Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

Mostrando entradas con la etiqueta Vida en Lichinga. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Vida en Lichinga. Mostrar todas las entradas

sábado, 7 de abril de 2012

7 de Abril Día da Mulher Moçambicana

Podería parecer un festivo calquera, persoas pola rúa engalanadas coas sus mellores roupas, grupos falando e rindo, cervexas frescas na man, comidas compartidas...pero algo é diferente, hoxe é 7 de Abril, Día da Mulher Mozambicana, conmemorando o cabodano da morte da heroina nacional, Josina Machel.

Que dicir desta incrible muller, de moi nova escapou a Tanzania para unirse o movemento de liberación nacional, sempre avogou pola plena incorporación da muller na luita de independenza, ela mesma fixo instrucción convertindose en guerrilleira, estivo na fronte. Formou o batallón femenino, dando formación política e militar as mulleres que se unía o frente sendo guerrilleiras de pleno dereito.


Formou un equipo de mestres que ensinaban a ler a pequenos e maiores nos campamentos e territorios liberados do norte. e por se todo isto fora pouco, foi compañeira e esposa do lider, Samora Machel, que pasados os anos da guerra de libertación contra os portugueses, sería o primeiro presidente da República de Mozambique. Para entrar ineludiblemente no clube selecto dos mitos, esta muller loitadora ata o final, colleu unhas febres e morreu, pouco despois de dar a luz o seu único fillo, sen ver acadada a liberdade do seu pais.


O ano pasado estreouse "Voces de Mozambique", un documetal no que se segue os pasos na memoria que deixou esta muller no seu país.
Por todos os barrios, por todas as prazas do pais vense mulleres celebrando o seu día, trala manifestación institucional de rigor chega o lecer. Bestidas coas súas capulanas de gala, moitas coa cara sorrinte de Jossina ou os simbolos da FRELIMO, peiteados, tocados, as macua pintan as súas caras de branco, pero sobretodo levan o simbolo máximo da muller africana: un neno atado as costas. Aboas, nais e irmás, carregan este día o orgullo da crianza.

En moitos destes barrios as mulleres toman as prazas para cantar, danzar, rir, falar, como podía ser se non, é o seu día! Un día máis que merecido, porque esas mulleres que no cotidiano pasan case inadvertidas, son as verdadeiras heroinas silenciosas de Mozambique, e atreveríame a dicir que de toda África. Na casa, nos pequenos postos de venda, indo a por leña, auga, alimento, traballando sen parar. Sempre dando o máximo cun sorriso para levantar as súas familias, para manter a coexión dos seus barrios ou pobos, para procurar que os seus fillos teñan un futuro mellor, e en resumidas contas, estas heroinas anónimas están a levantar o pais.

Queda moito por mellorar, pero seguro que esté onde esté, Josina ten un sorrir enorme na cara o ver as súas compañeiras.









Aquel 7 de Abril en Lichinga.
ESTA ENTRADA ESTÁ DEDICADA A AURORA, UNA INCANSABLE Y LUCHADORA MUJER, AFRICANA COMO YO, GRACIAS POR LOS ÁNIMOS.


Podría parecer un festivo cualquiera, personas por la calle engalanadas con sus mejores ropas, grupos hablando y riendo, cervezas frescas en la mano, comidas compartidas...pero algo es diferente, hoy es 7 de Abril, Día de la Mulher Mozambicana, conmemorando el aniversario de la muerte de la heroina nacional, Josina Machel.


Qué decir de esta increible mujer, de muy joven se escapó a Tanzania para unirse al movimiento de liberación nacional, siempre abogó por la plena incorporación de la mujer en la lucha de independenza, ella misma hizo instrucción convirtiéndose en guerrillera, estuvo en el frente, formó el batallón femenino, dando formación política y militar las mujeres que se unía al frente siendo guerrilleras de pleno derecho. Formó un equipo de maestros que enseñaban a leer a pequeños y mayores en los campamentos y territorios liberados del norte. y por si todo esto fuera poco, fue compañera y esposa del lider, Samora Machel, que pasados los años de la guerra de libertación contra los portugueses, sería el primer presidente de la República de Mozambique. Para entrar ineludiblemente en el club selecto de los mitos, esta mujer luchadora hasta el final, cogió unas fiebres, poco después de dar a luz a su único hijo y murió sin ver conseguida la libertad de su país.


El año pasado se estrenó "Voces de Mozambique", documetal en el que se siguen las huellas de la memoria que ha dejado esta mujer en su país.


Pero volvamos a la fiesta:Por todos los barrios, por todas las plazas del país se ven mujeres celebrando su día, tras la manifestación institucional de rigor llega el ocio. Bestidas con sus capulanas de gala, muchas con la cara sonriente de Josina o los símbolos de la FRELIMO, peinados, tocados, las mujeres macúa pintan sus caras de blanco, pero sobretodo llevan el símbolo máximo de la mujer africana: un niño atado a la espalda. Abuelas, madres y hermanas, cargan este día el orgullo de la crianza.


En muchos de estos barrios las mujeres toman las plazas para cantar, danzar, reír, hablar, como podía ser si no, es su día! Un día más que merecido, porque esas mujeres que en el cotidiano pasan casi inadvertidas, son las verdaderas heroinas silenciosas de Mozambique, y me atrevería a decir que de toda África.


En la casa, en los pequeños puestos de venta que inundan los pueblos, yendo a por leña, agua, alimento, recorriendo distancias infinitas con sus cargas en la cabeza, trabajando sin parar. Siempre dando el máximo con una sonrisa para levantar sus familias, para mantener la coexión de sus barrios o pueblos, para procurar que sus hijos tengan un futuro mejor, y en resumidas cuentas, estas heroinas anónimas están levantando el país.
Queda mucho por mejorar, pero seguro que esté donde esté, Josina tiene un sonreír enorme en la cara lo ver sus compañeras.

martes, 2 de marzo de 2010

Mente creadora

2 Marzo 2009

É incrible como funciona a mente, o xeito como a imaxinación traballa cando un se prepara para ir a un sitio descoñecido, novo, a outra relidade, novas experiencias... aínda lembro cando me dixeron que ía traballar en Niassa, ese momento que agora parece tan lonxe, e fai menos de ano e medio.
A mente comezou a argallar das súas, procurei leer, ver fotos, tiña un gran oco negro que puña Niassa no fondo do meu pensamento... o fina deixei a miña busqueda, decidín que non quería saber demasiado de antemán, para non crear unha imaxe preconcevida.

Agora penso en todo o que vivín en Lichinga e Mozambique, todo o experimentado, as sensacións, e como pouco a pouco funme empapando dun país, dun xeito de ver a vida, a base de traballar con eles, sorrir con eles, facer relatorios(informes), comer e en definitiva ser e sentirme un máis na equipa da piscicultura do Niassa, branquiño, claro, pero un máis.

Cando falo con algún amigo interesado no meu último ano, empezo a soltar unha maraña de datos, emocións, historias e demáis, que a min me resultan familiares e claras, pero entendo que poidan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora de datos inconexos e historias, comeza a transpirar...pero é así, e xa forma parte de min, este incrible e distinto lugar.

Si, é curioso como funciona a mente, lembro perfectamente o que imaxinei cando me dixeron que ía compartir oficina con as pescas en Lichinga, imaxinei un cuarto con pouca luz, o moviliario vello, olor a humidade e calor, mosquitos e dificultades para todo, e rodeado de xente extrana, que me observaría como a un marciano...en decembro voltei a visitar a oficina das pecas en Lichinga. O entrar pola porta viume coma un raio na testa todo o que imaxinara antes de chegar por primeira vez, debeu ser polo rencontro co lugar.
Concluín que a miña imaxinción acertara bastante: aquela casona vella, o pequeno cuarto con dúas mesas onde traballabamos, discutiamos, planexabamos e riamos 4 homes, o sector de acuicultura no Niassa. Os olores, algún que outro mosquito, calor e tamén frío.
Problemas,je,je... ata o de vir o da electricidade a cortar o suministro por impago, si, certamente case todo o que imaxinara cumprírase, só que aquelas persoas nunca me viron mal, e xa nunca máis van a ser extranos, nin eu para eles a xuzgar pola miradas, sorrisos sinceiros, polas apertas familiares e bendicións o verme aparecer pola porta en decembro, só dous meses despois de rematar o meu traballo e marchar de Lichinga.

ABRE A MENTE...
....E TODO SE FARÁ REAL.

2 Marzo 2010
Es increíble como funciona la mente, la forma como la imaginación trabaja cuando uno se prepara para ir a un sitio desconocido, nuevo, a otra relidad, nuevas experiencias... aún recuerdo cuando me dijeron que iba a trabajar en Niassa, ese momento que ahora parece tan lejano, y hace menos de año y medio.
La mente comenzó a discurrir de las suyas, intenté leer, ver fotos, mapas, blogs, tenía un gran hueco negro que ponía Niassa en el fondo de mi pensamiento, ni idea de como era realmente...al final abandoné la busqueda de información, decidí que no quería saber demasiado, para no crear una imagen previa.
Ahora pienso en todo lo que viví en Lichinga y Mozambique, todo lo experimentado, y sentido, como poco a poco me fui empapando de un país, de una manera de ver la vida, a base de trabajar con ellos, sonreír con ellos, hacer relatorios (informes), viajar por caminos, comer y en definitiva ser y sentirme uno más en el equipo de la piscicultura del Niassa, blanquito, claro, pero uno más.
Cuando hablo con algún amigo interesado en mi último año, empiezo a soltar un lío de datos, emociones, historias y demás, que para mi son familiares y claras, pero entiendo que puedan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora comienza la sudar...pero es así, y ya forma parte de mí, este increíble y distinto lugar.
Sí, es curioso como funciona la mente, recuerdo perfectamente lo que imaginé cuando me dijeron que iba a compartir oficina en las pescas en Lichinga, imaginé un cuarto con poca luz, el mobiliario viejo, olor a humedad y calor, mosquitos y dificultades para todo, y rodeado de gente extraña, que me observaría como a un marciano...en Diciembre del 2009 volví a visitar la oficina de las pescas en Lichinga. Al entrar por la puerta me vino como un rayo a la mente todo lo que había imaginado antes de llegar por primera vez.
Concluí que mi imaginación había acertado bastante, aquella casona vieja, el cuarto con dos mesas donde trabajábamos, discutiamos, planificábamos y reíamos 4 hombres, el sector de acuicultura en pleno, los olores, algún que otro mosquito, calor y también frío, problemas, je,je... hasta el de llegar el hombre de la electricidad a cortar el suministro por impago.
Sí, casi todo lo que había imaginado se había cumplido, sólo que aquellas personas nunca me vieron mal, y ya nunca más van a ser extraños, ni yo para ellos a juzgar por las sonrisas sinceras, los abrazos familiares y bendiciones al verme aparecer por la puerta este Diciembre, sólo dos meses después de acabar el proyecto y marcharme de Lichinga.

martes, 12 de enero de 2010

Un domingo cualquiera 2

seguimos co paseo, domingo 13 dezembro, a xente vive o día de descanso como en calquera parte do mundo...






Paseando polo mercado, compramos unha capulana??


Pois si, un avión na praza, un apaixonado destas pezas comentoume que era un avión de carga militar portugues, agora é un culumpio para os nenos.






Diferentes imaxes do apacible domingo Lichinga, o parque do avión, o mercado por fora e unha señoriña que volta coa compra, aaa e a casona branca, pois a sede da FRELIMO.


A mellor discoteca de Lichinga, bueno, a única!

Que momentos no chiling, esas passadas, esos dentes brancos na escuridad, ese parraaaaapaaa paaaaa paa paaaa... momentazos!!!

martes, 5 de enero de 2010

Un domingo cualquiera

Domingo, 13 Dezembro, Paseo por Lichinga...








 Rua detrás da miña casa.





Parte de afora do mercado.




-Amigo, fas-nos uma foto.
-Só se sorrides!






