Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

miércoles, 4 de noviembre de 2009

Volta

MEDIADOS DE XULIO

A volta ó traballo tras unha pausa, unha desconexión, sempre ten algo de desconcerto, de retomar, de voltar a sentir o día a día. Pensando nesto voltei a Lichinga con novos retos e o reforzo dun becario, Orestes, que viña a axudar na parte que tiñamos máis flouxa, as gaiolas. O destino fixo que compartíramos avión sen coñecernos, e que nos presentaramos nunha parada en Beira.

Fixemos unha composición de lugar, e decidimos todo o que tiñamos que facer nos seguintes dous meses. Por moito que te esforces sempre hai que deixar unha porta aberta o cambio e a improvisación, porque aquí é así e hai que amoldarse. Tiñamos por diante dous meses para dar o do de peito e rematar o máximo posible. Nin me imaxinaba a que me viña encima...

Os primeiros 15 días pasaron voando coa planificación do remate das gaiolas,o seu poboamento, o seguimento dos tanques.

Cando me chamaron o teléfono e me deron unha sorpresa, ían vir tres persoas da axencia Efe a grabar o proxecto para a canle de Televisión da axencia de descordinación española, outra volta de porca da vida, pero iso é outra historia.

PARA TODOS OS QUE SEGUIDES Aí

MEDIADOS DE JULIO

La vuelta al trabajo tras una pausa, una desconexión, siempre tiene algo de desconcierto, de retomar, de volver a sentir el día a día. Pensando en esto volví la Lichinga con nuevos retos y el refuerzo de un becario, Orestes, que venía a reforzar la parte que teníamos más flouxa, las jaulas.Hicimos una composición de lugar, y decidimos todo el que teníamos que hacer en los siguientes dos meses. El destino hizo que compartieramos avión sin conocernos y que nos presentáramos en una escala en Beira.

Por mucho que te esfuerces siempre hay que dejar una puerta abierta al cambio y la improvisación, porque aquí es así y hay que amoldarse. Teníamos por delante dos meses para darel do de pecho y terminar lo máximo posible. Ni me imaginaba la que me venía encima ...Los primeros 15 días pasaron volando con la planificación de la conclusión de las jaulas, su poblamiento, el seguimiento de los tanques.

Cuando me llamaron al teléfono y me dieron una sorpresa, iban a venir tres personas de la agencia Efe a grabar el proyecto para el canal de Televisión de la agencia de descordinación española, otra vuelta de tuerca de la vida, pero eso es otra historia...

sábado, 24 de octubre de 2009

Quero o meu premio

Estou totalmente indignado, que acontece neste mundo, no que se premia, non cunha cousa pequena, non, co mesmo Nobel da Paz, a unha persoa que non fixo aínda nada para merecer este premio?Alegase que é polo que vai facer,anda queeee......

Non teño nada en contra do Obama, nin a favor, pero creo que vai perder unha oportunidade histórica de que moitos de nós creesemos polo menos nun político, o penso e sorrio: Vos imaxinades que chega o día e o tipo di:

-Non gracias, de momento non o merezo.

Eu non quero premio, pero me podían dar todas as pagas e salarios do que podo facer na vida xuntos e que me busquen nunha illa.

Nesta sociedade de consumo queimamos ata as promesas, e as encumbramos a referentes antes de que fagan nada, ai Pablo que merda de mundo te deixamos!!

ADICADO O MEU SOBRIÑO PABLO E OS SEUS 6 ANOS DE LUZ

Estoy totalmente indignado, que pasa en este mundo, en el que se premia, no con una cosa pequeña, no, con el mismo Nobel de la Paz, a una persona que no ha hecho aún nada para merecer este premio?Alegan que es por lo que va a hacer,anda queeee......

No tengo nada en contra del Obama, ni a favor, pero creo que va a perder una oportunidad histórica de que muchos de nosotros creyesemos por lo menos en un político, lo pienso y sonrio: Os imagináis que llega el día y el tipo dice:

-No gracias, de momento no lo merezco.

Yo no quiero premio, pero me podían dar todas las pagadas y salarios de lo que puedo hacer en la vida juntos y que me busquen en una isla.

En esta sociedad de consumo quemamos hasta las promesas, y las encumbramos a referentes antes de que hagan nada, ay Pablo que mierda de mundo te dejamos!!

miércoles, 7 de octubre de 2009

Inhaca, tres horas no paraiso

11/07/09

O sábado saímos do hotel moi cedo, queríamos coller o único barco que sae o día para Inhaca, unhas illas a 27 kilometros e dúas horas de navegación dende Maputo. O chegar o porto un xovén falounos, aquí o Vodacom costa tanto e alí o Inhacva line cuanto, era bastante menos, así que decidimos tentar no barco dos nacionais.

