miércoles, 27 de enero de 2010
Ébano
Estoy leyendo un libro maravilloso, que pone en palabras claritas muchos de los pensamientos que yo tenía sobre África y no sabía expresar...
"Y ahora había empezado la época de la descolonización. Las antiguas rencillas interétnicas, que el poder extranjero tan sólo había congelado o sencillamente ignorado, de pronto resucitaron y volvieron a convertirse en actuales.
Se había presentado la oportunidad de recuperar la independencia, cierto, pero una independencia condicionada: los adversarios y enemigos de antaño debería crear un mismo Estado y, unánimes, convertirse en sus gobernantes patriotas y defensores. Las antiiguas metrópolis y los líderes de los movimientos de liberación nacional africanos adoptaron el principio según el cual si en alguna colonia estallaban sangrientos conflictos internos, tal territorio no obtendría la independencia.
El proceso de descolonización debía desarrollarse -así se lo definió- por a vía constitucional, en la mesa de negociaciones, sin grandes dramas políticos y salvaguardando lo más importante:
QUE LA CIRCULACIÓN DE RIQUEZAS Y MERCANCÍAS ENTRE ÁFRICA Y EUROPA NO SUFRIESE TRABAS EXCESIVAS."
Ébano de Ryszard Kapuściński.
TE DESEO BUENA LECTURA PALI.
"Y ahora había empezado la época de la descolonización. Las antiguas rencillas interétnicas, que el poder extranjero tan sólo había congelado o sencillamente ignorado, de pronto resucitaron y volvieron a convertirse en actuales.
Se había presentado la oportunidad de recuperar la independencia, cierto, pero una independencia condicionada: los adversarios y enemigos de antaño debería crear un mismo Estado y, unánimes, convertirse en sus gobernantes patriotas y defensores. Las antiiguas metrópolis y los líderes de los movimientos de liberación nacional africanos adoptaron el principio según el cual si en alguna colonia estallaban sangrientos conflictos internos, tal territorio no obtendría la independencia.
El proceso de descolonización debía desarrollarse -así se lo definió- por a vía constitucional, en la mesa de negociaciones, sin grandes dramas políticos y salvaguardando lo más importante:
QUE LA CIRCULACIÓN DE RIQUEZAS Y MERCANCÍAS ENTRE ÁFRICA Y EUROPA NO SUFRIESE TRABAS EXCESIVAS."
Ébano de Ryszard Kapuściński.
TE DESEO BUENA LECTURA PALI.
Etiquetas:
Pensamientos y otras cosillas
lunes, 25 de enero de 2010
ring ring
13 de ENERO
ring ring
-que tal todo?
-Bien y tú?
-Siempre bien, sonriendo y eso...
-Ya queda poco para los treinta y treeeeeeess....
-Bueno, aún queda, en 10 días pueden pasar muchas cosas.
-Aiiii, que estarás planeando...
-Vivir.
-Cuenta?
-Cada cosa a su tiempo. Si nos anticipamos demasiado esperamos y al final se chafa.
-Ya estás tu con el Carpe diem.
-Que mal nooo!!!!
-Bueno, a ver si tomamos un café, el sábado o el domingo, que voy a andar por ahí, y hasta el 28 no vuelvo. Llamo a Loren y quedamos.
-Lo veo difícil...mañana me voy a Canarias....
-Joeer, que mal vives!!
-Se hace lo que se puede.
-Y a dónde vas, cuándo vuelves, cual es el itinerario?
-Si te digo la verdad, no tengo ni idea, sólo compré billete de ida.
A MI QUERIDO FUNCIONETI
Etiquetas:
Pensamientos y otras cosillas
viernes, 22 de enero de 2010
Sobre a normalidade
22 de enero
Ai meu querido Manú,encántame ver que segues tendo esa cara de neno, cando algo te sorprende, como este fin de ano, cando Patri dixo que non éramos normais, e ti te indignaches todo, fixome moita gracia ver a túa reacción, por que ti confundes normal con boa persoa, e diferente con raro, algo extraño... Todo isto trouxo unha reflexión sobre esa enfermidade que sofre tanta e tanta xente, a búsqueda da normalidade.
