A Lúa é o que ten non para...
Van chegando os convidados.
A mesa casi preparada:
e un sabrosisimo molho de tomate
a bomba
para os carnivoros, un leitón (mamá mira como me coidan aquí) a este ritmo volto feito un barriletiño
e por se isto fose pouco...
toma azucar en vena!!!!
Pois a comer, aquí estilo mozambicano, cada un se serve e come o que queira.
E cehgou a hora dos presentes
Lúa e a súa guitarra, unha nove Hendrix está xurdindo.
ata o Suso tiña presente, que ilusión me fixo a sorpresa.
e todos a tocar a guitarriña
bueno algún non aguantou tanta caña.
11 comentarios:
Ay, q pinta tienen esos manjares... y yo por aqui con las centollas, los bueyes, los langostinos y el pulpo de toda la vida. Bueno, un año mas nos lo seguimos contando, eso es lo q importa. Me alegro de q te vayas mezclando en la vida mozambiqueña, aunq de momento como un giri. Y q disfrutes de las fiestas, deja el pabellon gallego bien alto!!
Un abrazo Susinho, y sigue viviendo!!
Cuanta fotito y que poca línea Estas bien????? o solo vago???
Que alegría y cierto puntito de tranquilidad verte tan arropadiño en esas fechas, aunq conociéndote casi no se dudaba, me gusta verlo en tu cara.
Pedazo menú!!!!Así Así, llevando hasta Mozambique el espíritu de madre de Teis, con comida para 1000 en la nevera, no se vayan a quedar con hambre......
Moitos Bicos e Feliz 09 sen Malaria...
Sachito.
Hola Suso
Que gracioso el nombre de tus peces "Tilapia", suena raro el nombre, pero son muy bonitos en las fotos de internet.
A Baltasar le pedí un peluche Tilapia, pero sabia lo que era, así que le tuve que pedir otras cosas...
Ya les diste mucho de comer para que se pongan gordos?.
Estas haciendo muchos castillos?
A que clase va Lúa? Yo ya voy a la de 5.
Chao Pescao.
Luis.
Pis si, David, todo estaba moi moi bo, e guiri cheguei e guiri vou sair deste pais, se me queda algo claro e que son un blanquiño aquí,podo coñecer pero iso dista un mundo de ser de aquí.
Sachito, non é por vagancia, hai peña, ei que ti non que din que escribo moito e quisen resumir a noite en fotiños, a comida bestial.
Luis, a Lúa está na guardería, pero é moi lista, castelos fixen dous, pero a area non é igual.
Os peixes estan francos pero pronto empezarán a engordar.
Gracias a todos, e moi bo ano 2009!!
Seica fuches tan bo que ata Mozambique che foron os Reis Magos,
a cea ten unha superpintaza, ti aprende moitas comidiñas desas exóticas, que xa faremos unha xornada gastronómica mozanbicana acá en Teis.
Un bico, Iria
Que ledicia ver tanto comentario o abrilo blog (ainda que algún era meu e xa non me acordaba),a verdade que si.
Bueno de momento eu non cociñei nada de aqui,ando a cen con mil cousas e só fixen cociña de supervivencia, en plan estudant,e ademáis cutre,pero en canto me estabilice,se algunha vez o consigo na miña vida, gustariame aprender a facer cousiñas.
Un bico
Feliz año Suso!
Me alegra ver que estás disfrutando de cada momento. Ahi estás tuuuu! Un beso enorme
Sonia
QUE MARAVILLOSO VIAJE, QUE BUENAS FOTOS , QUE GRAN MOMENTO PARA TU VIDA Y PARA LA DE LOS QUE LA PODEMOS VER, SIGUE ASÍ...
Sonia, no era sin tiempo, que pasa que ese guapetón no te deja ni un ratico para acordarte de los amigos??Feliz año a ti también.
Riki rikiiii,non stop, nunca, la vida es lo que tiene, quieras o no, ella no para,un abrazo.
Qué pinta más buena tenía todo!! Me alegro de que hayas pasado la Navidad con gente maja y que te cuiden así de bien. Se te ve muy bien en la foto. Me alegro mucho.
Un beso
Graciñas Petite, a verdade e que o bo de non agardar que te acontezan cousas e que o final pasan. Eu vin coa mente preparada para as navidades que fosen, con ou sen xente, pero cuadrou ben.
Se lle sorris o mundo, que é o que te vai vir de volta?
Bjos
Publicar un comentario