Un luns un tanto atípico aquel, coa proximidade do fin do ano, quedara co Sr. Pihale para irmos a un dos 15 distritos (as divisións desta provincia) a facer unha visita de campo, ver algún tanque, extensionismo etc...
Cando saía do Hostal déuseme por preguntarlle "Pero voltamos hoxe ou nos quedamos a durmir alá?"Porque tiña a mosca detrás da orella. "É posible que quedemos" pero meeeeeuuuu!
Así que voltei para o cuarto as presas e metín o imprescindible nunha bolsa de plástico, xa que a mochila a tiña cheiña de materiais de traballo: GPS, peachimetro, libreta, cámaras de fotos (ben unha de curre e a miña inseparable camariña). O saco de durmir, a rede mosquiteira, unha toalla pequena e unha camiseta,champú,...ale xa teño para unha semana!
Subín o carro e pensei, por fin marchamos, que va, Mozambique vai a outro ritmo e nada e xa, aínda houbo que ir o escritorio(oficina), a recoller o cheque, o banco a cobralo e a bomba a botar gasolina...en fin saímos as mil, e eu cun cabreo europeo de órdago,por que me levantan tan pronto para esperar no coche diante do banco?
Pero a estrada era boa, alcatranada (asfaltada) como din aquí. Así que pronto me relaxei e comecei a desfrutar coa paisaxe. O MATO, non se parece a nada que antes vira, non é selva, nin bosque, é unha enorme e exuberante extensión de terreo salpicada de árbores, herbas altas, plantas a centos, regatos, machambas (terreos de cultivo) co millo, as judias, bananeiras. Cunha forza de verde que doen os ollos. E a terra, sempre vermella, arxilosa, viva, en constante movemento.
Cabeceei un pouco no asento do copiloto, aquí faise de día sobre as 4:30 ou 5, así que moitas veces espertas aínda que non queiras, ou iso ou porque o mullaidín da mesquita está a berrar media hora despois de que deixaran de atronar os altofalante da discoteca, vaia sítio de contraste.
Chegamos case o medio día a sede de Majuni,o primeiro distrito, era un pobo con dúas rúas, catro casas de ladrillo e o resto cabanas de adobe e palla (das que podedes ver na foto lateral).Fomos a buscar pensión e o baixar do carro sentín un escalofrio, jodo, aquela pensión tiña aladiño un kiosco-bar cun altofalante de máis de medio metro de altura, aquí gustan de poñer a música o máximo que da o aparato,non importa a distorsión (Pali sufrirías cada día por aquí). Vin o cuarto, lóbrego cunha cama de matrimonio e a casa de baño, unha cabana sen teito nun lado do patio central,bufff, auga quente, non.O Sr Pihale viu a miña cara e dixo"Podemos ver outro sitio.
Así que marchamos e entón comezou o baile das presentacións, ben ou case. Fumos o SDAE: Servicio Distrital de Actividades Económicas. O director non estaba, que raro a 29 de Decembro, así que falamos con o xefe dos extensionistas, especialista en agricultura, e
presentación:"Colaboraçao España-Moçambique, viu o Dr Jesús, etc,etc". El recomendounos os cuartos da IBIS, unha ONG que deixara feita unha casa con varios módulos e alugaban. Non era un luxo,pero estaba lonxe dos bares. Ademais o cuarto era máis pequeno e facilitaba colgar a mosquiteira, porque aquí inda que é o país con máis casos de Malaria, non gastan estas cousas. Aquí me quedo.
O Sr Pi, moi acertadamente dixo que buscaran a alguén para prepararnos un almorzo, non había mesóns, fondas, restaurantes nin nada que se lle parecera. Así que apareceu unha muller que fixo as veces de cociñeira.
Logo fomos os tres o goberno distrital. O gobernador distrital tampouco estaba, e entón falamos cun secretario, neste país a burocracia e moi forte e tes que presentarte cada vez que apareces nun sitio. :"Colaboraçao España-Moçambique, viu o Dr Jesús, etc,etc".
Xa eran como as 2:30, e claro o único que puidemos facer foi agardar a que a muller rematara de facer o frango a brasa e a xima, segregando vilmente polo ben que arrecendía, e sentarnos a comer as mil.
