Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

miércoles, 21 de enero de 2009

Mi primeira saida II

30/12/2008
O día seguinte acordei ás 6 e algo, o sol xa levaba un bo rato dando caña. Levanteime e fun a casa do baño, aseo cun cazo de plástico e listo.Agardei polo Sr Pi e o motorista para o pequeno almoso (aqui tamen lle chaman matabicho, por aquelo do gusaniño). A base de leite condesada con auga quente e uns pans fumos collendo folgos. O Sr Pi sacaba un trapo e dicía: "Estou transpirardo moito".
A súa cara o dicía todo, o día anterior case seguro que estivera de farra, tendo en conta que durante a guerra civil foi o xefe de agricultura, que creo que era un cargo político e militar á vez, pois debeu coñecer moita xente. O tipo recordaba historias daqueles tempos, "por alá nos bombardeaban, ou por aquí entraban os comboios co alimento".

Chegamos a primeria asociación e paramos nun muiño de millo."O presidente está na machamba"Así que seguimos no carro, co fillo do presidente e máis adiante topamos o paisano. Era un home alto, fibroso, cun corpo tallado a base de empregar o legón baixo un sol que a min me queima só de pensalo. Dentes nun estado crítico e estilo de roupa do mato, línea de deseño con buracos de tres palmos incluidos.Voltamos ó muiño (que non é nun río, é unha roda de pedra que se move con electricidade ou diesel) e cando ían ir pos tanques eu dixen "Non será mellor facer o inquerito aquí embaixo desta árbore e logo ir os tanques"


Sim sim. O Sr Pi puña cara de circunstancias comezou a mover o inquerito,non trouxera ningún papel en branco porque a fotocopiadora profesional do Servicio non ten toner dende fai medio ano, e non hai pasta para un novo. Trouxo un xa cuberto e uns folios en brancos, eu coa miña estupidez europea, en vez de deixarlle facer como el quería, e dicir, copiar de novo todas as preguntas do enquerito, empecei a dicirlle, poñalle 1 aquí, 2 no seguinte, 3 e así no folio só ten que copiar o número correspondente (nótase que levo media vida copiando cousas). Ante a miña insistencia el extendeume os folios e cun sorriso dixo: como é que se fai?


O final acabei facendo de secretara mentres o Sr Pi lle preguntaba o presidente dun xeito que estaba entre gestapo e colegas de barra. Coñecianse dende fai tempo, daquela época da agricultura e a gerra. Todo parecía con moito colegueo, risas flouxas, e palmadiñas, pero cando chegamos a pregunta de cantos peixes colleitaran, o tipo se fixo o avión,en plan "non sei nin o que é un peixe".


Fumos os tanques que presentaban un estado de pouco coidado. Daquela xa tres ou catro fillos do presi nos seguían con mirada interrogante e sorrisa de nenos malos.


Cheguei, tomei fotos e datos, o Sr Pi lle vendía a moto de que eu ía facer moitas coisas, que era o Jesús e viña a multiplicar os peixes, e tal e cual. Ante isto e a cara do presi e familia é difícil mantelo tipo. Así que sorrín e dixen a ver que se pode facer.


Andaban a falar seguido dunha rede para coller os peixes:" O Dr Jesús quere ver o crecimento dos peixes" a ver como lle explico a este home que unha mostraxe puntual, e máis sen medios para medir e pesar, non valen de nada, e que vendo un día o peixe non sabes se crece máis ou menos.Aquí empregan moito a palabra "confução" e iso foi o tema da rede de pescar, que si está aquí que si alá.


O final decidimos marchar, polo camiño recollimos o extenionista do distrito, o Sr Pi dixeranos que estivera con el a tarde, ousexa que estiveron de farra.Dixo que podíamos achegarnos a un productor, voltamos a carreteira alcatranada, e de pronto "macacos, macacos" no medio da estrada, eu apresureime a poñer o teleobxetivo na cámara, e mentres tiraba fotos os dous de atrás baixaban do carro, o Sr Pi tirando fotos co móvil, movemento que fai cada vez que me ve coa cámara. Eu non entendía nada.


É aquí, pero se iamos a 80 e paramos polos macacos, ou non,confução.Cando íamos pos tanques nos sairon o paso uns nenos que vivían na casa de alado, "e o papa..." preguntoulle en dialecto o extensionista, e logo xirándose para min me dicía " esta noutro pobo ... coa súa outra muller". Ale ata o campones colle vacacións e nos aquí de membrillos. Fotos, datos e eu estaba empezando a desesperar.


Cando o Sr Pi me suxeríu quedar un día máis eu dixen que decididamente non, mañá é 31, imos ver 1 tanque máis e non quero estar tres días sen facer nada aquí, sei que a el gustaballe o plan, pero eu non quería. Parecía que eu estaba a tomar a decisón de voltar, pero logo entereime que o motorista non tiña moito máis combustible (e aquí tampouco hai gasoliñeiras cada dúas palmeiras), e os dous querían estar maña pola tarde en Lichinga...a cabeza,entre o sol e que non entendía nada me iba a cen.


De volta a sede tiven unha entrevista atípica, ou tipica deste país, co extensionista, que só facía dicir que non tiña para gasolina, que non podía ir moito os tanques. Logo fixemos o inquerito dos tanques visitados, pero creo que os datos os iba inventando sobre a marcha, e o Sr Pi, fora, fumando.


Salimos cara Lichinga, facendo paradas técnicas para mercar mangos, recoller a dous que levaramos ata un povo, e mercar leña e carbón. Quedei medio durmido mentres chovía fora, o ir achegandonos a cidade algo saltou no meu bolsillo, unha mensaxe no movil, Patricia e Tobi de Maputo estaban chegando a Lichinga!


TAL E COMO VAN AS VOTACIÓNS ESTOUME REPLANTEXANDO DEIXAR DE TRADUCIR...


TRANQUILO PLAS E CÍA, ERA BROMA, QUE O IMPORTANTE É A COMUNICAÇÃO!





Al día siguiente acordé las 6 y algo, el sol ya llevaba un buen ratón dando caña. Me levanté y fui la casa del baño, aseo con uno cazo de plástico y listo.


Esperé por el Sr Pi y el motorista para el pequeño almoso (aqúí tambien le llaman matabisho, por aquello del gusaniño). A base de leche condesada con agua caliente y unos panes fuimos cogiendo energías.


El Sr Pi sacaba un trapo y decía: "Estoy transpirardo mucho". Su cara lo decía todo, el día anterior casi seguro que había estado de farra, teniendo en cuenta que durante la guerra civil fue el jefe de agricultura, que creo que era un cargo político y militar a la vez, pues debió conocer mucha gente. El tipo recordaba historias de aquellos tiempos, "por allá nos bombardeaban, o por aquí entraban los comboios con el alimento".


Llegamos a la primeria asociación y paramos en un molino de maíz. "El presidente está en la machamba". Así que seguimos en el carra, con el hijo del presidente y más adelante encontramos al paisano. Era un hombre alto, fibroso, con un cuerpo tallado a base de emplear el legón bajo un sol que a mí me quema sólo de pensarlo. Dientes en un estado crítico y estilo de ropa del mato, línea de diseño con agujeros de tres palmos incluidos.


Volvimos al molino (que no es en un río, es una piedra que gira con electricidad o diesel) y cuando iban a ir a los tanques yo dije "No será mejor hacer el inquerito aquí debajo de este árbol y luego ir los tanques" Sim sim El Sr Pi ponía cara de circunstancias comenzó a mover el inquerito,no había traído ninguno en blanco porque la fotocopiadora profesional del Servicio no tiene toner desde hace medio año, y no hay pasta para uno nuevo. Trajo uno ya cubierto y unos folios en blancos, yo con mi estupidez europea, en vez de dejarle hacer cómo él quería, es decir, copiar de nuevo todas las preguntas del enquerito, empecé a decirle, pongale un 1 aquí, 2 en el siguiente, 3 y así en el folio sólo tiene que copiar el número correspondiente (se nota que llevo media vida copiando cosas).


Ante mi insistencia él extendeume los folios y con una sonrisa dijo: como es que se hace? Al final acabé haciendo de secretara mientras el Sr Pi le preguntaba al presidente de una manera que estaba entre gestapo y colegas de barra.