                                    Bombas e indiano (ojitos para Campanilla)   





Pavilhao de desportos (esquerda) e barracas de tomar Manicas (dereita) olho o home deitado baixo a M verde, non chegou moi lonxe dende as barracas!

sábado, 19 de diciembre de 2009

Menino da rúa

11/12/2009

Os ollos de aquel menino son un poema, pura enerxía, cheos de vida.


Nos últimos cuatro meses da miña estancia en Lichinga el iniciou o xogo de vir canda min, ó principio a pedir, e por esa cara de pena que tan ben a ten ensaiada, pero despois de moitos "nâo" e vendo que eu son un vacilón que pronto me poño a xogar con el, o rapaz xa só se achegaba a saudar e falar un rato, ver que carallo facía o branquiño, ou cualquera outra cousa....

E hoxe, mentras lle tiraba unha foto a árbore de diante das pescas coas suas frores vermellas, as bombas da gasolina e o carro ala viu, cós seus ollazos de curiosidade:

-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim

E ese sorriso, e vai e me pide que lle faga unha foto, cunha cariña, pois claro,e cando se ve na camara comeza a sorrir e brincar, non da credito.
Enton, lembro que teño algo, busco na miña mochila e encontro un cocheciño verde, que debe levar ai como 2 anos, porque era un cocheciño co que xogaba co meu sobri e extendo a man, e os ollos do menino fanse luz.-Para min.
-Claro.
-Obrigado...-e o menino comenza a xogar no medio da gasolineira co seu coche, esquécese de todo, xa non pide, xa non tenta dar lastima, só é un menino xogando.


PARA TI, QUE SABES OLLAR

11/12/2009
Los ojos de aquel menino son un poema, pura energía, llenos de vida.
En los últimos cuatro meses de mi estancia en Lichinga él inició el juego de acercarse a mi, al principio a pedir, y poner esa cara de pena que tan bien tiene ensayada, pero después de muchos "nâo" y viendo que yo soy un vacilón que pronto me pongo a jugar con él, el chaval ya sólo se acercaba a saludar y hablar un rato, ver que carajo hacía el blanquito, o cualquier otra cosa....

Y hoy, mientras le tiraba una foto a árbol de delante de las pescas con sus flores rojas, las bombas de la gasolina y el carro allá vino, con sus ojazos de curiosidad:

-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim

Y esa sonrisa, y va y me pide que le haga una foto, con una carita, pues claro,y cuando se ve en la camara empieza a sonreír y saltar, no da credito.
Entonces, recuerdo que tengo algo, busco en mi mochila y encuentro un cochecito verde, que debe llevar ahi cómo 2 años, porque era un cochecito con el que jugaba con mi sobri y extiendo la mano, y los ojos del menino se hacen luz.-Para mí.
-Claro.
-Obligado...-y el menino comenza a jugar en medio de la gasolinera con su coche, se olvida de todo, ya no pide, ya no intenta dar lastima, sólo es un menino jugando.

miércoles, 9 de septiembre de 2009

Un Regalo

DESIDERATA

Camina plácido entre el ruido y la prisa y recuerda
qué paz se puede encontrar en el silencio.
En cuanto sea posible y sin rendirte,
mantén buenas relaciones con todas las personas.
Enuncia tu verdad de una manera serena y clara
y escucha a los demás, incluso al torpe e ignorante, también ellos tienen su propia historia.
Esquiva a las personas ruidosas y agresivas,
ya que son un fastidio para el espíritu.
Si te comparas con los demás, te volverás
vano y amargado,
pues siempre habrá personas
más grandes y más pequeñas que tú.

Disfruta de tus éxitos lo mismo que de tus planes.
Mantén el interés en tu propia carrera
por humilde que sea,
ella es un verdadero tesoro
en el fortuito cambiar de los tiempos.
Sé cauto en tus negocios
pues el mundo está lleno de engaños,
mas no dejes que esto te vuelva ciego
para la virtud que existe.
Hay muchas personas que se esfuerzan
por alcanzar nobles ideales.
La vida está llena de heroísmo.
Sé sincero contigo mismo,
en especial no finjas el afecto.
Y no seas cínico en el amor,
pues en medio de todas las arideces y desengaños,
es perenne como la hierba.

Acata dócilmente el consejo de los años
abandonando con donaire las cosas de la juventud.
Cultiva la firmeza del espíritu,
para que te proteja en las adversidades repentinas.
Muchos temores nacen de la fatiga y la soledad. Sobre una sana disciplina, sé benigno contigo mismo. Tú eres una criatura del universo.
No menos que las plantas y las estrellas,
tienes derecho a existir.
Y sea que te resulte claro o no,
indudablemente el universo marcha como debiera.

Por eso debes estar en paz con Dios
cualquiera que sea tu idea de El.
Y sean cualesquiera tus trabajos y aspiraciones, conserva la paz con tu alma
en la bulliciosa confusión de la vida.
Aún con toda su falsía, sus dolores y sueños fallidos, el mundo es todavía hermoso.
Sé cauto, ¡esfuérzate por ser feliz!

Autor Anónimo

domingo, 30 de agosto de 2009

Davide e a morte

O sábado pasado espertei roto, tras unha noite de baile na única discoteca da cidade, o Hot Chiling.Batían na porta, e intuín quen era. O abrir vin o rostro desencaixado do Davide, un dos tres guardas que coidan o meus soños e miña casa.
-Bom dia, chefe, desculpe o incomodo...
-Nada Davide-Eu sabía que o seu irmán que estivera no hospital para unha operación de riles, e que coñecera unhas semáns antes, morrera o día anterior, e intuía que precisaba diñeiro para o enterro.

Así que fun a polo seu salario do mes o cuarto e voltei, tentando non espabilar demasiado, era moi cedo e o meu corpo inda pedía cama. El agradeceuno sen sorrir, so cunha ollada de confianza.

-Chefe, ai uma cousa, se não é incomodo, se o chefe não está muito cansado....precisaba de pedir-lhe o chefe se podería facer o favor de levar o carro para o serviço do funeral.

quedeime sen palabras, Davide é o guarda que máis aprecio, sempre discreto, sempre atento, sempre interesado porque eu esté ben, os fins de semana non fai ruido ningún para que durma a bontade, teñolle un cariño especial.
-Claro, a que hora?
-As 11, agora vou a façer a caija con este dinheiro, obrigado chefe.

Así voltei para cama, a dar voltas por dúas horas, logo afeitada, ducha, matabicho potente, e porme unha camisa e agardar.
Pasei toda a tarde no coche, esfameado, levando os familiares do tanatorio a casa do defunto, alí parado, logo o ceminterio coas tias e avoas a chorar no carro, o corazón na gorxa e sen poder dicir nadiña.
Durante este tempo viñeronme moitas partidas definitivas a cabeza, cousas que vivín sobretodo aquí, e que non escribín por non tinguir de negro o blog, pero hoxe quero contalas.
Un dia, o 6 de Abril, lembro a data, porque o día seguinte era o día da mulher moçambicana, voltabamos de currar na construcción das jaulas en Metangula, nunha costa arriba tremenda o carro foi quedando sen forza e se parou. Deu un pouco para atrás ata que se bloqueo coa marcha.
Todos baixamos instintivamente tras uns segundos de non saber nada do que pasaba. Mucavele calzou o coche con pedras, eu miraba o motorista, Sofiano, con curiosidade, permanecía no asento como se nada. Toqueille no vidro intrigado e el con dificultade baixouno.
-....que podooo façeeeer-Saiulle nun fio de voz.
Este home está mal, así que o sacamos do asento, non había problema mecánico como pensabamos, era humano, o Sofiano, ese home calado que me levaba a todas partes que se sorprendía de todos os meus comentarios, e que me ensinaba con silencios máis que con palabras, estaba tendo algún tipo de ataque, un derrame cerebral ou algo así, que o tiña medio paralizado e semiinconsciente. Tomamos o control da situación, o Mucavele e máis eu collemos o Sofiano e o acostamos detrás encima do Pihale e Niclau, que asistían paralizados.
Saímos a todo trapo, conducía Mucavele, eu de copi xirado para atrás, de seonllos no asento. Vendolle as pupilas, falando con el para que non se quedara inconsciente, preguntandolle as mesmas cousas unha e outra vez, unha hora de noite fechada interminable, de velocidade, de intranquilidade, de impotencia. Chegamos no hospital e foi desesperante, o tumbaron nunha cama e a esperar, e nós ó pasillo, coa familia xa alí, descomposta. Polo menos o branco facía o que lle saía das narices, e entraba a ver o paciente, ainda que llo proibiran, e preguntaba polo médico.
Diagnostico:Ataque de hipertensión. Un chute dalgo e unhas pastillas.
Pola parálise que presentaba no lado esquerdo eu sabía que había dano no cerebro.

Estivo no hospital 3 semáns, visiteino todo o que o ánimo me deixaba, e cando fumos a Malawi a polos alevines da primeira vez, morreu en casa. Ata sempre Sofiano, se existe deus, ti serás o seu motorista nos desplazamentos complicados, con certeça.

Nesa época de morte, tamén apareceu o Sebastião pola porta. O meu guarda especial, lle falta un fervor e é todo sorriso, menos nesta ocasión. Morréralle un fillo de 4 anos, e precisaba de diñeiro para comprar as telas para envolvelo e a caixa. Sentín moito aquela morte, porque parecía que era o normal, que os nenos morren e punto. Que lle pasou, preguntei. Malaria(como sempre, todo é malaria incluso antes de facer o test, e se o test da que non, sigue sendo malaria!!).

Nestas e noutras cousas do fin dos días de alguén, que me teñen acontecido aquí e alá andaba pensando, mentres facíalle o favor de ser motorista do funeral do irmán o meu querido Davide. O fin da tarde viu darme a mano e dicir gracias. Costoume, pero o fixen polo vivo, polo cariño e porque así o sentín.

Estou aprendendo que a vida pasa, e como non a aproveite ninguén me vai dar unha segunda oportunidade, pero estou vivo e iso é incrible!!

AHORA VIVE!!!

El sábado pasado desperté roto, tras una noche de baile en la única discoteca de la ciudad, el Hot Chiling.Llamaban en la puerta, e intuí quien era. Al abrir vi el rostro desencajado del Davide, uno de los tres guardas que cuidan mis sueños y mi casa.
-Bom dia, chefe, disculpe o incomodo...
-Nada Davide-Yo sabía que su hermano, que había estado en el hospital para una operación de riñones, y al que conocí unas semanas antes, había muerto el día anterior, e intuía que necesitaba dinero para el entierro.

Así que fui a por su salario del mes al cuarto y volví, intentando no espabilar demasiado, era muy temprano y mi cuerpo todavía pedía cama. Él lo agradeció sin sonreír, sólo con un vistazo de confianza.

-Chefe, ay uma cosa, si não es incomodo, si o chefe não está muito cansado....precisaba de pedir-lhe se podría facer o favor de levar o carro para o serviço do funeral.

Me quedé sin palabras, Davide es el guarda que más aprecio, siempre discreto, siempre atento, siempre interesado porque yo esté bien, los fines de semana no hace ruido ninguno para que duermaa voluntad, le tengo un cariño especial.
-Claro, a que hora?
-Las 11, agora vou a façer a caija con este dinheiro, obrigado chefe.

Así volví para cama, a dar vueltas por dos horas, luego afeitada, ducha, matabicho potente, y ponerme una camisa y esperar.
Pasé toda la tarde en el coche, famélico, llevando a los familiares del tanatorio a casa del difunto, allí parado, luego al ceminterio con las tias y abuelas a llorar en el carro, el corazón en la garganta y sin poder decir nadiña.
Durante este tiempome vinieron muchas partidas definitivas a la cabeza, cosas que viví sobretodo aquí, y que no escribí por no teñir de negro el blog, pero hoy quiero contarlas.
Un día, el 6 de Abril, recuerdo la fecha, porque el día siguiente era el día de la mulher moçambicana, volvíamos de currar en la construcción de las jaulas en Metangula, en una cuesta arriba tremenda el carro fue quedando sin fuerza y se paró. Dio un poco para atrás hasta que se bloqueo con la marcha.
Todos bajamos instintivamente tras unos segundos de no saber nada de lo que pasaba. Mucavele calzó el coche con piedras, yo miraba al motorista, Sofiano, con curiosidad, permanecía en el asiento como si nada. Le toqué en el vidrio intrigado y él con dificultad lo bajó.
-....que podooo façeeeer-Le salió en un hilo de voz.
Este hombre está mal, así que lo sacamos del asiento, no había problema mecánico como pensábamos, era humano, Sofiano, ese hombre callado que me llevaba a todas partes que se sorprendía de todos mis comentarios, y que me enseñaba con silencios más que con palabras, estaba teniendo algún tipo de ataque, un derrame cerebral o algo así, que lo tenía medio paralizado y semiinconsciente. Tomamos el control de la situación, el Mucavele y yo cogimos a Sofiano y lo acostamos detrás encima del Pihale y Niclau, que asistían paralizados.