O día laboral concluído, si, era un pouco desesperante, pero así é aquí. Entón decidín dar unha volta polos arredores a ver que se vía. Comenteillo o Sr. Pi e el dixo, "pero imos primeiro a ver a casa do home este,polo extensionista. Cando saíu o Sr Pi solicitoulle que me acompañara e o tipo accedeu.
Cámara, prismáticos e imos alá. Eu pregunteille se non lle era molestia"non gosto de camiñar".Seguimos un camiño de terra e fomos falando de agricultura, a súa especialidade, prezos, formas de cultivo etc...aquel home novo e moi capaz foime describindo a realidade do campones (agricultor) e eu comenteille, cun portuñol excelente, como é que se traballa o campo na España, os problemas de sobreproducción e cotas na Europa, o despoboamento do campo, a falta de bosques autóctonos.
Cada vez que aparecía un paxaro, eu calaba, e o meu compañeiro facía o mesmo e me sinalaba onde era que estaba. Logo nos metemos polo mato, por un camiño estreito que bordeaba unha machamba, eu pregunteille polas cobras (así lle chaman aquí a todas as serpes)"Non ha muitas" Ben, pois en Namibia sei que teñen a mamba nega que mata a un home en tres ou catro minutos. "Temos, temos desas.... e daquelas que mandan outros homes para matar a outros homes" ante a miña cara de interrogante apostillou "Maxia Negra". Jodo,pois se isto pensa un técnico formado que pensará un analfabeto campones!
Tamén me dixo que non había mosquitos,cousa que me tranquilizou, pero noutra conversa posterior ante as miñas preguntas sobre gando para arrastre dixo:"Non ha, porque temos aquela...mosca TseTse"pois xa me quedo máis tranquilo compañeiro.
Voltamos e recibín a visita de cortesía do Sr Pi, el e o motorista (chofer) quedaban a durmir na primeira pensión, non sei si porque non lles importaba que houbera un bar preto, ou porque preferían que fose así.
As 6 caeu a noite, puxeron en marcha o xerador da sede, e todas as radios, equipos e demais comezaron a emitir canción da zona, cunha calidade malísima, pero alegres, con ritmos de ordenador,eran como a Camela de Niassa.
Por desgracia o meu cuarto non tiña luz así que as 7 ou así acosteime tras andar perseguindo a
Quedei medio durmido, aturullado pola música de fora, e pensando, que carallo fago eu aquí...
O calor,xa que o teito do cuarto era de chapa de Zinc, espertoume as 9 ou así, saín fora e entón un mar de millóns de estrelas déronme a benvida de novo o ceo austral, sentei nas escaleiras a fresca, sen poder captar dunha vez o inmenso ceo, topei a cruz do sur e o cinturón de orión (recordos daquelas crases do PER). Pena non ter traído un plano celeste. Pois pode que xa vexa máis claro porque estou aquí!
ESTA TRADUCCIÓN VA DEDICDA A TODOS LOS QUE ALGUNA VEZ SE HAN SORPRENDIDO VIENDO EL CIELO ESTRELLADO.
Un lunes un tanto atípico aquel, con la cercanía del fin del año, había quedado con el Sr. Pihale para írnos a uno de los 15 distritos (las divisiones de esta provincia) a hacer una visita de campo, ver algún tanque, extensionismo etc... Cuando salía del Hostal se me dió por preguntarle "Pero volvemos hoy o nos quedamos a dormir allá?" Porque tenía la mosca detrás de la oreja. "É posible que quedemos" pero meeeeeuuuu!
Así que volví para el cuarto con las prisas y metí lo imprescindible en una bolsa de plástico, ya que la mochila la tenía llena de materiales de trabajo: GPS, peachimetro, libreta, camaras de fotos (bien una de curre y mi inseparable camariña). El saco de dormir, la red mosquiteira, una toalla pequeña y una camiseta,champú,...ale ya tengo para una semana!
Subí al carro y pensé, por fin marchamos, que va, Mozambique va a otro ritmo y nada es ya, aun tubimos que ir al escritorio(oficina), a recoger el cheque, al banco a cobrarlo y a la bomba a echar gasolina...en fin salimos a las mil, y yo con un enfado europeo de órdago,por que me levantan tan pronto para esperar en el coche delante del banco?
