Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

Mostrando entradas con la etiqueta Pensamientos y otras cosillas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pensamientos y otras cosillas. Mostrar todas las entradas

viernes, 2 de julio de 2010

Dous Mozambicanos

Sentados nunha terraza, a brisa do mar refréscanos un pouco, bebemos unha cervexa e falamos do pasado, dos tempos do Niassa, aínda unha parte de nós está alá, seguemos a ver os proxectos como propios.

-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...
-Xa.
-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.

-A ti tamén te pasa.

-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.

-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.

-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.

-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.

-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.

-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.

-E agora todo está parado!!

Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.

-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.


Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!


Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.

-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...

-Ya.

-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.

-A ti también te pasa??

-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.

-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.

-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.

-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.

-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.

-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.

-Y ahora todo está parado!!

Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.


-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.

miércoles, 5 de mayo de 2010

Samora, Homem do Povo


É o título dun libro que merquei en Maputo sobre a vida deste incrible home, Samora Machel: Guerrilleiro na libertación do seu país, estratega, político, home carismático. Foi o primeiro en facer moitas cousas, o primeiro presidente da República Polular de Mozambique, o primeiro presidente negro que foi recibido na casa branca, un home con algo especial. Unha especie de Che da África Austral. Que coma aquel guerrilleiro tolo, tamén mataron, nun accidente "muito" extrano de avión en 1986 (11 anos despois de conquerir a independencia do seu país).

O nome de este home soa por todas partes en Mozambique, levase en camisetes e máis en colantes, así que forma parte da miña vida dende fai case ano e medio. Os meus compañeiros de traballo, sobretodo o vello Pihale, lles gostaba moito falar de historias do pasado, de logros e luitas.
Algunhas noites de insomnio collo o libro e paso as páxinas, vendo fotos, lendo fragmentos, inspirándome na utopía dun tempo, no que se tentou escapar do colonialismo, deixar de ser escrabos, e crear un-outro mundo.

Unha frase que teño grabada na cabeza é a de: "Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".

Este home loitou por crear unha sociedade máis xusta, por levar a pedagoxía a todas partes do seu pais, a educación e a revolución, transformando non só o sistema económico, senon algo máis difícil, o social.E por que creo nel? Porque foi coherente, e sabendo que o iban a quitar do medio, e sabendo que iso sería bo para a paz, subiuse o avión.

Agora os seus erdeiros político empregan a súa imaxen, falan co discursos semellantes, dun xeito populista, pero perderon completamente o norte, sendo os novos "amos" do pais, e condeando a miseria e a ignorancia o todo un pobo. Ai se o Samora levantara a cabeza!!


Es el título de un libro que compré en Maputo,que habla sobre la vida de este increíble hombre, Samora Machel: Guerrillero en la libertación de su país, estratega, político, hombre carismático. Fue el primero en hacer muchas cosas, el primer presidente de la República Polular de Mozambique, el primer presidente negro que fue recibido en la casa blanca, un hombre con algo especial. Una especie de Che de África Austral. Que como aquel guerrillero loco, también mataron, en un accidente "muito" extraño de avión en 1986 (11 años después de conseguir la independencia de su país).

El nombre de este hombre suena por todas partes en Mozambique, se ve en camisetes y también en pegatinas, así que forma parte de mi vida desde hace casi año y medio. Mis compañeros de trabajo, sobretodo el viejo Pihale, les gustaba mucho hablar de historias del pasado, de logros y luchas.

Algunas noches de insomnio cojo el libro y paso las páginas, viendo fotos, leyendo fragmentos, inspirándome en la utopía de un tiempo, en el que se intentó escapar del colonialismo, dejar de ser esclabos, y crear un-otro mundo.Una frase de este hombre que tengo grabada en cabeza es la de:"Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".
Este hombre luchó por crear una sociedad más justa, por llevar la pedagogía a todos los rincones de su país, la educación y la revolución, transformando no sólo el sistema económico, sino algo más difícil, el social. Y por qué creo en él? Porque fue coherente, y sabíendo que lo iban a quitar del medio, y sabiendo que eso sería bueno para la paz, se subió al avión.
Ahora sus herederos político emplean su imagen, hablan con un discursos parecido, de una manera populista, pero perdieron completamente el norte, siendo los nuevos "amos" del país, y condenando a la miseria y la ignorancia a todo un pueblo. Ai si el Samora levantara la cabeza!!