Salimos a todo trapo, conducía Mucavele, yo de copi girado para atrás, de rodillas en el asiento. Viendole las pupilas, hablando con él para que no se quedara inconsciente, preguntándole las mismas cosas una y otra vez, una hora de noche cerrada interminable, de velocidad, de intranquilidad, de impotencia. Llegamos al hospital y fue desesperante, lo tumbaron en una cama y a esperar, y nosotros al pasillo, con la familia ya allí, descompuesta. Por lo menos el blanco hacía lo que le salía de las narices, y entraba a ver al paciente, aunque se lo prohibieran, y preguntaba por el médico.
Diagnostico:Ataque de hipertensión. Un chute de algo y unas pastillas.
Por la paralisis que presentaba en el lado izquierdo yo sabía que había daño en el cerebro.

Estuvo en el hospital 3 semáns, lo visité todo lo que el ánimo me dejaba, y cuando fuimos a Malawi a por los alevines de la primera vez, murió en casa.
Hasta siempre Sofiano, si existe dios, tú serás su motorista en los desplazamentos complicados, con certeça.

En esa época de muerte, también apareció el Sebastião por la puerta. Mi guarda especial, le falta un hervor y es todo sonrisa, menos en esta ocasión. Le había muerto un hijo de 4 años, y precisaba de dinero para comprar las telas para envolverlo y la caja. Sentí mucho aquella muerte, porque parecía que era lo normal, que los niños mueren y punto. Que le pasó, pregunté. Malaria(como siempre, todo es malaria, incluso antes de hacer el test, y si el test da que no, sigue siendo malaria!!).

En estas y en otras cosas del fin de los días de alguien, que me han acontecido aquí y allá andaba pensando, mientras le hacía el favor de ser motorista del funeral del hermano mi querido Davide. Al fin de la tarde vino a darme la mano y decir gracias. Me costó, pero lo hice por el vivo, por el cariño y porque así lo sentí.

Estoy aprendiendo que la vida pasa, y como no la aproveche nadie me va a dar una segunda oportunidad, pero estoy vivo y eso es increíble!!

miércoles, 12 de agosto de 2009

Cun sorriso

Hai momentos na vida na que un faise consciente dalgún cambio, algunha alteración na realidade ou na percepción que temos dela, que nos leva a ver as cousas dende outro prisma.
Levo demasiado tempo encabronado, cunha sensación de non saber que está acontecendo, quen lle deu o botón para que todo sucedera tan depresa, extresado con todo, cansado, e co ceño fruncido, tanto tempo que xa non sabía parar e desfrutar do camiño.
Por todo este ritmo tolo que se seguín aquí case lle fastidio a viaxe o Chalo, si, sei que as fotos son moi chulas e que o pasamos genial, pero eu non souben parar a mente, deixar de emitir ondas de negatividade e desfrutar do momento...(sorry amigo)
Tardei un tempo en decatarme, pero non sei porque extrana razón esta semán todo mudou.
Voltei a verlle o lado divertido a todo, a escoitar sen xulgar, a fluir, que hai problemas,claro que os ten que haber senon que carallo de vida sería esta, pero onde hai un problema existe unha solución e o divertido e fluir e deixarse sorprender coa aparición inesperada de esta.
Meus compañeirosaquí me ensinan moito, como con Mucavelle, que falamos largo e tendido sobre mil cousas, non estamos dacordo en todo, pero nin falta que fai. As veces, o escoito dicindo algo moi convencido e argumentando, e sei que é algo que eu lle plantexei uns días atrás e el asumiu como bo. Tamén me pasa a min o mesmo, e vou interiorizando as súas ideas.
Esta semán decidín sacar o sorriso de paseo, a semán pasada foi unha dor de cabeza continua e cheguei o venres exausto, pero tomei unha decisión:Sorrir.

Escoitar sen fruncir o ceño, incluso os que me piden pasta, que aquí son moitos, e sorrir, e dicir, non, e seguir sorrindo,porque as cousas non son problemas graves se non queremos velos como tal.



Hoxe tiñamos mil cousas que facer, porque mañá vamos a Malawi a comprar os alevines para as gaiolas, e tiñamos todo pendente, estilo mozambicano, pero pasiño a pasiño, e sen perder o sorriso, todo foi saíndo, e aínda máis, desfrutando do camiño e as persoas que a vida vai pondo aí.

Así que veña, a sorrir!




PARA TODOS OS QUE ESCOITAN, A AQUELES QUE QUEREN SEN XULGAR E OS QUE NON ABANDONAN A UN AMIGO SÓ POR SER UN “POUCO”DESAGRADABLE . A TODOS GRACIAS :-)




Hay momentos en la vida en la que uno es consciente de algún cambio, alguna alteración en la realidad o en la percepción que tenemos de ella, que nos lleva a ver las cosas desde otro prisma.
Llevo demasiado tiempo encabronado, con una sensación de no saber que está aconteciendo, quien le dió al botón para que todo sucediera tan deprisa, extresado con todo, cansado, y con el ceño fruncido, tanto tiempo que había olvidado parar y disfrutar del camino.
Por todo este ritmo loco que seguí aquí casi le fastidio el viaje al Chalo, sí, sé que las fotos son muy chulas y que lo pasamos genial, pero yo no supe parar la mente, dejar de emitir ondas de negatividad y desfrutar del momento...(sorry amigo)
Tardé un tiempo en enterarme, pero no sé porque extraña razón esta semana todo mudó.
Volvi a verle el lado divertido a todo, a escuchar sin juzgar, a fluir, que hay problemas,claro que los tiene que haber sino qué carallo de vida sería esta, pero donde hay un problema existe una solución y lo divertido es fluir y dejarse sorprender con la aparición inesperada de esta.

Mis compañeiros aquí me enseñan mucho, como con Mucavelle, que hablamos largo y tendido sobre mil cosas, no estamos de acuerdo en todo, pero ni falta que hace. A veces, lo escucho diciendo algo muy convencido y argumentando, y sé que es algo que yo le planteé unos días atrás y él asumió como bueno. También me pasa a mí lo mismo, y voy interiorizando sus ideas.

Esta semán decidí sacar la sonrisa de paseo, la semán pasada fue un dolor de cabeza continua y llegué el viernes exausto, pero tomé una decisión:Sonreír.

Escuchar sin fruncir el ceño, incluso a los que me piden pasta, que aquí son muchos, y sonreír, y decir, no, y seguir sonriendo,porque las cosas no son problemas graves si no queremos verlas como tales.

Hoy teníamos mil cosas que hacer, porque mañana vamos a Malawi a comprar los alevines para las jaulas, y teníamos todo pendiente, estilo mozambicano, pero pasito a pasito, y sin perder la sonrisa, todo fue saliendo, y aun más, disfrutando del camino y las personas que la vida va poniendo ahí.

Así que venga, a sonreír!



viernes, 19 de junio de 2009

1001sonrisas, 1001 abrazos, mil e un momentos

Hoxe abro o blog cun sorriso, estabamos preto, asi que xa debe ser certo. Vou o mapa de visitas e ahí está, 1001visitas dende que pusen o mapa alá por Xaneiro.

Este blog comezou como un medio para sentir e que me sentiran máis preto. Pouco a pouco fun deixando cousiñas das mil que acontecen aquí, e as que me teño deixado, porque aquí cada día é unha experiencia, cada momento un regalo da vida.

Desexaría que o monólogo que sinto o escribir aquí, que agora mesmo o fago por esas dúas ou tres persoas que sei que leiades todos os meus emails dende sudamérica, e que sei que o puntiño vermello do mapa, foi crecendo e crecendo por vós, tamén polos seres queridos, amigos e coñecidos que visitan estos lares para ver que sucede co Suso. E como non por esos meus descoñecidos, un despistao dende a China, Australia, sorrisos para a xente da sudamérca como Domi, os meus arxentinos, e demáis xentes.

Desexos:
Que a vida te traia mil e un sorrisos,
que te sintas mil e unha vez neno,
perdido e sorprendido nesta maravillosa vida,
que mil e unha situación te cambien os dichosos esquemas.

Mil Pueblos que te enchan o peito de mil cores.
Mil soños, motor da vida,
mil e unha vez andar e desandar os camiños,
só así mil e unha aventuras
e crecer mil veces.

Que mil soles te digan bo día,
disfruta mil veces mil o momento.
Que as vagoas sexan, a partir de xa,
mil veces máis doces.

Mil abrazos, mil paixóns, mil veces ata pronto.
e unha e mil veces gracias por estar aí.




Hoy abro el blog con una sonrisa, estábamos cerca, asi que ya debe ser cierto. Voy al mapa de visitas y ahí está, 1001 visitas desde que pusen el mapa allá por Enero.

Este blog comenzó como un medio para sentir y que me sintieran más cerca. Poco a poco fui dejando cosiñas de las mil que suceden aquí, y las que me he dejado, porque aquí cada día es una experiencia, cada momento un regalo de la vida.

Desearía que el monólogo que siento al escribir aquí, que ahora incluso lo hago por esas dos o tres personas que sé que leiais todos mis emails desde sudamérica, y que sé que el puntito rojo del mapa, fue creciendo y creciendo por vosotros, también por los seres queridos, amigos y conocidos que visitan estos sitios para ver que sucede con el Suso. Y como no por esos mis desconocidos, un despistao desde la China, otro de Australia, sonrisas para la gente de la sudamérca como Domi, mis argentinos, y demáis gentes.

Deseos:
Que la vida te traiga mil y una sonrisa,
que te sientas mil una vez niño,
perdido y sorprendido en esta maravillosa vida,
que mil y una situación te cambien los dichosos esquemas.

Mil Pueblos que te llenen el pecho de mil colores.
Mil sueños, motor de la vida,
mil y una vez andar y desandar los caminos,
sólo así mil y una aventuras
y crecer mil veces.

Que mil soles te digan buenos días,
disfruta mil veces mil el momento.
Que las lagrimas sean, a partir de ya,
mil veces más dulces.

Mil abrazos, mil pasiones, mil veces hasta pronto
y una y mil veces,
gracias por estar ahi.

viernes, 24 de abril de 2009

Chau Paula

Hoxe estou un pouco triste, as cousas últimamente van a cañon no proxecto, e como a min me gusta vivr todo intensamente, o pouco tempo que teño libre aprobeito para vivir, sorrir e pasalo ben coa xente que aquí vou coñecendo...
Pero hoxe a Paula foi embora. A miña amiga, a nai da Lúa, unha nena máxica que te enche de enerxía só con mirarte. Compañeira de compras e cafés, sorriso permanente, mamá incansable, organizando as nosas saidas o lago, as ceas, as festas, todo, así que sinto un vacío, unha falta, ai amiga Paula, que sexas moi feliz en todo o que fagas e sigue dandolle esa boa enerxía o mundo.
Vai por ti.
Pildoras máxicas:
-“Mira mi hija, es la proxima Jimy Hemdrix”.
-”Suso, ten cuidado, aquí hay mucha Malaria”. “Paula, creo que tengo Manicaria”(con una Manica fresquita en la mano).
-”Hoy yo tambien soy gallega....NUNCA MÁIS!!!”(en un maravilloso fin de año)
-”Mañana, si eso, te llamo y vamos a Chiuagula(mercado)”.
-”Que tal Suso, tudo bem, oia vamos esta noche a los porcos?”
-”Suso, como te veo, en que nivel de confução estás?” Pau, creo que en nivel 3, alta confução.
Saliendo del mercado con 10 bolsas de trapitos: “Si casi todo es para mi hija”.
-Animaaaaa!
...y como sempre, Pauliña AAAAALTAMENTEEEEE!!!!!!!!





