Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

domingo, 26 de julio de 2009

Kruger Park

Saímos ó frío amencer, cargados coas mochilas, o carro estaba cheo de escarcha, ai que ver, vir a África a pasar frío, pero a vida é así, unha sorpresa continua.
Saímos cara a fronteira, que estaba mesmo no pobo, non se veía a ninguén pola rúa. Chegamos cedo e esperamos. En un abrir e fechar de ollos estabamos na África do sul, a paisaxe magnífica, unha chea de montañas, redondiñas e peladas.

Dirixímonos a Nelspruit, resultou ser unha pequena cidade de premontaña, con amplas avenidas e casas baixas moi chulas, un montón de boers de dous por dous en pantalón corto, estes tipos son doutra casta.
Fumos a unha oficiña de turismo, a muller moi amable, estivo a explicarnos cousas do Kruger, cando nos preguntou se tiñamos reserva, e nós tan naturais lle dixemos que non, puxo cara de circunstancias. "Vai a ser difícil ficar no parque a durmir, porque son as vacacións escolares aquí e as familias estan no parque". Bueno algo se fará. Venden tendas de campaña por aquí.
Si, na tenda tal, ai o final da rúa.
Fumos alá, a tenda de Chalo ficou no limbo dos aeroportos, así que compramos unha porque seguro que a usaremos nalgún momento. Pasamos polo super para mercar comida de campaña, arroz, pan, platanos, auga e esas cousas que poden estar nun coche por días sen apodrecer.

Saimos a fume de carozo cara non sabíamos ben onde, vendo o minimapa que aparecía no lado de Mozambique, e coa ilusión cara o frente.
Creo que por aquí non é. Así que dimos volta e cambiamos de estrada.
Así tras unha hora e media de carreteira chegamos a porta do Kruger, na ponte de acceso, xa que teñen un río como límite, había coches parados, o río tiña cocodrilos, garzas e outros animais, esto promete.
O paisanos que nos atendeu preguntou cuantos días iamos estar. Tres. E as reservas?...Non temos diso (tipicamente español, para que planear podendo ir a aventura). Pois está todo cheo, así que só vos podo vender entrada para un día. Bueno entramos e vamos vendo nos sitios se nos podemos quedar. O tipo veunos como se fosemos verdes e con antenas.

E por fin entramos, fumos vendo a revista plano do parque que compramos, jolín que de camiños, que de paixases e que de bichos. Decidimos entrar nunha pista de terra que ía bordeando un río e logo subía cara o norte. Estabamos espectantes, apareceron os primeiros animais, cebras e un rinoceronte no medio das arbores baixas que non se veia moi ben.
O Chalo ía baixando por todos os camiños laterais que ían o río, que naquela altura estaba seco.
"Por aquí puede haber de todo, seguro que hay zonas con pozas de agua y bichos.
Eu non tiña moita fe, pero na última baixada vimos un montón de Impalas pastando na verde herba e tres elefantes procurando auga.
Ficamos alí por un tempo, a defrutar dos elefantes, da paixase da calma. Había un elefantiño moi novo que brincaba e facía ruidos coa trompa, para espantar a un paxaro (roller) que lle estaba a tocar as narices, logo tomouna con dous impalas.
O elefantes moi amodo decidiron sair da escea e irse para o bosque.
Decidimos sair, o voltar o camiño flipamos, unha manada duns 15 elefantes cruzaban tan tranquilos o camiño cara o río.
A pista curvaba a esquerda para decer o río e cruzalo por unha ponte, xusto nese punto decidiron concentrarse os elefantes, así que ai mesmo paramos o carro e veña a tirar fotos.
O lado dereito tiñamos un pequeno monticulo, do tamaño do carro, e algunhas arbores baixas.
Estabamos flipando, "Tio esto es como estar en un documental" unha manada de elefantes salvaxes a 15 ou 20 metros, e nos ai, a ver para eles, a facerlle fotos a desfrutalos.

Tiñamos un coche cunha familia de xente negra (dos poucos que vin por aquí) detras de nos, cando empezaron a facernos ruidos e chamarnos para que fosemos para atrás.Que pasa? o Chalo deixou a camara e arrancou metendo marcha atrás e acelerando case instintivamente, deunos o tempo xusto para parar o coche e ver como tres elefantes como un mundo de grandes saían da maleza xusto polo sitio onde nos tiñamos o Picanto (gran coche de espiritu, pero unha caixa de cerillas) jodo, se non nos movemos nos pasan por encima e fan un acordeón do coche.

Xa eran como as 13:30 cando continuamos polo camiño, iamos moi despacio, parando en cada sombra, aguias nas arbores, facoqueros, paxaros e demais, vendo moitos herviboros, aquí a cada paso no camiño aparecía algo novo, unha cebra, ungulados de diversa clase, que paraban o noso paso e seguían a rumiar.
















Pasamos a tardiña a disfrutar daquel sitio, camiño do norte, dun centro onde nos dixeron que podíamos preguntar se había sitio onde durmir.
Eu botaba contas de onde durmiríamos, o combustible, as entradas para mañá, demasiadas contas...O Chalo bromeaba dicindo que podíamos acampar por alí, eu me puña todo serio, se nos collen os guardas nos botan de por vida seguro, e se nos collen os león, ben nese caso non nos temos que preocupar de que nos boten de ningún outro sitio.
Cóstame un pouco relaxarme, e temo que é polo ritmo de traballo levado ata o momento. Iso e o cansancio acumulado, que se fai evidente no resfriado que non curo e nas dores xa permanentes de cadeira e seonllo dereito, todo isto ponme dun humor de cans, gruñendo por case todo e vendo o vaso medio vacio, pero casi nin me din conta, só máis adiante deste viaxe.