A espera foi divertida, no porto de baixura, rodeados de mariñeiros, todos os mariñeiros do mundo son iguais, ollos cansos da noite de traballo, roupa ensalitrada, cigarrillo na boca, e se hai peixe sorriso e se non hai, cara de poucos amigos.Hoxe sorrían. Os barquiños eran cascaróns, pequenos, a vela, de madeira.Puxenme a falar co que parecía o patrón dun e flipei, saían ata case 10 millas, sen radio, sen motor e sen nada de nada. E se fai malo? Tiramos a ancla e esperamos-Oleee!!Sorrinlle e asentín coa cabeza, ten que ser duro.

Subimos o barco, un bote de pasaxeiros cunhas 40 prazas, todo fechado en vidros como se fose un submarino, co tracatra do motor medio cabeceei, acordando para escoitar a un señor que falaba na lingua local dende a parte de diante ate o último sillón onde lle respostaba unha muller, a cousa animouse e o home, moi comprensivo cos dous branquiños, comezou a falar en portugués, e xa todos nos descojonabamos coas ocurrencias destes dous, ate se puseron a cantar e todo.



O chegar a illa, tras dúas horas de movemento, aínda faltaba desembarcar, os barcos, o Vodacom facía tempo que chegara, anclaban a unha distancia prudente do portiño, e de alí saían lanchas e embarcacións de madeira para recoller os pasaxeiros e levalos a terra, tras pagar unhas moedas claro, que remedio, ou iso ou saes nadando coa mochila na boca.



No porto un home bestido de uniforme (verde) ollou para nos e fixo un xesto de aviso moi pouco sutil o seu colega, a polos brancos. Eu xa me alterei, que si hai que pagar por entrar na illa, pero que me estas contando, nos por ser brancos, non, non, que todos os que visitan, e estes todos?,son residentes, todos?! non mo creo, e os coñeces a todos? Si.



Cuando o tipo xa pensaba que nos convecera, eu saín co meu argumento aplastante, pero eu pago 100Mt que son residente en Lichinga, non son turista, e saquei o pasaporte, os sorprendidos guardas leían o permiso de residencia precaria como se ai fosen a ler a fórmula secreta da cocacola. Esta ben, cobralle 100Mt, é dos nosos, case mozambicano. -Encantame cando din isto.



Así comezamos a andar pola praia buscando o sitio, Chalo oteaba no mar, un pouco máis para aqui un poco máis. a area estaba chea de conchas, pedriñas, e cachos dunha especie de pedras con buracos...alí!!alí é bo sitio, seguro.
E cos seus movementos rápidos e nerviosos, o meu compañeiro, colleu todo o necesario para meterse na auga e púsose a andar pola auga, a andar porque a marea estaba moi moi baixa.
Alá no fondo había un pescadores que ían andando e colocando unhas redes.
Eu deiteime na area a desfrutar daquel paraiso, sol, calma, unha auga completamente azul, aire puro, mil paxaros a cantar.
Logo o Chalo saíu todo emocionado e pasoume a camara subacuática, e eu veña a andar, e así sen darme conta de como, comecei a mergullar no meu primeiro arrecife de coral, precioso!!!, centos de peces de cores o meu redor, curioseando, fuxindo, danzamdo por alí, e embaixo, estes seres, os corais, con as súas cores e formas. É como mergullar nunha peceira enorme, estiven desfrutando de todo aquilo o máximo de tempo que o corpo me permitiu, cando comecei a tremer tiven que sair, pero cun sorriso como un mundo.

Entrou outra vez o Chalo e eu fiquei exausto na area, a ver o infinito e desfrutar daquel paraiso, porometéndome que voltaría con máis tempo.

As 3 horas e media de chegarmos saía o barco, así que aínda mollados percorrimos a praia casi deserta ata o portiño e, outra vez embarcacións e outra vez Inhaca Lines, pero o sorriso non no lo quitaba ninguén.

ADICADO A LORE E PABLO, DESCUBRIR UN ARRECIFE E SABER QUE VEN UNHA NOVA VIDA, QUE ALEGRÍA, DESFRUTADE!!

