O sábado saímos do hotel moi cedo, queríamos coller o único barco que sae o día para Inhaca, unhas illas a 27 kilometros e dúas horas de navegación dende Maputo. O chegar o porto un xovén falounos, aquí o Vodacom costa tanto e alí o Inhacva line cuanto, era bastante menos, así que decidimos tentar no barco dos nacionais.
A espera foi divertida, no porto de baixura, rodeados de mariñeiros, todos os mariñeiros do mundo son iguais, ollos cansos da noite de traballo, roupa ensalitrada, cigarrillo na boca, e se hai peixe sorriso e se non hai, cara de poucos amigos.Hoxe sorrían. Os barquiños eran cascaróns, pequenos, a vela, de madeira.Puxenme a falar co que parecía o patrón dun e flipei, saían ata case 10 millas, sen radio, sen motor e sen nada de nada. E se fai malo? Tiramos a ancla e esperamos-Oleee!!Sorrinlle e asentín coa cabeza, ten que ser duro.
Subimos o barco, un bote de pasaxeiros cunhas 40 prazas, todo fechado en vidros como se fose un submarino, co tracatra do motor medio cabeceei, acordando para escoitar a un señor que falaba na lingua local dende a parte de diante ate o último sillón onde lle respostaba unha muller, a cousa animouse e o home, moi comprensivo cos dous branquiños, comezou a falar en portugués, e xa todos nos descojonabamos coas ocurrencias destes dous, ate se puseron a cantar e todo.
O chegar a illa, tras dúas horas de movemento, aínda faltaba desembarcar, os barcos, o Vodacom facía tempo que chegara, anclaban a unha distancia prudente do portiño, e de alí saían lanchas e embarcacións de madeira para recoller os pasaxeiros e levalos a terra, tras pagar unhas moedas claro, que remedio, ou iso ou saes nadando coa mochila na boca.
No porto un home bestido de uniforme (verde) ollou para nos e fixo un xesto de aviso moi pouco sutil o seu colega, a polos brancos. Eu xa me alterei, que si hai que pagar por entrar na illa, pero que me estas contando, nos por ser brancos, non, non, que todos os que visitan, e estes todos?,son residentes, todos?! non mo creo, e os coñeces a todos? Si.
Cuando o tipo xa pensaba que nos convecera, eu saín co meu argumento aplastante, pero eu pago 100Mt que son residente en Lichinga, non son turista, e saquei o pasaporte, os sorprendidos guardas leían o permiso de residencia precaria como se ai fosen a ler a fórmula secreta da cocacola. Esta ben, cobralle 100Mt, é dos nosos, case mozambicano. -Encantame cando din isto.
Así comezamos a andar pola praia buscando o sitio, Chalo oteaba no mar, un pouco máis para aqui un poco máis. a area estaba chea de conchas, pedriñas, e cachos dunha especie de pedras con buracos...alí!!alí é bo sitio, seguro.
E cos seus movementos rápidos e nerviosos, o meu compañeiro, colleu todo o necesario para meterse na auga e púsose a andar pola auga, a andar porque a marea estaba moi moi baixa.
Alá no fondo había un pescadores que ían andando e colocando unhas redes.
Eu deiteime na area a desfrutar daquel paraiso, sol, calma, unha auga completamente azul, aire puro, mil paxaros a cantar.
Logo o Chalo saíu todo emocionado e pasoume a camara subacuática, e eu veña a andar, e así sen darme conta de como, comecei a mergullar no meu primeiro arrecife de coral, precioso!!!, centos de peces de cores o meu redor, curioseando, fuxindo, danzamdo por alí, e embaixo, estes seres, os corais, con as súas cores e formas. É como mergullar nunha peceira enorme, estiven desfrutando de todo aquilo o máximo de tempo que o corpo me permitiu, cando comecei a tremer tiven que sair, pero cun sorriso como un mundo.
Entrou outra vez o Chalo e eu fiquei exausto na area, a ver o infinito e desfrutar daquel paraiso, porometéndome que voltaría con máis tempo.
As 3 horas e media de chegarmos saía o barco, así que aínda mollados percorrimos a praia casi deserta ata o portiño e, outra vez embarcacións e outra vez Inhaca Lines, pero o sorriso non no lo quitaba ninguén.
ADICADO A LORE E PABLO, DESCUBRIR UN ARRECIFE E SABER QUE VEN UNHA NOVA VIDA, QUE ALEGRÍA, DESFRUTADE!!
11/07/09
El sábado salimos del hotel muy temprano, queriamos coger el único barco que sale al día para Inhaca, unas islas a 27 kilómetros y dos horas de navefgación desde Maputo. Al llegar al puerto un joven nos habló, aquí el Vodacom cuesta tanto y allí el Inhaca Lines tanto, era bastante menos, así que decidimos irnos en el barco de los nacionales.