Pero que é ser normal? se vos digo a verdade non teño nin idea, levo facendo o que sinto, o que creo que é bo para mín dende a máis terna nenez, creo que un dos primeiros síntomas foi un día que meus pais non me deixaban ir á punta, a praia a 15 minutos da miña casa, e eu tan pancho, os meus 7 ou 8 anos, collín de toalla e tirei para a praia, e pasei o día alí, sen comida, pero bañándome, xogando, bebendo auga da fonte, e facendo o que eu pensaba bo para min.O chegar a casa, nin me castigaron, nin me reñiron, para que, se fixen o que sentía, só deronme de cear, e mofaronse da miña espalda colorada. Algúns chamaranlle rebeldía, eu xa pasei esa fase, e sei quen son, non preciso enfrentarme o ser que outros pensan que debería ser.
Pero a parte do persoal, isto do normal ten moitas outras conotacións que quero compartir con vós. Nós, os brancos occidentais, aínda que as pelis, a moda e o globo no que queremos vivir diga o contrario, non somos normais. A norma, estadísticamente falando, é aquel valor que máis se repite. Hai moitísimas outras xentes, de distinta razas e crenzas, que si son o valor que máis se repite no mundo. E iso se só ollamos para a cor da pel.
Por exemplo: comer tres veces o día non é algo tan noral, se ampliamos o grupo de estudo a todo o mundo e non nos quedamos no noso ombliguiño, pero sigamos. Ter auga corrente, luz, que os teus fillos sobrevivan todos a enfermidades que poden ser tratadas en hospital con medios, que os teus dentes cheguen todos en bo estado a, eu que sei, os 33 anos, non é o normal a nivel planetario. Vendo máis cousas, levar postos os pantalóns, non é o que a maioría dos homes fan no mundo, xa que diferentes culturas levan diferentes atuendos e a maioría pasan por túnicas, saias ou taparrabos de distinto tipo. Ou ter se quera un par de zapatos (cantos acumulamos nos nosos armarios, monumentos o mundo do poseer). Mesmo casarse con quen un quere e por amor non é o normal, bueno nin tan sequera na nosa sociedade occidental dos aburridos e dos que “teñen” que facer as cousas porque é o que se espera deles.
En Mozambique tiven grandes leccións do que alí é normal, e eu branquiño non entendía, pero gracias a unha vida enteira sabendo que nin son nin quero ser normal (que aburrido), deixo que cada quen procure o que quere ser, dentro de si, ou na súa sociedade, e se o queren considerar normal pois ben por eles. Eu prefiro estar no grupo dos non-normais.
PARA TODOS LOS QUE LO SABEIS...NO SOMOS NORMALES, NI LO QUEREMOS SER!!
Ai mi querido Manú,me encanta ver que sigues teniendo esa cara de niño, cuando algo te sorprende, como este fin de año, cuando Patri dijo que no éramos normales, y ti te indignaste todo, me hizo mucha gracia ver tu reacción, por que tú confundes normal con buena persona, y diferente con raro, algo extraño... Todo esto trajo una reflexión sobre esa enfermedad que sufre tanta y tanta gente, la búsqueda de la normalidad.
Pero qué es ser normal? si os digo la verdad no tengo ni idea, llevo haciendo lo que siento, lo que creo que es bueno para mí desde la más tierna niñez, creo que uno de los primeros síntomas fue un día que mis padres no me dejaban ir a la punta, la playa a 15 minutos de mi casa, y yo tan pancho, a mis 7 o 8 años, cogí de toalla y tiré para la playa, y pasé el día allí, sin comida, pero bañándome, jugando, bebiendo agua de la fuente, y haciendo lo que yo pensaba bueno para mí.
Al llegar la casa ni me castigaron, ni me riñeron, para que, si hice lo que sentía sólo me dieron de cenar, y se rieron de mi espalda colorada. Algunos le llaman rebeldía, yo ya pasé esa fase, y sé quién soy, no preciso enfrentarme al ser que otros piensan que debería ser. Pero la parte del personal, esto del normal tiene muchas otras conotacións que quiero compartir con vosotros. Nosotros, los blancos occidentales, ainda que s pelis, la moda y el globo en el que queremos vivir diga el contrario, no somos normales, la norma, estadísticamente hablando, es aquel valor que más se repite. Hay muchísimas otras gentes de distinta razas y creencias, que sí son el valor que más se repite en el mundo. Y eso si sólo miramos para el color de la piel. Por ejemplo, comer tres veces el día no es algo tan normal, se ampliamos el grupo de estudio a todo el mundo y no nos quedamos en nuestro ombligo, pero sigamos. Tener agua corriente, luz, que tus hijos sobrevivan todos la enfermedades que pueden ser tratadas en hospital con medios, que tus dientes sobrevivan todos la vida, no es el normal a nivel planetario.
