Cando me espertou o garda do hostal a bater na porta non sabía nin onde estaba: "Patricia agarda por vosse" quen carallo es...ah. Patricia a becaria de cooperación galega en Maputo estaba na verxa con Tobi un colega ingles e as mochilas. Saíran de alá fai 12días, aquela noite da festa no Franco-moçambicano. Que ledicia, ter visita, paseinos o meu cuarto e charlamos un rato, a súa viaxe subindo en Chapa ata Malawi, pasando por este país en barco polo Lago, e nun sitio que soa moi ben aquí alado, pasando Metangula. Eu chamara o xefe do hostal para pagarlle, pero non contaba con visita, así que intentaba ver que escusa por, como plantexar o tema.
Pregunteille canto se ían quedar a Patri, sen intentar botalos nin moito menos, e ela contestoume con un sorriso: "Mañá á mañá nós collemos unha Chapa para Malawi e empezar a baixar"Ostia e entón, non ficades uns días. "O Tobi ten que traballar o luns que ven e eu empezo viaxe cunha amiga de Galicia por Bostwana y Namibia, jolín.
Collimos folgos e saímos a rúa, eu ía pensando na invitación de Paula e Mario para a noite na súa casa, lle parecería mal que fosemos tres en vez de un?Non levo moi ben o de facer coincidir a colegas, incluso nas miñas despedidas tiña que facer piruetas para quedar con todo o mundo. Envexo a xente como Lorenzo que para despedirse di: "Marcho o martes, o domingo pasade pola miña casa e tomades café, ou licorcafé" e xunta alí a todo díos.
Pasamos polo concello, os bancos xa que Patri queria quitar Meticais, e logo deixeinos no mercado investigando os horarios das chapas e fun o hostal a pola plancha para devolverlla a Paula (esta semán tocou "engomar" toda a roupa que me ía pasando despois de lavar o do hostal, porque él por non traballar ou por ver se eu lle financiaba algo, me dixo que a plancha estaba estropeada)
Xa na casa de Paula esta estaba preparando cousas para a noite, nun principio íamos a casa dun amigo de Mario, as aforas, e cenorrio de carnivoros, pero...a muller escolleu ese día para romper augas, hai que foderse coa señora. E entón, coa Lúa só quedaba a opción de ficar na casa.
Paula sorriume, mentras facíamos un zumo de limón e outras cousas para o pato que pasara no mesmo día do xardín o conxelador e de ahí o forno."Pois claro que poden vir, só que mercade algo de comida porque igual vai xusto, e traede un viño ou así".
Fun a busqueda dos colegas, polas rúas xa se cheiraba a festa, músicas a dar caña, frangos a brasa, peña sorrinte, botellas...era fin de ano. No Sarifos deixamos unha tarteira que me deixou Paula, e fumos a polo viño. Decidimos coller dúas botellas de Caverné Souviño de Sudáfrica (casi 8 euros cada unha aquí).Voltamos o Sarifos a ver o bufet, pero desgraciadamente todo era carne, porque Patri e vexetariana. Así que voltamos o mercado e pillou algo para facer un sofrito.
Xa no hostal faciamos turnos de ducha, como nas épocas de estudante santiagues cando os 5 do piso nos preparabamos para sair a dalo todo.
Encargueille a Patri o enesimo favor, que me levara un papel a embaixada de Maputo (xa afondarei no tema en próximas entregas), ela aceptou e meteuno con moito coidado na súa mochila.
Cando chegamos a casa de Paula esta traballaba na cociña, entre cacharros, o Mario coa Lúa por ahi buscando Manica (cerveja), e Mari Luz, na igrexa. Presenteinos a todos e comezamos a colaborar e charlar, os dous minutos dinme conta que os meus medos eran infundados, Paula estaba moi contenta de ter xente, e sendo xente distinta, non se caía na rutina de falar de curre (xa case son un experto en colera e VIH de MSF).
Reíamos e flabamos de todo un pouco, no medio de estas conversas saiu como eu cheguei a coñecer a Paula: En Maputo quedei para tomar algo algúns días con Patri, ela presentoume a Sergio, que cousas da vida coñecia a unha canaria que vivia en Niassa no medio do Mato, cando lle escribiu unha mensaxe ela contestoulle que estaba en Maputo, así que víuse. Estrella, un sol, pasoume os teléfonos de toda a xente que coñecía en Lichinga, ela e o seu compi de proxecto. Así tiven o numero de Johana e Paula MSF, mira ti que cousas, e agora estamos brindando os tres polo novo ano ou por estar vivos ou eu que sei.