Se conocían desde hace tiempo, de aquella época de la agricultura y la gerra. Todo parecía con mucho colegueo, risas flojas, y palmaditas, pero cuando llegamos a la pregunta de cuantos pescados habían cosechado, el tipo se hizo el avión,en plan "no sé ni lo que es un pescado". Fuimos a los tanques que presentaban un estado de poco cuidado. Luego ya tres o cuatro hijos del presi nos seguían con mirada interrogante y sorrisa de niños malos.


Llegué, tomé fotos y datos, el Sr Pi le vendía la moto de que yo iba a hacer muchas coisas, que era el Jesús y venía a multiplicar los peces, y tal y cual.


Ante esto y la cara del presi y familia es difícil mantener el tipo. Así que sonreí y dije a ver que se puede hacer.


Andaban a hablar seguido de una red para coger los peces:" El Dr Jesús quiere ver el crecimento de los pescados" a ver cómo le explico a este hombre que un muestreo puntual, y más sin medios para medir y pesar, no valen de nada, y que viendo un día el pescado no sabes si crece más o menos.


Aquí emplean mucho la palabra "confução" y eso fue el tema de la red de pescar, que sí está aquí que sí allá. Al final decidimos marchar, por el camino recollimos el extenionista del distrito, el Sr Pi dixeranos que había estado con él la tarde, osea que estuvieron de farra. Dijo que podímos acercarnos a un productor, volvimos a la carretera alcatranada, y de pronto "macacos, macacos" en medio de la carretera, yo me apresuré a poner el teleobjetivo en la cámara, y mientras tiraba fotos los dos de atrás bajaban del carro, el Sr pi tirando fotos desde su móvil, movimiento que hace cada vez que me ve a mi con la cámara.


Yo no entendía nada. É aquí, pero se íbamos a 80 y paramos por los macacos, o no,confução. Cuando nos acercamos a los tanques nos salieron al paso unos niños que vivían en la casa de alado, "y el papa..." le preguntó en dialecto el extensionista, y luego girándose para mí me dijo " esta en otro pueblo ... con su otra mujer". Hale hasta el campones coge vacaciones y nosotros aquí de membrillos.


Fotos, datos y ya estaba empezando a desesperar. Cuando el Sr Pi me sugirió quedar un día más yo dije que decididamente no, mañana es 31, vamos a ver 1 tanque más y no quiero estar tres días sin hacer nada aquí, sé que a él le gustaba el plan, pero yo no quería. Parecía que yo estaba tomando la decisón de volver, pero luego entereime que el motorista no tenía mucho más combustible (y aquí tampoco hay gasolineiras cada dos palmeras), y los dos querían estar maña por la tarde en Lichinga...la cabeza,entre el sol y que no entendía nada me iba a todo correr.


De vuelta a la sede tuve una entrevista atípica, o típica de este país, con el extensionista, que sólo hacía decir que no tenía para gasolina, que no podía ir mucho a los tanques. Luego hicimos el inquerito de los tanques visitados, pero creo que los datos los iba inventando sobre la marcha, y el Sr Pi, fuera, fumando.


Salimos cara Lichinga, haciendo paradas técnicas para mercar mangos, recoger la dos que habíamos llevado hasta un povo, y mercar leña y carbón. Quedé medio dormido mientras llovía fuera, al ir acercandonos a la ciudad algo saltó en mi bolsillo, un mensaje en el móvil, Patricia y Tobi de Maputo estaban llegando la Lichinga!

miércoles, 14 de enero de 2009

Mi primera salida

29/12/08
Un luns un tanto atípico aquel, coa proximidade do fin do ano, quedara co Sr. Pihale para irmos a un dos 15 distritos (as divisións desta provincia) a facer unha visita de campo, ver algún tanque, extensionismo etc...
Cando saía do Hostal déuseme por preguntarlle "Pero voltamos hoxe ou nos quedamos a durmir alá?"Porque tiña a mosca detrás da orella. "É posible que quedemos" pero meeeeeuuuu!
Así que voltei para o cuarto as presas e metín o imprescindible nunha bolsa de plástico, xa que a mochila a tiña cheiña de materiais de traballo: GPS, peachimetro, libreta, cámaras de fotos (ben unha de curre e a miña inseparable camariña). O saco de durmir, a rede mosquiteira, unha toalla pequena e unha camiseta,champú,...ale xa teño para unha semana!

Subín o carro e pensei, por fin marchamos, que va, Mozambique vai a outro ritmo e nada e xa, aínda houbo que ir o escritorio(oficina), a recoller o cheque, o banco a cobralo e a bomba a botar gasolina...en fin saímos as mil, e eu cun cabreo europeo de órdago,por que me levantan tan pronto para esperar no coche diante do banco?
Pero a estrada era boa, alcatranada (asfaltada) como din aquí. Así que pronto me relaxei e comecei a desfrutar coa paisaxe. O MATO, non se parece a nada que antes vira, non é selva, nin bosque, é unha enorme e exuberante extensión de terreo salpicada de árbores, herbas altas, plantas a centos, regatos, machambas (terreos de cultivo) co millo, as judias, bananeiras. Cunha forza de verde que doen os ollos. E a terra, sempre vermella, arxilosa, viva, en constante movemento.

Cabeceei un pouco no asento do copiloto, aquí faise de día sobre as 4:30 ou 5, así que moitas veces espertas aínda que non queiras, ou iso ou porque o mullaidín da mesquita está a berrar media hora despois de que deixaran de atronar os altofalante da discoteca, vaia sítio de contraste.

Chegamos case o medio día a sede de Majuni,o primeiro distrito, era un pobo con dúas rúas, catro casas de ladrillo e o resto cabanas de adobe e palla (das que podedes ver na foto lateral).Fomos a buscar pensión e o baixar do carro sentín un escalofrio, jodo, aquela pensión tiña aladiño un kiosco-bar cun altofalante de máis de medio metro de altura, aquí gustan de poñer a música o máximo que da o aparato,non importa a distorsión (Pali sufrirías cada día por aquí). Vin o cuarto, lóbrego cunha cama de matrimonio e a casa de baño, unha cabana sen teito nun lado do patio central,bufff, auga quente, non.O Sr Pihale viu a miña cara e dixo"Podemos ver outro sitio.
Así que marchamos e entón comezou o baile das presentacións, ben ou case. Fumos o SDAE: Servicio Distrital de Actividades Económicas. O director non estaba, que raro a 29 de Decembro, así que falamos con o xefe dos extensionistas, especialista en agricultura, e
presentación:"Colaboraçao España-Moçambique, viu o Dr Jesús, etc,etc". El recomendounos os cuartos da IBIS, unha ONG que deixara feita unha casa con varios módulos e alugaban. Non era un luxo,pero estaba lonxe dos bares. Ademais o cuarto era máis pequeno e facilitaba colgar a mosquiteira, porque aquí inda que é o país con máis casos de Malaria, non gastan estas cousas. Aquí me quedo.
O Sr Pi, moi acertadamente dixo que buscaran a alguén para prepararnos un almorzo, non había mesóns, fondas, restaurantes nin nada que se lle parecera. Así que apareceu unha muller que fixo as veces de cociñeira.
Logo fomos os tres o goberno distrital. O gobernador distrital tampouco estaba, e entón falamos cun secretario, neste país a burocracia e moi forte e tes que presentarte cada vez que apareces nun sitio. :"Colaboraçao España-Moçambique, viu o Dr Jesús, etc,etc".
Xa eran como as 2:30, e claro o único que puidemos facer foi agardar a que a muller rematara de facer o frango a brasa e a xima, segregando vilmente polo ben que arrecendía, e sentarnos a comer as mil.
O día laboral concluído, si, era un pouco desesperante, pero así é aquí. Entón decidín dar unha volta polos arredores a ver que se vía. Comenteillo o Sr. Pi e el dixo, "pero imos primeiro a ver a casa do home este,polo extensionista. Cando saíu o Sr Pi solicitoulle que me acompañara e o tipo accedeu.
Cámara, prismáticos e imos alá. Eu pregunteille se non lle era molestia"non gosto de camiñar".Seguimos un camiño de terra e fomos falando de agricultura, a súa especialidade, prezos, formas de cultivo etc...aquel home novo e moi capaz foime describindo a realidade do campones (agricultor) e eu comenteille, cun portuñol excelente, como é que se traballa o campo na España, os problemas de sobreproducción e cotas na Europa, o despoboamento do campo, a falta de bosques autóctonos.