Chegamos a Skukuza, que era unha pequena Vila para guiris, con cabanas, zona de acampada, restaurante e oficina, alí nos atendeu unha rapaza sorrinte.
"Queriamos durmir en Olifants." que esta o norte e cara adentro do parque.
-Non hai sitio disponible.
"E para mañá"
-Tampouco.
"Aaaah! e nalgún outro por esta zona?" A muller tecleaba sorrinte.
-No hay nada.
"Bueno, en cualquier sitio del todo el parque para mañana"
-No. Está todo completo.
Pero que xente, non podía empezar por aí e evitabamos a conversa? así que fixemos combustible,si, si hai gasoliñeiras no medio do parque, e saimos pola porta co tempo xustini, a idea simple pero non por iso fácil, tirar millas por as estradas que indicaba o minimapa e durmir perto da seguinte porta o norte, para entrar alí o día seguinte de mañá.
Andivemos e andivemos, estrada de sañida o parque, con carteis para sitios que ningún estaba no minimapa, que raro non, así que hispánicos como somos, que íamos facer? pois tirar pa´lante, sacar o GPS e dicir, se hai que ir para o norte debe ser por alí.
Así acabamos nun barrio onde o asfalto se comvertia en terra e logo remataba en casas, ai ai, asi que media volta e no cruce tira recto que debe ser por alí.
Cando nos dimos conta iamos por unha pista de terra, no medio da nada, cara sabe deus onde.
O Chalo veía o GPS e dicía imos o Leste, logo o Sur, nunca norte, eu pensaba, bueno nesa curva enfilaremos o norte, e así pasaron case dúas horas de estrada de polvo, escuridade e sensación de que carallo facemos aquí.
Estaba morto, pero non quería botarme a durmir, ainda que o corpo o pedía, deixandolle o tomate o colega, así que falamos, escoitamos a radio e nunha gasoliñeira paramos por fin a preguntar, cousa que podería ser interesante ter feito o sair do parque.

"Esta estrada vai a tal?"
A cara da muller, unha sudafricana moi grande e moi negra era un poema.
-A ondeee?
Bueno, tentemos a outra vía.
"A onde vai esta estrada?"
Xenial, a muller di dous nomes que non veñen no minimapa, e nos recomenda ir para atrás. O carallo co que costou chegar aquí. Como a cousa se lía por momentos, e o seu ingles non é moi bo, o noso tampouco, pasanos a un compi, que nos explica que aí diante esta unha porta do parque e que está o asfalto.Entón fixemos o que eu tiña claro que había que facer, sempre para diante.

Ainda deu tempo para unhas últimas risas nun cruce da estrada de terra, cando paramos alado dun coche onde estaba un home que abaneaba literalmete, e lle pregunto se a estrada vai para o parque e o non entender o que di lle digo. Do you speak inglish? O Chalo comeza a descojonarse e dicir, pero se era ingles o que falaba, eu que sei, non lle entendí n nin papa.

O sair a estrada os ollos se nos puxeron os dous como pratos, estabamos na porta do parque, si, pero na mesma onde sairamos duas horas atrás. Fixeramos unha volta en redondo non sei ainda agora por onde. Así que prácticos decidimos avanzar pola estrada principal e parar no primeiro sitio onde se puidera durmir.
Así acabamos no Bed&Breakfast dun gordo boer que se afogaba o falar e parecía estar a punto de infarto.
Vaia aventura, ducha, comer algunha jaldrumada, ver algún bicho, recargar as baterías da camara e para cama, que mañá as 6:00 hay que estar na porta do parque para dalo todo.

segue aquí



ADICADO A DAVID, FUTURO FOTÓGRAFO, AMIGO E SEGUIDOR INCONDICIONAL DO BLOG

Salimos al frío amanecer, cargados con las mochilas, el carro estaba lleno de escarcha, hay que ver, venir a África a pasar frío, pero la vida es así, una sorpresa continua.
Nos dirigimos a la frontera, que estaba dentro del pueblo, no se veía a nadie por la calle. Llegamos temprano y esperamos. En un abrir y cerrar de ojos estábamos en la África del sur, el paisaje magnífico, un montón de montañas, redonditas y peladas.



Nos dirigimos a Nelspruit, resultó ser una pequeña ciudad de premontaña, con amplias avenidas y casas bajas muy chulas, un montón de boers de dos por dos en pantalón corto, estos tipos son de otra casta.

Fuimos a la oficina de turismo, la mujer muy amable, estuvo explicándonos cosas del Kruger, cuando nos preguntó si teníamos reserva, y nosotros tan naturales le dijimos que no, puso cara de circunstancias. "Va a ser difícil quedar en el parque a dormir, porque son las vacaciones escolares aquí y las familias estan en el parque". Bueno algo se hará. Venden tiendas de campaña por aquí.
Sí, en la tienda tal, ay al final de la calle.

Para allá, la tienda de Chalo quedó en el limbo de los aeropuertos, así que compramos una porque seguro que la usaremos en algún momento. Pasamos por el super para comprar comida de campaña: arroz, pan, platanos, agua, café leche en polvo y esas cosas que pueden estar en un coche por días sin apodrecer.

Salimos a toda mecha hacia no sé bien donde, viendo el minimapa que aparecía en el lado del de Mozambique, y con la ilusión cara al frente.
Creo que por aquí no es. Así que dimos vuelta y cambiamos de carretera.
Así tras una hora y media de carretera llegamos a la puerta del Kruger, en el puente de acceso, ya que tienen un río como límite, había coches parados, el río tenía cocodrilos, garzas y otros animales, esto promete.

El paisano que nos atendió preguntó cuantos días íbamos a estar. Tres. Y las reservas?...No tenemos de eso (típicamente español, para que planear pudiendo ir la aventura). Pues está todo lleno, así que sólo os puedo vender entrada para un día. Bueno entramos y vamos viendo en los sitios si nos podemos quedar. El tipo nos vió cómo si fuesemos verdes y con antenas.