martes, 23 de marzo de 2010

Buscando el Sur

23/03/10

"¿Por qué porfiaba en seguir adelante?¿Por qué caminar y caminar buscando siempre esa mitificación del sur, esa continua renovación de gentes de todo color y condición? ¿Por qué someterme ese descalabro emocional de conectar con la realidad de la gente, del paisaje, y volver a los caminos solitarios, siempre solitarios? Atrás iba dejando momentos y momentos, la vieja campesina llorándome, el chiquillo bautizado con mi nombre, el "no te vayas hermano, quédate con

nosótros". Sudamérica me entregaba glaciares y condimentos, luchas políticas y canciones, raíces y ríos, pero sobretodo e inextinguible amor de sus gentes, la dimensión humana de su pueblo...Persistiría en mi estupidez soñátil partiendo siempre hacia donde me esperaban nuevos rostros con sus trabajos, nuevas manos afectivas, el dibujo incitante de un nuevo cerro en el horizonte..."
Buscando el Sur, de Román Morales García"

Este libro me descubrió en el Hierro, si, porque fue él quien vino a mi y me trajo un sinfín de olores, colores, sabores y emociones, también algún que otro recuerdo. Es la historia real de un joven Tinerfeño que, mochila a la espalda se recorre los 11.000 km que separan el Caribe colombiano de Tierra de Fuego. Libro más que recomendable para soñadores.

martes, 16 de febrero de 2010

más Ébano

Un día tuve una visita. Era un hombre d mediana edad, ataviado con traje musulmán de color blanco. Se llamaba Suleimán y procedía del norte de Nigeria. Tiempo atrás había trabajado para el italiano (mi casero) como vigilante nocturno. Conocía el callejón y todos sus aledaños. Se mostró muy tímido:no quiso sentarse en mi presencia. Me preguntó si no necesitaba un vigilante nocturno, porque acababa de perder el trabajo. Le dije que no,pero como me había dado buena impresión, le di cinco libras. Al cabo de varios días volvió. Esta vez si se sentó. Le preparé un té. Nos pusimos a hablar. Le confesé que no paraban de robarme. Suleimán lo consideró como una cosa del todo natural. El robo era una forma -cierto que desagradable- de nivelar las desigualdades. Estaba muy bien que me robaran, dijo, aquello incluso era un gesto de amistad por parte de los ladrones. De esta manera me daban a entender que les resultaba útil y que me aceptaban. Por consiguiente, podía sentirme seguro. ¿Acaso me había sentido amenazado en alguna ocasión? Reconocí que no. ¡Pues eso! Estaría seguro todo el tiempo que les permitiese robarme impunemente. En el momento en que avisase a la policía y ésta empezase a perseguirlos, más me valía marcharme.

Al cabo de una semana, volvió a visitarme. Se tomó un té y luego dijo con voz misteriosa que me llevaría a Jankara Market y que allí haríamos una compra necesaria. El
Jankara Market es un mercado donde brujos, herbolarios, adivinos y encantadores venden toda clase de amuletos, talismanes, varitas mágicas y medicinas milagrosas. Suleimán iba de una para otra, mirando y preguntando. Finalmente, me hizo comprarle a una mujer un manojo de plumas de gallo blanco. Eran caras pero no opuse resistencia. Regresamos al callejón. Suleimán compuso las plumas, las rodeó con un hilo y las ató al travesaño superior del marco de la puerta.
Desde aquel momento, nunca más me desapareció nada del piso.
Ébano de Ryszard Kapuściński.


