sábado, 26 de diciembre de 2009
Saltos no tempo e Desexos
Estou na casa dos meus pais, en Teis,
acabo de espertar tras o día de Nadal, onte pasei o día coa miña familia, imaxinade unha película entre Buñuel e Almodovar, brutal, co meu sobriño dando brincos por todos lados, onte estivemos xogando todos con un futbolín que lle regalaron, moi divertido....
Lembreime moito do nadal pasado, recen chegado a Lichinga, que pasei con Paula e a súa familia, a Mari Luce e Nena...que lonxe parece.
O outro día falando coa miña amiga Iria decateime que as entradas no blog está xerando un vacio espacio-temporal forte, porque o non escribir a data, algúns pensan que é a tempo real, e non, o da axencia Efe ocorreu alá por finais de Xulio, e xa choveu.
Bueno, aprobeito este salto o presente para enviaros a todos un forte abrazo e a miña enerxía positiva para que sexades todo o que desexedes.
A vida é o mellor regalo de nadal.
PARA TI, CON CARIÑO
Estoy en casa de mis padres, en Vigo,
acabo de despertar despues del día de Navidad, ayer pasé el día con mi familia, imaginar una película entre Buñuel y Almodovar, brutal, con mi sobrino dando saltos por todas partes, ayer estuvimos jugando todos con un futbolin que le regalaron, que piques, superdivertido....
He recordado mucho las últimas navidades, recien llegado a Lichinga, que pasé con Paula y su familia, la Mari Luce y Nena...que lejos parece.
El otro día hablando con mi amiga Iria me di cuenta que las entradas en el blog están generando un vacío espacio-temporal fuerte, porque al no escribir fechas, algunos pensais que es a tiempo real, y no lo es, lo de la agencia Efe pasó allá a finales de Julio, y ya llovió.
Bueno aprobecho este salto al presente para enviaros a todos un fuerte abrazo y mi energía positiva para que seais todo lo que deseeis.
La vida es el mejor regalo de navidad!
sábado, 19 de diciembre de 2009
Menino da rúa
Os ollos de aquel menino son un poema, pura enerxía, cheos de vida.
Nos últimos cuatro meses da miña estancia en Lichinga el iniciou o xogo de vir canda min, ó principio a pedir, e por esa cara de pena que tan ben a ten ensaiada, pero despois de moitos "nâo" e vendo que eu son un vacilón que pronto me poño a xogar con el, o rapaz xa só se achegaba a saudar e falar un rato, ver que carallo facía o branquiño, ou cualquera outra cousa....
E hoxe, mentras lle tiraba unha foto a árbore de diante das pescas coas suas frores vermellas, as bombas da gasolina e o carro ala viu, cós seus ollazos de curiosidade:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
E ese sorriso, e vai e me pide que lle faga unha foto, cunha cariña, pois claro,e cando se ve na camara comeza a sorrir e brincar, non da credito.
Enton, lembro que teño algo, busco na miña mochila e encontro un cocheciño verde, que debe levar ai como 2 anos, porque era un cocheciño co que xogaba co meu sobri e extendo a man, e os ollos do menino fanse luz.-Para min.
-Claro.
-Obrigado...-e o menino comenza a xogar no medio da gasolineira co seu coche, esquécese de todo, xa non pide, xa non tenta dar lastima, só é un menino xogando.
PARA TI, QUE SABES OLLAR
11/12/2009
Los ojos de aquel menino son un poema, pura energía, llenos de vida.
En los últimos cuatro meses de mi estancia en Lichinga él inició el juego de acercarse a mi, al principio a pedir, y poner esa cara de pena que tan bien tiene ensayada, pero después de muchos "nâo" y viendo que yo soy un vacilón que pronto me pongo a jugar con él, el chaval ya sólo se acercaba a saludar y hablar un rato, ver que carajo hacía el blanquito, o cualquier otra cosa....