Y por fin entramos, fuimos viendo la revista plano del parque que compramos, jolín que de caminos, que de paisajes y que de bichos. Decidimos entrar en una pista de tierra que iba bordeando un río y luego subía al norte. Estábamos espectantes, aparecieron los primeros animales, cebras y un rinoceronte en medio de los árboles bajos que no se veía muy bien.
El Chalo iba bajando por todos los caminos laterales que iban al río, que en aquella altura estaba seco.
"Por aquí puede haber de todo, seguro que hay zonas con charcos de agua y bichos".
Yo no tenía mucha fé, pero en la última bajada vimos un montón de Impalas pastando en la verde hierba y tres elefantes procurando agua.
Quedamos allí por un tiempo, a disfrutar de los elefantes, del paisaje, de la calma. Había un elefantito muy jovén que saltaba y hacía ruidos con la trompa, para espantar a un pájaro (roller) que le estaba tocando las narices, luego la tomó con dos impalas.
Los elefantes muy despacio decidieron salir de la escea e irse para el bosque.
Arrancamos, al volver al camino flipamos, una manada de unos 15 elefantes cruzaban tan tranquilos el camino cara el río.
La pista curvaba la izquierda para descender al río y cruzarlo por un puente, justo en ese punto decidieron concentrarse los elefantes, así que ahí mismo paramos el carro y venga a tirar fotos.
El lado derecho teníamos un pequeño montículo, del tamaño del carro, y algunos árboles bajos.
Estábamos flipando, "Tío esto es cómo estar en un documental" una manada de elefantes salvajes a 15 o 20 metros, y nosotros ahí, a ver para ellos, a hacerle fotos, a disfrutarlos.

Teníamos un coche con una familia de gente negra (de los pocos que vi por aquí) detrás de nosotros, cuando empezaron a hacernos ruidos y llamarnos para que fuesemos para atrás.Que pasa? el Chalo dejó la cámara y arrancó metiendo marcha atrás y acelerando casi instintivamente, nos dió el tiempo justo para parar el coche y ver cómo tres elefantes como un mundo de grandes salían de la maleza justo por el sitio donde teníamos el Picanto (gran coche de espíritu, pero una caja de cerillas) jodó, si no nos movemos nos pasan por encima y hacen un acordeón del coche.

Ya eran como las 13:30 cuando continuamos por el camino, íbamos muy despacio, parando en cada sombra, águilas en los arboles, facoqueros, pájaros y demás, viendo muchos herviboros, aquí a cada paso en el camino aparecía algo nuevo, una cebra, ungulados de diversa clase, que paraban a nuestro paso y seguían la rumiar.

Pasamos el atardecer a disfrutar de aquel sitio, camino del norte, de un centro donde nos dijeron que podíamos preguntar si había sitio donde dormir.
Yo echaba cuentas de donde ibamos a dormir, el combustible, las entradas para mañana, demasiadas cuentas...El Chalo bromeaba diciendo que podíamos acampar por allí, yo me ponía todo serio, si nos cogen los guardas nos echan de por vida seguro, y si nos cogen un león, bien en ese caso no nos tenemos que preocupar de que nos echen de ninguno otro sitio.
Me cuesta un poco relajarme, y temo que es por el ritmo de trabajo llevado hasta el momento. Eso y el cansancio acumulado, que se hace evidente en el resfriado que no curo y en los dolores ya permanentes de cadera yrodilla derecha, todo esto me pone de un humor de perros, gruñendo por casi todo y viendo el vaso medio vacio, pero casi ni me di cuenta, sólo más adelante de este viaje.

Llegamos la Skukuza, que era una pequeña Villa para guiris, con cabañas, zona de acampada, restaurante y oficina, allí nos atendió una chavala sonriente.
"Queríamos dormir en Olifants." que esta al norte y para adentro del parque.
-No hay sitio disponible.
"Y para mañana"
-Tampoco.
"Aaaah! y en alguno otro por esta zona?" La mujer tecleaba sonríente.
-no hay nada.
"Bueno, en cualquier sitio de todo el parque para mañana"
-noool. Está todo completo.
Pero que gente, no podía empezar por ahí y evitábamos la conversación? así que hicimos combustible,sí, sí hay gasolineras en medio del parque, y salimos por la puerta con el tiempo justini, la idea simple pero no por eso fácil, tirar millas por las carreteras que indicaba el minimapa y dormir cerca de la siguiente puerta el norte, para entrar allí al día siguiente de mañana.
Anduvemos y anduvimos, carretera de salida del parque, con carteles para sitios que ninguno estaba en el minimapa, que raro no, así que hispánicos como somos, que ibamos a hacer? pues tirar pa´lante, sacar el GPS y decir, siiii, hay que ir para el norte debe ser por allí.
Así acabamos en un barrio donde el asfalto se comvertia en tierra y luego acababa en casas, ay ay, así que media vuelta y en el cruce tira recto que debe ser por allí.
Cuando nos dimos cuenta íbamos por una pista de tierra, en medio de la nada, cara sabe dios dónde.
El Chalo veía el GPS y decía vamos el Este, luego el Sur, nunca norte, yo pensaba, bueno en esa curva enfilaremos el norte, y así pasaron casi dos horas de carretera de polvo, oscuridad y sensación de qué carajo hacemos aquí.
Estaba muerto, pero no quería echarme a dormir, aunque el cuerpo lo pedía, dejandole el tomate al colega, así que hablamos, escuchamos la radio y en una gasolinera paramos por fin a preguntar, cosa que podría ser interesante haber hecho al salir del parque.