PARA TI, PAULA, QUE ACABAS DE DESCUBRIR MI VIDA ESCRITA, UN BESAZO.



Hoy estoy un poco triste, las cosas últimamente van a cañón en el proyecto, y como a mí me gusta vivir todo intensamente, el poco tiempo que tengo libre aprobecho para vivir, sonreír y pasarlo bien con la gente que aquí voy conociendo... Pero hoy Paula foi embora.

Mi amiga, la madre de la Lua, una niña mágica que te llena de energía sólo con mirarte. Compañera de compras y cafés, sonrisa permanente, mamá incansable, organizando nuestras salidas al lago, las cenas, las fiestas, todo, así que siento un vacío, una falta, ay amiga Paula, que seas muy feliz en todo lo que hagas y sigue dándole esa buena energía al mundo.

Va por ti.

Pildoras mágicas:

-"Mira mi hija, eres la próxima Jimy Hemdrix".

-"Suso, ten cuidado, aquí hay mucha Malaria". "Paula, creo que tengo Manicaria"(con una Manica fresquita en la mano).

-"Hoy yo tambien soy gallega....NUNCA MÁIS!!!"(en un maravilloso fin de año)

-"Mañana, sí eso, te llamo y vamos a Chiuagula(mercado)".

-"Con las calmas, eh?"

-"Que tal Suso, tudo bem, oia vamos esta noche a los porcos?"

-"Suso, como te veo, en que nivel de confução estás?" Pau, creo que en nivel 3, alta confução.



Saliendo de él mercado con 10 bolsas de trapitos: "Sí casi todo eres para mi hija".

-Animaaaaa!



...y como siempre, Pauliña AAAAALTAMENTEEEEE!!!!!!!!

sábado, 21 de febrero de 2009

Teis-Lichinga

Fai moito tempo que penso en facer unha comparativa entre O Teis da miña nenez (non a zona Carrefour na que o queren convertir agora) e Lichinga, porque moitas veces descubrome vendo todo con eses ollos de neno da infancia e os parecidos son maiores do que se podería esperar...

As veces, paseando por aquí cheiro a lume de leña nas cociñas e lembrome da cociña de ferro da miña aboa por parte de pai, que vivía na baixada a praia da Punta. As tardes de inverno que eu pasaba a ver para o lume, case sen luz orredor. A miña aboa viña do campo, e inda que levaba moitisimo tempo en Teis, conservaba toda a esencia da terriña. Sempre coa súa bata de tela fina sen mangas e mandil ou faltriqueira. As mulleres aquí levan capulanas, as veces duas e ata tres, así que son como as saias antigas, con moitas capas. E sempre vin a miña aboa coa cabeza cuberta por un pano, cousa que aquí tamen fan, será que Galicia conservou arcaicas tradicións que nos unén o continente nai??Porque inda hai máis...

No mercado aquí todo está como o vello mercado de Teis, lembro aquelas vendedoras de peixe, mulleronas vivas e alborotadas, berrando de todo, prezos, nomes, brincadeiras, co peixe sobre xeo escarchado, en cestos, caixas de madeira, e capachos. A parte das legumes que moitas mulleres traían directamente da horta o mercado; inda hai hortas en Teis, pero basicamente para autoconsumo, porque as normas e regras da europa do capital, os medos dos consumidores que prefiren prástico de gran superficie a gusán na mazá... todo estes recordos siguen sendo o día a día aquí. Con mulleres levantando a capulana para sacar os cartiños dun pano na faltriqueira, só faltaba que foran pesetas!!

Levar as cousas na cabeza: é algo que miña nai inda fixo de nena, e aquí fai todo o mundo, e un xeito de librar as mans para poder coller cousas ou andar. Aquí ata levan o sacho na cabeza, leña de dimensión descomunais, e demáis.

Saudar cando se pasa: esa bonita costume, que no estress urbán se está perdendo e que eu recuperei na illa de Arousa, aquí sempre é "Bom dia, tudo Bem?" Boa tarde ou boa noite, según a hora. E as cousas se piden dicindo "Fas favor, e logo Obrigado" como os meus pais trataron de ensinarme. O que peor levo, e iso si que creo que se perdeu definitivamente na nosa terra é o de falar de Vossé a todo o mundo, a miña aboa creo que si a trataba de Ud. pero era a única persoa.

Os carros a reventar de xente: ainda teño na memoria cando iamos a praia ou o monte naquel mitico SEAT 850, cinco persoas, mesa e cadeiras de praia para todos, neveira de praia e bolsas de mimbre con comida, e xoguetes para os nenos. As veces viña a abuela e eramos 6, eu pasaba para enriba da neveira de praia, ata que comecei a deformala, o que ten crecer! Agora as parellas teñen un só fillo, agoviados, porque o maleteiro do monovolume queda pequeno para toda a parafernalia que queren levar para as 4 horas de praia programadas entre compra e retransmisión de partido ou programa.

Aquí a xente é eminentemente práctica. Se ven un carro de alguén coñecido que vai pasar, extenden a man aberta e a moven de arriba abaixo o para o carro din "Estou a pedir Boleia" e raro sería que o conductor non levase a persoa, é raro ver un carro cunha soa persoa, e en estradas menos.

As distancias insalvables: E aqueles tempos onde ir a Madrid era toda unha odisea, con Porto de Montaña, e carreteira sinuosa? Eu de pequeno pensaba que Rande estaba moi lonxe, porque en bici non podía chegar...
Aqui 75 Km soen ser como dúas horas, cun pouco de sorte, e a xente fala de moi moi lonxe a distancias de 100 ou 150 Km polos camiños de terra.

Os nenos a toda hora na rúa: Os meus veráns eran un puro axetreo polo barrio, correr brincar, guerras de terrón de area, pedras, pistolas de gomas, chapas, monopatín (antes de que fora skate) e a que me deu a liberdade, a bicicleta.
Aquí os rapaces brincan con calqueira cousa, entre eles, nunca ves un só, pelotas de verdade e de trapo, rodas dirixidas cun pao, coches feitos de arame de onde sae un pao longo para dirixilo, e moven as rodas e todo, son moi chulos, sorrisos e brincadeiras...

Apaña as cousas: Crecín nunha casa onde nada se tiraba. O meu pai é a persoa máis manitas que coñecin na miña vida, e quen ben me faría aquí para axudarme a fabricar imposibles. Sempre arranxaba todo, nun movemento preecoloxista, sen ter que ir de manifestacións, o seu xeito de vida era de respeto o mundo e moi sostible...
Por Lichinga adiante ves artesans que arranxan de todo, onte vin unha choza de madeira e teito de palla onde se leia "arranxamos telefones moviles" je,je hi tecnololli!! aquí arranxan todo prolongando a vida útil das cousas, ou inventando novas vidas para elas.

Os rapaces do muro: Pasamos un verán enteiro enriba dun muro dunha finca, que acabou sendo un edificio de catro pisos, dende alí veiamos o mundo pasar. Falabamos, riamos, gastabamos bromas as rapazas do barrio.
O murismo é un deporte nacional en Lichinga. Vellos, novos, homes, mulleres, todo un sen fin de persoas se ven a calquera hora do día sentados nun muro, falando e rindo, os máis próximos a oficina das pescas xa me coñecen e me saudan e gastanme brincadeiras, que eu respondo cun sorriso e saudando. Canto fai que non te subes a un muro? eu esta maña estiven a charlar dende o alto dunha baranda.

En fin, supoño que por estas cousas e algunhas máis cada día é unha emoción, un descubrimento, por iso ou porque sen darme conta estou vendo o meu pasado a tempo real, con ollos de neno e sorriso na cara.


ADICADO A MARÍA FALTRIQUEIRA... E A TODOS OS QUE AINDA TEDES OLLADA DE NENOS!!


Hace mucho tiempo que pienso en hacer una comparativa entre el Teis de mi niñez (no la zona Carrefour en la que lo quieren convertir ahora) y Lichinga, porque muchas veces me descubro viendo todo con esos ojos de niño de la infancia y los parecidos son mayores de lo que se podría esperar...

A veces, paseando por aquí el olor a fuego de leña en las cocinas me recuerda a la cocina de hierro de mi aboa por parte de padre, que vivía en la bajada a playa de la Punta. Las tardes de invierno que yo pasaba viendo para el fuego, casi sin luz alrededor. Mi abuela venía del campo, y aunque llevaba muchísimo tiempo en Teis, conservaba toda la esencia de la terriña.
Siempre con su bata de tela fina sin mangas y mandil o faltriqueira.
Las mujeres aquí llevan capulanas, a veces dos y hasta tres, así que son como las faldas antiguas, con muchas capas. mi abuela siempre la vi con la cabeza cubierta por un paño, cosa que aquí tambien hacen, será que Galicia conservó arcaicas tradiciones que nos unén al continente madre??Porque todavía hay más...

En el mercado aquí todo está como el viejo mercado de Teis, recuerdo aquellas vendedoras de pescado, mujeronas vivas y agitadas, chillando de todo, precios, nombres, bromas con el pescado sobre hielo escarchado, en cestos, cajas de madera, y capachos.
La parte de las legumbres que muchas mujeres traían directamente de la huerta al mercado; todavía hay huertas en Teis, pero básicamente para autoconsumo, porque las normas y reglas de la europa del capital, los miedos de los consumidores que prefieren plástico de gran superficie a gusano en la manzana... todo estos recuerdos siguen siendo el día a día aquí. Con mujeres levantando la capulana para sacar los dineritos de un paño en el bolsillo interior, sólo faltaba que fueran pesetas!!

Llevar las cosas en cabeza: es algo que mi madre todavía hizo de niña, y aquí hace todo el mundo, y una manera de librar las manos para poder coger cosas o andar. Aquí hasta llevan el sacho en cabeza, leña de dimensión descomunales, y demáis.

Saludar cuándo se pasa: esa bonita costumbre, que en el estress urbán se está perdiendo y que yo recuperé en la isla de Arousa, aquí siempre es "Bom día, tudo Bem?" Boa tarde o boa noite, según la hora. Y las cosas se piden diciendo "Fas favor, y luego "Obrigado" como mis padres trataron de enseñarme. Lo que peor llevo, y eso sí que creo que se perdió definitivamente en nuestra tierra es lo de hablar de Vossé a todo el mundo, a mi abuela creo que sí la trataba de Ud. pero era la única persona.

Los carros a reventar de gente: aún tengo en la memoria cuando íbamos a la playa o el monte en aquel mítico SEAT 850, cinco personas, mesa y sillas playeras para todos, nevera de playa y bolsas de mimbre con comida, y juguetes para los niños.
A veces venía la abuela y éramos 6, yo pasaba para encima de la nevera de playa, hasta que comencé la deformala, lo que tiene crecer!
Ahora las parejas tienen un solo hijo, agoviados, porque el maletero del monovolumen queda pequeño para toda la parafernalia que quieren llevar para las 4 horas playeras programadas entre compra y retransmisión de partido o programa.

Aquí la gente es eminentemente práctica. Si ven un carro de alguien conocido que va a pasar, extienden la mano abierta y la mueven de arriba abajo al parar el carro dicen "Estoy pidiendo Boleia" y raro será que el conductor no llevara la persona, es raro ver un carro con una sola persona, y en carreteras menos.

Las distancias insalvables: Y aquellos tiempos donde ir a Madrid era toda una odisea, con Puerto de Montaña, y carretera sinuosa? Yo de pequeño pensaba que Rande estaba muy lejos, porque en bici no podía llegar... Aquí 75 Km suenen ser cómo dos horas, con un poco de suerte, y la gente habla de muy muy lejos a distancias de 100 o 150 Km por los caminos de tierra.