Cada vez que aparecía un paxaro, eu calaba, e o meu compañeiro facía o mesmo e me sinalaba onde era que estaba. Logo nos metemos polo mato, por un camiño estreito que bordeaba unha machamba, eu pregunteille polas cobras (así lle chaman aquí a todas as serpes)"Non ha muitas" Ben, pois en Namibia sei que teñen a mamba nega que mata a un home en tres ou catro minutos. "Temos, temos desas.... e daquelas que mandan outros homes para matar a outros homes" ante a miña cara de interrogante apostillou "Maxia Negra". Jodo,pois se isto pensa un técnico formado que pensará un analfabeto campones!
Tamén me dixo que non había mosquitos,cousa que me tranquilizou, pero noutra conversa posterior ante as miñas preguntas sobre gando para arrastre dixo:"Non ha, porque temos aquela...mosca TseTse"pois xa me quedo máis tranquilo compañeiro.

Voltamos e recibín a visita de cortesía do Sr Pi, el e o motorista (chofer) quedaban a durmir na primeira pensión, non sei si porque non lles importaba que houbera un bar preto, ou porque preferían que fose así.
As 6 caeu a noite, puxeron en marcha o xerador da sede, e todas as radios, equipos e demais comezaron a emitir canción da zona, cunha calidade malísima, pero alegres, con ritmos de ordenador,eran como a Camela de Niassa.
Por desgracia o meu cuarto non tiña luz así que as 7 ou así acosteime tras andar perseguindo a dous lagartos que moraban no cuarto,ver as fotos do día e acabar de colocar a rede mosquiteira.
Quedei medio durmido, aturullado pola música de fora, e pensando, que carallo fago eu aquí...
O calor,xa que o teito do cuarto era de chapa de Zinc, espertoume as 9 ou así, saín fora e entón un mar de millóns de estrelas déronme a benvida de novo o ceo austral, sentei nas escaleiras a fresca, sen poder captar dunha vez o inmenso ceo, topei a cruz do sur e o cinturón de orión (recordos daquelas crases do PER). Pena non ter traído un plano celeste. Pois pode que xa vexa máis claro porque estou aquí!

ESTA TRADUCCIÓN VA DEDICDA A TODOS LOS QUE ALGUNA VEZ SE HAN SORPRENDIDO VIENDO EL CIELO ESTRELLADO.

Un lunes un tanto atípico aquel, con la cercanía del fin del año, había quedado con el Sr. Pihale para írnos a uno de los 15 distritos (las divisiones de esta provincia) a hacer una visita de campo, ver algún tanque, extensionismo etc... Cuando salía del Hostal se me dió por preguntarle "Pero volvemos hoy o nos quedamos a dormir allá?" Porque tenía la mosca detrás de la oreja. "É posible que quedemos" pero meeeeeuuuu!
Así que volví para el cuarto con las prisas y metí lo imprescindible en una bolsa de plástico, ya que la mochila la tenía llena de materiales de trabajo: GPS, peachimetro, libreta, camaras de fotos (bien una de curre y mi inseparable camariña). El saco de dormir, la red mosquiteira, una toalla pequeña y una camiseta,champú,...ale ya tengo para una semana!

Subí al carro y pensé, por fin marchamos, que va, Mozambique va a otro ritmo y nada es ya, aun tubimos que ir al escritorio(oficina), a recoger el cheque, al banco a cobrarlo y a la bomba a echar gasolina...en fin salimos a las mil, y yo con un enfado europeo de órdago,por que me levantan tan pronto para esperar en el coche delante del banco?

Pero la carretera era buena, alcatranada (asfaltada) como dicen aquí. Así que pronto me relajé y comencé la disfrutar con el paisaje. EL MATO, no se parece a nada que antes haya visto, no es selva, ni bosque, es una enorme y exuberante extensión de terreno salpicado de árboles, hierbas altas, plantas a cientos, riachuelos, machambas (terrenos de cultivo) con el maíz, las judias, plataneras. Con una fuerza de verde que duelen los ojos. Y la tierra, siempre roja, arcillosa, viva, en constante movimiento.
Cabeceé un poco en el asiento del copiloto, aquí se hace de día sobre las 4:30 o 5, así que muchas veces despiertas aunque no lo quieras, o por eso o porque el mullaidín de la mezquita está a berrear media hora después de que hayan dejado de atronar los altavoces de la discoteca, vaya sítio de contraste.

Llegamos casi al medio día a sede de Majuni,el primer distrito, era un pueblo con dos calles, cuatro casas de ladrillo y el resto cabañas de adobe y paja (de las que podéis ver en la foto lateral).Fuimos a buscar pensión y al bajar del carro sentí un escalofrío, jodo, aquella pensión tenía aladito un kiosco-bar con un altavoz de más de medio metro de altura, aquí gustan de poner la música al máximo que da el aparato,no importa la distorsión (Pali sufrirías cada día por aquí). Vi el cuarto, lóbrego con una cama de matrimonio y la casa de baño, una cabaña sin techo en un lado del patio central,bufff, agua caliente,no. El Sr Pihale vió mi cara y dijo"Podemos ver otro sitio”.
Así que marchamos y entonces comenzó el baile de las presentaciones, bueno o casi. Fuimos al SDAE: Servicio Distrital de Actividades Económicas. El director no estaba, que raro a 29 de Diciembre, así que hablamos con el jefe de los extensionistas, especialista en agricultura, y presentación:"Colaboraçao España-Moçambique, vio el Dr Jesús, etc,etc". él nos recomendó los cuartos de la IBIS, una ONG que había dejado hecha una casa con varios módulos que alquilaban. No era un lujo,pero estaba lejos de los bares. Ademáis el cuarto era más pequeño y facilitaba colgar la mosquiteira, porque aquí aun que es el país con más casos de Malaria, no gastan estas cosas.Aquí me quedo.
El Sr Pi, muy acertadamente dijo que buscaran a álguien para prepararnos una comida, no había mesones, fondas, resaurantes ni nada que se le arecera. Así que apareció una mujer que hizo las veces de cocinera. Luego fuimos los tres el governo distrital. El governador distrital tampoco estaba, y entonces hablamos con un secretario, en este país la burocracia es muy fuerte y tienes que presentarte cada vez que apareces en un sitio :"Colaboraçao España-Moçambique, vino el Dr Jesús, etc,etc".
Ya eran como las 2:30, y claro lo único que pudimos hacer fue ir a esperar que la mujer acabara de hacer el frango a la brasa y la xima, segregando vilmente por lo bien que olía, y sentarnos a comer a las mil. El día laboral concluido, sí, era un poco desesperante, pero así es aquí.
Entonces decidí dar una vuelta por los aledaños a ver que se veía. Se lo comenté el Sr. Pi y él dijo, "pero vamos primero a ver la casa del hombre este (por el extensionista). Cuando salió el Sr Pi le solicitó que me acompañara y el tipo accedió. Cámara, prismáticos y vamos allá. Yo le pregunté si no le era molestia"no gosto de caminar".
Seguimos un camino de tierra y fuimos hablando de agricultura, su especialidad, precios, formas de cultivo etc...aquel hombre joven y muy capaz me fue describiendo la realidad del campones (agricultor) y yo le comenté, con un portuñol excelente, como es que se trabaja el campo en la España, los problemas de sobreproducción y cuotas en la Europa, la despoblación del campo, la falta de bosques autóctonos.
Cada vez que aparecía un pájaro, yo callaba, y mi compañero hacía lo mismo y me señalaba dónde era que estaba. Luego nos metimos por el mato, por un camino estrecho que bordeaba una machamba, yo le pregunté por las cobras (así le llaman aquí a todas las serpientes)"No ha muitas" Bien, pues en Namibia sé que tienen la mamba negra que mata a un hombre en tres o cuatro minutos. "Tenemos, tenemos de esas.... y de aquellas que mandan otros hombres para matar la otros hombres" ante mi cara de interrogante apostilló "Magia Negra". Jodo, pues si esto piensa un técnico formado que pensará un analfabeto campones!
También me dijo que no había mosquitos,cosa que me tranquilizó, pero en otra conversación posterior ante mis preguntas sobre ganado para arrastre dijo:"No ha, porque tenemos aquella...mosca TseTse" pues ya me quedo más tranquilo compañero.
Volvimos y recibí la visita de cortesía del Sr Pi, él y el motorista (chófer) se quedaban a dormir en la primera pesión, no sé si porque no les importaba que hubiera un bar cerca, o porque preferían que fuera así. A las 6 cayó la noche, pusieron en marcha el generador de la sede, y todas las radios, equipos y demás comenzaron a emitir canciones de la zona, con una calidad malísima, pero alegres, con ritmos de ordenador,...eran como la Camela de Niassa.

