Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

miércoles, 21 de enero de 2009

Mi primeira saida II

30/12/2008
O día seguinte acordei ás 6 e algo, o sol xa levaba un bo rato dando caña. Levanteime e fun a casa do baño, aseo cun cazo de plástico e listo.Agardei polo Sr Pi e o motorista para o pequeno almoso (aqui tamen lle chaman matabicho, por aquelo do gusaniño). A base de leite condesada con auga quente e uns pans fumos collendo folgos. O Sr Pi sacaba un trapo e dicía: "Estou transpirardo moito".
A súa cara o dicía todo, o día anterior case seguro que estivera de farra, tendo en conta que durante a guerra civil foi o xefe de agricultura, que creo que era un cargo político e militar á vez, pois debeu coñecer moita xente. O tipo recordaba historias daqueles tempos, "por alá nos bombardeaban, ou por aquí entraban os comboios co alimento".

Chegamos a primeria asociación e paramos nun muiño de millo."O presidente está na machamba"Así que seguimos no carro, co fillo do presidente e máis adiante topamos o paisano. Era un home alto, fibroso, cun corpo tallado a base de empregar o legón baixo un sol que a min me queima só de pensalo. Dentes nun estado crítico e estilo de roupa do mato, línea de deseño con buracos de tres palmos incluidos.Voltamos ó muiño (que non é nun río, é unha roda de pedra que se move con electricidade ou diesel) e cando ían ir pos tanques eu dixen "Non será mellor facer o inquerito aquí embaixo desta árbore e logo ir os tanques"


Sim sim. O Sr Pi puña cara de circunstancias comezou a mover o inquerito,non trouxera ningún papel en branco porque a fotocopiadora profesional do Servicio non ten toner dende fai medio ano, e non hai pasta para un novo. Trouxo un xa cuberto e uns folios en brancos, eu coa miña estupidez europea, en vez de deixarlle facer como el quería, e dicir, copiar de novo todas as preguntas do enquerito, empecei a dicirlle, poñalle 1 aquí, 2 no seguinte, 3 e así no folio só ten que copiar o número correspondente (nótase que levo media vida copiando cousas). Ante a miña insistencia el extendeume os folios e cun sorriso dixo: como é que se fai?


O final acabei facendo de secretara mentres o Sr Pi lle preguntaba o presidente dun xeito que estaba entre gestapo e colegas de barra. Coñecianse dende fai tempo, daquela época da agricultura e a gerra. Todo parecía con moito colegueo, risas flouxas, e palmadiñas, pero cando chegamos a pregunta de cantos peixes colleitaran, o tipo se fixo o avión,en plan "non sei nin o que é un peixe".


Fumos os tanques que presentaban un estado de pouco coidado. Daquela xa tres ou catro fillos do presi nos seguían con mirada interrogante e sorrisa de nenos malos.


Cheguei, tomei fotos e datos, o Sr Pi lle vendía a moto de que eu ía facer moitas coisas, que era o Jesús e viña a multiplicar os peixes, e tal e cual. Ante isto e a cara do presi e familia é difícil mantelo tipo. Así que sorrín e dixen a ver que se pode facer.


Andaban a falar seguido dunha rede para coller os peixes:" O Dr Jesús quere ver o crecimento dos peixes" a ver como lle explico a este home que unha mostraxe puntual, e máis sen medios para medir e pesar, non valen de nada, e que vendo un día o peixe non sabes se crece máis ou menos.Aquí empregan moito a palabra "confução" e iso foi o tema da rede de pescar, que si está aquí que si alá.


O final decidimos marchar, polo camiño recollimos o extenionista do distrito, o Sr Pi dixeranos que estivera con el a tarde, ousexa que estiveron de farra.Dixo que podíamos achegarnos a un productor, voltamos a carreteira alcatranada, e de pronto "macacos, macacos" no medio da estrada, eu apresureime a poñer o teleobxetivo na cámara, e mentres tiraba fotos os dous de atrás baixaban do carro, o Sr Pi tirando fotos co móvil, movemento que fai cada vez que me ve coa cámara. Eu non entendía nada.