"Esta carretera va a tal?"
La cara de la mujer, una sudafricana muy grande y muy negra, era un poema.
-Aa dondeee?
Bueno, intentemos la otra vía.
"A donde va esta carretera?"
Genial, la mujer dice dos nombres que no vienen en el minimapa, y nos recomienda ir para atrás. EL carallo con lo que ha costao llegar aquí. Como la cosa se liaba por momentos, y su inglés no es muy bueno, el nuestro tampoco, nos pasa a un compi, que nos explica que ahí delante esta una puerta del parque y que está el asfalto.Entonces hicimos lo que yo tenía claro que había que hacer, siempre para delante.

Aún dió tiempo para unas últimas risas en un cruce de la carretera de tierra, cuando paramos alado de un coche donde estaba un hombre que abaneaba literalmete, y le pregunto si la carretera va para el parque y al no entender lo que dice le digo. Dol you speak inglish? El Chalo comienza a descojonarse y decir, pero si era ingles lo que hablaba, yo que sé, no le entendí ni papa.

Al salir a la carretera los ojos se nos pusieron a los dos cómo platos, estábamos en la puerta del parque, sí, pero en la misma donde habíamos salido dos horas atrás. Habíamos hecho una vuelta en redondo no sé aún ahora por dónde. Así que prácticos decidimos avanzar por la carretera principal y parar en el primero sitio donde se pudiera dormir.


Así acabamos en el Bed&Breakfast de un gordo boer que se ahogaba al hablar y parecía estar a punto de infarto.
Vaya aventura, ducha, comer alguna jaldrumada, ver algún bicho en las guías, recargar las baterías de la camara y para cama, que mañana las 6:00 hay que estar en la puerta del parque para darlo todo.

SIGUE AQUÏ





lunes, 20 de julio de 2009

De paseo pola sabana

Cando vin aparecer o Chalo coa súa mochila no aeroporto de Maputo souben que comezaban as miñas vacacións. Tras oito meses aquí e unha última semán coa visita da xefa de cooperación e a xefa e acuicultura de mozambique, para facer o seguemento da metade do proxecto, xa tiña gañas de botarme a camiñar.
Coma caido do ceo, o Chalo, concretou no último momento a súa visita, dúas semáns, así que case sen pensalo, coa cabeciña no choio planeamos mil cosas que facer.

Así que alugamos o carro máis pequeno e económico que había en Maputo, tras unha discusión polo precio e condicións, indispensable aquí, e saimos a fume de carozo cara Swacilandia. Un pequeno país que se independizou da Sudáfrica e o que lle tiña gañas, por exótico, mantén unha monarquía case tribal, co seu rei que se casa cada ano ou así.

Na fronteira, comprobeí que xa son casi mozambicano, e como tal tiña que pagar por sair, pero non por entrar no país, o revés que os turistas.

A paisaxe era bonita, con bosque baixo, agora é a epoca da seca e está todo pardo-amarelo. Pasamos pola porta do parque Natural de Mlawula e preguntamos. O ingles desta xente é bastante subrealista, pero non sei si porque eu non teño moita idea de ingles, ou porque teño o oido acostumado o portugués mozambicano, o tema e que lles entendo.
Xa era tarde, así que saimos voando o pobo mási próximo, Siteki, para mercar algúns víveres e poder adentrarnos no parque.

O frío da tarde comezaba a facer mella, misturado co casancio, faciame descordinar cualquer pensamento, e ficar casi parado. Por sorte, o Chalo tiraba de min " Vamos, que podemos entrar en el parque hoy y ver algo".
A xente de aquí parecen descendentes dos sudafricanos. Son negros, si, pero grandes e en moito caso obesos, coma os boers, jolín coa dieta. Moita carne, moito refresco, moita graxa e pouco deporte.
A compra en plan super, deixoume un sabor extrano na boca, recordabame moito a esas mañas de sábado, cando o meu pai me arrastraba o Carreful a facer a compra da semán, que parecía sempre para un mes. En Lichinga nunca o fago, ben os supers aqui son tendas, e están alado, asi que vas e compras tres cousas a precio case europeo.
O saír da cidade a fame pegaba duro, asi que paramos nunha charca con páxaros a comer uns pedazos de polo con patatas fritas que mercamos no super. Ñam, ñam.
Cando conseguimos entrar no parque faltaban como hora e media para anoitecer, eu non tiña moi claro como iamos facer, onde durmir, nin se nos daría tempo.

O meu compi de viaxe, relaxado, dicía: "bien, si no nos da tiempo dormimos con los sacos en cualquier parte"
Ostia tiu, que isto é África, como para espertar para botar un mexo e que che coma o cu un leopardo, ou unha iena desas.

Fumos vendo paxariños e demáis, eu non podía co corpo, así que botei a miña sesta de 10 min, mentras Chalo flipaba con un macaco, e me veía en plan, joeeer como podes durmir. Meu querido, sesta é sesta.
Chegamos a un cauce de río seco e decidimos meternos por unha pista que subía ata o mesmo río.
"Por aqui se puede caminar"
Eu non as tiña todas conmigo, pero ante o impresionante da paixase baixei.

Logo andivemos e andivemos por unha pista de terra e pedras, con galiñas de guinea e outros paxariños varios nos costados. Antes de que nos decataramos caeu a noite sobre nos, e fixemos un rato de viaxe nocturna, nunha desta Chalo, o rei do escaneo, parou o carro e dixo, ai hai algo.
Pois si pois si, uns Ñus a rumiar no medio do bosque baixo, je,je, vaia caretos se lles quedaron cos flases, non sabían se correr ou posar.