Pero la carretera era buena, alcatranada (asfaltada) como dicen aquí. Así que pronto me relajé y comencé la disfrutar con el paisaje. EL MATO, no se parece a nada que antes haya visto, no es selva, ni bosque, es una enorme y exuberante extensión de terreno salpicado de árboles, hierbas altas, plantas a cientos, riachuelos, machambas (terrenos de cultivo) con el maíz, las judias, plataneras. Con una fuerza de verde que duelen los ojos. Y la tierra, siempre roja, arcillosa, viva, en constante movimiento.
Cabeceé un poco en el asiento del copiloto, aquí se hace de día sobre las 4:30 o 5, así que muchas veces despiertas aunque no lo quieras, o por eso o porque el mullaidín de la mezquita está a berrear media hora después de que hayan dejado de atronar los altavoces de la discoteca, vaya sítio de contraste.
Llegamos casi al medio día a sede de Majuni,el primer distrito, era un pueblo con dos calles, cuatro casas de ladrillo y el resto cabañas de adobe y paja (de las que podéis ver en la foto lateral).Fuimos a buscar pensión y al bajar del carro sentí un escalofrío, jodo, aquella pensión tenía aladito un kiosco-bar con un altavoz de más de medio metro de altura, aquí gustan de poner la música al máximo que da el aparato,no importa la distorsión (Pali sufrirías cada día por aquí). Vi el cuarto, lóbrego con una cama de matrimonio y la casa de baño, una cabaña sin techo en un lado del patio central,bufff, agua caliente,no. El Sr Pihale vió mi cara y dijo"Podemos ver otro sitio”.
Así que marchamos y entonces comenzó el baile de las presentaciones, bueno o casi. Fuimos al SDAE: Servicio Distrital de Actividades Económicas. El director no estaba, que raro a 29 de Diciembre, así que hablamos con el jefe de los extensionistas, especialista en agricultura, y presentación:"Colaboraçao España-Moçambique, vio el Dr Jesús, etc,etc". él nos recomendó los cuartos de la IBIS, una ONG que había dejado hecha una casa con varios módulos que alquilaban. No era un lujo,pero estaba lejos de los bares. Ademáis el cuarto era más pequeño y facilitaba colgar la mosquiteira, porque aquí aun que es el país con más casos de Malaria, no gastan estas cosas.Aquí me quedo.
El Sr Pi, muy acertadamente dijo que buscaran a álguien para prepararnos una comida, no había mesones, fondas, resaurantes ni nada que se le arecera. Así que apareció una mujer que hizo las veces de cocinera. Luego fuimos los tres el governo distrital. El governador distrital tampoco estaba, y entonces hablamos con un secretario, en este país la burocracia es muy fuerte y tienes que presentarte cada vez que apareces en un sitio :"Colaboraçao España-Moçambique, vino el Dr Jesús, etc,etc".
Ya eran como las 2:30, y claro lo único que pudimos hacer fue ir a esperar que la mujer acabara de hacer el frango a la brasa y la xima, segregando vilmente por lo bien que olía, y sentarnos a comer a las mil. El día laboral concluido, sí, era un poco desesperante, pero así es aquí.
Entonces decidí dar una vuelta por los aledaños a ver que se veía. Se lo comenté el Sr. Pi y él dijo, "pero vamos primero a ver la casa del hombre este (por el extensionista). Cuando salió el Sr Pi le solicitó que me acompañara y el tipo accedió. Cámara, prismáticos y vamos allá. Yo le pregunté si no le era molestia"no gosto de caminar".
Seguimos un camino de tierra y fuimos hablando de agricultura, su especialidad, precios, formas de cultivo etc...aquel hombre joven y muy capaz me fue describiendo la realidad del campones (agricultor) y yo le comenté, con un portuñol excelente, como es que se trabaja el campo en la España, los problemas de sobreproducción y cuotas en la Europa, la despoblación del campo, la falta de bosques autóctonos.
Cada vez que aparecía un pájaro, yo callaba, y mi compañero hacía lo mismo y me señalaba dónde era que estaba. Luego nos metimos por el mato, por un camino estrecho que bordeaba una machamba, yo le pregunté por las cobras (así le llaman aquí a todas las serpientes)"No ha muitas" Bien, pues en Namibia sé que tienen la mamba negra que mata a un hombre en tres o cuatro minutos. "Tenemos, tenemos de esas.... y de aquellas que mandan otros hombres para matar la otros hombres" ante mi cara de interrogante apostilló "Magia Negra". Jodo, pues si esto piensa un técnico formado que pensará un analfabeto campones!