Este libro me está encantando, te mete un África real, con personas, te describe la belleza del paisaje y las miserias humanas que hacen que el continente con más recursos del planeta sea el continente con más muerte, guerra y destrucción. Chapó para este hombre que ha vivido como ha querido.

miércoles, 3 de febrero de 2010

sobre o control e a técnoloxía

Demasiados ollos, demasiado fácil topar información, descubrir persoas, saber cousas de quen sexa....
Hoxe aconteceron dous sucesos no ciberespacio que me deixaron un tanto intranquilo e coa reflexión de se este mundo virtual nos da liberdade ou control.
A primeira foi un correo electrónico que me chegou cunha invitación ó fachebook dunha persoa, Maria Rosa F, que non sei ben quen é.
Despois de deixarme literalmente as pestañas vendo unha minifoto dunha rubiaca que non recoñecía decidín escribirlle un email para decirlle por un lado que non me lembraba dela, ben empezamos. E por outro que non teño, nin quero facer fachebook, xa bastante teño con e-mail, mesengitos, skypeos e blogologos como para colgarme no fachebook.
Por outra banda, non me gusta como funciona esto d fachebook, porque calquera pode buscarte e intentar que o agregues e eu que sei de quen estamos a falar, co miña memoria de peixiño, e por outra parte, vin a varios amigos usar o fachebook, e pareceume unha forma de relacionarse demasiado superficial, xeral, dando pouca información, pouco coorazón, deixando unhas frases e sobretodo falándolle a varias persoas a vez, sintoo pero non o comparto.


Logo vendo a invitación de María Rosa, ollei que embaixo puña "outras persoas que te invitaron", todas amigas, ata ahí ben, pero logo lin:"xente no fachebook que pode que coñezas", aí si que comecei a tolear, porque había descoñecidos, que non sei como chegaron a ser "interesantes" para min, e algún amigo. Cómo carallo saben que esa persoa me coñece? quen o sabe? Todo isto comeza a cheirar mal, pero moi mal.

A segunda cousa é que a semán pasada repasando os comentarios do blog, topei que alguén colgara na primeira entrada un comentario en inglés, moi críptico,con moitos enlaces e cousas de bancos, non lle daría a máis mínima importancia se non fora porque lle contestaron a seguir. nunha linguaxe aínda máis críptica,e outro comentario máis,establecendo un diálogo.
Borrei todos eses comentarios e xa...
pero hoxe fun ver, e o mesmo cn non sei que cousas de Rusia e China e eu que sei das Vegas.Así que decidín, en contra do pensamento inicial, fai máis de un ano cando esto comezou, que era non supervisar os comentarios, comezar a facelo, máis para non permitir o spam ese que por coartar a liberdade dos que por aquí pasades (bueno últimamente pouco comentades).

Todo isto deixoume un sabor extrano na boca, realmente internet nos da liberdade? quen ten acceso a que cousas aquí? pode haber respeto sen control?, e liberdade sen personaxes que a aprobeiten para o seu beneficio?

PARA MARIA ROSA, SEXAS QUEN FORAS!!!!

Demasiados ojos, demasiado fácil encontrar información, descubrir personas, saber cosas de quién sea....
Hoy sucedieron dos cosas en el ciberespacio que me dejaron un tanto intranquilo y con la reflexión de si este mundo virtual nos de la libertad o control.
La primera fue un correo electrónico que me llegó con una invitación al fachebook de una persona , Maria Rosa F, que no sé bien quién es. Después de dejarme literalmente las pestañas viendo una minifoto de una rubiaca que no reconocía decidí escribirle un email para decirle por un lado que no la recordaba, bien empezamos. Y por otro que no tengo, ni quiero hacer fachebook, ya bastante tengo con email, mesengitos, skypeos y blogologos como para colgarme en el fachebook. Por otra parte, no me gusta como funciona esto de fachebook, porque cualquiera puede buscarte e intentar que lo agregues y yo que sé de quien estamos hablando, con la memoria de pez que me gasto, y por otra parte, vi a varios amigos usar el fachebook, y me pareció una forma de relacionarse demasiado superficial, general, dando poca información, con poco corazón, dejando unas frases y sobretodo hablándole a varias personas a la vez, siento pero no lo comparto.