11/07/09

El sábado salimos del hotel muy temprano, queriamos coger el único barco que sale al día para Inhaca, unas islas a 27 kilómetros y dos horas de navefgación desde Maputo. Al llegar al puerto un joven nos habló, aquí el Vodacom cuesta tanto y allí el Inhaca Lines tanto, era bastante menos, así que decidimos irnos en el barco de los nacionales.

La espera fue divertida, en el puerto de bajura, rodeados de marineros, todos los marineros del mundo son iguales, ojos cansados de la noche de trabajo, ropa ensalitrada, cigarrillo en la boca, y si hay pescado sonrisa y si no hay cara de pocos amigos. Los barquitos eran cascaronos, pequeños, a vela, de madera,. Me puse a hablar con el que parecía el patrón de uno y flipé, salían hasta casi 10 millas,sin radio, sin motor y sin nada de nada. Y si hace malo? Tiramos el ancla y esperamos.-Oleeeee!!Le sonreí y asentí con la cabeza, tiene que ser duro.

Subimos al barco, un bote de pasajeros con una 40 plazas, todo cerrado en vidrios como si fuera un submarino. Con el tracatra del motor medio cabecee, despertando para escuchar a un señor que hablaba en lengua local desde la parte de delante, hasta el último sillón, donde le respondía una mujer, la cosa se animó, y el hombre, muy comprensivo con los dos blanquitos, comenzó a hablar en portugués, y ya todos nos descojonabamos con las ocurrencias de estos dos, hasta se pusieron a cantar y todo.

Al llegar a la isla, tras dos horas de movimiento, aun faltaba desembarcar. Los barcos, el Vodacom hacía rato que había llegado, anclaban a una distancia prudencial del puertito, y de allí salían lanchas y embarcaciones de madera para recoger a los pasajerosy llevarlos a tierra, tras pagar unas monedas claro, que remedio, o eso o sales nadando con la mochila en la boca.

En el puerto un hombre bestido de uniforme (verde) nos miró e hozo un gesto de aviso muy poco sutil a su colega, a por los blancos. Yo ya me alteré, que si hay que pagar por entrar en la isla, pero que me estas contando,nosotros por ser blancos, no no que todos los visitantes, y estos?, son residentes, todos?! no me lo creo, y los conoces a todos? Si.

Cuando el tipo ya estaba creía habernos convencido, yo salí con mi argumento aplastante, pero yo pago 100Mt que soy residente en ichinga, no soy turista, sacando el pasaporte donde los sorprendidos guardas leían el permiso de residencia precaria, como si ahi fueran a encontrar la fórmula de la cocacola. Está bien, cobrale 100Mt, es de los nuestros, casi mozambicano.-Me encanta cuando dicen esto.

Así comenzamos a andar por la playa buscando el sitio, Chalo oteaba el mar, un poco más para aquí, un poco más. La arena estaba llena de conchas, piedritas, y cachos de una especie de piuedras con agujeros....allí!, allí es buen sitio, seguro.

Y con sus movimientos rapidos y nerviosos, mi compañero, cogió todo lo necesarioo para meterse en el agua y se puso a andar y andar, porque la marea estaba muy muy baja.

Allá en lo hondo había pescadores que iban andando y colocando unas redes.

Yo me acosté en la erenaa disfrutar de aquel paraiso, sol, clama, un agua completamente azul, aire puro, mil pájaros cantando.

Luego Chalo salió todo emocionado y me pasó la camara subacuática, y yo venga a andar, y así, sin darme cuenta de cómo, comencé a sumergirme en mi primer arrecife de coral, precioso!!!, cientos de peces de colores a mi alrededor, curioseando, huyendo, danzando por allí, y debajo estos seres, los corales, con sus colores y formas. Es como sumergirte en una pecera enorme, estuve disfrutando de todo aquello el máximo tiempo que la temperatura del cuerpo me permitió, cuando comencé a temblar tuve que salir, pero con una sonrisa como un mundo.

Entró otra vez Chalo y yo me quedé exausto en la arena, a ver el infinito y disfrutar de aquel paraiso, haciendome la promesa de volver con más tiempo.