Cando chegou Mario coa Lúa a Manica e o Rasta, flipou co ambientillo, presentouse e comezou a servir Manica. Logo foron as chicas a sala a darlle acea a Lúa e mentres os homes colocabamos como dúas caixas de cerveja de medio litro na neveira, conxelador e en tinas con enfriadores. Charlando e brindado. musiquilla na cadea, os meus CDs deixeillos a Paula e estaban dando xogo.
Mario, Rasta, Tobi e o menda...MANIQUEANDO!
Mario contaba a súa experiencia europea, sin papeis, de aquí para alá, con moito frío, traballando na construcción e no que saía. Tobi, que é do mesmo Londres, contaba a súa experiencia Mozambicana, andivo por todo o pais, traballou creo que na costa, e agora en Maputo, pero só lle faltaba Niassa por coñecer e hoxe estaba aquí.
Eu e o Rasta ollabamos para eles e sorriamos. O Rasta é un tipo curioso, tanzano, rastafari e hiperdeportista, a persoa máis reservada que coñecín, pero por alguna extrana razón conectou co Tobi e alí se puseron man a man a baixar Manicas e charlar.
.JPG)
A Lúa decidiu que o mellor sitio para coller o soño eran os brazos de amiga (Patricia), e ali quedou ata que a levaron para cama.
Entón chegou a hora de cear, e para min o cambio de tercio, de Manica a viño sudafricano, ummm.
Ñam, ñam...
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
-"Aquí moçambicano cada uno se sirve lo que quiere." Dixo a Paula e a xente fixo caso, e foi servindose e sentando aquí e alá, nas sillas da mesa, no sofá, creando unha apertura de conversas e olladas moi boa.
Eu comía aqueles manxares dándome conta da sorte que tiña, recen chegado e rodeado de xente con moi boa onda, que me acollen na súa casa, a min e a dous amigos que eu tampouco coñezo moitisimo. Pero a enerxía flue así, se ti das sen esperar nada a cambio, pois ven de volta esa enerxía positiva.
As conversas eran do máis dispares, daquela xa chegara Mari Luz e se fixo o típico frente femenino, que me aceptou como visitante. O viño ía subindo colorete a cara, pero se son as 10:00 onde vou así.
Saín fora e estaban falando Mario e Tobi, e o rasta, ben o rasta estaba alí. Fiquei un momento a
respirar e antes de darme conta estaba todo o mundo fora, a cadea coa música e as bebidas. Comezamos a danzar, Paula sacou un CD de Angola, de onde é Mario e este comezou a dansar emocionado, eu aprendín algún paso. Estabamos pletóricos así que bailar e beber, risas e bo rollo.
Cando xa levabamo dous CD´s de música autoctona Paula sacou o meu estuche e dixo "Hay que cambiar, que pongo?"
FrinstoAntichock acme, foi a miña resposta, o CD dos grandes exitos do Pazos no Vizconde de Eza. Empezou a soar a primeira canción e o sentir os ritmos reguees o rasta empezou a moverse, saltar e deixar libres as rastas. Paula me dicía: esta loco con esta música....
e eu escoitaba o rasta dicir: Nunca habia escuchado este reguee, esta música ten que ser miña!!"
Contaxiados polo rasta todos comezamos a danzar aquel CD coa musica que tantas noites animara as festa no parque de pesca.Entón sentín unha presenza, amaxía fixo que conectara durante uns instantes cos amigos cos que pasei os últimos fines de ano, notei como Viky me sorria, e a Victor apoltronado no sofa e coa súa cara de "Suso no flipes, yo no te creo, energiaaaa, si si" O Pacis co sorriso encaixado na boca, Jarse dandoo todo,camisas cañeiras...non sei, sabía que eran eles e ademáis notaba a outras persoas que días despois me enterei que estiveron nesa festa.
Chamaronme de casa e emocioneime o falar con golfo do meu sobrino, que está crecendo a marchas forzadas sen que eu poda desfrutar de el moito. Cortouse e voltei a festa.
Daquela íamos polo aire pero inda tivemos os reflexos suficientes para dicir " uvas" non hai, pois trozos de piña. Así que cortamos e preparamos en vasos, tazas e pratos 12 trozos de piña para cada un.
Rasta e medio...