Por desgracia mi cuarto no tenía luz así que a las 7 o así me acostei tras andar persiguiendo a dos lagartos que moraban en el cuarto,ver las fotos del día y acabar de colocar la red mosquiteira. Quedé medio dormido, aturullado por la música de sonaba fuera, y pensando, que carajo hago yo aquí...
El calor, ya que el techo del cuarto era de chapa de Zinc, me despertó a las 9 o así, salí fuera y entonces un mar de millones de estrellas me dieron la bienvenida de nuevo al cielo austral, mesenté en las escaleras al fresca, sin poder captar de una vez el inmenso cielo, encontré la cruz del sur y el cinturón de orión (recuerdos de aquellas crases del PER). Pena no haber traído un plano celeste. Pues puede que ya vea más claro porque estoy aqui!

lunes, 5 de enero de 2009

Natal 2008

Coma unha imaxe vale máis que mil palabras aí van unhas cantas de miles de palabras enimaxes, e algún pé de fotiño:
Chamar os seres queridos, ... ou que te chamen como no meu caso.


A Lúa é o que ten non para...

















Van chegando os convidados.















A mesa casi preparada:



Sopiña para a vexetariana (Nina, unha enfermeira de Estados unidos).














e un sabrosisimo molho de tomate




a bomba










para os carnivoros, un leitón (mamá mira como me coidan aquí) a este ritmo volto feito un barriletiño







e por se isto fose pouco...




toma azucar en vena!!!!










Pois a comer, aquí estilo mozambicano, cada un se serve e come o que queira.





E cehgou a hora dos presentes



Lúa e a súa guitarra, unha nove Hendrix está xurdindo.











ata o Suso tiña presente, que ilusión me fixo a sorpresa.









e todos a tocar a guitarriña










bueno algún non aguantou tanta caña.