A las 3 horas y media de nuestra llegada, salía el barco, así que aún mojados recorrimos la playa casi desierta hasta el portiño y, otra vez embarcaciones, y otra vez Inhaca Lines, pero la sonrisa no me la quitaba nadie.


viernes, 18 de septiembre de 2009

Bilene e as chapas

Tras a intensa experiencia en Tofo, tocou novamente chapa, por case un día, dende Inhambane o cruzamento de estrada pasado Xai-Xai, nun pobo chamado Nacia, o camiño non foi tan malo como a ida, tamén porque o bus era mellor, e os nosos asentos estaben ben situados (xa non somos principiantes nesto do transporte público).
O momento subrealista foi cando os do "radar" pararon o bus, e o conductor empezou a descojonarse:" Me cazaron, pero se ata me avisaron antes, se me pasou" lle decía ós policías mentres lle extendían o regalito. O poli botou un vistazo o bus e dixo:"hoxe non imos falar do sobrenumero de persoas, só da velocidade"
Pareceme incrible como levan as cousas aquí, realmente é outro ritmo e outra forma de velo todo, a xente se busca a vida como pode, moita necesidade e pouca imaxinación, pero o intentan, e o sorriso e case permanente.
Despois do cruzamento tivemos que camiñar un pouco ata onde se apañaba a chapa, eu estaba farto, e non quería saber máis de chapas, prezos e demáis, e pasei dunha que me parecía cara, o Chalo razoaba: e que facemos quedar aquí, estase facendo de noite"
Bueno, apañamos unha chapa na que non cabía nin un imperdible, eu ía sentado de costas sobre un ferro que se quentaba co motor, con dous tipos todos cegos enfrente, que se descojonaban e bromeaban co branco,en fin. Cando o meu rabo ( cu) estaba entre acostumarse e ficar durmido a chapa parou, un coche tivera un accidente, non fora unha cousa pequena, era un todoterreo e estaba esmagado contra unha arbore, dera sabe deus cantas voltas de campá, e case non se veía se non fora pola poeira que levantara.
Cando avancei cara o coche, todo o mundo tentaba darlle a volta, Chalo todo metido no papel empurraba, eu cheguei só para dar un pequeno tirón dunha corda, e o coche esmagado voltou a súa posición natural, o Chalo pensaba que había alguén dentro, pero que va, xa ía camiño do hospital, aquelo era un acto de solidaridade coa grúa, ou quen viñera a remolcar o carro.
Logo do acontecido chegamos a Bilene, unha zona turística, nun lago con conexión temporal o mar, e unha barreira de dunas enfronte, moi chulo.
Non buscamos demasiado, chegamos o primeiro sitio, hai cuartos, non, pero temos sitio para acampar, e así acabei durmindo nun chan tan duro que parecía pedra, ainda que fose area.

O día seguinte acordei coa luz e os dous millóns de Boers que andaban a facer ruido por alí, putos.
Baixamos o lago, e mentras eu tomaba o sol e medio estiraba as costas, o Chalo se puso a mergullar para ver que había por alí, non eran nin as 7:30, que valor. Fumos a matabichar o restaurant, fora o sol, e decidimos alugar un pequeno bote para ir o outro lado la lagoa, onde as dunas.
Chamanlle as praias das tartarugas, na area non vimos rastro, pero no mar, ese Índico que batía forte, pareceume ver unha mentras controlaba o Chalo que escaneaba unhas rochas entre a escuma das ondas.











Logo decidimos ir a parte interna, a lagoa. O fondo era de pedras e polo medio tiña un montón de peixes de cores, era como unha pecera moi grande, con cores, eu flipando, coa cámara subacuática do Chalo, zas zas. Non aguantei moito, o frio, o cansancio, facía que as apneas non foran moi prolongadas, pero flipei moito, e a media tarde, co sol xa baixando moi rápido, voltamos o camping.
O día seguinte tocou novamente sair, esperar no pobo, mentres que todo o mundo ollaba a eses dous brancos malucos, con mochilas e pintas. Góstame moito sentar en cualquer parte e ollar a xente pasar, meninos a comprar pan, as mulleres que venden na rúa encendendo os seus fogóns de leña para preparar un cha (té) ou frango (polo) ou sabe deus que. Todo o mundo está facendo algo, aquí a vida non é fácil, para algúns, porque o grupo dos ricos, que os hai, e xa non son os colonos portugueses, cada vez son máis ricos, mentres o pobo, cobra o mínimo por traballos de sete días, ou gaña dous ou tres meticais (10 centimos de €) por cada venta que fan de cualquer cousa que podas imaxinar.
Finalmente apañamos unha chapa, que ía ata arriba, estiven a bromear cunhas señoras alí dentro que se partían conmigo. Despois de unha hora de dar voltas polo pobo buscando a última sardiña que meter na lata saimos a estrada. A metade de camiño control policial, e resulta que o conductor non levaba o carnet,ai madre, o policía, reflexibo dixo, a xente de dentro non ten a culpa, así que continue e a volta falamos!Olé, non me imaxino a un picoleto sendo tan práctico alá na desenvolvida España.
Continuamos ata o cruzamento e alí foi un visto e non visto, baixar dunha e subir a outra, aínda que eu non tiña presa e regateei co conductor, vendo todas as demáis chapas e dicindo, se non fas prezo voume noutra amigo, que esta está ata arriba.
A imaxe non minte, mochilas nas pernas, o chalo cun neno encima, que non falaba portugues e flipaba con nós e eu partíndome o cu (que bastante partido me quedou de tanta chapa).