Cando foi a hora eu dixen moi serio: é a hora da uvapiña e a Paula empezou a mondarse de risa, contaxiándonos a todos. Patri deu as badaladas cunha culler e un vaso e Paula ensinounos o que se di en catalán coas uvas. O comer o último pedazo invadiume a necesidade de abrazar a alguén, fai dous anos,no primeiro fin de ano que pasei cos amigos en León, era eu que empecei ese ritual do abrazo. O ano seguinte eles mesmo querían facelo e eu so participei, pero este ano non quería iniciar nada.
Mentras pensaba isto todo dios estaba abrazandose e desexándose o mellor, asi que só tiven que abrir os brazos, que bem!
Logo seguimos a bailar e rir e nun momento de euforia colectiva Paula collenos a min e a Patri edinos:" Que bien que vinisteis, esta noche yo tambien soy galega...NUNCA MÁIS!!"esto de nuncmáis lle saiu da alma e eu empecei a rir ata case chorar.
As 2 ou 3 da mañá, cando só ficaban de pé Mario, pero a bailar cos ollos pechados e o rasta, máis ou menos, decidimos irnos a discoteca.
Entrar xa foi unha odisea, e iso que cobraban entrada, bueno os tres branquiños non nos cobraron nadiña. A disco era un fervedeiro de xente, moita ía bestida totalmente de branco (así non pagas entrada),e entón se veían un montón de roupas brancas coa luz típica de disco bailando pola pista.
Tobi, Patri e eu pedimos algo e fumos danzar, acabando por facer un corro con xente que non coñecíamos de nada. Tecnochungoeuropeo, tecnochungo africano e por fin pasada. Fixenlle o xesto cos brazos abertos a Patri para bailar e ela dixo que non que facia demasiado calor, o voltar o meu sitio, unha rapaza nova toda de branco repetiume o xesto que eu lle fixera a Patri. Pois claro, a bailar pasada.O rematar dixenlle obrigado e desapareceu na multitude.
Cando xa non podía máis co corpo tratei de ir fora a respirar e entón viñeron Tobi e Patri e dixeron: Nos vamos.
Chegamos a casa as 5 e pico da maña, eles tiñan como media hora, que eu aguantei esperto...vos deixo a porta aberta por se non hai chapa, foi a miña despedida antes de caer na cama rendido.
PARA OS QUE GUSTADES DE DANZAR, ABRAZAR, BEBER, COMER UVAS-PIÑA, EN FIN ESTAR VIVOS!!
Cuando me despertó el guardia del hostal a batir en la puerta no sabía ni donde estaba: "Patricia espera por vosse" quien carajo eres...ah. Patricia la becaria de cooperación gallega en Maputo estaba en la verxa con Tobi un colega ingles y las mochilas. Habían salido de allá hace 12días, aquella noche de la fiesta en el Franco-moçambicano. Que alegría, tener visita, los pasé mi cuarto y charlamos un ratón, su viaje subiendo en Chapa hasta Malawi, pasando por este país en barco por el Lago, y en un sitio que sola muy bien aquí alado, pasando Metangula.
Yo había llamado al jefe del hostal para pagarle, pero no contaba con visita, así que intentaba ver que excusa poner, como plantear el tema. Le pregunté cuanto se iban a quedar a Patri, sin intentar echarlos ni mucho menos, y ella me contestó con una sonrisa: "Mañana a la mañana nosotros cogemos una Chapa para Malawi y empezar a bajar"
Ostia y entonces, no quedáis unos días."El Tobi tiene que trabajar el lunes que viene y yo empiezo viaje con una amiga de Galicia por Bostwana y Namibia", jolín.
Cogimos alientos y salimos a la calle, yo iba pensando en la invitación de Paula y Mario para la noche en su casa, le parecería mal que fuesemos tres en vez de uno?
No llevo muy bien lo de hacer coincidir a colegas, incluso en mis despedidas tenía que hacer piruetas para quedar con todo el mundo. Envidio a la gente como Lorenzo que para despedirse dice: "Marcho el martes, el domingo pasad por mi casa y tomáis café, o licorcafé" y junta allí a todo díos.
Pasamos por el ayuntamiento, por los bancos ya que Patri quería quitar Meticales, y luego los dejé en el mercado investigando los horarios de las chapas y fui al hostal a por la plancha para devolvérsela a Paula (esta semán tocó "engomar" toda la ropa que me iba pasando después de lavar el del hostal, porque él por no trabajar o por ver si yo le financiaba algo, me dijo que la plancha estaba estropeada).
Ya en la casa de Paula esta estaba preparando cosas para la noche, en un principio me nos ibamos a la casa de un amigo de Mario,a las afueras, y cenorrio de carnivoros, pero...la mujer escogió ese día para romper aguas, hay que joderse con la señora. Y entonces, con la Luna sólo quedaba la opción de quedar en la casa.