Los niños a toda hora en la calle: Mis veranos eran un puro agetreo por el barrio, correr saltar, guerras de terrón de arena, piedras, pistolas de gomas, chapas, monopatín (antes de que fuera skate) y la que me dio la libertad, la bicicleta.
Aquí los chavales saltan con cualquier cosa, entre ellos, nunca ves uno solo, pelotas de verdad y de trapo, ruedas dirigidas con un palo, coches hechos de alambre de donde sale un palo largo para dirigirlo, y mueven las ruedas y todo, son muy chulos, sonrisas y bromas...

Arregla las cosas: Crecí en una casa donde nada se tiraba. Mi padre es la persona más manitas que conocí en mi vida, y que bien me haría aquí para ayudarme a fabricar imposibles. Siempre arreglaba todo, en un movimiento preecologista, sin tener que ir de manifestaciones, su manera de vida era de respeto al mundo y muy sostenible...
Por Lichinga adelante ves artesanos que arreglan de todo, ayer vi una choza de madera y techo de paja donde se leia "arreglamos telefones moviles" je,je hi tecnololli!! aquí arreglan todo prolongando la vida útil de las cosas, o inventando nuevas vidas para ellas.

Los chavales del muro: Pasamos un verano entero encima de un muro de una finca, que acabó siendo un edificio de cuatro pisos, desde allí veíamos el mundo pasar. Hablábamos, reíamos, gastábamos bromas las chavalas del barrio.
El murismo es un deporte nacional en Lichinga. Viejos, jóvenes, hombres, mujeres, todo un sin fin de personas se ven a cualquier hora del día sentados en un muro, hablando y riendo, los más próximos a la oficina de las pescas ya me conocen y me saludan y gastan bromas, que yo respondo con una sonrisa y saludando. Cuanto hace que no te subes a un muro? yo esta maña estuve charlando encima de una baranda.

En fin, supongo que por estas cosas y algunas más cada día es una emoción, un descubrimiento, por eso o porque sin darme cuenta estoy viendo mi pasado a tiempo real, con ojos de niño y sonrisa en la cara.

domingo, 15 de febrero de 2009

Triste Meponde

Ollo aquelas fotos do meu primeiro día no lago, casi recén chegado, o sol, a auga, os xogos cos nenos...estou triste. (http://susoteis.blogspot.com/2008/12/domingueiting.html)

Onte souben que había un brote de Colera forte en Meponde, con varios mortos e uns corenta casos de enfermos.
Médicos sen Fronteiras xa está alá. Montaron unha tenda para os enfermos e un centro de auga para abastecer a este e a poboación que se poida. Dos catro pozos que hai na zona tres estan contaminados, o estado da auga do lago tamén é malo.

Por sorte, ou porque está de visita aqui a Viceministra de sanidade, o ministerio de Sanidade de Moçambique está tamén traballando alá, e desta vez estanse a dar os pasos correctos, como avisar a poboación pola radio para que tome precaucións.
Noutro caso no que traballa MSF en Coamba dende fai como tres ou catro meses, o ministerio fixo mutis polo foro, e se silenciou o caso, coas nefastas consecuencias que iso trae para a poboación. Isto non é moi difícil de facer aquí se pensamos que a única radio que existe está dirixida pola FRELIMO, partido no poder dende a independencia que está presente en toda a vida do país.

Como lle explicas as xentes que alí viven que non poden facer o que levan facendo toda a vida, o que facían os seus pais e os pais destes? É unha xente que vive no Lago, TODO o fan no Lago.
Lávase eles, lavan as roupas, recollen auga, pescan, xogan, e tamén o empregan como casa de vaño (WC), coas consecuencias que agora se están vendo.

Estou triste, non tanto polo feito de que por precaución non se poda ir nos días libres a pasar unha maravillosa xornada no lago, iso é o de menos, estou así porque o ver a foto daqueles cativos penso no que están pasando, e na posibilidade de non ver a algún de eles cando volte por alá.

MEPONDE NO CORAÇÃO:

Miro aquellas fotos de mi primer día en el lago, casi recién llegado, el sol, el agua, los juegos con los niños...estoy triste.(http://susoteis.blogspot.com/2008/12/domingueiting.html)

Ayer supe que había un brote de Colera fuerte en Meponde, con varios muertos y unos cuarenta casos de enfermos. Médicos sin Fronteras ya está allá.
Montaron una tienda para los enfermos y un centro de agua para abastecer a este y la población que se pueda. De los cuatro pozos que hay en la zona tres estan contaminados, el estado del agua del lago también es malo.

Por suerte, o porque está de visita aqui la Viceministra de sanidad, el ministerio de Sanidad de Moçambique está también trabajando allá, y de esta vez se están dando los pasos correctos, como avisar la población por la radio para que tome precauciones.
En otro caso en el que trabaja MSF en Coamba desde hace como tres o cuatro meses, el ministerio hizo mutis por el foro, y se silenció el caso, con las nefastas consecuencias que eso trae para la población.
Esto no es muy difícil de hacer aquí si pensamos que la única radio que existe está dirigida por la FRELIMO, partido en el poder desde la independencia que está presente en toda la vida del país.

Como le explicas a las gentes que allí viven que no pueden hacer lo que llevan haciendo toda la vida, lo que hacían sus padres y los padres de estos? Es una gente que vive en el Lago, TODO lo hacen en el Lago.
Se lava ellos, lavan las ropas, recogen agua, pescan, juegan, y también lo emplean como casa de vaño (WC), con las consecuencias que ahora se están viendo.

Estoy triste, no tanto por el hecho de que por precaución no se pueda ir en los días libres a pasar una maravillosa jornada en el lago, eso es el de menos, estoy así porque al ver las fotos de aquellos pequeños pienso en lo que están pasando, y en la posibilidad de no ver a alguno de ellos cuando voelva por allá.

sábado, 14 de febrero de 2009

Momentos máxicos

Onte pola noite, despois de pasar toda a tarde diante do ordenador traballando no texto que se vai entregar na reunión de presentación do proxecto o luns, decidín que precisaba un pouco de aire fresco.
Así que saín un rato a pasear.
Cando me achegaba o cartel do Supermarket Satsin("o pracer de ser os millores", a de ser polos precios) vin pasar algo grande, e pardo diante miña, e ali pousouse, na estrada, un moucho do tamaño dun can medio.
Ante o meu asombro olleino para tentar de quedarme coas catro cousas que podían axudarme a identificalo.
El moi tranquilo subiuse a berxa do super e alí quedamos os dous, fitando un para o outro, sen movernos, por tres ou catro minutos maravillosos e eternos.
Os seus ollos amarelos me ollaban con curiosidade.

Ai xente que diria que boa casualidade, eu non creo nas casualidades, nin tampouco no destino predeterminado, pero esto non aconteceu porque si. Onte necesitaba algo que me dixera: Ei meu que estas en África, recordas?
E o meu amigo moucho dixomo cunha mirada incrible, viva, natural, de fronte.

Funme cun sorriso ata a Paderia Maria a mercar pan, que para o meu gustazo era quentiño recen feito.
Doulle gracias a vida, polos mouchos e polos pans quentes.

PARA OS QUE CREEN NA MAXIA DO MOMENTO

Ayer por la noche, después de pasar toda la tarde delante del ordenador trabajando en el texto que se va a entregar en la reunión de presentación del proyecto el lunes, decidí que necesitaba un poco de aire fresco.

Así que salí un rato a pasear.
Cuando me acercaba al cartel del Supermarket Satsin("el placer de ser los mejores", a de ser por los precios) vi pasar algo grande, y pardo delante mía alli se posó, en la carretera, un buho del tamaño de un perro medio.
Ante mi asombro observé para intentar quedarme con las cuatro cosas que podían ayudarme a identificarlo.
Él muy tranquilo se subió a la berja del super y allí nos quedamos los dos, mirando el uno para el otro, sin movernos, por tres o cuatro minutos maravillosos y eternos.
Sus ojos amarillos me veían con curiosidad.
Habrá gente que dirá que buena casualidad, yo no creo en las casualidades, ni tampoco en el destino predeterminado, pero esto no pasó porque sí.
Ayer necesitaba algo que me dijera: Ei meu que estas en África, recuerdas?

Y mi amigo el buho me lo dijo con una mirada increíble, viva, natural, de frente.

Me fui con una sonrisa hasta a Paderia Maria a comprar pan, que para mi gustazo era calentito recien hecho.
Le doy gracias la vida, por los buhos y por los panes calientes.

miércoles, 11 de febrero de 2009

Pouco Sol

Levo tres días enteiros estando baixo o ceo galego, gris, chuvia miuda, que dura todo o día.

Sol fuxido, do que temos "saudades" todos nesta verde terra.Onde ficaron as tormentas vitais, de minutos de forte descarga e sol ó momento? Onde van os "casamentos de macacos" e dicir, cando chove e hai sol á vez? Tamén esta facendo fresco, uns 20 graos de día, que se nota, eu puxen a trango, non son tan esaxerado coma os paisanos que levan plumiferos indo en bicicleta!!!



Tres días de pouca actividade, dende que se foi o meu compi Mucabelle a Maputo quedei só co Sr Pi, que ten a necesidade imperiosa de fuxir cada vez que cheira que hai traballo preto.

O luns pregunteille o Sr Pi onde tiña a regleta do seu computador, porque queria amosarlle unhas cousas....aínda estou agardando a que arranque o aparato. Como podo ensinar ou aprender algo con alguén que non quere...?

Así que avanzo no proxecto, traballando na oficina e na casa. Pero sempre falas con alguén, axudas nalgo, escoitas ideas, e compartes. Que é a vida senon iso?



O luns fixome moita gracia falar con Veruska, que de rusa ten o nome, xa que é unha muller negra e "grabida" (embarazada). Creo que é a persoa que máis traballa no Servicio Provincial das Pescas. E nos descansos parrafeamos do lindo. Pois a Dra Veruska (aquí todos son Drs, eu xa conseguín sacarme o apodo a base de explicacións de como se alcanza tal grao na Espanha) e eu estabamos na entrada do servizo, sentados a falar. Sobre a mentalidade da xente de aquí.



-Poden ter o diñeiro gardado debaixo do colchón( de que me soa isto da viguiñaaaa), pero seguen a vivir en casas de barro e carpín (palla) non poñen unhas chapas no teito, porque dín que senon morrerán.



Ante a miña cara de sorpresa continuou.

-Aquí a xente vai os curandeiros,... e ata encargan trevoadas para matar a xente cos lostregos.

Ela argumentaba en contra desas crenzas.

-Se me dis que é medicina tradicional con herbas, que alguén as coñece e te di toma isto para tal ou asi, si...pero porque alguén te adiviñe algo, que te vai curar?

Eu argumentaba, pouco cientificamente, que a mente humana é poderosa, e se te queres curar curas como sexa.

Ela cambiou de bando coa velocidade do lostrogue que matou a aquel, je, je, e seguíume a comentar:

-Eu vou a unha igrexa, que cando alguén esta doente o pai fai unha oración, se o doente reza con fé cura. O meu marido estaba fai unhas semáns cun dor de pescozo que non podía mover, viu o pai e rezaron xuntos, e o rato curou....



Eu ollaba para ela co meu careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curandeiros si ou non, ou depende da pegatiña que traia?



Logo falamos de cousas aínda máis extranas, un día vin no lago unha mancha que parecía unha nuve ou un barco xigante, o chofer aclaroume:"son mosquitos,e aquí no lago a xente os colle nun cesto de mimbre con auga, quedan pegados, e os comen coa Xima".



Pois vanse dar unha enchenta!!!
Non é un barco, non é fume, son mosquitos,ñam ñam!


A explicación da Veruska non ten perda: Os mosquitos significa que hai petroleo alí, no lago.(non puiden aguantar un sorriso de incredulo branquiño).



O Martes cheguei a casa e non tiña enerxía, o Americano mandárame un SMS para dicirmo, pero non podía ser o crédito, porque puxera a semán pasada, así que veña a chamar os do "piquete" da eléctrica.

-Están a vir!-era todo o que obtiña como resposta.



Tras tres chamadas decidín tomalo con calma, isto tamén vai pasar, así que aprobeitemos a tarde, lín Terra sonambula, que non quero ler para non rematalo, porque encántame.



