Cando o sol me espertou eran as dez e algo da mañá así que fun acordando e erguinme.
Música no ordenador e pequeno almorzo, mentres veía mentalmente as imaxes da noite anterior. Paseino ben, boa xente, boa música, bo viño... que máis se pode pedir, pois ilusións novas, eu tiña a miña, e con esas púxenme a facer por enesimavez as maletas.
Metín case todo en mochila, bolsas e unha caixa, en Maputo mercara un filtro de auga, que como non, estreei en canto cheguei a Lichinga. Así que vin pola fiestra e comezaba a choiva das 12, puntual como case todos os días.
Cando parou un pouco chamei a Mario, e el moi solicito, apareceu pouco despois.
Carguei todo no seu coche e levoume ata onde fora a súa casa (a da festa de Natal), que dende o 1 de Xaneiro era a miña.
Si, a miña casiña. Por motivos de organización, a familía de Paula e Mario tiñanse que transladar a casa 2 de MSF con Mari Luz, unha doutora de Madagascar(a casa da festa de fin de ano). A organización tiña tres casas aquí, pero fóronse varios médicos e dúas casa tiñan a unha persoa, así que reagrupación. E eu, que pasaba por aquí, pois mira, sen moito esforzo conseguín unha casiña.
A experiencia de falar co caseiro foi única: negociación africana na súa casa, con charla de case unha hora, aderezada cun sen fin de charlas que eu non entendía moi ben a que viñan. O final o home comprometuse a arranxar o tellado para que non entrara auga, e nun tempo conseguirme unha neveira, porque a que tiñan aquí era de MSF.
Deixei todo na habita e fun comer coa familia de casa 2.
Os días despois son terribles, aquí tamén, e andabamos todos medio zumbaos, rindo por momentos con recordos do día anterior, con alta necesidad de auga e moi relaxados.
Eu pronto me escaqueei, tras lavar a louza do almorzo, que menos, porque quería desfrutar da miña casiña.
Despois dun mes, de hotel chines, hotel en Lichinga,de visitas as casas do terror que me tiñan buscado os das pescas, de cambio para unha especie de apartahotel, onde podía cociñar por fin, volver a Maputo e o Hotel Mozambique, e de novo no meu apartahotel,... pois despois de todo iso, xa estaba no meu sofa, na miña casa.
Así que si que podo dicir aquelo de ano novo vida nova!!
PARA TODOS OS QUE ALGUNHA VEZ SE MUDARON:
Cuando el sol me despertó eran las diez y algo de la mañana así que fui despertando y me levanté. Música en el ordenador y pequeño desayuno, mientras veía mentalmente las imágenes de la noche anterior. Lo pasé bien, buena gente, buena música, buen vino... que más se puede pedir, pues ilusiones nuevas, yo tenía la mía, y con esas me puse a hacer por enesimavez las maletas.
Metí casi todo en mochila, bolsas y una caja, en Maputo mercara uno filtro de agua, que como no, estrené en cuanto llegué a Lichinga. Así que vi por la ventana y comenzaba la lluvia de las 12, puntual como casi todos los días.
Cuando paró un poco llamé a Mario, y él muy solicito, apareció poco después.
Cargué todo en su coche y me llevó hasta donde había sido su casa (la de la fiesta de Natal), que desde lo 1 de Enero era la mía. Sí, mi casita. Por motivos de organización, la familía de Paula y Mario tiñanse que transladar la casa 2 de MSF con Mari Luz, una doctora de Madagascar (la casa de la fiesta de fin de año). La organización tenía tres casas aquí, pero se fueron varios médicos y dos casa tenían a una persona, así que reagrupación.
Y yo, que pasaba por aquí, pues mira, sin mucho esfuerzo conseguí una casita. La experiencia de hablar con el casero fue única: negociación africana en su casa, con charla de casi una hora, aderezada con un sin fin de charlas que yo no entendía muy bien a que venían. Al final el hombre se comprometió a arreglar el tejado para que no entrara agua, y en un tiempo, conseguirme una nevera, porque la que tenían aquí era de MSF.
Dejé todo en la habita y fui a comer con la familia de casa 2. Los días después son terribles, aquí también, y andábamos todos medio zumbaos, riendo por momentos con recuerdos del día anterior, con alta necesidad de agua y muy relajados.
Yo pronto me escaqueei, tras lavar la loza de la comida, que menos, porque quería disfrutar de mi casita.
Después de un mes, de hotel chines, hotel en Lichinga,de visitas a las casas del terror que me habían buscado los de las pescas, de cambio para una especie de apartahotel, donde podía cocinar por fin, volver a Maputo, hotel Mozambique y de nuevo en mi apartahotel... pues después de todo eso, ya estaba en mi sofa, en mi casa.
Así que sí que puedo decir aquello de año nuevo vida nueva!!
Archivo del blog
-
▼
2009
(43)
- ► septiembre (3)
domingo, 25 de enero de 2009
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
2 comentarios:
Qué bien! Es toda una satisfacción encontrar casa y poder por fin desempaquetar definitivamente tus cosas. Disfruta de ese sofá :)
Pois si que lle estou sacando partido o sofá si...
e a casiña enteira.
Publicar un comentario