Y hoy, mientras le tiraba una foto a árbol de delante de las pescas con sus flores rojas, las bombas de la gasolina y el carro allá vino, con sus ojazos de curiosidad:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
Y esa sonrisa, y va y me pide que le haga una foto, con una carita, pues claro,y cuando se ve en la camara empieza a sonreír y saltar, no da credito.
Entonces, recuerdo que tengo algo, busco en mi mochila y encuentro un cochecito verde, que debe llevar ahi cómo 2 años, porque era un cochecito con el que jugaba con mi sobri y extiendo la mano, y los ojos del menino se hacen luz.-Para mí.
-Claro.
-Obligado...-y el menino comenza a jugar en medio de la gasolinera con su coche, se olvida de todo, ya no pide, ya no intenta dar lastima, sólo es un menino jugando.
jueves, 3 de diciembre de 2009
Os tres da Efe
Alí estaba eu, a pé da escaleira do aeroporto de Lichinga, como o branquiño, o coordinador (dame a risa só de pensalo) do primeiro proxecto da cooperación galega no Niassa, esperaba a xente da axencia Efe, que viñan cun programa apretado apretado a pasar dous dias e medio con nós, coñecer o proxecto...
A equipa Lichinguera estaba que non collía nos calzóns, o Nicolau quería que visitaramos todos os locais, o Pihale preparaba discursos, o Mucavele sorríame dicindo, é bo, isto é bo para o proxecto...en fin.
Inconfundibles, tres brancos, con tripode na man e cara de cansancio, dous homes de mediana idade, curtidos en mil batallas, como eles dicían "expertos paracaidistas" especializados en caer en calquera parte do mundo e grabar o que fixera falla, cos poucos medios, e en tempo record. Acompañabaos unha xovén periodista que traballa en Kenia coma corresponsal, a profundidade dos seus ollos impactoume dende o primeiro momento. Co seu sorriso e forma de falar facía que a xente se relaxara e falara tranquilamente diante da cámara.
Así que fumos o hotel e logo a comer algo nun take away,rápido rápido porque se nos ía o sol.
Pola estrada iamos falando de todo un pouco, do proxecto, do seu traballo, da reportaxe, que era un flash dus 5 minutos (imposible meter todo) fixemos varias paradas técnicas e chegamos a Metangula.
É unha experiencia escoitar como os teus compañeiros no día a día falan de ti, ante unha camara, como se ti non estiveses diante.
Falaban do proxecto como algo xa feito, cos seus pros e contras, amosaban cousas que temos traballado xuntos, o máis elocuente,
como case sempre, foi o Mucavele, pero desta vez esqueceu o sorriso, os nervios do directo.
Paseino ben estes días, máis que nada por ver as cousas dende outra perspectiva, creo que fun demasiado esixente, conmigo mesmo e cos que me rodean, e iso vai desgastando.
As conversas con esta xente axudaronme a ver as cousas doutra forma, realmente pouca xente, poucos proxecotos, conseguen instalarse, facer algo, e deixar a contraparte involucrada en 10 meses, e nos o estabamos a facer, só que no medio da espiral de acción non te das conta das pequenas cousas, das costumes que se collen, dos cambios.
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron os alumnos, que estaban supercontentos, e moi guapos porque chegamos na semán da conclusión dun grupo e entrega de diplomas. Esta xente ten unha vontade incrible e me deixan coa boca aberta. Viven esforzándose por mellorar un pouquiño a súa realidade, non pensedes que con facerse ricos, ou ter un coche, que va, soñan con ter un terreo que lles de para comer, e criar algún animal para comer e bender.
A última noite, cando estaba a cear con eses tres españois, que sentía moi próximos ainda que sabía que era difícil que os voltara a ver (non imposible), desfrutei de verme nos ollos do outro, de escoitar e escoitarme.
Por certo, eu tamén falei na reportaxe, o final o conseguiron.