Paula me sonrió, mientras hacíamos un zumo de limón y otras cosas para el pato que había pasado en el transcurso de un día del jardín al congelador y de ahí al horno.
"Pues claro que pueden venir, sólo que comprad algo de comida porque igual va justo, y traed un vino o así".
Fui a la busqueda de los colegas, por las calles ya se olía la fiesta, músicas a dar caña, frangos a la brasa, peña sonrriente, botellas...era fin de año. En el Sarifos dejamos una tarteira que me dejó Paula, y fuimos a por el vino. Decidimos coger dos botellas de Caverné Souviño de Sudáfrica (casi 8 euros cada una aquí).Volvimos al Sarifos a ver el bufet, pero desgraciadamente todo era carne, porque Patri es vegetariana. Así que volvimos al mercado y pilló algo para hacer un sofrito.
Ya en el hostal hacíamos turnos de ducha, como en las épocas de estudiante santiagués cuando los 5 del piso nos preparábamos para salir a darlo todo. Le encargué a Patri el enésimo favor, que me llevara un papel a la embajada de Maputo (ya ahondare en el tema, en próximas entregas), ella aceptó y lo metió con mucho cuidado en su mochila.
Cuando llegamos a casa de Paula esta trabajaba en la cocina, entre cacharros, el Mario con la Lua por ahi buscando Manica (cerveja), y Mari Luz, en la iglesia. Los presenté a todos y comenzamos a colaborar y charlar, a los dos minutos me di cuenta que mis miedos eran infundados, Paula estaba muy contenta de tener gente, y siendo gente distinta no se caía en la rutina de hablar de curre (ya casi soy un experto en colera y VIH de MSF).
Reíamos y hablábamos de todo un poco, en medio de estas conversaciones salió cómo yo llegué a conocer a Paula: En Maputo quedé para tomar algo algunos días con Patri, ella me presentó a Sergio, que cosas de la vida conocía a una canaria que vivia en Niassa en medio del Mato, cuando le escribió un mensaje ella le contestó que estaba en Maputo, así que se vino. Estrella, un sol, me pasó los teléfonos de toda la gente que conocía en Lichinga, ella y su compi de proyecto.
Así tuve el numero de Johana INTERMON OXFAN y Paula MSF, mira tu que cosas, y ahora estamos brindando los tres por el nuevo año o por estar vivos o yo que sé.
Cuando llegó Mario con la Lúa, la Manica y el Rasta, flipó con el ambientillo, se presentó y comenzó a servir Manica. Luego fueron las chicas a la sala a darle la cena a Lúa y mientras los hombres colocábamos como dos cajas de cerveja de medio litro en la nevera, congelador y en tinas con enfriadores. Charlando y brindado. musiquilla en la cadena, mis CDs se los dejé a Paula y estaban dando juego.
Mario contaba su experiencia europea, sin papeles, de aquí para allá, con mucho frío, currando en la construcción y en lo que surgía. Tobi, que es del mismo Londres, contaba su experiencia Mozambicana, anduvo por todo el país, trabajó creo que en la costa, y ahora en Maputo, pero sólo le faltaba Niassa por conocer y hoy estaba aquí.
Yo y el Rasta mirábamos para ellos y sonreíamos. El Rasta es un tipo curioso, tanzano, rastafari e hiperdeportista, la persona más reservaday callada que conozco, pero por alguna extrana razón conectó con el Tobi y allí se puseron mano a mano a bajar Manicas y charlar.
La Lúa decidió que el mejor sitio para coger el sueño eran los brazos de amiga (Patricia), y allí quedó hasta que la llevaron para cama.
Entonces llegó la hora de cenar, y para mí el cambio de tercio, de Manica a vino sudafricano, ummm. -"Aquí moçambicano cada uno se sirve lo que quiere." Dijo a Paula y la gente hizo caso, y fue serviendose y sentando aquí y allá, en las sillas de la mesa, en el sofá, creando una apertura de conversaciones y miradas muy buena.
Yo comía aquellos manjares dándome cuenta de la suerte que tenía, recien llegado y rodeado de gente con muy buena onda, que me acogen en su casa, a mí y a dos amigos que yo tampoco conozco muchísimo. Pero la energía flue así, si tu das sin esperar nada a cambio, pues viene de vuelta esa energía positiva.