O chegar a Maputo buscamos un hotel barato, que parecía a casa dos monsters, ou unha obra social de Cajamadri, porque tela, era o Andalucía, e para ser unha escola de hostelería, non tiña nn auga quente nos cuartos, e non sabían, ou máis ben querían dicir, se era temporal ou para sempre.


Saímos a grande cidade e nos regalamos unha comida de aupa, peixe, almexas e lasaña, era a primeira comida quente o mediodía que facíamos en moitos días, que gozada.


NUNCA PARA ATRÁS SEMPRE PARA ADIANTE,
PA´TRAS NIN PA COLLER IMPULSO...

Tras la intensa experiencia en Tofo, tocó nuevamente chapa, por casi un día, desde Inhambane Al cruce de carretera pasado Xai-Xai, en un pueblo llamado Nacia, el camino no fue tan malo como la ida, también porque el bus era mejor, y nuestros asientos estaban bien ubicados (ya no somos novatos en esto del transporte público).

El momento subrealista fue cuando los del "radar" pararon el bus, y el conductor empezó la descojonarse:" Me cazaron, pero si hasta me avisaron antes, se me pasó" le decía a los policías mientras le extendían el regalito. El poli echó un vistazo al bus y dijo:"hoy no vamos a hablar del sobrenumero de personas, sólo de la velocidad"
Me parece increíble como llevan las cosas aquí, realmente es otro ritmo y otra forma de verlo todo, la gente se busca la vida como puede, mucha necesidad y poca imaginación, pero lo intentan, y la sonrisa es casi permanente.

Después del cruce tuvimos que caminar un poco hasta donde se cogía la chapa, yo estaba harto, y no quería saber más de chapas, precios y demáis, y pasé de una que me parecía cara, el Chalo razonaba: y que hacemos quedar aquí, se está haciendo de noche"
Bueno, cogimos una chapa en la que no cabía ni un imperdible, yo iba sentado de espaldas sobre un hierro que se calentaba con el motor, con dos tipos todos ciegos enfrente, que se descojonaban y bromeaban con el blanco,en fin. Cuando mi rabo ( culo) estaba entre acostumbrarse y quedar dormido la chapa paró, un coche había tenido un accidente, no había sido una cosa pequeña, era un todoterreno y estaba aplastado contra un árbol, había dado sabe dios cuantas vueltas de campana, y casi no se veía si no fuera por la polvareda que había levantado.

Cuando avancé hacia el coche, todo el mundo intentaba darle la vuelta, Chalo todo metido en el papel empujaba, yo llegué sólo para dar un pequeño tirón de una cuerda, y el coche aplastado volvió a su posición natural, el Chalo pensaba que había alguien dentro, pero que va, ya iba camino del hospital, aquelo era un acto de solidaridad con la grúa, o quién viniera a remolcar el carro.

Y así llegamos la Bilene, una zona turística, en un lago con conexión temporal al mar, y una barrera de dunas enfrente, muy chulo.
No buscamos demasiado, llegamos al primer sitio, hay cuartos, no, pero tenemos sitio para acampar, y así acabé durmiendo en un suelo tan duro que parecía piedra, aunque fuera arena.

