Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

miércoles, 4 de noviembre de 2009

Volta

MEDIADOS DE XULIO

A volta ó traballo tras unha pausa, unha desconexión, sempre ten algo de desconcerto, de retomar, de voltar a sentir o día a día. Pensando nesto voltei a Lichinga con novos retos e o reforzo dun becario, Orestes, que viña a axudar na parte que tiñamos máis flouxa, as gaiolas. O destino fixo que compartíramos avión sen coñecernos, e que nos presentaramos nunha parada en Beira.

Fixemos unha composición de lugar, e decidimos todo o que tiñamos que facer nos seguintes dous meses. Por moito que te esforces sempre hai que deixar unha porta aberta o cambio e a improvisación, porque aquí é así e hai que amoldarse. Tiñamos por diante dous meses para dar o do de peito e rematar o máximo posible. Nin me imaxinaba a que me viña encima...

Os primeiros 15 días pasaron voando coa planificación do remate das gaiolas,o seu poboamento, o seguimento dos tanques.

Cando me chamaron o teléfono e me deron unha sorpresa, ían vir tres persoas da axencia Efe a grabar o proxecto para a canle de Televisión da axencia de descordinación española, outra volta de porca da vida, pero iso é outra historia.

PARA TODOS OS QUE SEGUIDES Aí

MEDIADOS DE JULIO

La vuelta al trabajo tras una pausa, una desconexión, siempre tiene algo de desconcierto, de retomar, de volver a sentir el día a día. Pensando en esto volví la Lichinga con nuevos retos y el refuerzo de un becario, Orestes, que venía a reforzar la parte que teníamos más flouxa, las jaulas.Hicimos una composición de lugar, y decidimos todo el que teníamos que hacer en los siguientes dos meses. El destino hizo que compartieramos avión sin conocernos y que nos presentáramos en una escala en Beira.

Por mucho que te esfuerces siempre hay que dejar una puerta abierta al cambio y la improvisación, porque aquí es así y hay que amoldarse. Teníamos por delante dos meses para darel do de pecho y terminar lo máximo posible. Ni me imaginaba la que me venía encima ...Los primeros 15 días pasaron volando con la planificación de la conclusión de las jaulas, su poblamiento, el seguimiento de los tanques.

Cuando me llamaron al teléfono y me dieron una sorpresa, iban a venir tres personas de la agencia Efe a grabar el proyecto para el canal de Televisión de la agencia de descordinación española, otra vuelta de tuerca de la vida, pero eso es otra historia...

No hay comentarios: