11/12/2009
Os ollos de aquel menino son un poema, pura enerxía, cheos de vida.
Nos últimos cuatro meses da miña estancia en Lichinga el iniciou o xogo de vir canda min, ó principio a pedir, e por esa cara de pena que tan ben a ten ensaiada, pero despois de moitos "nâo" e vendo que eu son un vacilón que pronto me poño a xogar con el, o rapaz xa só se achegaba a saudar e falar un rato, ver que carallo facía o branquiño, ou cualquera outra cousa....
E hoxe, mentras lle tiraba unha foto a árbore de diante das pescas coas suas frores vermellas, as bombas da gasolina e o carro ala viu, cós seus ollazos de curiosidade:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
E ese sorriso, e vai e me pide que lle faga unha foto, cunha cariña, pois claro,e cando se ve na camara comeza a sorrir e brincar, non da credito.
Enton, lembro que teño algo, busco na miña mochila e encontro un cocheciño verde, que debe levar ai como 2 anos, porque era un cocheciño co que xogaba co meu sobri e extendo a man, e os ollos do menino fanse luz.-Para min.
-Claro.
-Obrigado...-e o menino comenza a xogar no medio da gasolineira co seu coche, esquécese de todo, xa non pide, xa non tenta dar lastima, só é un menino xogando.
Os ollos de aquel menino son un poema, pura enerxía, cheos de vida.
Nos últimos cuatro meses da miña estancia en Lichinga el iniciou o xogo de vir canda min, ó principio a pedir, e por esa cara de pena que tan ben a ten ensaiada, pero despois de moitos "nâo" e vendo que eu son un vacilón que pronto me poño a xogar con el, o rapaz xa só se achegaba a saudar e falar un rato, ver que carallo facía o branquiño, ou cualquera outra cousa....
E hoxe, mentras lle tiraba unha foto a árbore de diante das pescas coas suas frores vermellas, as bombas da gasolina e o carro ala viu, cós seus ollazos de curiosidade:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
E ese sorriso, e vai e me pide que lle faga unha foto, cunha cariña, pois claro,e cando se ve na camara comeza a sorrir e brincar, non da credito.
Enton, lembro que teño algo, busco na miña mochila e encontro un cocheciño verde, que debe levar ai como 2 anos, porque era un cocheciño co que xogaba co meu sobri e extendo a man, e os ollos do menino fanse luz.-Para min.
-Claro.
-Obrigado...-e o menino comenza a xogar no medio da gasolineira co seu coche, esquécese de todo, xa non pide, xa non tenta dar lastima, só é un menino xogando.
PARA TI, QUE SABES OLLAR
11/12/2009
Los ojos de aquel menino son un poema, pura energía, llenos de vida.
En los últimos cuatro meses de mi estancia en Lichinga él inició el juego de acercarse a mi, al principio a pedir, y poner esa cara de pena que tan bien tiene ensayada, pero después de muchos "nâo" y viendo que yo soy un vacilón que pronto me pongo a jugar con él, el chaval ya sólo se acercaba a saludar y hablar un rato, ver que carajo hacía el blanquito, o cualquier otra cosa....
Y hoy, mientras le tiraba una foto a árbol de delante de las pescas con sus flores rojas, las bombas de la gasolina y el carro allá vino, con sus ojazos de curiosidad:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
Y esa sonrisa, y va y me pide que le haga una foto, con una carita, pues claro,y cuando se ve en la camara empieza a sonreír y saltar, no da credito.
Entonces, recuerdo que tengo algo, busco en mi mochila y encuentro un cochecito verde, que debe llevar ahi cómo 2 años, porque era un cochecito con el que jugaba con mi sobri y extiendo la mano, y los ojos del menino se hacen luz.-Para mí.
-Claro.
-Obligado...-y el menino comenza a jugar en medio de la gasolinera con su coche, se olvida de todo, ya no pide, ya no intenta dar lastima, sólo es un menino jugando.
No hay comentarios:
Publicar un comentario