domingo, 4 de enero de 2009

Domingo e relax

Domingo 21 Dezembro
O último sábado que pasaba en Maputo decidín cear e dar unha volta. Fun pola baixa adiante apurado, intentando chegar o café continental, pero como sempre que intento cear aquí, estaba pechado, xa eran as 22:30. As opción eran: ir a unha “panadaria” que estaba alado do Gil Vicente ou ir á Feira Popular, un gran patio central con atraccións de festa, coches de choque, etc e moitos chiringuitos para xantar o redor, algúns son restaurantes con aire acondicionado e outros son casetas con mesas de madeira.
Decidín tentalo na Feira, a ver se tiña sorte e podía comer algo de peixe.
Cheguei sobre as 23:00 tras pasar por unha rúa ben oscura, o hotel dos chineses, je,je, e un teatro.
Busquei polos postos, debía ser a terceira ou cuarta vez que ía a feira, xa son un clásico nesta cidade. Frango? non, Befe? non, en fin, entrei nun o lembrar que Alejandro, o sevillano, me dixera que alí facían peixe.
Sentei, chegou o camareiro coa carta e pedín peixe “grelhado”(á parrilla), máis non hai,ohhh, seguinte peixe, non hai, ...hai algún peixe? Si, sopa de peixe,a tomar por saco!
Acabei revisando a carta e pedíndome, unha ración de algo con camaróns, outra cousa que me soaba como empanadillas e unha ración de pataquiñas (pedir comida partindo dunha carta e unha cousa que se complica, cando un está só, o seu vocabulario e limitado, e inda por riba ten a memoria dun peixe e non se lembra de como se chamaba o que comeu día anterior).
Trouxeron a comida, ñan, ñan, os camarãos eran como cocidos nunha salsiña branca con perexil que quitaba o sentido, eu pensaba que viñan sen pelar, pero todo era cola, así que a culleradas, me duraron nadiña. Fun alternando coa empanadilla de carne e as patacas, trouxeron dúas clases de salsa, piri piri, está feito con guindeilla e pica e outra que parecía con tomate e cenoria, e o principio pareceume que non picaba, si, si, a cenoria non pero a salsa que a envolvía, oma.
Tarde entereime, e un calor baixoume polo esófago ata o estómago, saíndo logo todos e cada un dos poros da miña pel. Menos mal que había cervexa e quedaban uns cantos camaróns para refrescar a boca.
Saín de alí un tanto tocado, non sabía se suar ou tremer. Dirixinme o Gil Vicente, e cando tocaba a decisión, calexa escura ou avenida con policías, pensei, non pode ser sempre, imos pola vía.
Cando me acheguei os policías xa se ían preparando o papel:
Boa noite, boa noite. E ale, que se identifique. Eu preguntei se eran policías e pedinlle que se identificaran, cousa que os descuadrou un pouco, xa que levaban chaleco de policía, uniforme de policía e metralleta de policía. Mentres se identificaba un pediume que me identificara eu.
Saquei do peto, moi tranquilo, unha fotocopia do peto, o tipo sacou unha lanterna e púxose a ollar o papel aquel. Era unha fotocopia feita e compulsada na embaixada de España en Maputo.
Eu sorrín e díxenlle que me recomendaran que pola noite non saíra co pasaporte, por seguridade.
O da voz cantante asentiu, o outro se mantiña a espera alado.
“Pero é mellor que faga unha compulsa nun notario de aquí, non da España” Sabía que me ían saír con esas, así que sorrín e lle dixen, está feita en Maputo, na embaixada de España aquí.
O tipo devolveuma e empezou co da seguridade, que se nos estamos aquí para protexelo, que si tal que si pascual, e a de onde ven a onde vai? dixen veño de cear e vou o Gil Vicente a tomar 1 cerveja! O tipo viu filón e comezou a dicir, vas bailar, vas beber, de festa. Eu agardábao co as para matar o tres.
Nooon, vou a tomar unha cerveja, e para cama a durmir (coa miña cara de neno bo, que ninguén cree).
O tipo, un pouco impaciente xa, entón dixo, bueno nos podía dar algo para tomar uns refrescos, nos non podemos tomar ceveja e máis temos que estar aquí toda a noite, pola súa seguridade (que guevos, se son eles os que me intimidan). Eu botaba contas do que tiña e pensaba, se lle dou unhas moedas son capaces de determe por cabrón, e paso de darlles un billete, e entón dixen, Só teño para unha ceveja, non saio con moito diñeiro de noite, por seguridade (perra mentira) e quitei, aínda non sei como o fixen, un billete de 50 Mt, de entre varios que tiña no peto, e unhas moedas.
Isto é o que teño.
Ante a miña espontaneidade e vendo que o que tiña na man non daba nin para pipas me dixeron que pirara dunha vez, con boas formas, claro.
Creo que non o comentei antes, pero dende o primeiro noite con Gabriel, cada unha das tres veces que pasamos/ei por esta rúa de noite, algún policía tentou dar unha mordida, pola nosa segurança.
Cheguei o Gil Vicente flipando con todo o que acababa de acontecer, como foi que viu o billete de 50 a miña man o tempo que dicía só teño 50 Mt? E se saíra un billete de 200? non sei pero todo fluíu o meu favor. E iso que non sabía se estaba suando polos policías ou polo picante. Fora o que fora había que celebrar que sigo tendo boa estrela:Fas Favor. Uma Laurentina Preta geladaaa!
Esa noite era noite de Jam session, xenial, movemento de músicos polo escenario e musica boa, regular e pasable, pero en directo, viva!
Dancei o tempo que me deixou o corpo, xa non estou para dúas noites de baile, e logo, sentei na barra.
Cando o calor non me deixaba xa desfrutar da música funme para fora, sentei nunha mesa, e en pouco tempo estaba mantendo unha conversa cun casi-rasta, que tocaba as congas nun grupo (coma ti Kar) e que traballaba na construción en Suráfrica, O home o principio foi amable e simpático, dentro do que o cego lle permitía, porque ía polo aire, charlamos do divino e o humano, de Maputo de España. Chegou un momento no que eu estaba roto e el sedento, así que se foi para dentro e eu para o hotel.
Tiña varios plans para o domingo (ai a mente) pero non sei si o picante, o pequeno almorzo ou dentro deste a auga que tiñan en botellas no bufet. Algo de todo isto,ou a mestura de todo rompéronme o estómago en cuestión de media hora, así que sube po cuarto Suso. E alí ronda de cama para o baño e volta e volta outra vez. Quedei durmido ata as 13:00. Tiña planeado ir a comer peixe a un pobo de pescadores que hai enfronte de Maputo, chamado Catembe, para o que hai que coller un ferry, pero nin ía desfrutar da viaxe nin do peixe, así que decidín tomalo con calma. Domingo de relax.
Cando tiven forzas collín unha chapa, outra experiencia, co tipo meténdose por rúas laterais e eu, pero volta para a Modlane non?Si. Pero finalmente a chapa deixoume na 24 de Xulio, a tres mazas de onde o vendedor me dixo que si que pasaba, como son.
Funme a pé ata o Mundo´s, un restaurante, bar moi a europea, no que cociñan de todo e moi ben, eu tiña unha fixación, espagueti. E iso comín, a cada garfo que entraba na miña boca eu notaba un pouco mellor o estómago e como as forzas se ían recuperando, tanto que emocioneime, xa estou ben!!, cando rematei atrevinme a pedir unha torta de queixo e un té de roibos, moi bos os dous só que a torta non chegaba en bo día.
O ambiente era moi familiar, crase media de Maputo, familias, turistas, os cooperantes Suecos que me crucei no avión indo e vindo a Lichinga!! eu cun libro e unha vella british ou Sudafricana con outro, vai dous.
Relaxeime un bo rato lendo, vendo á xente pasar e sentindo unha brisa fresca procedente do mar que non sentira antes polas rúas desta cidade. O sitio moi chulo: cunha terraza cuberta, como se fose unha casa típica de aquí, pero o grande, con teito alto de palla trenzada, todo feito con moi bos materiais, madeiras nobres, as lampadas estaban feitas con miles de paus de madeira branca colgando de fíos e abaneándose co vento, un toque moi chick.
Outra terraza o lado, en plan Samil, con parasoles e con pantalla xigante para ver o fútbol, e cara dentro da miña terraza chick, un montón de mesas corridas e outra terraza, un pouco máis cativa, espazos abertos pero diferenciados, nos que podería haber moita xente sen sentir agobio.
Logo collín outra chapa e para o hotel, seguiu a tarde de relaxación esta vez na piscina. Por non sei que extrana razón, agás iso si, que son un pouco membrillo, deixeime o bañador en Lichinga, e das mil voltas que din pola cidade, non se me ocorreu mercar un ata agora mesmo a pé de piscina. Así que o único que fixen foi sentar nunha tumbona a sombra, escoitar como desfrutaban as dúas familias que se estaban a bañar e botar unha merecida sesta, ai que domingo máis duro, é que non se poden facer plans!!!
