Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

lunes, 20 de julio de 2009

De paseo pola sabana

Cando vin aparecer o Chalo coa súa mochila no aeroporto de Maputo souben que comezaban as miñas vacacións. Tras oito meses aquí e unha última semán coa visita da xefa de cooperación e a xefa e acuicultura de mozambique, para facer o seguemento da metade do proxecto, xa tiña gañas de botarme a camiñar.
Coma caido do ceo, o Chalo, concretou no último momento a súa visita, dúas semáns, así que case sen pensalo, coa cabeciña no choio planeamos mil cosas que facer.

Así que alugamos o carro máis pequeno e económico que había en Maputo, tras unha discusión polo precio e condicións, indispensable aquí, e saimos a fume de carozo cara Swacilandia. Un pequeno país que se independizou da Sudáfrica e o que lle tiña gañas, por exótico, mantén unha monarquía case tribal, co seu rei que se casa cada ano ou así.

Na fronteira, comprobeí que xa son casi mozambicano, e como tal tiña que pagar por sair, pero non por entrar no país, o revés que os turistas.

A paisaxe era bonita, con bosque baixo, agora é a epoca da seca e está todo pardo-amarelo. Pasamos pola porta do parque Natural de Mlawula e preguntamos. O ingles desta xente é bastante subrealista, pero non sei si porque eu non teño moita idea de ingles, ou porque teño o oido acostumado o portugués mozambicano, o tema e que lles entendo.
Xa era tarde, así que saimos voando o pobo mási próximo, Siteki, para mercar algúns víveres e poder adentrarnos no parque.

O frío da tarde comezaba a facer mella, misturado co casancio, faciame descordinar cualquer pensamento, e ficar casi parado. Por sorte, o Chalo tiraba de min " Vamos, que podemos entrar en el parque hoy y ver algo".
A xente de aquí parecen descendentes dos sudafricanos. Son negros, si, pero grandes e en moito caso obesos, coma os boers, jolín coa dieta. Moita carne, moito refresco, moita graxa e pouco deporte.
A compra en plan super, deixoume un sabor extrano na boca, recordabame moito a esas mañas de sábado, cando o meu pai me arrastraba o Carreful a facer a compra da semán, que parecía sempre para un mes. En Lichinga nunca o fago, ben os supers aqui son tendas, e están alado, asi que vas e compras tres cousas a precio case europeo.
O saír da cidade a fame pegaba duro, asi que paramos nunha charca con páxaros a comer uns pedazos de polo con patatas fritas que mercamos no super. Ñam, ñam.
Cando conseguimos entrar no parque faltaban como hora e media para anoitecer, eu non tiña moi claro como iamos facer, onde durmir, nin se nos daría tempo.

O meu compi de viaxe, relaxado, dicía: "bien, si no nos da tiempo dormimos con los sacos en cualquier parte"
Ostia tiu, que isto é África, como para espertar para botar un mexo e que che coma o cu un leopardo, ou unha iena desas.

Fumos vendo paxariños e demáis, eu non podía co corpo, así que botei a miña sesta de 10 min, mentras Chalo flipaba con un macaco, e me veía en plan, joeeer como podes durmir. Meu querido, sesta é sesta.
Chegamos a un cauce de río seco e decidimos meternos por unha pista que subía ata o mesmo río.
"Por aqui se puede caminar"
Eu non as tiña todas conmigo, pero ante o impresionante da paixase baixei.

Logo andivemos e andivemos por unha pista de terra e pedras, con galiñas de guinea e outros paxariños varios nos costados. Antes de que nos decataramos caeu a noite sobre nos, e fixemos un rato de viaxe nocturna, nunha desta Chalo, o rei do escaneo, parou o carro e dixo, ai hai algo.
Pois si pois si, uns Ñus a rumiar no medio do bosque baixo, je,je, vaia caretos se lles quedaron cos flases, non sabían se correr ou posar.

