O tipo, un pouco impaciente xa, entón dixo, bueno nos podía dar algo para tomar uns refrescos, nos non podemos tomar ceveja e máis temos que estar aquí toda a noite, pola súa seguridade (que guevos, se son eles os que me intimidan). Eu botaba contas do que tiña e pensaba, se lle dou unhas moedas son capaces de determe por cabrón, e paso de darlles un billete, e entón dixen, Só teño para unha ceveja, non saio con moito diñeiro de noite, por seguridade (perra mentira) e quitei, aínda non sei como o fixen, un billete de 50 Mt, de entre varios que tiña no peto, e unhas moedas.
Isto é o que teño.
Ante a miña espontaneidade e vendo que o que tiña na man non daba nin para pipas me dixeron que pirara dunha vez, con boas formas, claro.
Creo que non o comentei antes, pero dende o primeiro noite con Gabriel, cada unha das tres veces que pasamos/ei por esta rúa de noite, algún policía tentou dar unha mordida, pola nosa segurança.
Cheguei o Gil Vicente flipando con todo o que acababa de acontecer, como foi que viu o billete de 50 a miña man o tempo que dicía só teño 50 Mt? E se saíra un billete de 200? non sei pero todo fluíu o meu favor. E iso que non sabía se estaba suando polos policías ou polo picante. Fora o que fora había que celebrar que sigo tendo boa estrela:Fas Favor. Uma Laurentina Preta geladaaa!
Esa noite era noite de Jam session, xenial, movemento de músicos polo escenario e musica boa, regular e pasable, pero en directo, viva!
Dancei o tempo que me deixou o corpo, xa non estou para dúas noites de baile, e logo, sentei na barra.
Cando o calor non me deixaba xa desfrutar da música funme para fora, sentei nunha mesa, e en pouco tempo estaba mantendo unha conversa cun casi-rasta, que tocaba as congas nun grupo (coma ti Kar) e que traballaba na construción en Suráfrica, O home o principio foi amable e simpático, dentro do que o cego lle permitía, porque ía polo aire, charlamos do divino e o humano, de Maputo de España. Chegou un momento no que eu estaba roto e el sedento, así que se foi para dentro e eu para o hotel.
Tiña varios plans para o domingo (ai a mente) pero non sei si o picante, o pequeno almorzo ou dentro deste a auga que tiñan en botellas no bufet. Algo de todo isto,ou a mestura de todo rompéronme o estómago en cuestión de media hora, así que sube po cuarto Suso. E alí ronda de cama para o baño e volta e volta outra vez. Quedei durmido ata as 13:00. Tiña planeado ir a comer peixe a un pobo de pescadores que hai enfronte de Maputo, chamado Catembe, para o que hai que coller un ferry, pero nin ía desfrutar da viaxe nin do peixe, así que decidín tomalo con calma. Domingo de relax.
Cando tiven forzas collín unha chapa, outra experiencia, co tipo meténdose por rúas laterais e eu, pero volta para a Modlane non?Si. Pero finalmente a chapa deixoume na 24 de Xulio, a tres mazas de onde o vendedor me dixo que si que pasaba, como son.
Funme a pé ata o Mundo´s, un restaurante, bar moi a europea, no que cociñan de todo e moi ben, eu tiña unha fixación, espagueti. E iso comín, a cada garfo que entraba na miña boca eu notaba un pouco mellor o estómago e como as forzas se ían recuperando, tanto que emocioneime, xa estou ben!!, cando rematei atrevinme a pedir unha torta de queixo e un té de roibos, moi bos os dous só que a torta non chegaba en bo día.
O ambiente era moi familiar, crase media de Maputo, familias, turistas, os cooperantes Suecos que me crucei no avión indo e vindo a Lichinga!! eu cun libro e unha vella british ou Sudafricana con outro, vai dous.
Relaxeime un bo rato lendo, vendo á xente pasar e sentindo unha brisa fresca procedente do mar que non sentira antes polas rúas desta cidade. O sitio moi chulo: cunha terraza cuberta, como se fose unha casa típica de aquí, pero o grande, con teito alto de palla trenzada, todo feito con moi bos materiais, madeiras nobres, as lampadas estaban feitas con miles de paus de madeira branca colgando de fíos e abaneándose co vento, un toque moi chick.
Outra terraza o lado, en plan Samil, con parasoles e con pantalla xigante para ver o fútbol, e cara dentro da miña terraza chick, un montón de mesas corridas e outra terraza, un pouco máis cativa, espazos abertos pero diferenciados, nos que podería haber moita xente sen sentir agobio.