Onte tocou calma máxima, estiramentos na miña estera de palla, un pouco de meditación necesaria neste mundo rápido rápido e cea a luz das velas cunha copa de viño, se eu non me quero, quen o vai facer?





PARA OS QUE SE REGALAN MOMENTOS A LUZ DAS VELAS.



Llevo tres días enteros estando bajo el cielo gallego, gris, lluvia menuda, que dura todo el día. Sol forajido, del que tenemos "saudades" todos en esta verde tierra. Donde quedaron las tormentas vitales, de minutos de fuerte descarga y sol al momento? Donde van los "casamientos de macacos" osea cuando llueve y hay sol a la vez?

También esta haciendo fresco, unos 20 grados de día, que se nota, yo puse la trango, no soy tan esagerado como los paisanos que llevan plumiferos yendo en bicicleta!!!



Dos días de poca actividad, desde que se fue mi compi Mucabelle a Maputo me quedé sólo con el Sr Pi, que tiene la necesidad imperiosa de huir cada vez que huele que hay trabajo cerca.

El lunes le pregunté al Sr Pi donde tenía la regleta de su ordenador, porque quería mostrarle unas cosas....aún estoy esperando a que arranque el aparato. Como puedo enseñar o aprender algo con alguién que no quiere...?

Así que avanzo en el proyecto, trabajando en la oficina y en casa. Pero siempre hablas con alguien, ayudas en algo, escuchas ideas, y compartes. Que es la vida si no eso?



El lunes me hizo mucha gracia hablar con Veruska, que de rusa tiene el nombre, ya que es una mujer negra y "grabida" (embarazada). Creo que es la persona que más trabaja en el Servicio Provincial de las Pescas.

Y en los descansos parrafeamos de lo lindo. Pues la Dra Veruska (aquí todos son Drs, yo ya conseguí sacarme el apodo a base de explicaciones de cómo se alcanza tal grado en la Espanha) y yo estábamos en la entrada del servicio, sentados a hablar.



Sobre la mentalidad de la gente de aquí.

-Pueden tener el dinero guardado debajo del colchón, pero siguen a vivir en casas de barro y carpín (paja) no ponen unas chapas en el techo, porque dicen que si no morirán.

Ante mi cara de sorpresa continuó.

-Aquí la gente va los curanderos,... y hasta encargan "trevoadas" para matar a gente con los rayos.

Ella argumentaba en contra de esas creencias.

-Si me dices que es medicina tradicional con hierbas, que alguien las conoce y te dice toma esto para tal o asi, sí...pero porque alguien te adivine algo, que te va a curar?



Yo argumentaba, poco científicamente, que la mente humana es poderosa, y si te quieres curar curas como sea.



Ella cambió de bando con la velocidad del rayo que mató a aquel, je, je, y suiguió:

-Yo voy a una iglesia, que cuando alguien esta enferma el padre hace una oración, si el enfermo reza con fé se cura. Mi marido estaba hace unas semanas con un dolor de cuello que no podía mover, vino el padre y rezaron juntos, y el rato curó....



Yo miraba para ella con mi careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curanderos sí o no, o depende de la pegatina que traiga?

Luego hablamos de cosas aún más extranas, un día vi en el lago una mancha que parecía una nuve o un barco gigante, el chófer me aclaró:"son mosquitos,y aquí en el lago a gente los coge en un cesto de mimbre con agua, quedan pegados, y los comen con la Xima".

Pues se van a dar una comilona!!!

La explicación de la Veruska no tiene pérdida: Los mosquitos significa que hay petroleo allí, en el lago (no pude aguantar una sonrisa de incredulo branquiño).



El Martes llegué a casa y no tenía energía, el Americano me había mandado un SMS para decírmelo, pero no podía ser el crédito, porque había puesto la semana pasada, así que venga a llamar los del "piquete" de la eléctrica.



-Están viniendo!-era todo lo que obtenía como respuesta. Tras tres llamadas decidí tomarlo con calma, esto también va a pasar, así que aprobechemos la tarde, leí Terra sonambula, que no quiero leer para no terminarlo, porque me encanta.

Ayer tocó calma máxima, estiramientos en mi estera de paja, un poco de meditación necesaria en este mundo rápido rápido y cena a la luz de las velas con una copa de vino, si yo no me quiero, quien lo va a hacer?

domingo, 8 de febrero de 2009

normal ou incrible

O outro día,nunha cibercharla con S. Shiva, vime dicíndolle que cada día aquí é especial, distinto, estimulante...
e como vai ser doutra forma, todo é novo e sorprendente, é un mundo cheo de xentes, capulanas de cores, bosques verdes, terreos cun sen fin de prantas, casas de barro e palla, ceos inmensos, cores e luz...e as xentes, son moi distintas, sorprendenme en cada dialogo, vexo cara atrás, e no tempo que levo aquí todo me saca un sorriso.

Onte tomando unha cervexa cuns amigos de MSF, Neena, unha enfermeira americana que leva como nove meses aquí na súa primeira misión me dicía: As veces, paro a pensar e pareceme incrible estar aquí en África vivindo estas cousas...
A min non me parece incrible, pareceme real. Na miña casa sintome en casa, cando vou a oficina das pescas vou o meu traballo. Todo o meu redor ía ser prácticamente igual se eu non estivera, pero estou, é maravilloso, pero moi creible ou polo menos eu me creo. Vivo en Lichinga, capital do Niassa, e tan ben.

Un día normal, a saber que é iso, levántome con gañas de vivir, fago un rico pequeno almorço con té ou un café e unhas tostas de pan a sartén con aceite e tomate (se teño pan) senón froita ou un arroz rápido.
Saio e as sorpresas comezan, pero eu estou contento e aberto a que veñan.

O outro día espertei sen luz, unha hora despois aínda non había, cousa que me extranou,a hora do apagón soe ser as 5 ou as 7 dependendo de cando caía a treboada do día e soen durar uns minutos.

O sair de casa digolle o Americano, o guarda máis risueño e falador dos tres que traballan na casa.
_Americano, bom día, non ha luz en ningún sitio ou só é na casa.
El me mira curioso e di: Pois alá teñen luz e aquí alado tamén, así que supoño que é na casa. Remataría o credito.

Eu poño cara de europeo despistao e el ensiname o contador, non entendo moi ben, o chofer das pescas "Maquina" se chama (Sofiano esta de vacacións) explícame que hai que comprar credito nunha tenda e metelo no contador, vamos como o prepago do móvil.
_Pois imos a loja.
Polo camiño eu pensaba en que se non chego a preguntar estou sabe deus canto tempo sen luz.
Deronme un papeliño cuns números, que logo metín no contador e xa teño luz, o sorriso saíame expontaneamente, aquí ata o servizo da luz é distinto.

PARA TODOS LOS QUE SE DEJAN SORPRENDER POR LA VIDA:

El otro día,en una cibercharla con S. Shiva, me vi diciéndole que cada día aquí es especial, distinto, estimulante... y como va a ser de otra forma, todo es nuevo y sorprendente, es un mundo lleno de gentes, capulanas de colores, bosques verdes, terrenos con uno sin fin de plantas, casas de barro y paja, cielos inmensos, colores y luz...y las gentes, son muy distintas, me sorprenden en cada diálogo, veo hacia atrás, y en el tiempo que llevo aquí todo me saca una sonrisa.

Ayer tomando una cerveza con unos amigos de MSF, Neena, una enfermera americana que lleva cómo nueve meses aquí en su primera misión me decía:A veces, me paro a pensar y me parece increíble estar aquí en África viviendo estas cosas...

A mí no me parece increíble, me parece real.
En mi casa me siento en casa, cuando voy a la oficina de las pescas voy a mi trabajo. Todo mi alrededor iba a ser prácticamente igual si yo no estubiera, pero estoy, es maravilloso, pero muy creible o por lo menos yo me lo creo.

Vivo en Lichinga, capital del Niassa, y tan bien.

Un día normal, a saber que es eso, me levanto con ganas de vivir, hago un rico pequeño almorço con té o un café y unas tostas de pan a sartén con aceite y tomate (si tengo pan) sino fruta o un arroz rápido.

Salgo y las sorpresas comienzan, pero yo estoy contento y abierto a que vengan.

El otro día desperté sin luz, una hora después aún no había, cosa que me extrañó,la hora del apagón suene ser las 5 o las 7 dependiendo de cuando caiga la tormenta del día y suelen durar unos minutos.
Al salir de casa le digo al Americano, el guarda más risueño y hablador de los tres que trabajan en la casa.

_Americano, bom día, no ha luz en ningún sitio o sólo es en la casa.
Él me mira curioso y dice: Pues allá tienen luz y aquí alado también, así que supongo que es en la casa. Remataría el credito.

Yo pongo cara de europeo despistao y él me enseña el contador, no entiendo muy bien, el chófer de las pescas "Maquina" se llama (Sofiano esta de vacaciones) me explíca que hay que comprar credito en una tienda y meterlo en el contador, vamos como el prepago del móvil.

_Pues vamos a la loja.

Por el camino yo pensaba en que si no llego a preguntar estoy sabe dios cuanto tiempo sin luz.
Me dieron un papelito con unos números, que luego metí en el contador y ya tengo luz, la sonrisa me salía expontaneamente, aquí hasta el servicio de la luz es distinto.

domingo, 25 de enero de 2009

Ano novo, vida nova

Cando o sol me espertou eran as dez e algo da mañá así que fun acordando e erguinme.
Música no ordenador e pequeno almorzo, mentres veía mentalmente as imaxes da noite anterior. Paseino ben, boa xente, boa música, bo viño... que máis se pode pedir, pois ilusións novas, eu tiña a miña, e con esas púxenme a facer por enesimavez as maletas.

Metín case todo en mochila, bolsas e unha caixa, en Maputo mercara un filtro de auga, que como non, estreei en canto cheguei a Lichinga. Así que vin pola fiestra e comezaba a choiva das 12, puntual como case todos os días.

Cando parou un pouco chamei a Mario, e el moi solicito, apareceu pouco despois.

Carguei todo no seu coche e levoume ata onde fora a súa casa (a da festa de Natal), que dende o 1 de Xaneiro era a miña.

Si, a miña casiña. Por motivos de organización, a familía de Paula e Mario tiñanse que transladar a casa 2 de MSF con Mari Luz, unha doutora de Madagascar(a casa da festa de fin de ano). A organización tiña tres casas aquí, pero fóronse varios médicos e dúas casa tiñan a unha persoa, así que reagrupación. E eu, que pasaba por aquí, pois mira, sen moito esforzo conseguín unha casiña.

A experiencia de falar co caseiro foi única: negociación africana na súa casa, con charla de case unha hora, aderezada cun sen fin de charlas que eu non entendía moi ben a que viñan. O final o home comprometuse a arranxar o tellado para que non entrara auga, e nun tempo conseguirme unha neveira, porque a que tiñan aquí era de MSF.

Deixei todo na habita e fun comer coa familia de casa 2.
Os días despois son terribles, aquí tamén, e andabamos todos medio zumbaos, rindo por momentos con recordos do día anterior, con alta necesidad de auga e moi relaxados.

Eu pronto me escaqueei, tras lavar a louza do almorzo, que menos, porque quería desfrutar da miña casiña.
Despois dun mes, de hotel chines, hotel en Lichinga,de visitas as casas do terror que me tiñan buscado os das pescas, de cambio para unha especie de apartahotel, onde podía cociñar por fin, volver a Maputo e o Hotel Mozambique, e de novo no meu apartahotel,... pois despois de todo iso, xa estaba no meu sofa, na miña casa.

Así que si que podo dicir aquelo de ano novo vida nova!!

PARA TODOS OS QUE ALGUNHA VEZ SE MUDARON:

Cuando el sol me despertó eran las diez y algo de la mañana así que fui despertando y me levanté. Música en el ordenador y pequeño desayuno, mientras veía mentalmente las imágenes de la noche anterior. Lo pasé bien, buena gente, buena música, buen vino... que más se puede pedir, pues ilusiones nuevas, yo tenía la mía, y con esas me puse a hacer por enesimavez las maletas.