Cando vimos o cartel de acampamento alá fumos, estaba completamente vacio, revisamos as casas e demáis e nada. Así que fumos a preguntar o posto que ficaba a fronte na porta de saida.
"Podemos quedar a durmir" Claro, se pagades.
Así que pillamos unha tenda xa montada, co chan de madeira e camas e moveis, vamos casi casa, e ía incluida unha cociña e comedor común, que era unha casa aberta de teito de palla, con sofas, dende onde se escoitaba a natureza.
O sitio idílico, no borde do parque, as tendas estaba no alto dun cantil que remataban nun río.
Así que preparamos algo rapido de cea, en plan pasta de estudantes, e mentres o Chalo queimaba a súa necesidade de escanear todo aquel ser vivo que ande perto, eu sentaba diante da tenda e ollaba para o lume que encenderamos cuns troncos.
Ai carallo, que mal se está cando se está mal...

A noite máxica, escoitando o río e algún que outro animaliño que viña por alí a cheirar os extranos.
A mañá espertamos co canto dos páxaros, coas calmas matabichamos e fixemos un traking polo lugar. O bosque recordabame bastante o Courel, con caducifolios que xa estaban case sen follas e prantas baixas, claro que no medio da nada aparecía algún unulado africano a correr o vernos, que nos voltaba o sitio onde estabamos, iso e un grupo de babuinos que facían ruido o lonxe, que paseo máis relaxante. Para tranquilizar o persoal, neste parque non había grandes depredadores, como o león, nin animais que se lle tocas o ocico estas mal, como o rinoceronte ou o hipopótamo. So toda clase de herbiboros con cornos, ienas, chacais, leopardos, gatos salvaxes e algún que outro, que o Chalo ben me explicou, cazan o acecho, non van a ir seguíndote a ver se te poden comer.

Demos dúas voltas polo parque e baixamos ata outra ruta a ver que onda.
O chegar o merendeiro, con cabanas, onde comezaba a ruta, o compi foi ver que ta, eu sentei a facer un bocata e tomar o sol. O voltar decidimos irnos dalí, continuar viaxe. Vimos un grupo de babuinos e o achegarnos decatamonos, ostia, pinchamos unha roda, ale, saca de ferramenta e se as rodas do carro xa eran pequenas a rodiña tipo carretilla de reposto daba medo.

Así saimos dalí e comezou unha roadmove das boas. Iamos coa única información dun mapa de Mozambique, que nun lado e de forma anecdótica se podía ver Swacilandia, e no norte o Kruger Park e algunha carreteira principal, nada que ver coa que nos iamos, fumos decidindo por intuición, coas cordenadas do GPS e o mapa de Mozambique, onde viramos que no outro lado deste pequeno país había un parque nacional que podíamos visitar antes do noso salto a Sudáfrica e o Kruger. Foi unha tarde de carro, charlas e vistas a un pais extrano, eu o comparaba irremediablemente co Niassa, estas estradas alacatranadas, estas casas con teito, estes pobos con luz pública nas rúas. Aínda que se ollaba pobreza era a outro nivel. Corriamos cara o Oeste, a nosa meta,Bulembú, con ese nome.

Nunha destas o compi parou o carro e dixo, ai arranxan rodas, así que fixemos unha entrada en boxes espectacular, en 3 min tiñamos o paisano montándonos a roda, tras poñerlle unha especie de plastilina marrón por fora.
Ti crees que aguanta?
-Si hombre, en Santotome pinche tres veces y aguantaba.
En un tiempo record saímos dalí coa nosa rodiña como nova. A paisaxe cambiaba, subiamos cara unhas montañas e pronto entramos nunha escura prantación de eucalipto, si, ata aquí teñen esa praga.

O sair dalí xa anoitecía e o chegar a un pobo rodeado de montañas peladas nos decatamos que iso era Bulembú, daquela se me ocorreu ver ben o mapa e dicir: eeee, me parece que o paruqe queda no lado da Sudáfrica,je,je...
Así que paramos en Buelmbú, era tarde, e non tiñamos gañas de movernos moito máis, así que tiramos para un Loche que parecía estar na Suiza, jodo, aquí nos clavan.
Falamos cun tipo simpático na recepción e dixonos que tiña unha casa vacía que podiamos ir alá, e que non era moi cara.
-Temos cociña?
Si
-E auga quente?
Si.
Ok. Fumos a vela e era xenial, unha casa de montaña, enorme, con chimenea no salón e nun cuarto, cociña e vaño.
Así que a facer algo de cea e mandarlle un lume na chimenea do cuarto, para quentar, o frío si empezaba a ser de montaña.

Ceamos vendo para o lume, e antes de darme conta eu estaba completamente grogui, co son do lume de fondo e o compi dando voltas e vendo as guia de bichos varias. Estaba morto de cansancio e o día seguinte era o grande salto, a entrada no Kruger National Park!!!

PARA OS QUE SE DEIXEN LEVAR...

Cuando vi aparecer al Chalo con su mochila en el aeropuerto de Maputo supe que comenzaban mis vacaciones. Tras ocho meses aquí y una última semana con la visita de la jefa de cooperación y la jefa y acuicultura de mozambique, para hacer el seguemento de la mitad del proyecto, ya tenía ganas de echarme a andar.
Como caido del cielo, Chalo, concretó en el último momento su visita, dos semanas, así que casi sin parar a pensar planeamos mil cosas que hacer.

Así que alquilamos el carro más pequeño y económico que había en Maputo, tras una discusión por el precio y condiciones, indispensable aquí, y salimos a toda prisa cara Swacilandia. Un pequeño país que se independizó de la Sudáfrica y al que le tenía ganas, por exótico, mantiene una monarquía casi tribal, con su rey que se casa cada año o así.

En la frontera, comprobeí que ya soy casi mozambicano, y como tal tenía que pagar por salir, pero no por entrar en el país, al revés que los turistas.

