Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

viernes, 1 de octubre de 2010

Último pitillo, últimas noticias

Para los que visitais este blog por primera vez, las entradas están escritas en gallego, o algo así, y a continuación traducidas a castellano, no me gusta como quedaba con el traductor. Disfrutar.


Fai hoxe un ano que fumei o meu último pitillo, no aeroporto de Lisboa, tiven que sair fora e todo...era a viaxe de volta, da conclusión daquel proxecto, pero algo máis, era a fin dunha experiencia vital, estivera once meses en Lichinga, no norde de Mozambique. Decidín que aquel era un bo momento para deixar de fumar, na miña vida africana volteime un compulsivo, que liaba e liaba tabaco que me enviaban dende a terriña, buscaba o pequeno pracer de botar o fume, a incerta calma de voltar a encher o corpo con nicotina.
Lémbrome unha noite, nunha semán cargadiña de traballo no que acordei as tres ou cuatro da madrugada e erguinme a fumar un cigarrillo a ver se me calmaba, porque aquela era unha semán de moito estres, decidín deixalo en canto a vida me cambiase mínimamente.





Voltei a Lichinga en Decembro do 2009, a facer seguimento do proxecto, a miña contraparte, o INAQUA (Instituto Nacional de Desenvolvemento da Acuacultura) destacouse como un socio moi activo, non moveron persoal cara Niassa para traballar no proxecto, senon que se esforzaron en acadar as súas metas na provincia, as veces co apoio do proxecto.


O técnico que viu do Maputo foi o Mucavelle, un home pegado a un sorriso, profesor e biólogo, o meu compañeiro de esforzos, charlas, risas e moitas cousas. Se non fora por el e polasúa forma de ser, sempre positivo, non sei si chegaría o bo porto todo aquilo. Moitas veces escoitabao dicindo cousas que nós falabamos, e as defendía como propias, a min sucedíame o mesmo coas súas ideas, eramos un equipo. Cunha visión da realidade e unha folla de ruta para mellorar as cousas

Pois o tal Mucavele andivo os meses de Outubro a Decembro as voltas para que aprobasen a Delegación no Niassa, e iso nun país cunha burocracia tan lenta como este, pois é todo un logro.
En decembro visitamos os locais, falamos cos beneficiarios e vimos as gañas que tiñan.

En Maputo asistín a reunión Nacional do INAQUA, como invitado e participante dos traballos de Niassa, alí o Mocavele espuso os logros que o instituto alcanzou no Niassa, todo foron parabens e palmas para el. Alí comprobei que o INAQUA ten unha linea de traballo, metas, un plano de acción ata o 2015, moitisimos socios colaboradores e donantes, entre eles a FAO, os Noruegos, e desgraciadamente para o norte do país o governo daquí (digo desgraciadamente porque aquí si que non teñen plan de acción, pararon toda financiación de cooperación alá e claro a eles lles afecta bastante)

Cando a directora nacional lle preguntou polo segredo do exito, porque das tres provincias nas que tentaron abrir a delegación só o conseguiron no Niassa el sorriu vendo para min e dixo: " Nunca paramos de traballar. Todo o día de aquí para alá no coche (coas pegatinas do proxecto), saindo na televisión provincial, na radio, indo e vindo, claro cando chegamos o governo provincial xa nos coñecían."

Eso é co que me quedo, que co proxecto e o esforzo que fixemos, a xente de alá, funcionarios do INAQUA, non nos enganemos, asumiron todo aquelo de cambiar a provincia con peixes ( a Revolución azul).

A día de hoxe, un ano sen fumar, futuro incerto para voltar o Niassa, din que non hai diñeiro para cooperación. Falei con meu compañeiro Mucavele, di que aí seguen, que pouco a pouco, que as cousas van saíndo. Sempre me fai sorrir.

Chegoume a noticia de que o INAQUA, segue a traballar fortemente, tamén abriu unha paxina web, que visito cando teño saudades:para ver clik aki INAQUA

É un pracer ter colaborado con xente tan auténtica, ter convivido con tipos tan entregados, ter atopado a amigos tan "maningue nice".