El último sábado que pasaba en Maputo decidí cenar y dar una vuelta. Fui por la Baixa adelante apurado, intentando llegar al café Continental, pero como siempre que intento cenar aquí, estaba cerrado, ya eran las 22:30. Las opciones eran: ir a una “panadaria” que estaba cerca del Gil Vicente o ir a la Feria Popular, un gran patio central con atracciones de fiesta, coches de choque, et,c y muchos chiringuitos para comer y cenar al rededor, algunos son restaurantes con aire acondicinado y otros son casetas con mesas de madera.
Decidí intentarlo en la Feria, a ver si tenía suerte e comer algo de pescado .
Llegué sobre las 23:00 tras pasar por una calle bien oscura, el hotel de los chineses, je,je y un teatro.
Busque por los puestos, debía serla tercera o cuarta vez que iba a la Feria, ya soy un clásico en esta ciudad. Frango?, no, Befe?, no, en fin, entré en uno al recordar que Alejandro, el sevillano, me dijera que allí hacían pescado.
Me senté, llegó el camarero con la carta y pedí pescado “grelhado”(a la parrilla), máis nom hai,oooohhh, siguiente pescado, nom hai,... hai algún peixe? Si, sopa de pescado, a tomar por saco!
Acabé revisando la carta y pidiendo: una ración de camarones de alguna forma que no entendí, otra cosa uqe me sonaba como empanadilla y una ración de patatitas (pedir comida partiendo de una carta es una cosa que se complica, cuando uno está solo, su vocabulario es limitado, y aún por encima tiene la memoria de un pececillo y no se acuerda de como se llamaba lo que comió el día anterior).
Trajeron la comida, ñam, ñam, los camarãos eran como cocidos en una salsita blanca con perejil que quitaba el sentido, yo pensaba que vendrían sin pelar, pero todo era cola, así que a cucharadas, me duraron nada. Fui alternando con la empanadilla de carne y las patatas, trajeron dos clases de salsa, piri piri, que está hecho con guindilla y pica y otra ue parecía con tomate y zanaorias, y al principio, me pareció que no picaba, si, si, la zanaoria no pero la salsa que la envolvía, oma.
Tarde me enteré, y un calor me bajó por el esófago hasta el estómago, saliendo luego por todos y cada uno de los poros de mi piel. Menos mal que había cerveza y quedaban unos cuantos camarones para refrescar la boca.
Salí de allí un tanto tocado, no sabía si sudar o temblar. Me dirigí al Gil Vicente, y cuando tocaba decidir callejón oscuro o avenida con policías, pensé, no puede ser siempre, vamos por la vía.
Cuando me acercaba a los policías ya se iban metiendo en el papel:
Boa noite, boa noite. Y ala, que se identifique ud. Yo les pregunté si eran policías y les pedí que se identificaran, cosa que los descuadró un poco, ya que llevaban chalecos de policías, uniformes de policías y metralleta de policía. Mientras se identifcaba uno me pidió que me identificara yo.
Saqué del bolsillo, muy tranquilo, una fotocopia hecha y compulsada en la embajada española en Maputo.
Yo sonreí y les dije que me recomendaran que por la noche no saliera con el pasaporte, por seguridad. El de la voz cantante asintió, el otro se mantenía a la espera alado.
“Pero es mejor que hagas una compulsa en un notario aquí, no de España” Sabía que me iban a salir con esas, así que sonreí y les dije, está hecha en Maputo, en la embajada de España aquí.
El tipo me la devolvió y empezó con lo de la seguridad, que si nosotros estamos aquí para protegerlo, que si tal, que si pascual, y de donde viene y a donde va? Vengo de cenar y voy al Gil Vicente a tomar 1 cerveja! El tipo vio el filón, y empezó a decir, vas a bailar, vas a beber, de fiesta. Yo lo esperaba con el ás para matar el tres.
Nooo, voy a tomar una cerveza, y para cama a dormir (con mi cara de niño bueno, que nadie se cree).
El tipo, un poco impaciente ya, entonces dijo, bueno nos podía dar algo para tomar unos refrescos, nosotros no podemos tomar cervezas y más tenemos que estar aquí toda la noche, por su seguridad (que guevos si son ellos los que intimidan). Yo echaba cuentas de lo que tenía y pensaba, si le doy las monedas son capaces de detenerme por cabrón, y paso de darles un billete, y entonces, dije: Sólo tengo para una cerveza, no salgo con mucho dinero de noche, por seguridad (perra mentira) y quité, aún no se como lo hice, un billete de 50 Mt, de entre varios que tnía en el bolsillo, y unas monedas.
Esto es lo que tengo.
Ante mi espontaneidad y viendo que lo que tenía en la mano no daba ni para pipas me dijeron que me pirara de una vez, con buenas formas, claro.
Creo que no lo comenté antes, pero desde la primera noche con Gabriel, cada una de las tres veces que pasamos/e por esta calle de noche, algún policía intentó das una mordida, pola nossa segurança.
Llegué al Gil Vicente flipando con todo lo que acababa de pasar, como fue que vino el billete de 50 a mi mano en el mismo instante en que decí solo tengo 50Mt?Y si saliera uno de 200? no lo sé, pero todo fluyó a mi favor. Y eso que no sabí si estaba sudando por los policías o por el picante. Fuera lo que fuera había que celebrarlo, sigo teniendo buena estrella.
Fas favor. Uma Laurentina Preta geladaaa!
Esa noche tocaba Jam Session, genial, movimiento de músicos por el escenario y música buena, regular y pasable, pero en directo, viva!
Bailé el tiempo que me dejó el cuerpo, ya no estoy para dos noches de bailoteo, y después, me senté en la barra.
Cuando el calor no me dejaba ya disfrutar de la música me fui para fuera, me senté en una mesa, y en poco tiempo estaba manteniendo una conversación con un casi-rasta, que tocaba las congas en un grupillo (como tu Kar) y que trabajaba en la construcción en Sudáfrica. El hombre al principio fue amable y simpático, dentro de lo que el ciego le permitía, porque iba por el aire, charlamos de lo divino y lo humano, de Maputo, de España. Llegó un momento en el que yo estaba roto y el sediento, así que se fue para adentro y yo para el hotel.
Tenia varios planes para el domingo (ai la mente)pero no sé di el picante, el pequeño almuerzo o dentro de este el agua que tenían en el bufet. Algo de todo esto, o la mezcla de todo me rompieron el estómago en cuestión de media hora, así que sube para el cuarto Suso. Y allí ronda de cama para el baño y vuelta otra vez. Me quedé dormido hasta las 13:00. Tenía planeado ir a comer pescado a un pueblo de pescadores que hay enfrente de Maputo, llamado Catembe, para el que hay que coger un ferry, pero ni iba a disfrutar del viaje ni del pescado, así que decidí tomarlo con calma.
Domingo de relax.
Cuando tuve fuerzas cogí una chapa, otra experiencia, con el tipo metiéndose por calles laterales y yo, pero vuelve para la Modlane no? Si. Pero finalmente la chapa me dejó en la 24 de Julio, a tres manzanas de donde el vendedor me dijo que si pasaba, como son.
Me fui a pie hasta el Mundo´s, un restaurante, bar, muy europeo, en el que cocinan de todo y nuy bien, yo tenía una fijación, espaguetiis. Y eso comí, a cada tenedor que entraba en mi boca notaba un poco mejor el estómago y como las fuerzas se iban recuperando, tanto que me emocioné, ya estoy bien!!, cuando acabé me atreví a pedir una tarta de queso y un té de roibos, muy buenos los dos sólo que la tarta no llegaba en buen día.
El ambiente era muy familiar, clase media de Maputo, familias, turistas, los cooperantes Suecos que me crucé en el avión llendo y viniendo a Lichinga!! yo con un libro y una vieja british o Sudafricana con otro, vaya dos.
Me relajé un buen rato leyendo, viendo a la gente pasar y sintiendo una brisa fresca procedente del mar, que no había sentido antes por las calles de esta ciudad. El sitio muy chulo: con una terraza cubierta, como si fuese una casa típica de aquí, pero a lo grande, con techos altos de paja trenzada, todo hecho con muy buen gusto, maderas nobles, las lamparas estaban hechas con miles de palos de madera blanca, como colmillos, colgando de hilos y meciéndose con el viento, un toque muy chik.
Otra terraza al lado, en plan Samil, con sombrillas y pantalla gigante para ver el fútbol, y hacia adentro e mi terraza chick, un montón de mesas corridas y otra terraza, un poco más pequeña, espacios abiertos pero diferenciados, en los que podría haber mucha gente sin sentir agobio.
Luego cogí otra chapa y para el hotel, siguió la tarde de relajación esta vez en la piscina. Por no se qué extraña razón, a no ser que soy un poco membrillo, me dejé el bañador en Lichinga, y de las mil vueltas que di por la ciudad, no se me ocurrió comprar uno hasta ahora mismo al pié de la piscina.
Así que lo único que hoce fue sentarme en una tumbona a la sombra, escuchar como disfrutaban las dos familias que estaban bañándose y echar una merecida siesta, ai que domingo más duro, es que no se pueden hacer planes!!!