Cando vimos o cartel de acampamento alá fumos, estaba completamente vacio, revisamos as casas e demáis e nada. Así que fumos a preguntar o posto que ficaba a fronte na porta de saida.
"Podemos quedar a durmir" Claro, se pagades.
Así que pillamos unha tenda xa montada, co chan de madeira e camas e moveis, vamos casi casa, e ía incluida unha cociña e comedor común, que era unha casa aberta de teito de palla, con sofas, dende onde se escoitaba a natureza.
O sitio idílico, no borde do parque, as tendas estaba no alto dun cantil que remataban nun río.
Así que preparamos algo rapido de cea, en plan pasta de estudantes, e mentres o Chalo queimaba a súa necesidade de escanear todo aquel ser vivo que ande perto, eu sentaba diante da tenda e ollaba para o lume que encenderamos cuns troncos.
Ai carallo, que mal se está cando se está mal...

A noite máxica, escoitando o río e algún que outro animaliño que viña por alí a cheirar os extranos.
A mañá espertamos co canto dos páxaros, coas calmas matabichamos e fixemos un traking polo lugar. O bosque recordabame bastante o Courel, con caducifolios que xa estaban case sen follas e prantas baixas, claro que no medio da nada aparecía algún unulado africano a correr o vernos, que nos voltaba o sitio onde estabamos, iso e un grupo de babuinos que facían ruido o lonxe, que paseo máis relaxante. Para tranquilizar o persoal, neste parque non había grandes depredadores, como o león, nin animais que se lle tocas o ocico estas mal, como o rinoceronte ou o hipopótamo. So toda clase de herbiboros con cornos, ienas, chacais, leopardos, gatos salvaxes e algún que outro, que o Chalo ben me explicou, cazan o acecho, non van a ir seguíndote a ver se te poden comer.

Demos dúas voltas polo parque e baixamos ata outra ruta a ver que onda.
O chegar o merendeiro, con cabanas, onde comezaba a ruta, o compi foi ver que ta, eu sentei a facer un bocata e tomar o sol. O voltar decidimos irnos dalí, continuar viaxe. Vimos un grupo de babuinos e o achegarnos decatamonos, ostia, pinchamos unha roda, ale, saca de ferramenta e se as rodas do carro xa eran pequenas a rodiña tipo carretilla de reposto daba medo.

Así saimos dalí e comezou unha roadmove das boas. Iamos coa única información dun mapa de Mozambique, que nun lado e de forma anecdótica se podía ver Swacilandia, e no norte o Kruger Park e algunha carreteira principal, nada que ver coa que nos iamos, fumos decidindo por intuición, coas cordenadas do GPS e o mapa de Mozambique, onde viramos que no outro lado deste pequeno país había un parque nacional que podíamos visitar antes do noso salto a Sudáfrica e o Kruger. Foi unha tarde de carro, charlas e vistas a un pais extrano, eu o comparaba irremediablemente co Niassa, estas estradas alacatranadas, estas casas con teito, estes pobos con luz pública nas rúas. Aínda que se ollaba pobreza era a outro nivel. Corriamos cara o Oeste, a nosa meta,Bulembú, con ese nome.

Nunha destas o compi parou o carro e dixo, ai arranxan rodas, así que fixemos unha entrada en boxes espectacular, en 3 min tiñamos o paisano montándonos a roda, tras poñerlle unha especie de plastilina marrón por fora.
Ti crees que aguanta?
-Si hombre, en Santotome pinche tres veces y aguantaba.
En un tiempo record saímos dalí coa nosa rodiña como nova. A paisaxe cambiaba, subiamos cara unhas montañas e pronto entramos nunha escura prantación de eucalipto, si, ata aquí teñen esa praga.

O sair dalí xa anoitecía e o chegar a un pobo rodeado de montañas peladas nos decatamos que iso era Bulembú, daquela se me ocorreu ver ben o mapa e dicir: eeee, me parece que o paruqe queda no lado da Sudáfrica,je,je...
Así que paramos en Buelmbú, era tarde, e non tiñamos gañas de movernos moito máis, así que tiramos para un Loche que parecía estar na Suiza, jodo, aquí nos clavan.
Falamos cun tipo simpático na recepción e dixonos que tiña unha casa vacía que podiamos ir alá, e que non era moi cara.
-Temos cociña?
Si
-E auga quente?
Si.
Ok. Fumos a vela e era xenial, unha casa de montaña, enorme, con chimenea no salón e nun cuarto, cociña e vaño.
Así que a facer algo de cea e mandarlle un lume na chimenea do cuarto, para quentar, o frío si empezaba a ser de montaña.