La espera fue divertida, en el puerto de bajura, rodeados de marineros, todos los marineros del mundo son iguales, ojos cansados de la noche de trabajo, ropa ensalitrada, cigarrillo en la boca, y si hay pescado sonrisa y si no hay cara de pocos amigos. Los barquitos eran cascaronos, pequeños, a vela, de madera,. Me puse a hablar con el que parecía el patrón de uno y flipé, salían hasta casi 10 millas,sin radio, sin motor y sin nada de nada. Y si hace malo? Tiramos el ancla y esperamos.-Oleeeee!!Le sonreí y asentí con la cabeza, tiene que ser duro.
Subimos al barco, un bote de pasajeros con una 40 plazas, todo cerrado en vidrios como si fuera un submarino. Con el tracatra del motor medio cabecee, despertando para escuchar a un señor que hablaba en lengua local desde la parte de delante, hasta el último sillón, donde le respondía una mujer, la cosa se animó, y el hombre, muy comprensivo con los dos blanquitos, comenzó a hablar en portugués, y ya todos nos descojonabamos con las ocurrencias de estos dos, hasta se pusieron a cantar y todo.
Al llegar a la isla, tras dos horas de movimiento, aun faltaba desembarcar. Los barcos, el Vodacom hacía rato que había llegado, anclaban a una distancia prudencial del puertito, y de allí salían lanchas y embarcaciones de madera para recoger a los pasajerosy llevarlos a tierra, tras pagar unas monedas claro, que remedio, o eso o sales nadando con la mochila en la boca.
En el puerto un hombre bestido de uniforme (verde) nos miró e hozo un gesto de aviso muy poco sutil a su colega, a por los blancos. Yo ya me alteré, que si hay que pagar por entrar en la isla, pero que me estas contando,nosotros por ser blancos, no no que todos los visitantes, y estos?, son residentes, todos?! no me lo creo, y los conoces a todos? Si.
Cuando el tipo ya estaba creía habernos convencido, yo salí con mi argumento aplastante, pero yo pago 100Mt que soy residente en ichinga, no soy turista, sacando el pasaporte donde los sorprendidos guardas leían el permiso de residencia precaria, como si ahi fueran a encontrar la fórmula de la cocacola. Está bien, cobrale 100Mt, es de los nuestros, casi mozambicano.-Me encanta cuando dicen esto.
Así comenzamos a andar por la playa buscando el sitio, Chalo oteaba el mar, un poco más para aquí, un poco más. La arena estaba llena de conchas, piedritas, y cachos de una especie de piuedras con agujeros....allí!, allí es buen sitio, seguro.
Y con sus movimientos rapidos y nerviosos, mi compañero, cogió todo lo necesarioo para meterse en el agua y se puso a andar y andar, porque la marea estaba muy muy baja.
Allá en lo hondo había pescadores que iban andando y colocando unas redes.
Yo me acosté en la erenaa disfrutar de aquel paraiso, sol, clama, un agua completamente azul, aire puro, mil pájaros cantando.
Luego Chalo salió todo emocionado y me pasó la camara subacuática, y yo venga a andar, y así, sin darme cuenta de cómo, comencé a sumergirme en mi primer arrecife de coral, precioso!!!, cientos de peces de colores a mi alrededor, curioseando, huyendo, danzando por allí, y debajo estos seres, los corales, con sus colores y formas. Es como sumergirte en una pecera enorme, estuve disfrutando de todo aquello el máximo tiempo que la temperatura del cuerpo me permitió, cuando comencé a temblar tuve que salir, pero con una sonrisa como un mundo.
Entró otra vez Chalo y yo me quedé exausto en la arena, a ver el infinito y disfrutar de aquel paraiso, haciendome la promesa de volver con más tiempo.
A las 3 horas y media de nuestra llegada, salía el barco, así que aún mojados recorrimos la playa casi desierta hasta el portiño y, otra vez embarcaciones, y otra vez Inhaca Lines, pero la sonrisa no me la quitaba nadie.
2 comentarios:
Uoooooooooh!! Un arrecife, que bueno... con sus peces payaso y sus tuberías de agua caliente? No sé como se llaman exactamente, pero las tengo visto en algún documental.
Que envidia cochina... grande Suso! La vida es maravillosa!
Pues si David, cada dia que pasa estoy más convecido, la vida es maravillosa, pura poesia, y cada instante solo depende de nosotros sentirnos bien, siendo reyes o vagabundos, simplemente hay que vivir el ahora desde el corazón!!!
un abrazo artista.
Publicar un comentario