El paisaje era bonita, con bosque bajo, ahora es la época de la sequía y está todo pardo-amarillo. Pasamos por la puerta del parque Natural de Mlawula y preguntamos. El inglés de esta gente es bastante subrealista, pero no sé sí porque yo no tengo mucha idea de inglés, o porque tengo el oído acostumbrado el portugués mozambicano, el tema y que les entiendo.
Ya era tarde, así que salimos volando al pueblo más próximo, Siteki, para comprar algunos víveres y poder adentrarnos en el parque.

El frío de la tarde comenzaba a hacer mella, mezclado con el casancio, me hacía descordinar cualquier pensamiento, y quedar casi parado. Por suerte, el Chalo tiraba de mí " Vamos, que podemos entrar en el parque hoy y ver algo".
La gente de aquí parecen descendientes de los sudafricanos. Son negros, sí, pero grandes y en mucho caso obesos, como los boers, jolín con la dieta. Mucha carne, mucho refresco, mucha grasa y poco deporte.
La compra en plan super, me dejó un sabor extrano en la boca, me recordaba mucho a esas mañas de sábado, cuando mi padre me arrastraba al Carreful a hacer la compra de la semana, que parecía siempre para un mes. En Lichinga nunca lo hago, bien los supers aquí son tiendas, y están alado, asi que vas y compras tres cosas a precio casi europeo.
Al salir de la ciudad el hambre pegaba duro, así que paramos en una charca con pájaros a comer unos pedazos de pollo con patatas fritas del super. Ñam, ñam.
Cuando conseguimos entrar en el parque faltaban como hora y media para anochecer, yo no tenía muy claro cómo íbamos a hacer, donde dormir, ni si nos daría tiempo.

Mi compi de viaje, relajado, decía: "bien, sí no nos da tiempo dormimos con los sacos en cualquier parte"
Ostia tiu, que esto es África, como para despertar para echar un meo y que te coma el culo un leopardo, o una yena de esas.

Fumos viendo pajaritos y demáis, yo no podía con el cuerpo, así que eché mi siesta de 10 minutos, mientras Chalo flipaba con un macaco, y me veía en plan, joeeer como puedes dormir. Mi querido, siesta es siesta.
Llegamos a un cauce de río seco y decidimos meternos por una pista que subía hasta el mismo río.
"Por aqui se puede caminar"
Yo no las tenía todas conmigo, pero ante lo impresionante de la paisaje bajé.

Luego conducimos por una pista de tierra y piedras, con gallinas de guinea y otros pajaritos varios en los costados. Antes de que nos enteraramos cayó la noche sobre nosotros, e hicimos un rato de viaje nocturno, en una de esta Chalo, el rey del escaneo, paró el carro y dijo, ay hay algo.
Pues sí pues sí, unos Ñus a rumiar en medio del bosque bajo, je,je, vaya caretos se les quedaron con los flases, no sabían si correr o posar.

Cuando vimos el cartel de aduar allá fumos, estaba completamente vacio, revisamos las casas y demáis y nada. Así que fumos a preguntar lo puesto que quedaba la frente en la puerta de saida.
"Podemos quedar a dormir" Claro, si pagáis.
Así que pillamos una tienda ya montada, con el suelo de madera y camas y muebles, vamos casi casa, e iba incluida una cocina y comedor común, que era una casa abierta de techo de paja, con sofas, desde donde se escuchaba la naturaleza.
El sitio idílico, en el borde del parque, las tiendas estaba en alto de un acantilado que acababa en un río.
Así que preparamos algo rápido de cena, en plan pasta de estudiantes, y mientras el Chalo quemaba su necesidad de escanear todo aquel ser vivo que ande cerca, yo me sentaba delante de la tienda y miraba para el fuego que encendimos con unos troncos.
Ai carallo, que mal se está cuando se está mal...

La noche mágica, escuchando el río y algún que otro animaliño que venía por allí a oler a los extranos.

A la mañana despertamos con el cuanto de los pájaros, con las calmas matabichamos y hicimos un traking por el lugar. El bosque me recordaba bastante el Courel, con caducifolios que ya estaban casi sin hojas y prantas bajas, claro que en medio de la nada aparecía algún ungulado africano a correr al vernos, que nos devolvía el sitio donde estábamos, eso y un grupo de babuinos que hacían ruido el lejos, que paseo más relajante. Para tranquilizar al personal, en este parque no había grandes depredadores, como el león, ni animales que si le tocas el ocico estas mal, como el rinoceronte o el hipopótamo. Sólo toda clase de herviboros con cuernos, yenas, chacales, leopardos, gatos salvajes y alguno que otro, que el Chalo bien me explicó, cazan el acecho, no van a ir siguiéndote a ver se te pueden comer.

Dimos dos vueltas por el parque y bajamos hasta otra ruta a ver que onda.
Al llegar a un merendeiro, con cabañas, donde comenzaba la ruta, el compi fue a ver que tal, yo me senté a hacer un bocata y tomar el sol. El voltar decidimos irnos de allí, continuar viaje. Vimos un grupo de babuinos y el acercarnosnos dimos cuenta, ostia, pinchamos una rueda, ale, saca de herramienta y si las ruedas del carro ya eran pequeñas la ruedita tipo carretilla de repuesto daba miedo.

Así salimos de allí y comenzó una roadmove de las buenas. Íbamos con la única información de un mapa de Mozambique, que en un lado y de forma anecdótica se podía ver Swacilandia, y en el norte el Kruger Park y alguna carretera principal, nada que ver con la que nosotros íbamos, fuimos decidiendo por intuición, con las cordenadas del GPS y el mapa de Mozambique, donde habíamos visto que en el otro lado de este pequeño país había un parque nacional que podíamos visitar antes de nuestro salto a Sudáfrica y el Kruger. Fue una tarde de carro, charlas y vistas a un país extrano, yo lo comparaba irremediablemente con el Niassa, estás carreteras alacatranadas, estas casas con techo, estos pueblos con luz pública en las calles. Aunque se miraba pobreza era la otro nivel. Corríamos cara al Oeste, nuestra meta,Bulembú, con ese nombre.