El día siguiente me desperté con la luz y los dos millones de Boers que andaban a hacer ruido por allí, putos.
Bajamos al lago, y mientras yo tomaba el sol y medio estiraba las costas, el Chalo se puso a sumergir para ver que había por allí, no eran ni las 7:30, que valor. Fumos a matabichar el restaurant, había sido el sol, y decidimos alquilar un pequeño bote para ir lo otro lado lana laguna, donde las dunas.
Le llaman la playa de las tortugas, en la arena no vimos rastro, pero en el mar, ese Índico que batía fuerte, me pareció ver una mientras controlaba al Chalo que escaneaba unas rocas entre la espuma de las olas.
Luego decidimos ir a la parte interna, la laguna. El fondo era de piedras y por medio tenía un montón de peces de colores, era como una pecera muy grande, con colores, yo flipando, con la cámara subacuática del Chalo, zas zas. No aguanté mucho, el frio, el cansancio, hacía que las apneas no fueran muy prolongadas, pero flipé mucho, y a media tarde, con el sol ya bajando muy rápido, voltamos el camping.
Al día siguiente tocó nuevamente salir, esperar en el pueblo, mientras que todo el mundo miraba a esos dos blancos malucos, con mochilas y pintas. Me gusta mucho sentarme en cualquer parte y mirar la gente pasar, meninos a comprar pan, las mujeres que venden en la calle encendendo sus fogones de leña para preparar un cha (té) o frango (pollo) o sabe dios que. Todo el mundo está haciendo algo, aquí la vida no es fácil, para algunos, porque el grupo de los ricos, que los hay, y ya no son los colonos portugueses, cada vez son más ricos, mientras el pueblo, cobra el mínimo por trabajos de siete días, o gana dos o tres meticais (10 centimos de €) por cada venta que hacen de cualquer cosa que puedas imaginar.
Finalmente cogimos una chapa, que iba hasta arriba, estuve bromeando con unas señoras allí dentro que se partían conmigo. Después de una hora de dar vueltas por el pueblo buscando la última sardina que meter en la lata salimos a la carretera. A mitad de camino control policial, y resulta que el conductor no llevaba el carnet,ay madre, el policía, reflexibo dijo, la gente de dentro no tiene la culpa, así que continue y a la vuelta hablamos!Olé, no me imagino a un picoleto siendo tan práctico allá en la desarrollada España.

Continuamos hasta el cruce y allí fue un visto y no visto, bajar de una y subir a otra, aunque yo no tenía presa y regateé con el conductor, viendo todas las demáis chapas y diciendo, si no haces precio me voy en otra amigo, que esta está hasta arriba.
La imagen no miente, mochilas en las piernas, el chalo con un niño encima, que no hablaba portugués y flipaba con nosotros y yo partiendome el culo (que bastante partido me quedó de tanta chapa).

Al llegar a Maputo buscamos un hotel barato, que parecía la casa de los monsters, o una obra social de Cajamadri, era el Andalucía, y para ser una escuela de hostelería, no tenía ni agua caliente en los cuartos, y no sabían, o más bien querían decir, si era temporal o para siempre jamás.
Salimos a la grande ciudad y nos regalamos una comida de aupa, pescado, almejas y lasaña, era la primera comida caliente al mediodía que hacíamos en muchos días, que gozada.

miércoles, 9 de septiembre de 2009

Un Regalo

DESIDERATA

Camina plácido entre el ruido y la prisa y recuerda
qué paz se puede encontrar en el silencio.
En cuanto sea posible y sin rendirte,
mantén buenas relaciones con todas las personas.
Enuncia tu verdad de una manera serena y clara
y escucha a los demás, incluso al torpe e ignorante, también ellos tienen su propia historia.
Esquiva a las personas ruidosas y agresivas,
ya que son un fastidio para el espíritu.
Si te comparas con los demás, te volverás
vano y amargado,
pues siempre habrá personas
más grandes y más pequeñas que tú.

Disfruta de tus éxitos lo mismo que de tus planes.
Mantén el interés en tu propia carrera
por humilde que sea,
ella es un verdadero tesoro
en el fortuito cambiar de los tiempos.
Sé cauto en tus negocios
pues el mundo está lleno de engaños,
mas no dejes que esto te vuelva ciego
para la virtud que existe.
Hay muchas personas que se esfuerzan
por alcanzar nobles ideales.
La vida está llena de heroísmo.
Sé sincero contigo mismo,
en especial no finjas el afecto.
Y no seas cínico en el amor,
pues en medio de todas las arideces y desengaños,
es perenne como la hierba.

Acata dócilmente el consejo de los años
abandonando con donaire las cosas de la juventud.
Cultiva la firmeza del espíritu,
para que te proteja en las adversidades repentinas.
Muchos temores nacen de la fatiga y la soledad. Sobre una sana disciplina, sé benigno contigo mismo. Tú eres una criatura del universo.
No menos que las plantas y las estrellas,
tienes derecho a existir.
Y sea que te resulte claro o no,
indudablemente el universo marcha como debiera.