A miña primeira Chapa

Sabado, 20 Dezembro
O sábado espertei un tanto zumbado, café nunha panadaria (pastelería, panadería, take away, que soen levar musulmáns con pinta de paquistanís) e fun dar unha volta polo centro.
Cando empezaba a ter fame pasei polo restaurante da radio mozambicana, inda pechado, e decidín ir a tiro fixo, á asociación dos escritores, un sitio agradable cunha terraza chula, e unha carta normaliña (aquí son moi carnívoros). Pedín unha Laurentina Preta, e unha especie de empanadillas de camarón e uns tomates e patacas.
O saír de alí debían ser as 3 e empecei a andar cara onde eu pensaba que estaba o museo da revolución, inda que dubidaba entre dúas rúas paralelas, aniway, se non é unha é a outra, sabía que era o 2002, por aquelo de ser un número capicúa e doado de lembrar.
Cando avanzaba por Eduardo Modlane vin que os números das casas non seguían un orde lóxico, e saltaban de atrás a diante, cando entendín como era que ían, dinme conta que estaba indo na dirección oposta, a calor xa era sufocante, así que estaba nunha sombra cando se achegou unha chapa. O meu impulso foi subir e de camiño preguntarlle o rapaz que cobraba se pasaba polo museo da revoluçao, craso error, os das chapas sempre te van dicir que si a todo para que te subas.
Así que empecei a quedarme cos números da avenida. Esta chapa era como unha especie de bus escolar dos Estados Unidos de América, coa porta a esquerda, en branco e oxido, completamente estartalado e con mil botes e vibracións.
O condutor ía picado con outra chapa por chegar antes as paradas, así que saía a todo correr, as veces case nin daba tempo a xente a subir, nunha ocasión pechoulle a porta a un paisano na cara, co conseguinte mosqueo deste. Logo puña a chapa a todo o que daba, que inda que non era moito, co ruído do motor impresionaba.
Eu veña a ver números pasar a todo trapo, no mil novecentos e pico decidín pórme en pé, porque aquí os números cambian as veces de dous en dous as veces de douscentos ou trescentos en trescentos. Baixei máis ou menos ben, aínda impactado polo prezo da chapa, 5 Meticais, que ven sendo nada (último cambio 1€=34Mt), e eu andando ou collendo taxis de 100 e 150 Mt mínimo.
Por certo o museo da revoluçao non era nesa rúa era na paralela, e estaba pechado (abandonado) por obras, en fin, todo sexa por descubrir as chapas, que viva as chapas!!!
El sábado me desperté un poco zumbado, café en una panadaria (pastelería, panadería, take away que suelen regentar musulmanes conpinta de paquistaníes) y fui a dar una vuelta por el centro.
Cuando empezaba a tener hambre pasé por el restaurante de la radio mozambicana, que aun estaba cerrado, y decidí ir a tiro fijo, a la asociación de los escritores, un sitio agradable con terraza chula, y una carta normalita (aquí son muy carnivoros). Pedí una Laurentina Preta, y una especie de empanadillas de camarón y nons tomates y patatas.
Al salir de allí debían ser las 3 y empecé a andar hacia donde yo pensaba que estaba el museo de la revolución. Aunque dudaba entre dos calles paralelas, aniway, si no es una es la otra, sabía que era el nº 2002, por aquello de ser un número capicúa y fácil de recordar.
Cuando avanzaba por Eduardo Modlane vi que los números de las casas no seguían un orden lógico, y saltaban de atrás a delante, cuando entendí como era que iban, me di cuenta que estaba llendo en la dirección opuesta , el calor ya era sofocante, así que estaba en una sombra cuando se acercó una chapa. Mi impulso fue subir y de camino preguntarle al chico cobrador si pasaba por el museo da revoluçao, craso error, los de las chapas siempre te van a decir que si a todo para que te subas.
Así que empecé a quedarme con los números de la avenida. Esta chapa era como una especie de bus escolar de los Estados Unidos de América, con la puerta a la izquierda, en blanco y oxido, completamente estartalado y con mil botes y vibraciones.
El conductor iba picado con otra chapa por llegar antes a las paradas, así que salía a todo correr, a veces casi sin dar tiempo a que la gente subiera, en una ocasión le cerró la puerta a un paisano en la cara, con el consiguiente cabreo de este. Luego ponía la chapa a todo lo que daba, que aunque no era mucho, con el ruido del motor impresionaba.
Yo venga a ver números pasar a todo trapo, en el mil novecientos y pico decidí ponerme de pié, porque aquí los números cambian a veces de dos en dos y otras veces de doscientos o trescientos en trecientos. Me bajé más o menos bien, aun impactado por el precio de la chapa,5 Meticales, que viene siendo nada (último cambio 1€=34Mt), y yo andando o cogiendo taxis de 100 o 150 Mt mínimo.
Por cierto el museo de la revoluçao, no era en esa calle sino en la paralela, y estaba cerrado (abandonado) por obras, en fin, todo sea por descubrir las chapas, que viva las chapas!!!