En una de estas el compi paró el carro y dijo, ay arreglan ruedas, así que hicimos una entrada en boxes espectacular, en 3 mín teníamos al paisano montándonos la rueda, tras ponerle una especie de plastilina marrón por había sido.

Tú crees que aguanta?
-Sí hombre, en Santotome pinche tres veces y aguantaba.
En uno tiempo record salimos dalí con nuestra rodiña como nueva. El paisaje cambiaba, subíamos cara unas montañas y pronto entramos en una oscura plantación de eucalipto, sí, hasta aquí tienen esa plaga.

Al salir de allí ya anochecía y el llegar a un pueblo rodeado de montañas peladas nos enteramos que eso era Bulembú, luego se me ocurrió ver bien el mapa y decir: eeee, me parece que el parque queda en el lado de la Sudáfrica,je,je...
Así que paramos en Buelmbú, era tarde, y no teníamos ganas de movernos mucho más, así que tiramos para un Loche que parecía estar en la Suiza, jodo, aquí nos clavan.
Hablamos con un tipo simpático en la recepción y nos dijo que tenía una casa vacía que podíamos ir allá, y que no era muy cara.
-Tenemos cocina?

-Y agua caliente?
Sí.
Ok. Fuimos a verla y era genial, una casa de montaña, enorme, con chimenea en el salón y en un cuarto, cocina y vaño.
Así que a hacer algo de cena y mandarle un fuego en la chimenea del cuarto, para calentar, el frío sí empezaba a ser de montaña.

Cenamos viendo para el fuego, y antes de darme cuenta yo estaba completamente grogui, con el son del fuego de fondo y el compi dando vueltas y viendo las guia de bichos varias. Estaba muerto de cansancio y el día siguiente era el grande salto, la entrada en el Kruger National Park!!!

sábado, 27 de junio de 2009

Boas amiguinhos.
Sei que son un descatado, deberia ter avisado con tempo, pero eche asi, voume de ferias por duas semans co meu amigo Chalo, a recorrer un pouco Africa e ver cousinhas, que xa toca.
Xa escribirei a volta. Beijos para todas e todos.
Agora vive!!!

Buenas amiguitos
Se que soy un descastado, deberia haber avisado con tiempo, pero es asi, me voy de vacaciones por dos semanas con mi amigo Chalo, a recorrer un poco Africa y ver cositas, que ya toca.
Ya escribir'e a la vuelta. Besitos para todas y todos.
Ahora vive!!

viernes, 19 de junio de 2009

1001sonrisas, 1001 abrazos, mil e un momentos

Hoxe abro o blog cun sorriso, estabamos preto, asi que xa debe ser certo. Vou o mapa de visitas e ahí está, 1001visitas dende que pusen o mapa alá por Xaneiro.

Este blog comezou como un medio para sentir e que me sentiran máis preto. Pouco a pouco fun deixando cousiñas das mil que acontecen aquí, e as que me teño deixado, porque aquí cada día é unha experiencia, cada momento un regalo da vida.

Desexaría que o monólogo que sinto o escribir aquí, que agora mesmo o fago por esas dúas ou tres persoas que sei que leiades todos os meus emails dende sudamérica, e que sei que o puntiño vermello do mapa, foi crecendo e crecendo por vós, tamén polos seres queridos, amigos e coñecidos que visitan estos lares para ver que sucede co Suso. E como non por esos meus descoñecidos, un despistao dende a China, Australia, sorrisos para a xente da sudamérca como Domi, os meus arxentinos, e demáis xentes.

Desexos:
Que a vida te traia mil e un sorrisos,
que te sintas mil e unha vez neno,
perdido e sorprendido nesta maravillosa vida,
que mil e unha situación te cambien os dichosos esquemas.

Mil Pueblos que te enchan o peito de mil cores.
Mil soños, motor da vida,
mil e unha vez andar e desandar os camiños,
só así mil e unha aventuras
e crecer mil veces.

Que mil soles te digan bo día,
disfruta mil veces mil o momento.
Que as vagoas sexan, a partir de xa,
mil veces máis doces.

Mil abrazos, mil paixóns, mil veces ata pronto.
e unha e mil veces gracias por estar aí.




Hoy abro el blog con una sonrisa, estábamos cerca, asi que ya debe ser cierto. Voy al mapa de visitas y ahí está, 1001 visitas desde que pusen el mapa allá por Enero.

Este blog comenzó como un medio para sentir y que me sintieran más cerca. Poco a poco fui dejando cosiñas de las mil que suceden aquí, y las que me he dejado, porque aquí cada día es una experiencia, cada momento un regalo de la vida.

Desearía que el monólogo que siento al escribir aquí, que ahora incluso lo hago por esas dos o tres personas que sé que leiais todos mis emails desde sudamérica, y que sé que el puntito rojo del mapa, fue creciendo y creciendo por vosotros, también por los seres queridos, amigos y conocidos que visitan estos sitios para ver que sucede con el Suso. Y como no por esos mis desconocidos, un despistao desde la China, otro de Australia, sonrisas para la gente de la sudamérca como Domi, mis argentinos, y demáis gentes.

Deseos:
Que la vida te traiga mil y una sonrisa,
que te sientas mil una vez niño,
perdido y sorprendido en esta maravillosa vida,
que mil y una situación te cambien los dichosos esquemas.

Mil Pueblos que te llenen el pecho de mil colores.
Mil sueños, motor de la vida,
mil y una vez andar y desandar los caminos,
sólo así mil y una aventuras
y crecer mil veces.