Por eso debes estar en paz con Dios
cualquiera que sea tu idea de El.
Y sean cualesquiera tus trabajos y aspiraciones, conserva la paz con tu alma
en la bulliciosa confusión de la vida.
Aún con toda su falsía, sus dolores y sueños fallidos, el mundo es todavía hermoso.
Sé cauto, ¡esfuérzate por ser feliz!

Autor Anónimo

lunes, 7 de septiembre de 2009

Tofo, un paraiso

Despois da aventura do Kruger, Limpopo, e un sábado noite subrealista, con bronca entre borrechos e as dependentas do sitio onde ceabamos algo, na que Chalo se meteu e case leva, mentres eu ria dende a mesa e observaba todo(el como bo Don Quijote,eu como mal Sancho Panza).E para rematala noite un concerto de Hip hop no Africaaa baaaaar, moi divertido, e subrealista, cunhas letras moi o día de todo o que pasa na vida da xente aquí.

Pois despois de todo iso decidimos apañar unha chapa e tirar para o norte, Inhambane. Quen podía pensar que unha viaxe dunhas 6 horas podía levar un día enteiro, o primeiro sair, ainda que o cobrador nos prometía que en pouco tempo saiamos, ata que aquel minibus destartalado non estivo cheo a reventar non saiu, e logo para na gasoliñeira, ata que xuntan a pasta dos billetes non poñen combustible, e a policía, en fin tardamos unha eternidade só sair de Maputo:Logo o camiño mortal, dores varias de corpo e cabeza e moito tracataa, mil paradas, o tipo inda foi recollendo a xente polo camiño, no último tramo ía un montón depé diante o lado da porta, realmente coller unha chapa neste pais é toda unha experiencia.

Chegamos de noite a Inhambane así que só nos quedou buscar un sitio onde durmir e descansar un pouco. O alvergue o que queríamos ir estaba tomado por unha orda de Boer (ai que mania lles estou collendo) que nos miraron como intrusos o vernos chegar coas mochilas, e farfullaron al go en ingles que non quisen entender. Así que acabamos na escola de hosteleria, o lado da estación de trens, un sitio tranquilo e limpo.

O día seguinte tras matabichar nunha cafetería moi chula con xardín e un mozo a tocar guitarra e unha moza a cantar, pasear un pouco pola cidade, cos mochilóns claro. Apañamos a chapa para Tofo.Só foi unha hora e a paixase magnífica, con moitas palmeiras, un humedal, e a terra moi areosa.
Chegamos a praia, unha increible barreira de kilometros e kilometros con dunas e vexetación.
O primeiro Loche non nos convenceu e decidimos irnos o máis alonxado,O Bambozii, o chegar alí nos dixeron que cabanas para dous non quedaban e que só tiñan sitio na cabana compartida, unha gran cabana redonda con sitio para 14 persoas.
Deixamos todo e fumos para a praia. O Chalo estaba eufórico, pensando en mil actividades, en mil posibilidades. Eu teño un ritmo máis lento e só de ouvilo me cansaba máis e máis.

Falamos cunha oficina de mergullo de alí mesmo e quedamos para ir facer snorkel con eles o día seguinte, o meu compi quería facer doblete e logo ir bucear con botella, pero eu non tiña forzas nin para levantarme da area, así que como di aquel:Tumbado na praia boca arribaaaa!!!!

Un desaguisado estomacal me tivo case a noite en vela, así que o día seguinte estaba feito polvo, aínda así as gañas do Chalo animabanme.

Cando estabamos montados no barco, unha semirrixida duns 12 metros, e chupando un vento da leche, eu só podía collerme a corda e desexar que aquel vento, aquel frío e aquel malestar pasaran pronto.
Fumos recorrendo a costa, íamos buscando e buscando pero nada, e por fin tras case unha hora de periplo, alí estaba.
Nos tiramos a auga a todo trapo, menuda experiencia, comezamos a aletear e desfrutar daquela mole de bicho, un tiburón balea, que dicir, incrible...
Aleteamos como media hora, o resto da xente foi desistindo, pero Chalo, e eu un pouco máis atrás non deixabamos de perseguir o bicho, que nin se inmutaba coa nosa presencia, a sensación de estar no seu medio, o seu ritmo e poder disfrutalo foi incrible. O cansancio, o mal corpo, todo pasouse, e ainda que pensaba que ía acabar afurricando, aguantei o tirón e desfrutei daquel maravilloso espectáculo.