É aquí, pero se iamos a 80 e paramos polos macacos, ou non,confução.Cando íamos pos tanques nos sairon o paso uns nenos que vivían na casa de alado, "e o papa..." preguntoulle en dialecto o extensionista, e logo xirándose para min me dicía " esta noutro pobo ... coa súa outra muller". Ale ata o campones colle vacacións e nos aquí de membrillos. Fotos, datos e eu estaba empezando a desesperar.


Cando o Sr Pi me suxeríu quedar un día máis eu dixen que decididamente non, mañá é 31, imos ver 1 tanque máis e non quero estar tres días sen facer nada aquí, sei que a el gustaballe o plan, pero eu non quería. Parecía que eu estaba a tomar a decisón de voltar, pero logo entereime que o motorista non tiña moito máis combustible (e aquí tampouco hai gasoliñeiras cada dúas palmeiras), e os dous querían estar maña pola tarde en Lichinga...a cabeza,entre o sol e que non entendía nada me iba a cen.


De volta a sede tiven unha entrevista atípica, ou tipica deste país, co extensionista, que só facía dicir que non tiña para gasolina, que non podía ir moito os tanques. Logo fixemos o inquerito dos tanques visitados, pero creo que os datos os iba inventando sobre a marcha, e o Sr Pi, fora, fumando.


Salimos cara Lichinga, facendo paradas técnicas para mercar mangos, recoller a dous que levaramos ata un povo, e mercar leña e carbón. Quedei medio durmido mentres chovía fora, o ir achegandonos a cidade algo saltou no meu bolsillo, unha mensaxe no movil, Patricia e Tobi de Maputo estaban chegando a Lichinga!


TAL E COMO VAN AS VOTACIÓNS ESTOUME REPLANTEXANDO DEIXAR DE TRADUCIR...


TRANQUILO PLAS E CÍA, ERA BROMA, QUE O IMPORTANTE É A COMUNICAÇÃO!





Al día siguiente acordé las 6 y algo, el sol ya llevaba un buen ratón dando caña. Me levanté y fui la casa del baño, aseo con uno cazo de plástico y listo.


Esperé por el Sr Pi y el motorista para el pequeño almoso (aqúí tambien le llaman matabisho, por aquello del gusaniño). A base de leche condesada con agua caliente y unos panes fuimos cogiendo energías.


El Sr Pi sacaba un trapo y decía: "Estoy transpirardo mucho". Su cara lo decía todo, el día anterior casi seguro que había estado de farra, teniendo en cuenta que durante la guerra civil fue el jefe de agricultura, que creo que era un cargo político y militar a la vez, pues debió conocer mucha gente. El tipo recordaba historias de aquellos tiempos, "por allá nos bombardeaban, o por aquí entraban los comboios con el alimento".


Llegamos a la primeria asociación y paramos en un molino de maíz. "El presidente está en la machamba". Así que seguimos en el carra, con el hijo del presidente y más adelante encontramos al paisano. Era un hombre alto, fibroso, con un cuerpo tallado a base de emplear el legón bajo un sol que a mí me quema sólo de pensarlo. Dientes en un estado crítico y estilo de ropa del mato, línea de diseño con agujeros de tres palmos incluidos.


Volvimos al molino (que no es en un río, es una piedra que gira con electricidad o diesel) y cuando iban a ir a los tanques yo dije "No será mejor hacer el inquerito aquí debajo de este árbol y luego ir los tanques" Sim sim El Sr Pi ponía cara de circunstancias comenzó a mover el inquerito,no había traído ninguno en blanco porque la fotocopiadora profesional del Servicio no tiene toner desde hace medio año, y no hay pasta para uno nuevo. Trajo uno ya cubierto y unos folios en blancos, yo con mi estupidez europea, en vez de dejarle hacer cómo él quería, es decir, copiar de nuevo todas las preguntas del enquerito, empecé a decirle, pongale un 1 aquí, 2 en el siguiente, 3 y así en el folio sólo tiene que copiar el número correspondiente (se nota que llevo media vida copiando cosas).


Ante mi insistencia él extendeume los folios y con una sonrisa dijo: como es que se hace? Al final acabé haciendo de secretara mientras el Sr Pi le preguntaba al presidente de una manera que estaba entre gestapo y colegas de barra.