Luego viendo la invitación de María Rosa, me fijé que abajo ponía otras personas "que te invitaron", todas amigas, hasta ahí bien, pero luego leí "gente en el fachebook que puede que conozcas", ahí sí que empecé a enloquecer, porque había desconocidos, que no sé como llegaron a ser "interesantes" para mí, y algún amigo. Cómo carajo saben que esa persona me conoce? quién lo sabe? Todo esto comienza a oler mal, demasiado mal...

La segunda cosa es que repasando los comentarios del blog, encontré la semana pasada que alguien había colgado en la primera entrada un comentario en inglés, muy críptico, con muchos enlaces y cosas de bancos, no le daría a más mínima importancia si no hubera sido porque le contestaron despues. en un lenguaje aun más críptica, y luego más, como si fuera un diálogo. Borré todos esos comentarios y ya...
pero hoy fui a ver, y sucedió lo mismo con no sé que cosas de Rusia y China y yo que sé de las Vegas. Así que decidí, en contra de mi primer pensamiento, hace más de un año cuando esto comenzó, que era no supervisar los comentarios, comenzar a hacerlo, más para no permitir el spam ese que por coartar la libertad de los que por aquí pasáis (bueno últimamente poco comentáis).

Todo esto me dejó un sabor extraño en la boca, realmente internet nos da la libertad? quién tiene acceso a qué cosas aquí? puede haber respeto sin control?, y libertad sin personajes que la aprobechen para su beneficio?

miércoles, 27 de enero de 2010

Ébano

Estoy leyendo un libro maravilloso, que pone en palabras claritas muchos de los pensamientos que yo tenía sobre África y no sabía expresar...

"Y ahora había empezado la época de la descolonización. Las antiguas rencillas interétnicas, que el poder extranjero tan sólo había congelado o sencillamente ignorado, de pronto resucitaron y volvieron a convertirse en actuales.
Se había presentado la oportunidad de recuperar la independencia, cierto, pero una independencia condicionada: los adversarios y enemigos de antaño debería crear un mismo Estado y, unánimes, convertirse en sus gobernantes patriotas y defensores. Las antiiguas metrópolis y los líderes de los movimientos de liberación nacional africanos adoptaron el principio según el cual si en alguna colonia estallaban sangrientos conflictos internos, tal territorio no obtendría la independencia.


El proceso de descolonización debía desarrollarse -así se lo definió- por a vía constitucional, en la mesa de negociaciones, sin grandes dramas políticos y salvaguardando lo más importante:
QUE LA CIRCULACIÓN DE RIQUEZAS Y MERCANCÍAS ENTRE ÁFRICA Y EUROPA NO SUFRIESE TRABAS EXCESIVAS."
Ébano de Ryszard Kapuściński.

TE DESEO BUENA LECTURA PALI.

lunes, 25 de enero de 2010

ring ring

13 de ENERO

ring ring

-que tal todo?

-Bien y tú?

-Siempre bien, sonriendo y eso...

-Ya queda poco para los treinta y treeeeeeess....

-Bueno, aún queda, en 10 días pueden pasar muchas cosas.

-Aiiii, que estarás planeando...

-Vivir.

-Cuenta?

-Cada cosa a su tiempo. Si nos anticipamos demasiado esperamos y al final se chafa.

-Ya estás tu con el Carpe diem.

-Que mal nooo!!!!

-Bueno, a ver si tomamos un café, el sábado o el domingo, que voy a andar por ahí, y hasta el 28 no vuelvo. Llamo a Loren y quedamos.

-Lo veo difícil...mañana me voy a Canarias....

-Joeer, que mal vives!!

-Se hace lo que se puede.

-Y a dónde vas, cuándo vuelves, cual es el itinerario?

-Si te digo la verdad, no tengo ni idea, sólo compré billete de ida.