DEDICADO A PALOMA, RAMÓN Y NACHO, OS MEUS PARACAIDISTAS DAS GAIOLAS!!, GRACIAS POR TODO
Finales de Julio
Allí estaba yo, a pie de la escalera del aeropuerto de Lichinga, como el blanquito, el coordinador (me da la risa el puesto) del primer proyecto de la cooperación gallega en el Niassa, esperaba a la gente de la agencia Efe, que venían con un programa apretado apretado a pasar dos dias y medio con nosotros, conocer el proyecto...
El equipo Lichinguero estaba que no cogía en los calzoncillos, el Nicolau quería que visitaramos todos los locales, el Pihale preparaba discursos, el Mucavele sonreía diciendo, es bueno, esto es bueno para el proyecto...en fin.
Inconfundibles, tres blancos, con tripode en la mano y cara de cansancio, dos hombres de mediana edad, curtidos en mil batallas, como ellos decían "expertos paracaidistas" especializados en caer en cualquiera parte del mundo y grabar lo que hiciera falta, con los pocos medios, y en tiempo record. Acompañados por una joven periodista que trabaja en Kenia como corresponsal, la profundidad de sus ojos me impactó desde el primer momento, y con su sonrisa y forma de hablar hacía que la gente se relajara ante la cámara.
Así que fuimos al hotel y luego a comer algo en un take away,rápido rápido porque se nos iba el sol.
Por la carretera íbamos hablando de todo un poco, del proyecto, de su trabajo, del reportaje que era un flash de unos 5 minutos (imposible meter todo) hicimos varias paradas técnicas y llegamos la Metangula.
Es una experiencia escuchar como tus compañeros en el día a día hablan de ti, ante una camara, como si tu no estuvieras delante. Hablaban del proyecto como algo ya hecho, con sus pros y contras, mostraban cosas que hemos trabajado juntos, el más elocuente, como casi siempre, fue el Mucavele, pero de esta vez olvidó la sonrisa, los nervios del directo.
Lo pasé bien estos días, más que nada por ver las cosas desde otra perspectiva, creo que fui demasiado exigente, conmigo mismo y con los que me rodean, y eso va desgastando.
Las conversaciones con esta gente me ayudaron a ver las cosas de otra forma, realmente poca gente, pocos proyectos, consiguen instalarse, hacer algo, y dejar a la contraparte involucrada en 10 meses, y nosotros lo estábamos haciendo, sólo que en medio del torbellino de acción no te das cuenta de las pequeñas cosas, de las costumbres que se cogen, de los cambios.
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron a los alumnos, que estaban supercontentos, y muy guapos porque llegamos en la semán de la conclusión de un grupo y entrega de diplomas. Esta gente tiene una voluntad increíble y me dejan con la boca abierta. Viven esforzándose por mejorar un poquito su realidad, no penséis que con hacerse ricos, o tener un coche, que va, sueñan con tener un terreno que les de de comer, y criar algún animal para comer y bender.
La última noche, cuando estaba cenando con esos tres españoles, que sentía muy próximos aunque se que es difícil que nos volvamos a ver (no imposible), desfruté de verme en los ojos del otro, de escuchar y escucharme.
Por cierto, yo también hablé en el reportaje, al final lo consiguieron.
miércoles, 4 de noviembre de 2009
Volta
MEDIADOS DE XULIO
A volta ó traballo tras unha pausa, unha desconexión, sempre ten algo de desconcerto, de retomar, de voltar a sentir o día a día. Pensando nesto voltei a Lichinga con novos retos e o reforzo dun becario, Orestes, que viña a axudar na parte que tiñamos máis flouxa, as gaiolas. O destino fixo que compartíramos avión sen coñecernos, e que nos presentaramos nunha parada en Beira.
Fixemos unha composición de lugar, e decidimos todo o que tiñamos que facer nos seguintes dous meses. Por moito que te esforces sempre hai que deixar unha porta aberta o cambio e a improvisación, porque aquí é así e hai que amoldarse. Tiñamos por diante dous meses para dar o do de peito e rematar o máximo posible. Nin me imaxinaba a que me viña encima...
Os primeiros 15 días pasaron voando coa planificación do remate das gaiolas,o seu poboamento, o seguimento dos tanques.
Cando me chamaron o teléfono e me deron unha sorpresa, ían vir tres persoas da axencia Efe a grabar o proxecto para a canle de Televisión da axencia de descordinación española, outra volta de porca da vida, pero iso é outra historia.
PARA TODOS OS QUE SEGUIDES Aí
MEDIADOS DE JULIO
La vuelta al trabajo tras una pausa, una desconexión, siempre tiene algo de desconcierto, de retomar, de volver a sentir el día a día. Pensando en esto volví la Lichinga con nuevos retos y el refuerzo de un becario, Orestes, que venía a reforzar la parte que teníamos más flouxa, las jaulas.Hicimos una composición de lugar, y decidimos todo el que teníamos que hacer en los siguientes dos meses. El destino hizo que compartieramos avión sin conocernos y que nos presentáramos en una escala en Beira.
Por mucho que te esfuerces siempre hay que dejar una puerta abierta al cambio y la improvisación, porque aquí es así y hay que amoldarse. Teníamos por delante dos meses para darel do de pecho y terminar lo máximo posible. Ni me imaginaba la que me venía encima ...Los primeros 15 días pasaron volando con la planificación de la conclusión de las jaulas, su poblamiento, el seguimiento de los tanques.
Cuando me llamaron al teléfono y me dieron una sorpresa, iban a venir tres personas de la agencia Efe a grabar el proyecto para el canal de Televisión de la agencia de descordinación española, otra vuelta de tuerca de la vida, pero eso es otra historia...
sábado, 24 de octubre de 2009
Quero o meu premio
Non teño nada en contra do Obama, nin a favor, pero creo que vai perder unha oportunidade histórica de que moitos de nós creesemos polo menos nun político, o penso e sorrio: Vos imaxinades que chega o día e o tipo di:
-Non gracias, de momento non o merezo.
Eu non quero premio, pero me podían dar todas as pagas e salarios do que podo facer na vida xuntos e que me busquen nunha illa.
Nesta sociedade de consumo queimamos ata as promesas, e as encumbramos a referentes antes de que fagan nada, ai Pablo que merda de mundo te deixamos!!
ADICADO O MEU SOBRIÑO PABLO E OS SEUS 6 ANOS DE LUZ
Estoy totalmente indignado, que pasa en este mundo, en el que se premia, no con una cosa pequeña, no, con el mismo Nobel de la Paz, a una persona que no ha hecho aún nada para merecer este premio?Alegan que es por lo que va a hacer,anda queeee......
No tengo nada en contra del Obama, ni a favor, pero creo que va a perder una oportunidad histórica de que muchos de nosotros creyesemos por lo menos en un político, lo pienso y sonrio: Os imagináis que llega el día y el tipo dice:
-No gracias, de momento no lo merezco.
Yo no quiero premio, pero me podían dar todas las pagadas y salarios de lo que puedo hacer en la vida juntos y que me busquen en una isla.
En esta sociedad de consumo quemamos hasta las promesas, y las encumbramos a referentes antes de que hagan nada, ay Pablo que mierda de mundo te dejamos!!
miércoles, 7 de octubre de 2009
Inhaca, tres horas no paraiso
O sábado saímos do hotel moi cedo, queríamos coller o único barco que sae o día para Inhaca, unhas illas a 27 kilometros e dúas horas de navegación dende Maputo. O chegar o porto un xovén falounos, aquí o Vodacom costa tanto e alí o Inhacva line cuanto, era bastante menos, así que decidimos tentar no barco dos nacionais.
A espera foi divertida, no porto de baixura, rodeados de mariñeiros, todos os mariñeiros do mundo son iguais, ollos cansos da noite de traballo, roupa ensalitrada, cigarrillo na boca, e se hai peixe sorriso e se non hai, cara de poucos amigos.Hoxe sorrían. Os barquiños eran cascaróns, pequenos, a vela, de madeira.Puxenme a falar co que parecía o patrón dun e flipei, saían ata case 10 millas, sen radio, sen motor e sen nada de nada. E se fai malo? Tiramos a ancla e esperamos-Oleee!!Sorrinlle e asentín coa cabeza, ten que ser duro.