Metí casi todo en mochila, bolsas y una caja, en Maputo mercara uno filtro de agua, que como no, estrené en cuanto llegué a Lichinga. Así que vi por la ventana y comenzaba la lluvia de las 12, puntual como casi todos los días.

Cuando paró un poco llamé a Mario, y él muy solicito, apareció poco después.
Cargué todo en su coche y me llevó hasta donde había sido su casa (la de la fiesta de Natal), que desde lo 1 de Enero era la mía. Sí, mi casita. Por motivos de organización, la familía de Paula y Mario tiñanse que transladar la casa 2 de MSF con Mari Luz, una doctora de Madagascar (la casa de la fiesta de fin de año). La organización tenía tres casas aquí, pero se fueron varios médicos y dos casa tenían a una persona, así que reagrupación.

Y yo, que pasaba por aquí, pues mira, sin mucho esfuerzo conseguí una casita. La experiencia de hablar con el casero fue única: negociación africana en su casa, con charla de casi una hora, aderezada con un sin fin de charlas que yo no entendía muy bien a que venían. Al final el hombre se comprometió a arreglar el tejado para que no entrara agua, y en un tiempo, conseguirme una nevera, porque la que tenían aquí era de MSF.
Dejé todo en la habita y fui a comer con la familia de casa 2. Los días después son terribles, aquí también, y andábamos todos medio zumbaos, riendo por momentos con recuerdos del día anterior, con alta necesidad de agua y muy relajados.

Yo pronto me escaqueei, tras lavar la loza de la comida, que menos, porque quería disfrutar de mi casita.

Después de un mes, de hotel chines, hotel en Lichinga,de visitas a las casas del terror que me habían buscado los de las pescas, de cambio para una especie de apartahotel, donde podía cocinar por fin, volver a Maputo, hotel Mozambique y de nuevo en mi apartahotel... pues después de todo eso, ya estaba en mi sofa, en mi casa.

Así que sí que puedo decir aquello de año nuevo vida nueva!!

miércoles, 21 de enero de 2009

Fin de ano

Cando me espertou o garda do hostal a bater na porta non sabía nin onde estaba: "Patricia agarda por vosse" quen carallo es...ah. Patricia a becaria de cooperación galega en Maputo estaba na verxa con Tobi un colega ingles e as mochilas. Saíran de alá fai 12días, aquela noite da festa no Franco-moçambicano. Que ledicia, ter visita, paseinos o meu cuarto e charlamos un rato, a súa viaxe subindo en Chapa ata Malawi, pasando por este país en barco polo Lago, e nun sitio que soa moi ben aquí alado, pasando Metangula. Eu chamara o xefe do hostal para pagarlle, pero non contaba con visita, así que intentaba ver que escusa por, como plantexar o tema.

Pregunteille canto se ían quedar a Patri, sen intentar botalos nin moito menos, e ela contestoume con un sorriso: "Mañá á mañá nós collemos unha Chapa para Malawi e empezar a baixar"Ostia e entón, non ficades uns días. "O Tobi ten que traballar o luns que ven e eu empezo viaxe cunha amiga de Galicia por Bostwana y Namibia, jolín.

Collimos folgos e saímos a rúa, eu ía pensando na invitación de Paula e Mario para a noite na súa casa, lle parecería mal que fosemos tres en vez de un?Non levo moi ben o de facer coincidir a colegas, incluso nas miñas despedidas tiña que facer piruetas para quedar con todo o mundo. Envexo a xente como Lorenzo que para despedirse di: "Marcho o martes, o domingo pasade pola miña casa e tomades café, ou licorcafé" e xunta alí a todo díos.

Pasamos polo concello, os bancos xa que Patri queria quitar Meticais, e logo deixeinos no mercado investigando os horarios das chapas e fun o hostal a pola plancha para devolverlla a Paula (esta semán tocou "engomar" toda a roupa que me ía pasando despois de lavar o do hostal, porque él por non traballar ou por ver se eu lle financiaba algo, me dixo que a plancha estaba estropeada)

Xa na casa de Paula esta estaba preparando cousas para a noite, nun principio íamos a casa dun amigo de Mario, as aforas, e cenorrio de carnivoros, pero...a muller escolleu ese día para romper augas, hai que foderse coa señora. E entón, coa Lúa só quedaba a opción de ficar na casa.

Paula sorriume, mentras facíamos un zumo de limón e outras cousas para o pato que pasara no mesmo día do xardín o conxelador e de ahí o forno."Pois claro que poden vir, só que mercade algo de comida porque igual vai xusto, e traede un viño ou así".

Fun a busqueda dos colegas, polas rúas xa se cheiraba a festa, músicas a dar caña, frangos a brasa, peña sorrinte, botellas...era fin de ano. No Sarifos deixamos unha tarteira que me deixou Paula, e fumos a polo viño. Decidimos coller dúas botellas de Caverné Souviño de Sudáfrica (casi 8 euros cada unha aquí).Voltamos o Sarifos a ver o bufet, pero desgraciadamente todo era carne, porque Patri e vexetariana. Así que voltamos o mercado e pillou algo para facer un sofrito.

Xa no hostal faciamos turnos de ducha, como nas épocas de estudante santiagues cando os 5 do piso nos preparabamos para sair a dalo todo.

Encargueille a Patri o enesimo favor, que me levara un papel a embaixada de Maputo (xa afondarei no tema en próximas entregas), ela aceptou e meteuno con moito coidado na súa mochila.

Cando chegamos a casa de Paula esta traballaba na cociña, entre cacharros, o Mario coa Lúa por ahi buscando Manica (cerveja), e Mari Luz, na igrexa. Presenteinos a todos e comezamos a colaborar e charlar, os dous minutos dinme conta que os meus medos eran infundados, Paula estaba moi contenta de ter xente, e sendo xente distinta, non se caía na rutina de falar de curre (xa case son un experto en colera e VIH de MSF).

Reíamos e flabamos de todo un pouco, no medio de estas conversas saiu como eu cheguei a coñecer a Paula: En Maputo quedei para tomar algo algúns días con Patri, ela presentoume a Sergio, que cousas da vida coñecia a unha canaria que vivia en Niassa no medio do Mato, cando lle escribiu unha mensaxe ela contestoulle que estaba en Maputo, así que víuse. Estrella, un sol, pasoume os teléfonos de toda a xente que coñecía en Lichinga, ela e o seu compi de proxecto. Así tiven o numero de Johana e Paula MSF, mira ti que cousas, e agora estamos brindando os tres polo novo ano ou por estar vivos ou eu que sei.

Cando chegou Mario coa Lúa a Manica e o Rasta, flipou co ambientillo, presentouse e comezou a servir Manica. Logo foron as chicas a sala a darlle acea a Lúa e mentres os homes colocabamos como dúas caixas de cerveja de medio litro na neveira, conxelador e en tinas con enfriadores. Charlando e brindado. musiquilla na cadea, os meus CDs deixeillos a Paula e estaban dando xogo.



Mario, Rasta, Tobi e o menda...MANIQUEANDO!


Mario contaba a súa experiencia europea, sin papeis, de aquí para alá, con moito frío, traballando na construcción e no que saía. Tobi, que é do mesmo Londres, contaba a súa experiencia Mozambicana, andivo por todo o pais, traballou creo que na costa, e agora en Maputo, pero só lle faltaba Niassa por coñecer e hoxe estaba aquí.

Eu e o Rasta ollabamos para eles e sorriamos. O Rasta é un tipo curioso, tanzano, rastafari e hiperdeportista, a persoa máis reservada que coñecín, pero por alguna extrana razón conectou co Tobi e alí se puseron man a man a baixar Manicas e charlar.













A Lúa decidiu que o mellor sitio para coller o soño eran os brazos de amiga (Patricia), e ali quedou ata que a levaron para cama.




Entón chegou a hora de cear, e para min o cambio de tercio, de Manica a viño sudafricano, ummm.




Ñam, ñam...


























-"Aquí moçambicano cada uno se sirve lo que quiere." Dixo a Paula e a xente fixo caso, e foi servindose e sentando aquí e alá, nas sillas da mesa, no sofá, creando unha apertura de conversas e olladas moi boa.

Eu comía aqueles manxares dándome conta da sorte que tiña, recen chegado e rodeado de xente con moi boa onda, que me acollen na súa casa, a min e a dous amigos que eu tampouco coñezo moitisimo. Pero a enerxía flue así, se ti das sen esperar nada a cambio, pois ven de volta esa enerxía positiva.


As conversas eran do máis dispares, daquela xa chegara Mari Luz e se fixo o típico frente femenino, que me aceptou como visitante. O viño ía subindo colorete a cara, pero se son as 10:00 onde vou así.


Saín fora e estaban falando Mario e Tobi, e o rasta, ben o rasta estaba alí. Fiquei un momento a respirar e antes de darme conta estaba todo o mundo fora, a cadea coa música e as bebidas. Comezamos a danzar, Paula sacou un CD de Angola, de onde é Mario e este comezou a dansar emocionado, eu aprendín algún paso. Estabamos pletóricos así que bailar e beber, risas e bo rollo.










Cando xa levabamo dous CD´s de música autoctona Paula sacou o meu estuche e dixo "Hay que cambiar, que pongo?"



FrinstoAntichock acme, foi a miña resposta, o CD dos grandes exitos do Pazos no Vizconde de Eza. Empezou a soar a primeira canción e o sentir os ritmos reguees o rasta empezou a moverse, saltar e deixar libres as rastas. Paula me dicía: esta loco con esta música....
e eu escoitaba o rasta dicir: Nunca habia escuchado este reguee, esta música ten que ser miña!!"




Contaxiados polo rasta todos comezamos a danzar aquel CD coa musica que tantas noites animara as festa no parque de pesca.Entón sentín unha presenza, amaxía fixo que conectara durante uns instantes cos amigos cos que pasei os últimos fines de ano, notei como Viky me sorria, e a Victor apoltronado no sofa e coa súa cara de "Suso no flipes, yo no te creo, energiaaaa, si si" O Pacis co sorriso encaixado na boca, Jarse dandoo todo,camisas cañeiras...non sei, sabía que eran eles e ademáis notaba a outras persoas que días despois me enterei que estiveron nesa festa.

Chamaronme de casa e emocioneime o falar con golfo do meu sobrino, que está crecendo a marchas forzadas sen que eu poda desfrutar de el moito. Cortouse e voltei a festa.


Daquela íamos polo aire pero inda tivemos os reflexos suficientes para dicir " uvas" non hai, pois trozos de piña. Así que cortamos e preparamos en vasos, tazas e pratos 12 trozos de piña para cada un.


Rasta e medio...


Cando foi a hora eu dixen moi serio: é a hora da uvapiña e a Paula empezou a mondarse de risa, contaxiándonos a todos. Patri deu as badaladas cunha culler e un vaso e Paula ensinounos o que se di en catalán coas uvas. O comer o último pedazo invadiume a necesidade de abrazar a alguén, fai dous anos,no primeiro fin de ano que pasei cos amigos en León, era eu que empecei ese ritual do abrazo. O ano seguinte eles mesmo querían facelo e eu so participei, pero este ano non quería iniciar nada.
Mentras pensaba isto todo dios estaba abrazandose e desexándose o mellor, asi que só tiven que abrir os brazos, que bem!

Logo seguimos a bailar e rir e nun momento de euforia colectiva Paula collenos a min e a Patri edinos:" Que bien que vinisteis, esta noche yo tambien soy galega...NUNCA MÁIS!!"esto de nuncmáis lle saiu da alma e eu empecei a rir ata case chorar.

As 2 ou 3 da mañá, cando só ficaban de pé Mario, pero a bailar cos ollos pechados e o rasta, máis ou menos, decidimos irnos a discoteca.
Entrar xa foi unha odisea, e iso que cobraban entrada, bueno os tres branquiños non nos cobraron nadiña. A disco era un fervedeiro de xente, moita ía bestida totalmente de branco (así non pagas entrada),e entón se veían un montón de roupas brancas coa luz típica de disco bailando pola pista.