Ceamos vendo para o lume, e antes de darme conta eu estaba completamente grogui, co son do lume de fondo e o compi dando voltas e vendo as guia de bichos varias. Estaba morto de cansancio e o día seguinte era o grande salto, a entrada no Kruger National Park!!!

PARA OS QUE SE DEIXEN LEVAR...

Cuando vi aparecer al Chalo con su mochila en el aeropuerto de Maputo supe que comenzaban mis vacaciones. Tras ocho meses aquí y una última semana con la visita de la jefa de cooperación y la jefa y acuicultura de mozambique, para hacer el seguemento de la mitad del proyecto, ya tenía ganas de echarme a andar.
Como caido del cielo, Chalo, concretó en el último momento su visita, dos semanas, así que casi sin parar a pensar planeamos mil cosas que hacer.

Así que alquilamos el carro más pequeño y económico que había en Maputo, tras una discusión por el precio y condiciones, indispensable aquí, y salimos a toda prisa cara Swacilandia. Un pequeño país que se independizó de la Sudáfrica y al que le tenía ganas, por exótico, mantiene una monarquía casi tribal, con su rey que se casa cada año o así.

En la frontera, comprobeí que ya soy casi mozambicano, y como tal tenía que pagar por salir, pero no por entrar en el país, al revés que los turistas.

El paisaje era bonita, con bosque bajo, ahora es la época de la sequía y está todo pardo-amarillo. Pasamos por la puerta del parque Natural de Mlawula y preguntamos. El inglés de esta gente es bastante subrealista, pero no sé sí porque yo no tengo mucha idea de inglés, o porque tengo el oído acostumbrado el portugués mozambicano, el tema y que les entiendo.
Ya era tarde, así que salimos volando al pueblo más próximo, Siteki, para comprar algunos víveres y poder adentrarnos en el parque.

El frío de la tarde comenzaba a hacer mella, mezclado con el casancio, me hacía descordinar cualquier pensamiento, y quedar casi parado. Por suerte, el Chalo tiraba de mí " Vamos, que podemos entrar en el parque hoy y ver algo".
La gente de aquí parecen descendientes de los sudafricanos. Son negros, sí, pero grandes y en mucho caso obesos, como los boers, jolín con la dieta. Mucha carne, mucho refresco, mucha grasa y poco deporte.
La compra en plan super, me dejó un sabor extrano en la boca, me recordaba mucho a esas mañas de sábado, cuando mi padre me arrastraba al Carreful a hacer la compra de la semana, que parecía siempre para un mes. En Lichinga nunca lo hago, bien los supers aquí son tiendas, y están alado, asi que vas y compras tres cosas a precio casi europeo.
Al salir de la ciudad el hambre pegaba duro, así que paramos en una charca con pájaros a comer unos pedazos de pollo con patatas fritas del super. Ñam, ñam.
Cuando conseguimos entrar en el parque faltaban como hora y media para anochecer, yo no tenía muy claro cómo íbamos a hacer, donde dormir, ni si nos daría tiempo.

Mi compi de viaje, relajado, decía: "bien, sí no nos da tiempo dormimos con los sacos en cualquier parte"
Ostia tiu, que esto es África, como para despertar para echar un meo y que te coma el culo un leopardo, o una yena de esas.

Fumos viendo pajaritos y demáis, yo no podía con el cuerpo, así que eché mi siesta de 10 minutos, mientras Chalo flipaba con un macaco, y me veía en plan, joeeer como puedes dormir. Mi querido, siesta es siesta.
Llegamos a un cauce de río seco y decidimos meternos por una pista que subía hasta el mismo río.
"Por aqui se puede caminar"
Yo no las tenía todas conmigo, pero ante lo impresionante de la paisaje bajé.