2º Finde en Maputo

Tras unha semana de traballo, calor, moitas sudadas e interneee de balde no hotel (ai como o boto en falla) xa era fin de semana en Maputo. O Venres, tras unha merecida sesta, xa que o xoves quedamos uns cantos españois e xa se sabe, ata as 23:30 non nos recollimos, e aínda que pareza cedo aquí é moi tarde. Pola tarde adiqueime a dar un paseiño pola cidade. Encántame ver a cantidade de xente que ven e vai, esta cidade está en constante crecemento, a xente movese, busca a vida aquí e alá, sen parar. A zona “BAIXA” despois do meu hotel é onde está o mercado central, co que imaxina a cantidade de postos, mulleres na rúa vendendo legumes, froitas, peines, pilas e de todo, un sen fin de “chapas” que son unha furgoneta estartalada que é como o autobus de ahí, só que os horarios dependen de como de chea estea a chapa (Si, tes razón Di, tamén se pode chamar machimbombo, pero gardo esta expresión para os de gran percorrido).
Moito tráfico, moito berrar de xentes, rir, ollar en fin, moita vida.
Parei no café “Continental”, non só porque o recomendase a guía, se non porque dende a súa terraza domínanse dúas arterias da “Baixa”, este barrio de Maputo no que xa me movo con certa soltura, cheo de casas coloniais a medio derruir, señoronas antigas ás que lles fai falla un lifting para recuperar o seu esplendor doutrora, algún que outro edificio novo, que non encaixa, a estación do trens, xardíns, bares, e por estar cerca do porto, por suposto clubes, de oscuras portas, neons e chamativos nomes.
O café, de maquina e rico rico, como non sei como pedir un cortado sempre lles digo o mesmo: “Un café de maquina, pero con moi pouca leite”. A súa resposta sempre é a mesma (en todos os sitios onde pedín isto), sacarme un café só e unha xarriña con leite quente, e que o branco este raro faga o que queira!, parécenme moi prácticos, e sempre me sorprenden co tema do cortado.
Cando xa volteei a coller folgos, seguín a miña ronda.
Pola noite era “ A NOITE CRARA” no centro cultural Franco-Mozambicano, unha especie de noite en branco con actividades culturais. Así que tras picar algo tirei para alá a ver como estaba o ambiente. Aquelo estaba cheo de europeios, a maioría franceses, autóctonos, novos, vellos en fin moita xente con gañas de pasalo ben. O primeiro concerto foi dun home que facía unha mistura de rock , soul con música africana e de cantautor, ben, podíase escoitar, só que podía deixar cantar máis as rapazas dos coros que tiñan unhas supervoces e non as aproveitaban nadiña. Nese momento eu estaba sosiño (só) pero sendo como son, pronto estaba de pé no pasillo seguindo coa cadeira aqueles ritmos.
Tras un rato fora do pabillón dos concertos, tentanto conseguir unha cervexa, topeime a unha francesa que coñecera o fin de semana anterior na festa na estación de trens. Preguntoume se ía para dentro e contesteille que si, sentamos, jo, pero eu pronto estaba de pé a danzar cunha música demasiado movida para ficar sentado. Ela só facía criticar o paisano, como se fora algo persoal, pois non sei a min gustame.
Cando rematou saimos a respirar un pouco de noite fresca e topamos a Patri, e un grupo de amigos.
Mirei o reloxo e eran as 24:45, tiña unha promesa que cumprir, o brindis con Maider a 1:00, entón comezou un episodio subrealista que define a este país. Achegueime ó mini bar, tendo en conta que naquela festa xuntáronse unhas 200 ou 300 persoas, pois como era o momento entre concerto aquelo estaba a ferver, busquei un sitio detrás de alguén que parecía que ía rematar pronto, si,si...
aquelo era unha feira, todo o mundo berráballe os camareiros, dúas rapazas moi novas, un home sen dotes de mando e un mozo moi apoucado para este evento.
“Rapaz, ponme tres 2M” “Chico, el cambio” “ E o hielo?” e o rapaz cada vez máis aturulladiño.
Chegou un momento que a impaciencia e loucura dos clientes pegóuselle a rapaza da caixa, que só se preocupaba de pechar e abrir a caixa coas chaves unha e outra vez, e esta empezoulle a berrar o rapaz imberbe, e cerveja e “Maluco (tonto ou loco) que fas!”.Escoitei que non había cambio, e só servían se tiñas os cartos xustos para pagar, ou te daban un papel cun número, que igual valía ou non na seguinte.
Así que revolvín no meu peto e tirei un billete para unha ceveja preta. O meu compañeiro de barra, cunhas ratas ben lindas, ría para min mentres lle metía presión o camareiro, berrándolle, extendéndolle a man con billetes, e dicíndolle “ron cola, wisky cola, gin tonic e dúas 2M, teño os cartos xusto aquí, maluco... non queres negocio”. Non quedaba xeo (que eu non quería por iso dos bichitos do grifo) nin vasos. O rastas desesperábase, xiraba cara min e me comentaba a xogada, chamando maluco o mozo con moita sorna, todo cun sorriso e dicindo que estaba a durmir e que non quería negicio. “Vasos de vidro, agora está a lavar os de plástico!!
A caixeira ía e viña pola barra coas chaves na man, o home entraba e saía na cociña, o rapaz, facía contas en papel que eu e o rastas faciamos mentalmente nun tris, e como servía as copas, iso era o mellor, collía un vaso de chupito con asa e botaba o alcohol elixido, preguntaba se o querías duplo (que sería outro chupito) e logo o refresco, pero a seguinte copa, do que fose ía co mesmo vaso de chupito sen lavar nin nada, ole con saborcete!!!
Cando conseguín a miña Laurentina Preta, din un chupo de satisfacción, brindando coa Maider mentalmente (nin quixen ver o reloxo) e funme para dentro tras despedirme do rastas.
O seguinte concerto do que debín escoitar canción e media era rastilla, reague, ben chulo. Botei o xusto para precisar aire, e rematou.
Saímos fora, onde había outro escenario e un Dj que se marcou uns temas de rastas africanos moi bos, así que danzamos. Eu adiqueime a ir recoñecendo caras do anterior finde, xa que estaban moitos por alí.
O trato nunha capital coma esta a alguén como min que está de paso, vai dende a indiferencia, ( e non dirixirme a palabra o máis mínimo) ou como facía un español cada vez que me ollaba, preguntar: “pero tú no te habías ido, cuando te vas?” e non interesarse por nada máis da túa existencia, a xente que mantén as formas e ten unha conversa das que eu chamo de transición, agradable e superficial, e tamén claro xente que fala contigo abertos a coñecer e comentar, sen que o feito de que vaias a saír da cidade en breves lles coarte para nada. Eu entendo todas as posturas, e só me adico a vivir, e o que se queira subir, será benvido.
Pronto comezou un concerto de rock-rap, que me pareceu malísimo, así que decidín aventurarme a pedir outra ceveja para min e a francesa, que dicía: “onde están os cabaleiros” minutos despois de declararse feminista.
A opción foi ir a unha minibarra que había fora, na que só tiñan birra e refrescos, así que foi un pouco máis rápido, tamén porque cambio era xusto.
Seguinte concerto, e eu seguía a danzar.
Os últimos, unha pena non lembrar o nome, inda que mo repetiron varias veces, era un grupo moi coñecido aquí, que facían música case tradicional, tocada cunha especie de xilófonos de madeira, percusións, baixo e voces. Ademais disto tres bailaríns e unha bailarina, que ían saíndo e turnándose non escenario.
O ritmo era moi pegadizo, imposible de non moverse, e polo menos eu, incapaz de facer o que facían os de arriba, boísimos.
A xente foise caendo, Patri e dous colegas ían a casa a darse unha ducha e pillar un machimbombo para o norte, unha viaxe cara Malawi, na que igual encaixan parar en Lichinga. Eu fiquei con Priscila, a compañeira de piso de Patri da illa Reunión, cando rematou o concerto o Dj comezou a poñer música africana misturada con dance, moi bailable, así que a gastar pista.
Cando me din conta estaba só, pero deume igual, o momento alxido foi unha mistura dun tema moi coñecido de yousou n´dour que gocei moito, logo tocou o momento dun soul moi bailable, imposible marchar aí.
Empezaba a clarexar(4:30), quedabamos os resitentes, curtidos en moitas noites.
Cando o tipo empezou a pinchar música de baile europea decidín que era boa hora para retirarse.
ESTA TRADUCCIÓN MA DEDICO A MIN MESMO, PORQUE A CURREI NA CASIÑA, PALABRA POR PALABRA, DESFRUTADE:
Tras una semana de trabajo, calor, muchas sudadas e interneee gratis en el hotel (ai cuanto lo ehco de menos) ya era fin de semana en Maputo. El Viernes, tras una merecida siesta,ya que el jueves quedamos unos cuantos españoles y ya se sabe, hasta las 23:30, no nos recogimos, y aunque parezca pronto aquí es muy tarde. Por la tarde me dediqué a dar un paseito por la ciudad. Me encanta ver la cantidad de gente que viene y va , esta ciudad está en constante crecimiento, la gente se mueve, se busca la vida aquí y allá, sin parar. La zona “BAIXA” despues de mi hotel es donde etá el mercado central, con lo que te puedes imaginar la cantidad de puestos, mujeres en la calle vendiendo legumbres, frutas, peines, pilas e de todo, un sin fin de “chapas” que son una furgoneta estartalada que es como el bus de ahí, solo que los horarios dependen de cuando esté llena la chapa (Si, tienes razón Di, también se puede llamar machimbombo, pero me guardo esta expresión para los de grandes recorridos).
Mucho tráfico, mucho gritar de gentes, reír, mirar, en fin, mucha vida.
Me paré en el café “Centinental”, no sólo porque lo recomendase mi guía, si no porque desde su terraza se dominan dos arterias de la “BAIXA”, este barrio de Maputo en el que ya me muevo con cierta soltura, lleno de casas colonialesa medio derruir, señoronas antiguas a las que les hace falta un lifting para recuperar su esplendor de antaño; algún que otro edificio nuevo, metido con calzador, la estación de trenes, jardines, bares, y por estar cerca del puerto, por supuesto, clubs, de oscuras puertas, neones y llamativos nombres.
El café, de máquina y rico rico, como no sé como pedir un cortado siempre les digo lo mismo: “Un café de máquina, pero con moi pouca leite”. Su respuesta siempre es la misma (en todos los sitios donde pedí esto), sacarme un café solo y una jarrita con leche caliente, y que el blanquito este raro haga lo que quiera!, me parece muy práctico, y siempre me sorprenden con el tema del cortado.
Cuando volví a recargar fuerzas, prseguí mi ronda.
Esta noche es “A NOITE CRARA” en el centro cultural Franco-Mozambicano, una especie de noche en blanco con actividades culturales. Así que tras picar algo me fui para allá a ver como estab el ambiente. Aquello estaba lleno de europeillos, la mayoría franceses, autóctonos, jóvenes, viejos, en fin mucha gente con ganas de pasarlo bien. El primer concierto fue de un hombre que hacía una mezcla de rock, soul con música africana y de cantautor, ben, se podía escuchar, sólo que podía dejar cantar más a las mujeres de los coros que tenían unas supervoces y no se les sacaba provecho. En ese momento eu estaba sosiño (solo) pero siendo como soy, pronto estaba de pié en el pasillo, cadereando aquellos ritmos.
Tras un rato fuera del pabellón de los conciertos, intentando conseguir una cerveza, me encontré con una francesa que conocí el finde pasado en la fiesta de la estación de trenes. Me preguntó si iba para dentro, claro. Sentamos,jooo, pero yo pronto estaba de pié danzando con un música demasiado marchosa para quedar sentado. Ella sólo hacía criticar al paisano, como si fuera algo personal, pues a mi me gusta.
Cuando acabó salimos a respirar un poco de noche fresca, y nos encontramos a Patri y un grupo de amigos.
Mire el reloj y eran las 00:45, tenía una promesa que cumplir, el brindis con Maider a la 1:00, entonces comenzó un episodio subrealista que define a este país. Me acerque al mini bar, teniendo en cuenta que en aquella fiesta se juntaron unas 200 o 300 personas, y como era el momento entre conciertos aquello era un hervidero, busque un sitio detrás de alguien que parecía que iba acaar pronto, si, si...
aquello era una feria todo el mundo gritaba a los camareros, dos chicas muy jovenes, un hombre sin dotes de mando y un chico demasiado parado para este evento.
“Chico, ponme tres 2M” “Chico, el cambio” “Y el hielo?” y el chico cada vez más aturullado.
Llegó un momento en que l impaciencia y locura de los clientes se le contagió a la chica de la caja, que sólo se preocupaba de cerrar y abrir la caja con las llaves una y otra vez, y esta le empezó a gritar al chaval imberbe, y cerveza, y “Maluco”(tonto loco) que haces!”. Escuché que no había cambio, y que solo te servían si tenías el dinero justo para pagar, o te daban un papel con un número, que igual valía o no en la siguiente.
Así que revolví en el bolsillo y saqué un billete para una ceveja preta. Mi compi de barra, con unas rastas bien lindas, reía para mi mientras le metía presión al camareta, gritándole, extendiéndole la mano con billetas, y diciendo: “ron cola, wisky cola, gin tonic y dos 2M, tengo el dinero justo aquí, maluco,....no quieres negocio”. No quedaba hielo ( que eu non quería por eso de los bichitos del grifo) ni vasos. El rastas se desesperaba, girándose hacia mi y me comentaba la jugada, llamando maluco al chaval con mucha sorna, todo con una sonrisa y diciendo que estaba dormido y que no quería negocio. “Vasos de vidrio, ahora está lavando los de plástico!!!”
La cajera iba y vení por la barra con las llaves en la mano, el hombre entraba y salía en la cocina, el chaval, hacía cuentas en un papel que yo y el rastas hacíamos mentalmente en un tris, y como servia las copas, eso era lo mejor, cogía un vaso de chupito con asa y echaba el alcohol elegido, preguntaba se o querías duplo (otro chupito) y luego el refresco, pero la siguiente copa, de loo que fuese iba con el mismo vaso de chupito sin lavar ni nada, ole con saborcete!!!
Cuando conseguí mi Laurentina Preta, di un chupo de satisfacción, brindando con la Maider mentalmente(ni quise ver el reloj) y me fuy para dentro tras despedirme el rastas.
El siguiente concierto, del que debí escuchar canción y media era rasta, reague, bien chulo. Bote lo justopara necesitar aire, y acabó.
Salimos fuera, donde había otro escenario y un Dj que se marcó unos temas de rastas africanos muy buenos, así que danzamos. Yo me dediqué a ir reconociendo caras del anterior fin de semana, ya que estaban muchas por allí.
El trato en una capital como esta a alguien como yo que está de paso, va desde la indiferencia, (y no dirigirme la palabra lo más mínimo) o como hacía un español cada vez que me veía, preguntar:” pero tú no te habías ido, cuando te vas?” y no interesarse por nada más de tu existnci, a gente que mantiene las formas y tiene una conversación de las que yo llamo de transición, agradable y superficial, y también, claro, gente que habla contigo abiertos a conocer y comentar, sin que el hecho de que vayas a salir de la ciudad en breves le coarte para nada. Yo entiendo todas las posturas, y sólo trato de vivir, y el que se quiera subir, será bienvenido.
Pronto comenzó otro concierto de rock-rap, que me pareció malísimo, así que decidí aventurarme a pedir otra cerveja para mi y la francesa, que decía:”donde estan los caballeros” minutos despues de declararse feminista.
La opción fue ir a otra minibarra que había fuera, en la que sólo tenían birra e refrescos, así que fue un poco más rápido, también porque el cambio era justo.
Siguiente concierto, y yo seguía danzando.
Los últimos, una pena no recordar el nombre, aunque me lo repitieron varias veces, era un grupo muy conocido aquí, que hacían música casi tradicional, tocada con una especie de xilófono e madera, percusiones varias, bajo y voces. Además de esto tres bailarines y una bailarina, que se iban turnando en el escenario.
El ritmo era muy pegadizo, imposible de no moverse, y por lo menos yo, incapaz de hacer lo que hacían los del arriba, buenísimos.
La gente se fue marchando, Patri y dos colegas iban casa a ducharse y coger un machimbombo para el norte, un viaje hacia Malawi, en la que igual les cuadra parar en Lichinga. Me quedé con Priscila, la compañera de piso de Patri de la isla Reunión, cuando acbó el concierto el Dj comenzó a poner música africana mezclada con dance, muy bailable, así que a gastar pista.
Cuando me di cuenta estaba solo, pero me dio igual, el momento álgido fue una mezcla de un tema muy conocido de yousou n´dour que gocé mucho, luego tocó un momento de Soul muy bailable, imposible marcharse ahí.
Empezaba la claridad (4:30), quedábamos los resistentes, curtidos en muchas noches.
Cuando el tipo empezó a pinchar música de baile europea decidí que era buena hora para la retirada.