Tobi, Patri e eu pedimos algo e fumos danzar, acabando por facer un corro con xente que non coñecíamos de nada. Tecnochungoeuropeo, tecnochungo africano e por fin pasada. Fixenlle o xesto cos brazos abertos a Patri para bailar e ela dixo que non que facia demasiado calor, o voltar o meu sitio, unha rapaza nova toda de branco repetiume o xesto que eu lle fixera a Patri. Pois claro, a bailar pasada.O rematar dixenlle obrigado e desapareceu na multitude.
Cando xa non podía máis co corpo tratei de ir fora a respirar e entón viñeron Tobi e Patri e dixeron: Nos vamos.

Chegamos a casa as 5 e pico da maña, eles tiñan como media hora, que eu aguantei esperto...vos deixo a porta aberta por se non hai chapa, foi a miña despedida antes de caer na cama rendido.




PARA OS QUE GUSTADES DE DANZAR, ABRAZAR, BEBER, COMER UVAS-PIÑA, EN FIN ESTAR VIVOS!!


Cuando me despertó el guardia del hostal a batir en la puerta no sabía ni donde estaba: "Patricia espera por vosse" quien carajo eres...ah. Patricia la becaria de cooperación gallega en Maputo estaba en la verxa con Tobi un colega ingles y las mochilas. Habían salido de allá hace 12días, aquella noche de la fiesta en el Franco-moçambicano. Que alegría, tener visita, los pasé mi cuarto y charlamos un ratón, su viaje subiendo en Chapa hasta Malawi, pasando por este país en barco por el Lago, y en un sitio que sola muy bien aquí alado, pasando Metangula.

Yo había llamado al jefe del hostal para pagarle, pero no contaba con visita, así que intentaba ver que excusa poner, como plantear el tema. Le pregunté cuanto se iban a quedar a Patri, sin intentar echarlos ni mucho menos, y ella me contestó con una sonrisa: "Mañana a la mañana nosotros cogemos una Chapa para Malawi y empezar a bajar"

Ostia y entonces, no quedáis unos días."El Tobi tiene que trabajar el lunes que viene y yo empiezo viaje con una amiga de Galicia por Bostwana y Namibia", jolín.
Cogimos alientos y salimos a la calle, yo iba pensando en la invitación de Paula y Mario para la noche en su casa, le parecería mal que fuesemos tres en vez de uno?

No llevo muy bien lo de hacer coincidir a colegas, incluso en mis despedidas tenía que hacer piruetas para quedar con todo el mundo. Envidio a la gente como Lorenzo que para despedirse dice: "Marcho el martes, el domingo pasad por mi casa y tomáis café, o licorcafé" y junta allí a todo díos.

Pasamos por el ayuntamiento, por los bancos ya que Patri quería quitar Meticales, y luego los dejé en el mercado investigando los horarios de las chapas y fui al hostal a por la plancha para devolvérsela a Paula (esta semán tocó "engomar" toda la ropa que me iba pasando después de lavar el del hostal, porque él por no trabajar o por ver si yo le financiaba algo, me dijo que la plancha estaba estropeada).


Ya en la casa de Paula esta estaba preparando cosas para la noche, en un principio me nos ibamos a la casa de un amigo de Mario,a las afueras, y cenorrio de carnivoros, pero...la mujer escogió ese día para romper aguas, hay que joderse con la señora. Y entonces, con la Luna sólo quedaba la opción de quedar en la casa.


Paula me sonrió, mientras hacíamos un zumo de limón y otras cosas para el pato que había pasado en el transcurso de un día del jardín al congelador y de ahí al horno.
"Pues claro que pueden venir, sólo que comprad algo de comida porque igual va justo, y traed un vino o así".

Fui a la busqueda de los colegas, por las calles ya se olía la fiesta, músicas a dar caña, frangos a la brasa, peña sonrriente, botellas...era fin de año. En el Sarifos dejamos una tarteira que me dejó Paula, y fuimos a por el vino. Decidimos coger dos botellas de Caverné Souviño de Sudáfrica (casi 8 euros cada una aquí).Volvimos al Sarifos a ver el bufet, pero desgraciadamente todo era carne, porque Patri es vegetariana. Así que volvimos al mercado y pilló algo para hacer un sofrito.



Ya en el hostal hacíamos turnos de ducha, como en las épocas de estudiante santiagués cuando los 5 del piso nos preparábamos para salir a darlo todo. Le encargué a Patri el enésimo favor, que me llevara un papel a la embajada de Maputo (ya ahondare en el tema, en próximas entregas), ella aceptó y lo metió con mucho cuidado en su mochila.



Cuando llegamos a casa de Paula esta trabajaba en la cocina, entre cacharros, el Mario con la Lua por ahi buscando Manica (cerveja), y Mari Luz, en la iglesia. Los presenté a todos y comenzamos a colaborar y charlar, a los dos minutos me di cuenta que mis miedos eran infundados, Paula estaba muy contenta de tener gente, y siendo gente distinta no se caía en la rutina de hablar de curre (ya casi soy un experto en colera y VIH de MSF).

Reíamos y hablábamos de todo un poco, en medio de estas conversaciones salió cómo yo llegué a conocer a Paula: En Maputo quedé para tomar algo algunos días con Patri, ella me presentó a Sergio, que cosas de la vida conocía a una canaria que vivia en Niassa en medio del Mato, cuando le escribió un mensaje ella le contestó que estaba en Maputo, así que se vino. Estrella, un sol, me pasó los teléfonos de toda la gente que conocía en Lichinga, ella y su compi de proyecto.
Así tuve el numero de Johana INTERMON OXFAN y Paula MSF, mira tu que cosas, y ahora estamos brindando los tres por el nuevo año o por estar vivos o yo que sé.

Cuando llegó Mario con la Lúa, la Manica y el Rasta, flipó con el ambientillo, se presentó y comenzó a servir Manica. Luego fueron las chicas a la sala a darle la cena a Lúa y mientras los hombres colocábamos como dos cajas de cerveja de medio litro en la nevera, congelador y en tinas con enfriadores. Charlando y brindado. musiquilla en la cadena, mis CDs se los dejé a Paula y estaban dando juego.

Mario contaba su experiencia europea, sin papeles, de aquí para allá, con mucho frío, currando en la construcción y en lo que surgía. Tobi, que es del mismo Londres, contaba su experiencia Mozambicana, anduvo por todo el país, trabajó creo que en la costa, y ahora en Maputo, pero sólo le faltaba Niassa por conocer y hoy estaba aquí.

Yo y el Rasta mirábamos para ellos y sonreíamos. El Rasta es un tipo curioso, tanzano, rastafari e hiperdeportista, la persona más reservaday callada que conozco, pero por alguna extrana razón conectó con el Tobi y allí se puseron mano a mano a bajar Manicas y charlar.
La Lúa decidió que el mejor sitio para coger el sueño eran los brazos de amiga (Patricia), y allí quedó hasta que la llevaron para cama.

Entonces llegó la hora de cenar, y para mí el cambio de tercio, de Manica a vino sudafricano, ummm. -"Aquí moçambicano cada uno se sirve lo que quiere." Dijo a Paula y la gente hizo caso, y fue serviendose y sentando aquí y allá, en las sillas de la mesa, en el sofá, creando una apertura de conversaciones y miradas muy buena.


Yo comía aquellos manjares dándome cuenta de la suerte que tenía, recien llegado y rodeado de gente con muy buena onda, que me acogen en su casa, a mí y a dos amigos que yo tampoco conozco muchísimo. Pero la energía flue así, si tu das sin esperar nada a cambio, pues viene de vuelta esa energía positiva.

Las conversaciones eran de lo más dispares, luego ya había Llegado Mari Luz y se hizo el típico frente femenino, que me aceptó como visitante. El vino iba subiendo colorete a la cara, pero si son las 10:00 donde voy así? Salí fuera y estaban hablando Mario y Tobi, y el rasta, bien el rasta estaba allí.

Me quedé un momento a respirar y antes de darme cuenta estaba todo el mundo en el jardín, la cadena con la música y las bebidas. Comenzamos a danzar, Paula sacó un CD de Angola, de donde es Mario y este comenzó la dansar emocionado, yo aprendí algún paso.

Estábamos pletóricos así que bailar y beber, risas y bueno rollo. Cuando ya levábamos dos CD´s de música autoctona Paula sacó mi estuche y dijo "Hay que cambiar, que pongo?"
FrinstoAntichock acme, fue mi respuesta, el CD de los grandes exitos del Pazos en el Vizconde de Eza. Empezó a sonar la primera canción y al sentir los ritmos reguees el rasta empezó a moverse, saltar y dejar libres las rastas. Paula me decía: esta loco con esta música... y yo escuchaba al rasta decir: Nunca había escuchado este reguee, esta música tiene que ser mía!!"

Contagiados por el rasta todos comenzamos a danzar aquel CD con la música que tantas noches había animado las fiestas en el parque de pesca. Entonces sentí una presencia, lamagia hizo que conectara durante unos instantes con los amigos con los que pasé los últimos fines de año, noté como Viky me sonríe, y a Victor apoltronado en el sofa y con su cara de "Suso no flipes, yo no te creo, energiaaaa, sí sí". El Pacis con la sonrisa encajada en la boca, Jarse dandolo todo, camisas cañeras...no sé, sabía quienes eran ellos y ademáis notaba a otras personas que días después me enterei que estuvieron en esa fiesta.

Me llamaron de casa y me emocioné el hablar con el golfo de mi sobrino, que está creciendo a marchas forzadas sin que yo pueda desfrutar de él mucho. Se cortó y volví a la fiesta.
De aquella ibamos por el aire pero todavía tuvimos los reflejos suficientes para decir " uvas" no hay, pues trozos de piña. Así que cortamos y preparamos en vasos, tazas y platos 12 trozos de piña para cada uno.

Cuando fue la hora yo dije muy serio: es la hora de la uvapiña y la Paula empezó la mondarse de risa, contagiándonos a todos. Patri dio las campanadas con una cuchara y un vaso y Paula nos enseñó lo que se dice en catalán con las uvas.
Al comer el último pedazo me invadió la necesidad de abrazar a alguien, hace dos años,en el primero fin de año que pasé con los amigos en León, fui yo quien empezó ese ritual del abrazo. Al año siguiente ellos incluso querían hacerlo y yo solo participé, pero este año no quería iniciar nada.
Mientras pensaba esto todo dios estaba abrazándose y deseándose lo mejor, así que sólo tuve que abrir los brazos, que bem!

Luego seguimos a bailar y reír y en un momento de euforia colectiva Paula nos coge a mí y a Patri y los dice:" Que bien que vinisteis, esta noche yo también soy gallega...NUNCA MÁIS!!"esto de nunca más le salió del alma y yo empecé a reír hasta casi llorar.

A las 2 o 3 de la mañana, cuando sólo quedaban de pie Mario, pero a bailar acon los ojos cerrados y el rasta, más o menos, decidimos irnos a la discoteca.

Entrar ya fue una odisea, y eso que cobraban entrada, bueno los tres blanquitos no nos cobraron nada. La disco era un hervidero de gente, mucha iba bestida totalmente de blanco (así no pagabas entrada),y entonces se veían un montón de ropas blancas con la luz típica de disco bailando por la pista.

Tobi, Patri y yo pedimos algo y fumos danzar, acabamos hciendo un corro con gente que no conocía de nada. Tecnochungoeuropeo, tecnochungo africano y por fin pasada. Le hice el gesto con los brazos abiertos a Patri para bailar y ella dijo que no, que hacía demasiado calor, al volver a mi sitio, una chavala joven toda de blanco me repitió el gesto que yo le había hecho a Patri. Pues claro, a bailar pasada.

Al acabar le dije obrigado y desapareció en la multitud. Cuando ya no podía más con el cuerpo traté de ir fuera a respirar y entonces vinieron Tobi y Patri y dijeron: Nos vamos. Llegamos a casa a las 5 y pico de la maña, ellos tenían cómo media hora, que yo aguanté despierto...os dejo la puerta abierta por si no hay chapa, fue mi despedida antes de caer en la cama rendido.