También me dijo que no había mosquitos,cosa que me tranquilizó, pero en otra conversación posterior ante mis preguntas sobre ganado para arrastre dijo:"No ha, porque tenemos aquella...mosca TseTse" pues ya me quedo más tranquilo compañero.
Volvimos y recibí la visita de cortesía del Sr Pi, él y el motorista (chófer) se quedaban a dormir en la primera pesión, no sé si porque no les importaba que hubiera un bar cerca, o porque preferían que fuera así. A las 6 cayó la noche, pusieron en marcha el generador de la sede, y todas las radios, equipos y demás comenzaron a emitir canciones de la zona, con una calidad malísima, pero alegres, con ritmos de ordenador,...eran como la Camela de Niassa.
Por desgracia mi cuarto no tenía luz así que a las 7 o así me acostei tras andar persiguiendo a dos lagartos que moraban en el cuarto,ver las fotos del día y acabar de colocar la red mosquiteira. Quedé medio dormido, aturullado por la música de sonaba fuera, y pensando, que carajo hago yo aquí...
El calor, ya que el techo del cuarto era de chapa de Zinc, me despertó a las 9 o así, salí fuera y entonces un mar de millones de estrellas me dieron la bienvenida de nuevo al cielo austral, mesenté en las escaleras al fresca, sin poder captar de una vez el inmenso cielo, encontré la cruz del sur y el cinturón de orión (recuerdos de aquellas crases del PER). Pena no haber traído un plano celeste. Pues puede que ya vea más claro porque estoy aqui!
7 comentarios:
Ay, Suso, cuidado con la magia negra y las cobras enviadas con mala leche XD Y por cierto, mentir no mintió cuando dijo que no había mosquitos. Otra cosa es si hay moscas. Tú de todas formas protégete con la mosquitera y líquidos repelentes para insectos, que nunca se sabe. Y ojo con las garrapatas, que transmiten la enfermedad de Lyme, lo que los médicos creen que tengo ;)
Lo del muezín y las mezquitas me recuerda a Argelia y Egipto. A las 5 de la mañana siempre me despertaba la llamada a rezar.
Y esas prisas mañaneras para luego tenerte esperando también me suenan. Paciencia, es otro mundo ;)
Un beso gordo gordo
AAAh susooo, estoy con la petite belgique cuidado con la cobras magia negra etc... puff que cosilla me dan.
Oye no se si me perdi algun capitulo, pero tienes casa fija ya??
un beso guapooooo
por cierto chuchiñoo la de la passada era yooooo... es que pensé que habi apuesto el nombre, ya ves yo en mi linea.
un besoo
Non sei si sentirme eloxiado ou acollonado con tantos medos.
si petite, isto é a África negra, pero a máxia negra só funciona se cres nela, como todo,así que diso non me teño que protexer,pero si do mal de ollo, a santa compaña, o lobisome, o loba moura, trasgos demos e diaños...je, je
O dos mosquitos vai ben,mosquitera,repelente e demais.
Bibi,Bibi...ou te quedas corta ou te pasas,ai miñanai, nin sendo toda unha grunchiuniversitaria,je,je...non inda non chegamos o presente,pero e que é vivir ou escribir,pero paciencia (o que non a teña que se pase por Moçambique que vai voltar con kilos dela) Bicos=Besos=Beijos
porqué a xente se lembrará de min cando algo sona mal? Tan mal o farei?
De momento sigo manténdoche vigo baixo control, así que non te preocupes que eiquí estará para cando voltes.
Bicos
Esta clarísismo q el Phi se quedó por la fiesta, como dudarlo despues de su foto en la q solo falta la baba cayendo, si esq no la tiene....
Nin serpes, nin moscas, nin mosquitos, lo peor del viaje hasta el momento: la camela africana Q HORROR, siento que hayas tenido q pasar por eso!!!
Sigue viendo esas estrellas, quizás algun dia coincidamos viendo la misma.
Stich
Pali non me sexas susceptible, me acordei de ti porque aqui a musica é atronadora e distorsionada e ias todo o dia a andar con tampos nos oidos, ou poñendo cara de extreñido,je,je.
Lle pasaches o blog a Silvia e os outros?por que non escriben nada?
Sachito,a camela daqui é guay,con ritmo o malo é o son barullento.
as estrelas están aqui, agora arrancate a visitar a un amigo e as veremos xuntos!
Biquiños meus
Publicar un comentario