Logo collín outra chapa e para o hotel, seguiu a tarde de relaxación esta vez na piscina. Por non sei que extrana razón, agás iso si, que son un pouco membrillo, deixeime o bañador en Lichinga, e das mil voltas que din pola cidade, non se me ocorreu mercar un ata agora mesmo a pé de piscina. Así que o único que fixen foi sentar nunha tumbona a sombra, escoitar como desfrutaban as dúas familias que se estaban a bañar e botar unha merecida sesta, ai que domingo máis duro, é que non se poden facer plans!!!
El último sábado que pasaba en Maputo decidí cenar y dar una vuelta. Fui por la Baixa adelante apurado, intentando llegar al café Continental, pero como siempre que intento cenar aquí, estaba cerrado, ya eran las 22:30. Las opciones eran: ir a una “panadaria” que estaba cerca del Gil Vicente o ir a la Feria Popular, un gran patio central con atracciones de fiesta, coches de choque, et,c y muchos chiringuitos para comer y cenar al rededor, algunos son restaurantes con aire acondicinado y otros son casetas con mesas de madera.
Decidí intentarlo en la Feria, a ver si tenía suerte e comer algo de pescado .
Llegué sobre las 23:00 tras pasar por una calle bien oscura, el hotel de los chineses, je,je y un teatro.
Busque por los puestos, debía serla tercera o cuarta vez que iba a la Feria, ya soy un clásico en esta ciudad. Frango?, no, Befe?, no, en fin, entré en uno al recordar que Alejandro, el sevillano, me dijera que allí hacían pescado.
Me senté, llegó el camarero con la carta y pedí pescado “grelhado”(a la parrilla), máis nom hai,oooohhh, siguiente pescado, nom hai,... hai algún peixe? Si, sopa de pescado, a tomar por saco!
Acabé revisando la carta y pidiendo: una ración de camarones de alguna forma que no entendí, otra cosa uqe me sonaba como empanadilla y una ración de patatitas (pedir comida partiendo de una carta es una cosa que se complica, cuando uno está solo, su vocabulario es limitado, y aún por encima tiene la memoria de un pececillo y no se acuerda de como se llamaba lo que comió el día anterior).
Trajeron la comida, ñam, ñam, los camarãos eran como cocidos en una salsita blanca con perejil que quitaba el sentido, yo pensaba que vendrían sin pelar, pero todo era cola, así que a cucharadas, me duraron nada. Fui alternando con la empanadilla de carne y las patatas, trajeron dos clases de salsa, piri piri, que está hecho con guindilla y pica y otra ue parecía con tomate y zanaorias, y al principio, me pareció que no picaba, si, si, la zanaoria no pero la salsa que la envolvía, oma.
Tarde me enteré, y un calor me bajó por el esófago hasta el estómago, saliendo luego por todos y cada uno de los poros de mi piel. Menos mal que había cerveza y quedaban unos cuantos camarones para refrescar la boca.
Salí de allí un tanto tocado, no sabía si sudar o temblar. Me dirigí al Gil Vicente, y cuando tocaba decidir callejón oscuro o avenida con policías, pensé, no puede ser siempre, vamos por la vía.
Cuando me acercaba a los policías ya se iban metiendo en el papel:
Boa noite, boa noite. Y ala, que se identifique ud. Yo les pregunté si eran policías y les pedí que se identificaran, cosa que los descuadró un poco, ya que llevaban chalecos de policías, uniformes de policías y metralleta de policía. Mientras se identifcaba uno me pidió que me identificara yo.
Saqué del bolsillo, muy tranquilo, una fotocopia hecha y compulsada en la embajada española en Maputo.
Yo sonreí y les dije que me recomendaran que por la noche no saliera con el pasaporte, por seguridad. El de la voz cantante asintió, el otro se mantenía a la espera alado.
“Pero es mejor que hagas una compulsa en un notario aquí, no de España” Sabía que me iban a salir con esas, así que sonreí y les dije, está hecha en Maputo, en la embajada de España aquí.
El tipo me la devolvió y empezó con lo de la seguridad, que si nosotros estamos aquí para protegerlo, que si tal, que si pascual, y de donde viene y a donde va? Vengo de cenar y voy al Gil Vicente a tomar 1 cerveja! El tipo vio el filón, y empezó a decir, vas a bailar, vas a beber, de fiesta. Yo lo esperaba con el ás para matar el tres.
Nooo, voy a tomar una cerveza, y para cama a dormir (con mi cara de niño bueno, que nadie se cree).
El tipo, un poco impaciente ya, entonces dijo, bueno nos podía dar algo para tomar unos refrescos, nosotros no podemos tomar cervezas y más tenemos que estar aquí toda la noche, por su seguridad (que guevos si son ellos los que intimidan). Yo echaba cuentas de lo que tenía y pensaba, si le doy las monedas son capaces de detenerme por cabrón, y paso de darles un billete, y entonces, dije: Sólo tengo para una cerveza, no salgo con mucho dinero de noche, por seguridad (perra mentira) y quité, aún no se como lo hice, un billete de 50 Mt, de entre varios que tnía en el bolsillo, y unas monedas.