Delegación do INAQUA en Niassa, con cartel, bandera e o carro do proxecto (pegatinas e todo)

QUE TIEMPOS AQUELLOS
Hace hoy un año que fumé mi último pitillo, en el aeropuerto de Lisboa, tuve que salir fuera y todo...era el viaje de vuelta, la conclusión de aquel proyecto, pero algo más, era el fin de una experiencia vital, había estado once meses en Lichinga, en el norte de Mozambique. Decidí que aquel era un buen momento para dejar de fumar, en mi vida africana me volví un compulsivo, que liaba y liaba tabaco que me enviaban desde la terriña, buscando un el pequeño placer de exalar el humo, la incierta calma de volver a llenar el cuerpo de nicotina.
Recuerdo una noche, en una semana cargadita de trabajo en el que me desperté a las tres o cuatro de la madrugada y me levanté a fumar un cigarrillo a ver si me calmaba, porque aquella era una semán de más estres de lo normal, ahí decidí dejarlo en cuanto la vida me cambiara mínimamente.

Volví a Lichinga en diciembre del 2009, a hacer seguimiento del proyecto, mi contraparte, el INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuacultura) se destacó como un socio muy activo, no sólo movieron personal cara Niassa para trabajar en el proyecto, sino que se esforzaron en conseguir sus metas en la provincia, a veces con el apoyo del proyecto.
El técnico que vino del Maputo fue el Mucavelle, un hombre pegado a una sonrisa, profesor y biólogo, mi compañero de esfuerzos, charlas, risas y muchas cosas. Si no hubiera sido por él y por su forma de ser, siempre positivo, no sé sí llegaría a buen puerto todo aquello.
Muchas veces lo escuchaba diciendo cosas que nosotros habíamos hablado antes, y las defendía cómo propias, a mí me sucedía lo mismo con sus ideas, éramos un equipo. Con una visión de la realidad y un camino a seguir para mejorar las cosas.

Pues el tal Mucavele anduvo los meses de Octubre a Diciembre a vueltas para que aprobaran la Delegación en el Niassa, y eso en un país con una burocracia tan lenta como este, pues es todo un logro.
En diciembre visitamos los locales, hablamos con los beneficiarios y vimos las ganas que tenían.

En Maputo asistí a la reunión Nacional del INAQUA, como invitado y participante de los trabajos de Niassa. Allí comprobé que el INAQUA tiene una linea de trabajo, metas, un plano de acción hasta o 2015, socios colaboradores y donantes, entre ellos la FAO, los Noruegos, y desgraciadamente para el norte del país el governo de aquí (digo desgraciadamente porque aquí siq ue no tienen plan de acción ni nada, y pararon toda la financiación a cooperación all, y claro a ellos les afecta bastante)
Mucavele estaba que se salía presentandole a los colegas todo lo conseguido.Cuando la directora nacional le preguntó por el éxito, porque de las tres provincias en las que intentaron abrir la delegación sólo lo consiguieron en el Niassa él sonrió viendo para mí y dijo: " Nunca paramos de trabajar. Todo el día de aquí para allá en el coche (con las pegatinas del proyecto), saindo en la televisión provincial, en la radio, yendo y venido, claro cuando llegamos al governo provincial ya nos conocían."Eso es con el que me quedo, que con el proyecto y el esfuerzo que hicimos, la gente de allá, funcionarios del INAQUA,, asumieron todo aquelo de cambiar la provincia con pescados ( la Revolución azul).

A día de hoy, un año sin fumar, futuro incierto para volver el Niassa, dicen que no hay dinero para cooperación. Hablé con mío compañero Mucavele, dice que ahí siguen, que poco a poco, que las cosas van saliendo. Siempre me hace sonreír.
Me llegó la noticia de que el INAQUA, sigue a trabajar fuertemente, también abrió una paxina web, que visito cuando tengo saudades:para ver clik aki INAQUAES un placer haber colaborado con gente tan auténtica, haber convivido con tipos tan entregados, haber encontrado a amigos tan "maningue nice".