Las conversaciones eran de lo más dispares, luego ya había Llegado Mari Luz y se hizo el típico frente femenino, que me aceptó como visitante. El vino iba subiendo colorete a la cara, pero si son las 10:00 donde voy así? Salí fuera y estaban hablando Mario y Tobi, y el rasta, bien el rasta estaba allí.
Me quedé un momento a respirar y antes de darme cuenta estaba todo el mundo en el jardín, la cadena con la música y las bebidas. Comenzamos a danzar, Paula sacó un CD de Angola, de donde es Mario y este comenzó la dansar emocionado, yo aprendí algún paso.
Estábamos pletóricos así que bailar y beber, risas y bueno rollo. Cuando ya levábamos dos CD´s de música autoctona Paula sacó mi estuche y dijo "Hay que cambiar, que pongo?"
FrinstoAntichock acme, fue mi respuesta, el CD de los grandes exitos del Pazos en el Vizconde de Eza. Empezó a sonar la primera canción y al sentir los ritmos reguees el rasta empezó a moverse, saltar y dejar libres las rastas. Paula me decía: esta loco con esta música... y yo escuchaba al rasta decir: Nunca había escuchado este reguee, esta música tiene que ser mía!!"
Contagiados por el rasta todos comenzamos a danzar aquel CD con la música que tantas noches había animado las fiestas en el parque de pesca. Entonces sentí una presencia, lamagia hizo que conectara durante unos instantes con los amigos con los que pasé los últimos fines de año, noté como Viky me sonríe, y a Victor apoltronado en el sofa y con su cara de "Suso no flipes, yo no te creo, energiaaaa, sí sí". El Pacis con la sonrisa encajada en la boca, Jarse dandolo todo, camisas cañeras...no sé, sabía quienes eran ellos y ademáis notaba a otras personas que días después me enterei que estuvieron en esa fiesta.
Me llamaron de casa y me emocioné el hablar con el golfo de mi sobrino, que está creciendo a marchas forzadas sin que yo pueda desfrutar de él mucho. Se cortó y volví a la fiesta.
De aquella ibamos por el aire pero todavía tuvimos los reflejos suficientes para decir " uvas" no hay, pues trozos de piña. Así que cortamos y preparamos en vasos, tazas y platos 12 trozos de piña para cada uno.
Cuando fue la hora yo dije muy serio: es la hora de la uvapiña y la Paula empezó la mondarse de risa, contagiándonos a todos. Patri dio las campanadas con una cuchara y un vaso y Paula nos enseñó lo que se dice en catalán con las uvas.
Al comer el último pedazo me invadió la necesidad de abrazar a alguien, hace dos años,en el primero fin de año que pasé con los amigos en León, fui yo quien empezó ese ritual del abrazo. Al año siguiente ellos incluso querían hacerlo y yo solo participé, pero este año no quería iniciar nada.
Mientras pensaba esto todo dios estaba abrazándose y deseándose lo mejor, así que sólo tuve que abrir los brazos, que bem!
Luego seguimos a bailar y reír y en un momento de euforia colectiva Paula nos coge a mí y a Patri y los dice:" Que bien que vinisteis, esta noche yo también soy gallega...NUNCA MÁIS!!"esto de nunca más le salió del alma y yo empecé a reír hasta casi llorar.
A las 2 o 3 de la mañana, cuando sólo quedaban de pie Mario, pero a bailar acon los ojos cerrados y el rasta, más o menos, decidimos irnos a la discoteca.
Entrar ya fue una odisea, y eso que cobraban entrada, bueno los tres blanquitos no nos cobraron nada. La disco era un hervidero de gente, mucha iba bestida totalmente de blanco (así no pagabas entrada),y entonces se veían un montón de ropas blancas con la luz típica de disco bailando por la pista.
Tobi, Patri y yo pedimos algo y fumos danzar, acabamos hciendo un corro con gente que no conocía de nada. Tecnochungoeuropeo, tecnochungo africano y por fin pasada. Le hice el gesto con los brazos abiertos a Patri para bailar y ella dijo que no, que hacía demasiado calor, al volver a mi sitio, una chavala joven toda de blanco me repitió el gesto que yo le había hecho a Patri. Pues claro, a bailar pasada.
Al acabar le dije obrigado y desapareció en la multitud. Cuando ya no podía más con el cuerpo traté de ir fuera a respirar y entonces vinieron Tobi y Patri y dijeron: Nos vamos. Llegamos a casa a las 5 y pico de la maña, ellos tenían cómo media hora, que yo aguanté despierto...os dejo la puerta abierta por si no hay chapa, fue mi despedida antes de caer en la cama rendido.