A MI QUERIDO FUNCIONETI

viernes, 22 de enero de 2010

Sobre a normalidade

22 de enero
Ai meu querido Manú,encántame ver que segues tendo esa cara de neno, cando algo te sorprende, como este fin de ano, cando Patri dixo que non éramos normais, e ti te indignaches todo, fixome moita gracia ver a túa reacción, por que ti confundes normal con boa persoa, e diferente con raro, algo extraño... Todo isto trouxo unha reflexión sobre esa enfermidade que sofre tanta e tanta xente, a búsqueda da normalidade.

Pero que é ser normal? se vos digo a verdade non teño nin idea, levo facendo o que sinto, o que creo que é bo para mín dende a máis terna nenez, creo que un dos primeiros síntomas foi un día que meus pais non me deixaban ir á punta, a praia a 15 minutos da miña casa, e eu tan pancho, os meus 7 ou 8 anos, collín de toalla e tirei para a praia, e pasei o día alí, sen comida, pero bañándome, xogando, bebendo auga da fonte, e facendo o que eu pensaba bo para min.O chegar a casa, nin me castigaron, nin me reñiron, para que, se fixen o que sentía, só deronme de cear, e mofaronse da miña espalda colorada. Algúns chamaranlle rebeldía, eu xa pasei esa fase, e sei quen son, non preciso enfrentarme o ser que outros pensan que debería ser.

Pero a parte do persoal, isto do normal ten moitas outras conotacións que quero compartir con vós. Nós, os brancos occidentais, aínda que as pelis, a moda e o globo no que queremos vivir diga o contrario, non somos normais. A norma, estadísticamente falando, é aquel valor que máis se repite. Hai moitísimas outras xentes, de distinta razas e crenzas, que si son o valor que máis se repite no mundo. E iso se só ollamos para a cor da pel.
Por exemplo: comer tres veces o día non é algo tan noral, se ampliamos o grupo de estudo a todo o mundo e non nos quedamos no noso ombliguiño, pero sigamos. Ter auga corrente, luz, que os teus fillos sobrevivan todos a enfermidades que poden ser tratadas en hospital con medios, que os teus dentes cheguen todos en bo estado a, eu que sei, os 33 anos, non é o normal a nivel planetario. Vendo máis cousas, levar postos os pantalóns, non é o que a maioría dos homes fan no mundo, xa que diferentes culturas levan diferentes atuendos e a maioría pasan por túnicas, saias ou taparrabos de distinto tipo. Ou ter se quera un par de zapatos (cantos acumulamos nos nosos armarios, monumentos o mundo do poseer). Mesmo casarse con quen un quere e por amor non é o normal, bueno nin tan sequera na nosa sociedade occidental dos aburridos e dos que “teñen” que facer as cousas porque é o que se espera deles.

En Mozambique tiven grandes leccións do que alí é normal, e eu branquiño non entendía, pero gracias a unha vida enteira sabendo que nin son nin quero ser normal (que aburrido), deixo que cada quen procure o que quere ser, dentro de si, ou na súa sociedade, e se o queren considerar normal pois ben por eles. Eu prefiro estar no grupo dos non-normais.

PARA TODOS LOS QUE LO SABEIS...NO SOMOS NORMALES, NI LO QUEREMOS SER!!