Subimos o barco, un bote de pasaxeiros cunhas 40 prazas, todo fechado en vidros como se fose un submarino, co tracatra do motor medio cabeceei, acordando para escoitar a un señor que falaba na lingua local dende a parte de diante ate o último sillón onde lle respostaba unha muller, a cousa animouse e o home, moi comprensivo cos dous branquiños, comezou a falar en portugués, e xa todos nos descojonabamos coas ocurrencias destes dous, ate se puseron a cantar e todo.
O chegar a illa, tras dúas horas de movemento, aínda faltaba desembarcar, os barcos, o Vodacom facía tempo que chegara, anclaban a unha distancia prudente do portiño, e de alí saían lanchas e embarcacións de madeira para recoller os pasaxeiros e levalos a terra, tras pagar unhas moedas claro, que remedio, ou iso ou saes nadando coa mochila na boca.
No porto un home bestido de uniforme (verde) ollou para nos e fixo un xesto de aviso moi pouco sutil o seu colega, a polos brancos. Eu xa me alterei, que si hai que pagar por entrar na illa, pero que me estas contando, nos por ser brancos, non, non, que todos os que visitan, e estes todos?,son residentes, todos?! non mo creo, e os coñeces a todos? Si.
Cuando o tipo xa pensaba que nos convecera, eu saín co meu argumento aplastante, pero eu pago 100Mt que son residente en Lichinga, non son turista, e saquei o pasaporte, os sorprendidos guardas leían o permiso de residencia precaria como se ai fosen a ler a fórmula secreta da cocacola. Esta ben, cobralle 100Mt, é dos nosos, case mozambicano. -Encantame cando din isto.
Así comezamos a andar pola praia buscando o sitio, Chalo oteaba no mar, un pouco máis para aqui un poco máis. a area estaba chea de conchas, pedriñas, e cachos dunha especie de pedras con buracos...alí!!alí é bo sitio, seguro.
E cos seus movementos rápidos e nerviosos, o meu compañeiro, colleu todo o necesario para meterse na auga e púsose a andar pola auga, a andar porque a marea estaba moi moi baixa.
Alá no fondo había un pescadores que ían andando e colocando unhas redes.
Eu deiteime na area a desfrutar daquel paraiso, sol, calma, unha auga completamente azul, aire puro, mil paxaros a cantar.
Logo o Chalo saíu todo emocionado e pasoume a camara subacuática, e eu veña a andar, e así sen darme conta de como, comecei a mergullar no meu primeiro arrecife de coral, precioso!!!, centos de peces de cores o meu redor, curioseando, fuxindo, danzamdo por alí, e embaixo, estes seres, os corais, con as súas cores e formas. É como mergullar nunha peceira enorme, estiven desfrutando de todo aquilo o máximo de tempo que o corpo me permitiu, cando comecei a tremer tiven que sair, pero cun sorriso como un mundo.
Entrou outra vez o Chalo e eu fiquei exausto na area, a ver o infinito e desfrutar daquel paraiso, porometéndome que voltaría con máis tempo.
As 3 horas e media de chegarmos saía o barco, así que aínda mollados percorrimos a praia casi deserta ata o portiño e, outra vez embarcacións e outra vez Inhaca Lines, pero o sorriso non no lo quitaba ninguén.
ADICADO A LORE E PABLO, DESCUBRIR UN ARRECIFE E SABER QUE VEN UNHA NOVA VIDA, QUE ALEGRÍA, DESFRUTADE!!
11/07/09
El sábado salimos del hotel muy temprano, queriamos coger el único barco que sale al día para Inhaca, unas islas a 27 kilómetros y dos horas de navefgación desde Maputo. Al llegar al puerto un joven nos habló, aquí el Vodacom cuesta tanto y allí el Inhaca Lines tanto, era bastante menos, así que decidimos irnos en el barco de los nacionales.