Se conocían desde hace tiempo, de aquella época de la agricultura y la gerra. Todo parecía con mucho colegueo, risas flojas, y palmaditas, pero cuando llegamos a la pregunta de cuantos pescados habían cosechado, el tipo se hizo el avión,en plan "no sé ni lo que es un pescado". Fuimos a los tanques que presentaban un estado de poco cuidado. Luego ya tres o cuatro hijos del presi nos seguían con mirada interrogante y sorrisa de niños malos.


Llegué, tomé fotos y datos, el Sr Pi le vendía la moto de que yo iba a hacer muchas coisas, que era el Jesús y venía a multiplicar los peces, y tal y cual.


Ante esto y la cara del presi y familia es difícil mantener el tipo. Así que sonreí y dije a ver que se puede hacer.


Andaban a hablar seguido de una red para coger los peces:" El Dr Jesús quiere ver el crecimento de los pescados" a ver cómo le explico a este hombre que un muestreo puntual, y más sin medios para medir y pesar, no valen de nada, y que viendo un día el pescado no sabes si crece más o menos.


Aquí emplean mucho la palabra "confução" y eso fue el tema de la red de pescar, que sí está aquí que sí allá. Al final decidimos marchar, por el camino recollimos el extenionista del distrito, el Sr Pi dixeranos que había estado con él la tarde, osea que estuvieron de farra. Dijo que podímos acercarnos a un productor, volvimos a la carretera alcatranada, y de pronto "macacos, macacos" en medio de la carretera, yo me apresuré a poner el teleobjetivo en la cámara, y mientras tiraba fotos los dos de atrás bajaban del carro, el Sr pi tirando fotos desde su móvil, movimiento que hace cada vez que me ve a mi con la cámara.


Yo no entendía nada. É aquí, pero se íbamos a 80 y paramos por los macacos, o no,confução. Cuando nos acercamos a los tanques nos salieron al paso unos niños que vivían en la casa de alado, "y el papa..." le preguntó en dialecto el extensionista, y luego girándose para mí me dijo " esta en otro pueblo ... con su otra mujer". Hale hasta el campones coge vacaciones y nosotros aquí de membrillos.


Fotos, datos y ya estaba empezando a desesperar. Cuando el Sr Pi me sugirió quedar un día más yo dije que decididamente no, mañana es 31, vamos a ver 1 tanque más y no quiero estar tres días sin hacer nada aquí, sé que a él le gustaba el plan, pero yo no quería. Parecía que yo estaba tomando la decisón de volver, pero luego entereime que el motorista no tenía mucho más combustible (y aquí tampoco hay gasolineiras cada dos palmeras), y los dos querían estar maña por la tarde en Lichinga...la cabeza,entre el sol y que no entendía nada me iba a todo correr.


De vuelta a la sede tuve una entrevista atípica, o típica de este país, con el extensionista, que sólo hacía decir que no tenía para gasolina, que no podía ir mucho a los tanques. Luego hicimos el inquerito de los tanques visitados, pero creo que los datos los iba inventando sobre la marcha, y el Sr Pi, fuera, fumando.


Salimos cara Lichinga, haciendo paradas técnicas para mercar mangos, recoger la dos que habíamos llevado hasta un povo, y mercar leña y carbón. Quedé medio dormido mientras llovía fuera, al ir acercandonos a la ciudad algo saltó en mi bolsillo, un mensaje en el móvil, Patricia y Tobi de Maputo estaban llegando la Lichinga!

3 comentarios:

Anónimo dijo...

Yo soy la que votó "Indistintamente", pero que conste que siempre me leo todos tus posts en galego (por eso de escuchar al verdadero Suso).

Por cierto, me parece un acierto que ahora separes el texto en párrafos, se hace mucho más cómodo para leer en la pantalla del ordenata, porque de la otra manera, al hacer scroll a veces me perdía (vale, es que soy un poco desastre).

Ánimo con el Sr. Pi ése, que parece un tipo de cuidado. A ver cuándo nos pones una foto de él :)

Besos, Susiño

O SuSo dijo...

Verdadeiro Suso??
Agora fala em portugalegoñol...

Muito obrigado por tudo.
A foto do Pi esta na entrada da seman de traballo, e o que está en brazos de Morfeo na reunión nacional, un crak.

Anónimo dijo...

Ah, vale, no lo había visto porque la foto la pusiste más tarde :)