Esto es lo que tengo.
Ante mi espontaneidad y viendo que lo que tenía en la mano no daba ni para pipas me dijeron que me pirara de una vez, con buenas formas, claro.
Creo que no lo comenté antes, pero desde la primera noche con Gabriel, cada una de las tres veces que pasamos/e por esta calle de noche, algún policía intentó das una mordida, pola nossa segurança.
Llegué al Gil Vicente flipando con todo lo que acababa de pasar, como fue que vino el billete de 50 a mi mano en el mismo instante en que decí solo tengo 50Mt?Y si saliera uno de 200? no lo sé, pero todo fluyó a mi favor. Y eso que no sabí si estaba sudando por los policías o por el picante. Fuera lo que fuera había que celebrarlo, sigo teniendo buena estrella.
Fas favor. Uma Laurentina Preta geladaaa!
Esa noche tocaba Jam Session, genial, movimiento de músicos por el escenario y música buena, regular y pasable, pero en directo, viva!
Bailé el tiempo que me dejó el cuerpo, ya no estoy para dos noches de bailoteo, y después, me senté en la barra.
Cuando el calor no me dejaba ya disfrutar de la música me fui para fuera, me senté en una mesa, y en poco tiempo estaba manteniendo una conversación con un casi-rasta, que tocaba las congas en un grupillo (como tu Kar) y que trabajaba en la construcción en Sudáfrica. El hombre al principio fue amable y simpático, dentro de lo que el ciego le permitía, porque iba por el aire, charlamos de lo divino y lo humano, de Maputo, de España. Llegó un momento en el que yo estaba roto y el sediento, así que se fue para adentro y yo para el hotel.
Tenia varios planes para el domingo (ai la mente)pero no sé di el picante, el pequeño almuerzo o dentro de este el agua que tenían en el bufet. Algo de todo esto, o la mezcla de todo me rompieron el estómago en cuestión de media hora, así que sube para el cuarto Suso. Y allí ronda de cama para el baño y vuelta otra vez. Me quedé dormido hasta las 13:00. Tenía planeado ir a comer pescado a un pueblo de pescadores que hay enfrente de Maputo, llamado Catembe, para el que hay que coger un ferry, pero ni iba a disfrutar del viaje ni del pescado, así que decidí tomarlo con calma.
Domingo de relax.
Cuando tuve fuerzas cogí una chapa, otra experiencia, con el tipo metiéndose por calles laterales y yo, pero vuelve para la Modlane no? Si. Pero finalmente la chapa me dejó en la 24 de Julio, a tres manzanas de donde el vendedor me dijo que si pasaba, como son.
Me fui a pie hasta el Mundo´s, un restaurante, bar, muy europeo, en el que cocinan de todo y nuy bien, yo tenía una fijación, espaguetiis. Y eso comí, a cada tenedor que entraba en mi boca notaba un poco mejor el estómago y como las fuerzas se iban recuperando, tanto que me emocioné, ya estoy bien!!, cuando acabé me atreví a pedir una tarta de queso y un té de roibos, muy buenos los dos sólo que la tarta no llegaba en buen día.
El ambiente era muy familiar, clase media de Maputo, familias, turistas, los cooperantes Suecos que me crucé en el avión llendo y viniendo a Lichinga!! yo con un libro y una vieja british o Sudafricana con otro, vaya dos.
Me relajé un buen rato leyendo, viendo a la gente pasar y sintiendo una brisa fresca procedente del mar, que no había sentido antes por las calles de esta ciudad. El sitio muy chulo: con una terraza cubierta, como si fuese una casa típica de aquí, pero a lo grande, con techos altos de paja trenzada, todo hecho con muy buen gusto, maderas nobles, las lamparas estaban hechas con miles de palos de madera blanca, como colmillos, colgando de hilos y meciéndose con el viento, un toque muy chik.
Otra terraza al lado, en plan Samil, con sombrillas y pantalla gigante para ver el fútbol, y hacia adentro e mi terraza chick, un montón de mesas corridas y otra terraza, un poco más pequeña, espacios abiertos pero diferenciados, en los que podría haber mucha gente sin sentir agobio.
Luego cogí otra chapa y para el hotel, siguió la tarde de relajación esta vez en la piscina. Por no se qué extraña razón, a no ser que soy un poco membrillo, me dejé el bañador en Lichinga, y de las mil vueltas que di por la ciudad, no se me ocurrió comprar uno hasta ahora mismo al pié de la piscina.
Así que lo único que hoce fue sentarme en una tumbona a la sombra, escuchar como disfrutaban las dos familias que estaban bañándose y echar una merecida siesta, ai que domingo más duro, es que no se pueden hacer planes!!!