La espera fue divertida, en el puerto de bajura, rodeados de marineros, todos los marineros del mundo son iguales, ojos cansados de la noche de trabajo, ropa ensalitrada, cigarrillo en la boca, y si hay pescado sonrisa y si no hay cara de pocos amigos. Los barquitos eran cascaronos, pequeños, a vela, de madera,. Me puse a hablar con el que parecía el patrón de uno y flipé, salían hasta casi 10 millas,sin radio, sin motor y sin nada de nada. Y si hace malo? Tiramos el ancla y esperamos.-Oleeeee!!Le sonreí y asentí con la cabeza, tiene que ser duro.
Subimos al barco, un bote de pasajeros con una 40 plazas, todo cerrado en vidrios como si fuera un submarino. Con el tracatra del motor medio cabecee, despertando para escuchar a un señor que hablaba en lengua local desde la parte de delante, hasta el último sillón, donde le respondía una mujer, la cosa se animó, y el hombre, muy comprensivo con los dos blanquitos, comenzó a hablar en portugués, y ya todos nos descojonabamos con las ocurrencias de estos dos, hasta se pusieron a cantar y todo.
Al llegar a la isla, tras dos horas de movimiento, aun faltaba desembarcar. Los barcos, el Vodacom hacía rato que había llegado, anclaban a una distancia prudencial del puertito, y de allí salían lanchas y embarcaciones de madera para recoger a los pasajerosy llevarlos a tierra, tras pagar unas monedas claro, que remedio, o eso o sales nadando con la mochila en la boca.
En el puerto un hombre bestido de uniforme (verde) nos miró e hozo un gesto de aviso muy poco sutil a su colega, a por los blancos. Yo ya me alteré, que si hay que pagar por entrar en la isla, pero que me estas contando,nosotros por ser blancos, no no que todos los visitantes, y estos?, son residentes, todos?! no me lo creo, y los conoces a todos? Si.
Cuando el tipo ya estaba creía habernos convencido, yo salí con mi argumento aplastante, pero yo pago 100Mt que soy residente en ichinga, no soy turista, sacando el pasaporte donde los sorprendidos guardas leían el permiso de residencia precaria, como si ahi fueran a encontrar la fórmula de la cocacola. Está bien, cobrale 100Mt, es de los nuestros, casi mozambicano.-Me encanta cuando dicen esto.
Así comenzamos a andar por la playa buscando el sitio, Chalo oteaba el mar, un poco más para aquí, un poco más. La arena estaba llena de conchas, piedritas, y cachos de una especie de piuedras con agujeros....allí!, allí es buen sitio, seguro.
Y con sus movimientos rapidos y nerviosos, mi compañero, cogió todo lo necesarioo para meterse en el agua y se puso a andar y andar, porque la marea estaba muy muy baja.
Allá en lo hondo había pescadores que iban andando y colocando unas redes.
Yo me acosté en la erenaa disfrutar de aquel paraiso, sol, clama, un agua completamente azul, aire puro, mil pájaros cantando.
Luego Chalo salió todo emocionado y me pasó la camara subacuática, y yo venga a andar, y así, sin darme cuenta de cómo, comencé a sumergirme en mi primer arrecife de coral, precioso!!!, cientos de peces de colores a mi alrededor, curioseando, huyendo, danzando por allí, y debajo estos seres, los corales, con sus colores y formas. Es como sumergirte en una pecera enorme, estuve disfrutando de todo aquello el máximo tiempo que la temperatura del cuerpo me permitió, cuando comencé a temblar tuve que salir, pero con una sonrisa como un mundo.
Entró otra vez Chalo y yo me quedé exausto en la arena, a ver el infinito y disfrutar de aquel paraiso, haciendome la promesa de volver con más tiempo.
A las 3 horas y media de nuestra llegada, salía el barco, así que aún mojados recorrimos la playa casi desierta hasta el portiño y, otra vez embarcaciones, y otra vez Inhaca Lines, pero la sonrisa no me la quitaba nadie.