Que mil soles te digan buenos días,
disfruta mil veces mil el momento.
Que las lagrimas sean, a partir de ya,
mil veces más dulces.

Mil abrazos, mil pasiones, mil veces hasta pronto
y una y mil veces,
gracias por estar ahi.

jueves, 28 de mayo de 2009

Increible Etosha

Sin palabras, Domingo máxico, gracias George.



Adicado a Lu, para que viaxes, ainda que sexa dende o sofá da casa.Un abrazo forte.

lunes, 25 de mayo de 2009

Polo Norte da Namibia

A verdade é que a visitilla a Namibia foi moi animada. A equipa mozambicana moi boa xente, con momentos culmes de risas, como nunha cea no hotel na que cada un fixo unha caricatura de si mesmo:
-Os de mozambique son así, uns comparten cuarto para aforrar das ajudas de custo.
-Outro non cena, di que por dieta, si si, pero no matabichu (almorzo) ben que se pon as botas.
-Outro xa viu cos cartiños, contando dende o primeiro dia para ver canto pode aforrar, e comprar unhas chapas para o tellado da casa. Cuatro chapiñas!
-Mira que se morre de fame por cuatro chapas.

Que risas, esta xente esta moi acostumada a vivir o día, sen moitos medios e ainda así sorrín.

No IAC, o centro de reproducción e cria de peixe paseino como un enano, para aquí e para alá, vendo peixes, tuberías, bombas, filtros, era como voltar o IGAFA.
O Georgie, un gran tipo, axudoume en todo e máis, que ledícia ir topando pola vida boa xente, que da sen pedir e te axuda.
O venres era 1 de maio asi que aprobeitamos para ir ver as CAtaratas de Ruacana, xa en Angola pero xusto na fronteira, nin había que selar para pasar a velas.
O sitio maravilloso, que enerxía, que máxia.
Logo baixamos o río e sentamos na raiz dunha arbore a ver que se veía, e a 30 metros, zas un cocodrilo precioso que posou para algunha fotiño.
Charla e páxaros, moitos páxaros a boar, mira ese e aquel.


O sábado afeiteime e pusen unha camisa branca, convidaranme a unha boda:
O evento foi bastante subrealista, africano, pero non o que me esperaba, porque a peña era de clase alta, e ata algún me puña caretos cando facía fotos, os noivos tardaron moitisimo, dende a 1:30 que chagamos ata as 4:00 uqe chegaron eles, claro viñan camiñando dende a Igrexa e a peña veña a bailar diante deles, a berrar e meter barullo.
Logo sentaron embaixo dunha arbore e a xenyte foi pasando e dandolle presentes.
Moito color, moito ruido, cancións e moita fame, porque ata as 6 ou asi non entramos na carpa Bip, onde era a cena.
Logo de comer, Manu, un español que leva 15 anos en Valwis Bay, as da mesa e eu pusemonos a danzar, pero alguén viu e dixo, non non que ten que abrir os noivos, joder cos formalismos.
Cando me estaba emocionando a bailar, quitaron a musica e nos botaron, porque o día seguinte era o mesmo pero en casa do noivo e querían recoller para montar alá.
En fin, visto e non visto.















Para los que aun no le dais al galego:

La verdad es que la visitilla a Namibia fue muy animada. El equipo mozambicano muy buena gente, con momentos culmes de risas, como en una cena en el hotel en la que cada uno hizo una caricatura de sí mismo:
-Los de mozambique son así, unos comparten cuarto para ahorrar de las ajudas de custo.
-Otro no cena, dice que por dieta, sí sí, pero en el matabichu (desayuno) bien que se pone las botas.
-Otro ya vino con los cartiños, contados desde el principio para ver cuanto puede ahorrar, y comprar unas chapas para el tejado de la casa. Cuatro chapiñas!
-Mira que si muere de hambre por cuatro chapas.

Que risas, esta gente esta muy acostumbrada a vivir al día, sin muchos medios y aun así sonríen.

En el IAC, el centro de reproducción y cría de pescado lo pasé como un enano, para aquí y para allá, viendo peces, tuberías, bombas, filtros, era como volver al IGAFA.
El Georgie, un gran tipo, me ayudó en todo y más, que alegría encontrarte por la vida buena gente, que dan sin pedir y te ayuda en lo que puede.

El viernes era 1 de mayo asi que aprobechamos para ir a ver las Cataratas de Ruacana, ya en Angola pero justo en la frontera, ni había que sellar para pasar a verlas.
El sitio maravilloso, que energía, que mágia.
Luego bajamos el río y nos sentamos en la raiz de un árbol a ver que se veía, y la 30 metros, zas un cocodrilo precioso que posó para alguna fotiño.
Charla y pájaros, muchos pájaros a boar, mira ese y aquel.

El sábado me afeité y pusen una camisa blanca, me invitarán a una boda:
El evento fue bastante subrealista, africano, pero no lo que me esperaba, porque la peña era de clase alta, y hasta alguno me ponía caretos cuando hacía fotos, los novios tardaron muchisisisimo, desde la 1:30 que chagamos hasta las 4:00 que llegaron ellos, claro venían caminando desde la Iglesia y la peña venga a bailar delante de ellos, a chillar y meter barullo.
Luego se sentaron debajo de una árbol y la gente fue pasando y dandole presentes.
Mucho color, mucho ruido, canciones y mucha hambre, porque hasta las 6 o así no entramos en la carpa Bip, donde era a cena.

Después de comer, Manu, un español que lleva 15 años en Valwis Bay, las de la mesa y yo nos pusimos a danzar, pero alguien vino y dijo, no no que tiene que abrir los novios, joder con los formalismos.

Cuando me estaba emocionando a bailar, quitaron la música y nos echaron, porque al día siguiente era lo mismo pero en casa del novio y querían recoger para montar allá.
En fin, visto y no visto.