Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

lunes, 25 de mayo de 2009

Polo Norte da Namibia

A verdade é que a visitilla a Namibia foi moi animada. A equipa mozambicana moi boa xente, con momentos culmes de risas, como nunha cea no hotel na que cada un fixo unha caricatura de si mesmo:
-Os de mozambique son así, uns comparten cuarto para aforrar das ajudas de custo.
-Outro non cena, di que por dieta, si si, pero no matabichu (almorzo) ben que se pon as botas.
-Outro xa viu cos cartiños, contando dende o primeiro dia para ver canto pode aforrar, e comprar unhas chapas para o tellado da casa. Cuatro chapiñas!
-Mira que se morre de fame por cuatro chapas.

Que risas, esta xente esta moi acostumada a vivir o día, sen moitos medios e ainda así sorrín.

No IAC, o centro de reproducción e cria de peixe paseino como un enano, para aquí e para alá, vendo peixes, tuberías, bombas, filtros, era como voltar o IGAFA.
O Georgie, un gran tipo, axudoume en todo e máis, que ledícia ir topando pola vida boa xente, que da sen pedir e te axuda.
O venres era 1 de maio asi que aprobeitamos para ir ver as CAtaratas de Ruacana, xa en Angola pero xusto na fronteira, nin había que selar para pasar a velas.
O sitio maravilloso, que enerxía, que máxia.
Logo baixamos o río e sentamos na raiz dunha arbore a ver que se veía, e a 30 metros, zas un cocodrilo precioso que posou para algunha fotiño.
Charla e páxaros, moitos páxaros a boar, mira ese e aquel.


O sábado afeiteime e pusen unha camisa branca, convidaranme a unha boda:
O evento foi bastante subrealista, africano, pero non o que me esperaba, porque a peña era de clase alta, e ata algún me puña caretos cando facía fotos, os noivos tardaron moitisimo, dende a 1:30 que chagamos ata as 4:00 uqe chegaron eles, claro viñan camiñando dende a Igrexa e a peña veña a bailar diante deles, a berrar e meter barullo.
Logo sentaron embaixo dunha arbore e a xenyte foi pasando e dandolle presentes.
Moito color, moito ruido, cancións e moita fame, porque ata as 6 ou asi non entramos na carpa Bip, onde era a cena.
Logo de comer, Manu, un español que leva 15 anos en Valwis Bay, as da mesa e eu pusemonos a danzar, pero alguén viu e dixo, non non que ten que abrir os noivos, joder cos formalismos.
Cando me estaba emocionando a bailar, quitaron a musica e nos botaron, porque o día seguinte era o mesmo pero en casa do noivo e querían recoller para montar alá.
En fin, visto e non visto.















Para los que aun no le dais al galego:

La verdad es que la visitilla a Namibia fue muy animada. El equipo mozambicano muy buena gente, con momentos culmes de risas, como en una cena en el hotel en la que cada uno hizo una caricatura de sí mismo:
-Los de mozambique son así, unos comparten cuarto para ahorrar de las ajudas de custo.
-Otro no cena, dice que por dieta, sí sí, pero en el matabichu (desayuno) bien que se pone las botas.
-Otro ya vino con los cartiños, contados desde el principio para ver cuanto puede ahorrar, y comprar unas chapas para el tejado de la casa. Cuatro chapiñas!
-Mira que si muere de hambre por cuatro chapas.

Que risas, esta gente esta muy acostumbrada a vivir al día, sin muchos medios y aun así sonríen.

En el IAC, el centro de reproducción y cría de pescado lo pasé como un enano, para aquí y para allá, viendo peces, tuberías, bombas, filtros, era como volver al IGAFA.
El Georgie, un gran tipo, me ayudó en todo y más, que alegría encontrarte por la vida buena gente, que dan sin pedir y te ayuda en lo que puede.

El viernes era 1 de mayo asi que aprobechamos para ir a ver las Cataratas de Ruacana, ya en Angola pero justo en la frontera, ni había que sellar para pasar a verlas.
El sitio maravilloso, que energía, que mágia.
Luego bajamos el río y nos sentamos en la raiz de un árbol a ver que se veía, y la 30 metros, zas un cocodrilo precioso que posó para alguna fotiño.
Charla y pájaros, muchos pájaros a boar, mira ese y aquel.

El sábado me afeité y pusen una camisa blanca, me invitarán a una boda:
El evento fue bastante subrealista, africano, pero no lo que me esperaba, porque la peña era de clase alta, y hasta alguno me ponía caretos cuando hacía fotos, los novios tardaron muchisisisimo, desde la 1:30 que chagamos hasta las 4:00 que llegaron ellos, claro venían caminando desde la Iglesia y la peña venga a bailar delante de ellos, a chillar y meter barullo.
Luego se sentaron debajo de una árbol y la gente fue pasando y dandole presentes.
Mucho color, mucho ruido, canciones y mucha hambre, porque hasta las 6 o así no entramos en la carpa Bip, donde era a cena.

Después de comer, Manu, un español que lleva 15 años en Valwis Bay, las de la mesa y yo nos pusimos a danzar, pero alguien vino y dijo, no no que tiene que abrir los novios, joder con los formalismos.

Cuando me estaba emocionando a bailar, quitaron la música y nos echaron, porque al día siguiente era lo mismo pero en casa del novio y querían recoger para montar allá.
En fin, visto y no visto.

2 comentarios:

Unknown dijo...

Que bueno el "matabichu" si señor, un vocablo con una lógica aplastante jejeje
Impresionantes las cataratas, faltan unas fotillos de cocodrilos neno!
Por cierto, no se si serán los aires Namibios, pero sales con una cara de haber "madurao" que ni te cuento...
Abrazos mil!

O SuSo dijo...

Nada de madurar, xa vos gustaría o que estaba é cansado, que xa non teño idade para viaxes, traballos e bodorrios.
Cansado pero contento.
Graciñas meu por estar ai.