Viendo más cosas, llevar puestos los pantalones, no es lo que la mayoría de los hombres hacen en el mundo, ya que diferentes culturas llevan diferentes atuendos y la mayoría pasan por túnicas, faldas o taparrabos de distinto tipo. O tener siquiera un par de zapatos (cuantos acumulamos nos nuestros armarios, monumentos el mundo del poseer). Incluso casarse con quien uno quiere y por amor no es lo normal, bueno ni tan siquiera en nuestra sociedad occidental de los aburridos y de los que tienen que hacer porque es lo que se espera de ellos.
En Mozambique tuve grandes lecciones de lo que allí es normal, y yo blanquito no entendía, pero gracias a una vida entera sabiendo que ni soy ni quiero ser normal (qué aburrido), dejo que cada quien procure lo que quiere ser, dentro de sí, o en su sociedad, y si lo quieren considerar normal pues bien por ellos. Yo prefiero estar en el grupo de los no-normales.
Ai meu querido Manú,encántame ver que segues tendo esa cara de neno, cando algo te sorprende, como este fin de ano, cando Patri dixo que non éramos normais, e ti te indignaches todo, fixome moita gracia ver a túa reacción, por que ti confundes normal con boa persoa, e diferente con raro, algo extraño... Todo isto trouxo unha reflexión sobre esa enfermidade que sofre tanta e tanta xente, a búsqueda da normalidade.
Pero que é ser normal? se vos digo a verdade non teño nin idea, levo facendo o que sinto, o que creo que é bo para mín dende a máis terna nenez, creo que un dos primeiros síntomas foi un día que meus pais non me deixaban ir á punta, a praia a 15 minutos da miña casa, e eu tan pancho, os meus 7 ou 8 anos, collín de toalla e tirei para a praia, e pasei o día alí, sen comida, pero bañándome, xogando, bebendo auga da fonte, e facendo o que eu pensaba bo para min.O chegar a casa, nin me castigaron, nin me reñiron, para que, se fixen o que sentía, só deronme de cear, e mofaronse da miña espalda colorada. Algúns chamaranlle rebeldía, eu xa pasei esa fase, e sei quen son, non preciso enfrentarme o ser que outros pensan que debería ser.
Pero a parte do persoal, isto do normal ten moitas outras conotacións que quero compartir con vós. Nós, os brancos occidentais, aínda que as pelis, a moda e o globo no que queremos vivir diga o contrario, non somos normais. A norma, estadísticamente falando, é aquel valor que máis se repite. Hai moitísimas outras xentes, de distinta razas e crenzas, que si son o valor que máis se repite no mundo. E iso se só ollamos para a cor da pel.
Por exemplo: comer tres veces o día non é algo tan noral, se ampliamos o grupo de estudo a todo o mundo e non nos quedamos no noso ombliguiño, pero sigamos. Ter auga corrente, luz, que os teus fillos sobrevivan todos a enfermidades que poden ser tratadas en hospital con medios, que os teus dentes cheguen todos en bo estado a, eu que sei, os 33 anos, non é o normal a nivel planetario. Vendo máis cousas, levar postos os pantalóns, non é o que a maioría dos homes fan no mundo, xa que diferentes culturas levan diferentes atuendos e a maioría pasan por túnicas, saias ou taparrabos de distinto tipo. Ou ter se quera un par de zapatos (cantos acumulamos nos nosos armarios, monumentos o mundo do poseer). Mesmo casarse con quen un quere e por amor non é o normal, bueno nin tan sequera na nosa sociedade occidental dos aburridos e dos que “teñen” que facer as cousas porque é o que se espera deles.