Ai mi querido Manú,me encanta ver que sigues teniendo esa cara de niño, cuando algo te sorprende, como este fin de año, cuando Patri dijo que no éramos normales, y ti te indignaste todo, me hizo mucha gracia ver tu reacción, por que tú confundes normal con buena persona, y diferente con raro, algo extraño... Todo esto trajo una reflexión sobre esa enfermedad que sufre tanta y tanta gente, la búsqueda de la normalidad.
Pero qué es ser normal? si os digo la verdad no tengo ni idea, llevo haciendo lo que siento, lo que creo que es bueno para mí desde la más tierna niñez, creo que uno de los primeros síntomas fue un día que mis padres no me dejaban ir a la punta, la playa a 15 minutos de mi casa, y yo tan pancho, a mis 7 o 8 años, cogí de toalla y tiré para la playa, y pasé el día allí, sin comida, pero bañándome, jugando, bebiendo agua de la fuente, y haciendo lo que yo pensaba bueno para mí.
Al llegar la casa ni me castigaron, ni me riñeron, para que, si hice lo que sentía sólo me dieron de cenar, y se rieron de mi espalda colorada. Algunos le llaman rebeldía, yo ya pasé esa fase, y sé quién soy, no preciso enfrentarme al ser que otros piensan que debería ser. Pero la parte del personal, esto del normal tiene muchas otras conotacións que quiero compartir con vosotros. Nosotros, los blancos occidentales, ainda que s pelis, la moda y el globo en el que queremos vivir diga el contrario, no somos normales, la norma, estadísticamente hablando, es aquel valor que más se repite. Hay muchísimas otras gentes de distinta razas y creencias, que sí son el valor que más se repite en el mundo. Y eso si sólo miramos para el color de la piel. Por ejemplo, comer tres veces el día no es algo tan normal, se ampliamos el grupo de estudio a todo el mundo y no nos quedamos en nuestro ombligo, pero sigamos. Tener agua corriente, luz, que tus hijos sobrevivan todos la enfermedades que pueden ser tratadas en hospital con medios, que tus dientes sobrevivan todos la vida, no es el normal a nivel planetario.
Viendo más cosas, llevar puestos los pantalones, no es lo que la mayoría de los hombres hacen en el mundo, ya que diferentes culturas llevan diferentes atuendos y la mayoría pasan por túnicas, faldas o taparrabos de distinto tipo. O tener siquiera un par de zapatos (cuantos acumulamos nos nuestros armarios, monumentos el mundo del poseer). Incluso casarse con quien uno quiere y por amor no es lo normal, bueno ni tan siquiera en nuestra sociedad occidental de los aburridos y de los que tienen que hacer porque es lo que se espera de ellos.

En Mozambique tuve grandes lecciones de lo que allí es normal, y yo blanquito no entendía, pero gracias a una vida entera sabiendo que ni soy ni quiero ser normal (qué aburrido), dejo que cada quien procure lo que quiere ser, dentro de sí, o en su sociedad, y si lo quieren considerar normal pues bien por ellos. Yo prefiero estar en el grupo de los no-normales.

sábado, 26 de diciembre de 2009

Saltos no tempo e Desexos

26/12/09Natal em Teis!!
Estou na casa dos meus pais, en Teis,
acabo de espertar tras o día de Nadal, onte pasei o día coa miña familia, imaxinade unha película entre Buñuel e Almodovar, brutal, co meu sobriño dando brincos por todos lados, onte estivemos xogando todos con un futbolín que lle regalaron, moi divertido....
Lembreime moito do nadal pasado, recen chegado a Lichinga, que pasei con Paula e a súa familia, a Mari Luce e Nena...que lonxe parece.
O outro día falando coa miña amiga Iria decateime que as entradas no blog está xerando un vacio espacio-temporal forte, porque o non escribir a data, algúns pensan que é a tempo real, e non, o da axencia Efe ocorreu alá por finais de Xulio, e xa choveu.
Bueno, aprobeito este salto o presente para enviaros a todos un forte abrazo e a miña enerxía positiva para que sexades todo o que desexedes.
A vida é o mellor regalo de nadal.

PARA TI, CON CARIÑO

Estoy en casa de mis padres, en Vigo,
acabo de despertar despues del día de Navidad, ayer pasé el día con mi familia, imaginar una película entre Buñuel y Almodovar, brutal, con mi sobrino dando saltos por todas partes, ayer estuvimos jugando todos con un futbolin que le regalaron, que piques, superdivertido....
He recordado mucho las últimas navidades, recien llegado a Lichinga, que pasé con Paula y su familia, la Mari Luce y Nena...que lejos parece.

El otro día hablando con mi amiga Iria me di cuenta que las entradas en el blog están generando un vacío espacio-temporal fuerte, porque al no escribir fechas, algunos pensais que es a tiempo real, y no lo es, lo de la agencia Efe pasó allá a finales de Julio, y ya llovió.

Bueno aprobecho este salto al presente para enviaros a todos un fuerte abrazo y mi energía positiva para que seais todo lo que deseeis.

La vida es el mejor regalo de navidad!