4 comentarios:

Anónimo dijo...

Ben, proba superada coa poli, que chorra que tes meu.
Por certo, este Maputo semella moi entretido, moita música por todos lados, alomenos polos que andas ti, desfruta é dalle á pasada¡¡¡¡
Iria

O SuSo dijo...

a enerxía Iria, se ti sabes que vai ir pois vai.Maputo é unha gran capital, eu tiven a sorte de coñecer a boa xente que me moveu polos circulos de máis movemento da cidade, e xa sabes como son,habendo festa...

Anónimo dijo...

Pero qué poli más corrupta. Me recuerda a los polis que vi en Egipto. Dos nos dieron mal una dirección a propósito mientras se reían de nosotros, otro nos enseñó la metralleta y otro me enseñó la "metralleta". En fin, paciencia.

Al menos has salido airoso. Eres un monstruo, Suso!!

O SuSo dijo...

Digamos que yo sabía que iba a pasar:
Mi mente creó la situación (es increible la energía), ellos sólo hacen su papel,sueldos de mierda, curre chungo, riesgo físico 8en Maputo se pegan tiros),así que le echan morro, piden y si no va así te intimidan un poco, tú eres turista, sitio nuevo, no conoces bien la lengua,.. ya lo había leido en la guía,tal vez por eso mi mente lo creo.
...pero dieron con uno de Teis, que le decía "que noooo, que no te doy nada" a los yonkis del barrio con 12 años, así que uniformes a mi!