En Mozambique tiven grandes leccións do que alí é normal, e eu branquiño non entendía, pero gracias a unha vida enteira sabendo que nin son nin quero ser normal (que aburrido), deixo que cada quen procure o que quere ser, dentro de si, ou na súa sociedade, e se o queren considerar normal pois ben por eles. Eu prefiro estar no grupo dos non-normais.
PARA TODOS LOS QUE LO SABEIS...NO SOMOS NORMALES, NI LO QUEREMOS SER!!
Ai mi querido Manú,me encanta ver que sigues teniendo esa cara de niño, cuando algo te sorprende, como este fin de año, cuando Patri dijo que no éramos normales, y ti te indignaste todo, me hizo mucha gracia ver tu reacción, por que tú confundes normal con buena persona, y diferente con raro, algo extraño... Todo esto trajo una reflexión sobre esa enfermedad que sufre tanta y tanta gente, la búsqueda de la normalidad.
Pero qué es ser normal? si os digo la verdad no tengo ni idea, llevo haciendo lo que siento, lo que creo que es bueno para mí desde la más tierna niñez, creo que uno de los primeros síntomas fue un día que mis padres no me dejaban ir a la punta, la playa a 15 minutos de mi casa, y yo tan pancho, a mis 7 o 8 años, cogí de toalla y tiré para la playa, y pasé el día allí, sin comida, pero bañándome, jugando, bebiendo agua de la fuente, y haciendo lo que yo pensaba bueno para mí.
Al llegar la casa ni me castigaron, ni me riñeron, para que, si hice lo que sentía sólo me dieron de cenar, y se rieron de mi espalda colorada. Algunos le llaman rebeldía, yo ya pasé esa fase, y sé quién soy, no preciso enfrentarme al ser que otros piensan que debería ser. Pero la parte del personal, esto del normal tiene muchas otras conotacións que quiero compartir con vosotros. Nosotros, los blancos occidentales, ainda que s pelis, la moda y el globo en el que queremos vivir diga el contrario, no somos normales, la norma, estadísticamente hablando, es aquel valor que más se repite. Hay muchísimas otras gentes de distinta razas y creencias, que sí son el valor que más se repite en el mundo. Y eso si sólo miramos para el color de la piel. Por ejemplo, comer tres veces el día no es algo tan normal, se ampliamos el grupo de estudio a todo el mundo y no nos quedamos en nuestro ombligo, pero sigamos. Tener agua corriente, luz, que tus hijos sobrevivan todos la enfermedades que pueden ser tratadas en hospital con medios, que tus dientes sobrevivan todos la vida, no es el normal a nivel planetario.
Viendo más cosas, llevar puestos los pantalones, no es lo que la mayoría de los hombres hacen en el mundo, ya que diferentes culturas llevan diferentes atuendos y la mayoría pasan por túnicas, faldas o taparrabos de distinto tipo. O tener siquiera un par de zapatos (cuantos acumulamos nos nuestros armarios, monumentos el mundo del poseer). Incluso casarse con quien uno quiere y por amor no es lo normal, bueno ni tan siquiera en nuestra sociedad occidental de los aburridos y de los que tienen que hacer porque es lo que se espera de ellos.
En Mozambique tuve grandes lecciones de lo que allí es normal, y yo blanquito no entendía, pero gracias a una vida entera sabiendo que ni soy ni quiero ser normal (qué aburrido), dejo que cada quien procure lo que quiere ser, dentro de sí, o en su sociedad, y si lo quieren considerar normal pues bien por ellos. Yo prefiero estar en el grupo de los no-normales.
Etiquetas:
Pensamientos y otras cosillas
martes, 12 de enero de 2010
Un domingo cualquiera 2
seguimos co paseo, domingo 13 dezembro, a xente vive o día de descanso como en calquera parte do mundo...
Paseando polo mercado, compramos unha capulana??
Pois si, un avión na praza, un apaixonado destas pezas comentoume que era un avión de carga militar portugues, agora é un culumpio para os nenos.
Que momentos no chiling, esas passadas, esos dentes brancos na escuridad, ese parraaaaapaaa paaaaa paa paaaa... momentazos!!!
Pois si, un avión na praza, un apaixonado destas pezas comentoume que era un avión de carga militar portugues, agora é un culumpio para os nenos.
Etiquetas:
Vida en Lichinga
martes, 5 de enero de 2010
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