O resto do día foi sorriso e "Tio un tiburón ballenaaaa", moi bom.
A sesta na praia foi épica, adiqueime a contemplación e recuperar un poco de enerxía, sen tirar da cara o sorriso.
GRACIAS CHALO, POR ESTE E MIL MOMENTOS INCRIBLES NA NOSA ÁFRICA INDOMITA, SIGUE SORRINDO
Después de la aventura del Kruger, Limpopo, y un sábado noche subrealista, con bronca entre borrechos y las dependientas del sitio donde cenábamos algo, en la que Chalo se metió y casi lleva, mientras yo reía desde la mesa y observaba todo.(él como buen Don Quijote,yo como mal Sancho Panza)Y para rematar la noche un concierto de Hip hop en el Africaaa baaaaar, muy divertido, y subrealista, con unas letras muy al día de todo lo que pasa en la vida de la gente aquí.

Pues después de todo eso decidimos coger una chapa y tirar para el norte, Inhambane. Quien podía pensar que un viaje de unas 6 horas podía llevar un día entero, el primero sair, ainda que el cobrador nos prometía que en poco tiempo salgamos, hasta que aquel minibus destartalado no estuvo lleno a reventar no salió, y luego para en la gasolineira, hasta que juntan la pasta de los billetes no ponen combustible, y la policía, en fin tardamos una eternidad sólo salir de Maputo:Luego el camino mortal, dolores varios de cuerpo y cabeza y mucho tracataa, mil paradas, el tipo todavía fue recogiendo a gente por el camino, en el último tramo iba un montón depié delante al lado de la puerta, realmente coger una chapa en este país es toda una experiencia.

Llegamos de noche a Inhambane así que sólo nos quedó buscar un sitio donde dormir y descansar un poco. El alvergue al que queríamos ir estaba tomado por una orda de Boer (ay que mania les estoy cogiendo) que nos miraron como intrusos al vernos llegar con las mochilas, y farfullaron algo en inglés que no quise entender. Así que acabamos en la escuela de hosteleria, al lado de la estación de trenes, un sitio tranquilo y limpio.

Al día siguiente tras matabichar en una cafetería muy chula con jardín y un joven a tocar guitarra y unachica a cantar, pasear un poco por la ciudad, con los mochilones claro. Cogimos la chapa para Tofo.Sólo fue una hora y el paisaje magnífica, con muchas palmeras, un humedal, y la tierra muy areosa y blanca.
Llegamos a la playa, una increible barrera de kilometros y kilometros con dunas y vegetación.
El primero Loche no nos convenció y decidimos irnosal más alejado,el Bambozii, al llegar allí nos dijeron que cabañas para dos no quedaban y que sólo tenían sitio en la cabaña compartida, una gran cabaña redonda con sitio para 14 personas.
Dejamos todo y fuimos para la playa. El Chalo estaba eufórico, pensando en mil actividades, en mil posibilidades. Yo tengo un ritmo más lento y sólo de oírlo me cansaba más y más.

Hablamos con una oficina de buceo de allí mismo y quedamos para ir a hacer snorkel con ellos al día siguiente, mi compi quería hacer doblete y luego ir a bucear con botella, pero yo no tenía fuerzas ni para levantarme de la arena, así que cómo dice aquel:Tumbado en la playa boca arribaaaa!!!!

Un desaguisado estomacal me tuvo casi la noche en vela, así que al día siguiente estaba hecho polvo, aun así las ganas del Chalo me animaban.

Cuando estábamos montados en el barco, una semirrigida de unos 12 metros, y chupando un viento de la leche, yo sólo podía cogerme a la cuerda y desear que aquel viento, aquel frío y aquel malestar pasaran pronto.
Fuimos recorriendo la costa, ibamos buscando y buscando pero nada, y por fin tras casi una hora de periplo, allí estaba.

Nos tiramos al agua a todo trapo, menuda experiencia, comenzamos a aletear y disfrutar de aquella mole de bicho, un tiburón ballena, que decir, increíble...

Aleteamos cómo media hora, el resto de la gente fue desistiendo, pero Chalo, y yo un poco más atrás no dejábamos de perseguir al bicho, que ni se inmutaba con la nuestra presencia, la sensación de estar en su medio, su ritmo y poder disfrutarlo fue increíble. El cansancio, el mal cuerpo, todo se pasó, y aunque pensaba que iba a acabar echando los higados, aguanté el tirón y disfruté de aquel maravilloso espectáculo.

El resto del día fue sonrisa y "Tio un tiburón ballenaaaa", muito bom.
La siesta en la playa fue épica, me dediqué a la contemplación y recuperar un poco de energía, sin tirar de la cara la sonrisa.