Luego conducimos por una pista de tierra y piedras, con gallinas de guinea y otros pajaritos varios en los costados. Antes de que nos enteraramos cayó la noche sobre nosotros, e hicimos un rato de viaje nocturno, en una de esta Chalo, el rey del escaneo, paró el carro y dijo, ay hay algo.
Pues sí pues sí, unos Ñus a rumiar en medio del bosque bajo, je,je, vaya caretos se les quedaron con los flases, no sabían si correr o posar.

Cuando vimos el cartel de aduar allá fumos, estaba completamente vacio, revisamos las casas y demáis y nada. Así que fumos a preguntar lo puesto que quedaba la frente en la puerta de saida.
"Podemos quedar a dormir" Claro, si pagáis.
Así que pillamos una tienda ya montada, con el suelo de madera y camas y muebles, vamos casi casa, e iba incluida una cocina y comedor común, que era una casa abierta de techo de paja, con sofas, desde donde se escuchaba la naturaleza.
El sitio idílico, en el borde del parque, las tiendas estaba en alto de un acantilado que acababa en un río.
Así que preparamos algo rápido de cena, en plan pasta de estudiantes, y mientras el Chalo quemaba su necesidad de escanear todo aquel ser vivo que ande cerca, yo me sentaba delante de la tienda y miraba para el fuego que encendimos con unos troncos.
Ai carallo, que mal se está cuando se está mal...

La noche mágica, escuchando el río y algún que otro animaliño que venía por allí a oler a los extranos.

A la mañana despertamos con el cuanto de los pájaros, con las calmas matabichamos y hicimos un traking por el lugar. El bosque me recordaba bastante el Courel, con caducifolios que ya estaban casi sin hojas y prantas bajas, claro que en medio de la nada aparecía algún ungulado africano a correr al vernos, que nos devolvía el sitio donde estábamos, eso y un grupo de babuinos que hacían ruido el lejos, que paseo más relajante. Para tranquilizar al personal, en este parque no había grandes depredadores, como el león, ni animales que si le tocas el ocico estas mal, como el rinoceronte o el hipopótamo. Sólo toda clase de herviboros con cuernos, yenas, chacales, leopardos, gatos salvajes y alguno que otro, que el Chalo bien me explicó, cazan el acecho, no van a ir siguiéndote a ver se te pueden comer.

Dimos dos vueltas por el parque y bajamos hasta otra ruta a ver que onda.
Al llegar a un merendeiro, con cabañas, donde comenzaba la ruta, el compi fue a ver que tal, yo me senté a hacer un bocata y tomar el sol. El voltar decidimos irnos de allí, continuar viaje. Vimos un grupo de babuinos y el acercarnosnos dimos cuenta, ostia, pinchamos una rueda, ale, saca de herramienta y si las ruedas del carro ya eran pequeñas la ruedita tipo carretilla de repuesto daba miedo.

Así salimos de allí y comenzó una roadmove de las buenas. Íbamos con la única información de un mapa de Mozambique, que en un lado y de forma anecdótica se podía ver Swacilandia, y en el norte el Kruger Park y alguna carretera principal, nada que ver con la que nosotros íbamos, fuimos decidiendo por intuición, con las cordenadas del GPS y el mapa de Mozambique, donde habíamos visto que en el otro lado de este pequeño país había un parque nacional que podíamos visitar antes de nuestro salto a Sudáfrica y el Kruger. Fue una tarde de carro, charlas y vistas a un país extrano, yo lo comparaba irremediablemente con el Niassa, estás carreteras alacatranadas, estas casas con techo, estos pueblos con luz pública en las calles. Aunque se miraba pobreza era la otro nivel. Corríamos cara al Oeste, nuestra meta,Bulembú, con ese nombre.

En una de estas el compi paró el carro y dijo, ay arreglan ruedas, así que hicimos una entrada en boxes espectacular, en 3 mín teníamos al paisano montándonos la rueda, tras ponerle una especie de plastilina marrón por había sido.

Tú crees que aguanta?
-Sí hombre, en Santotome pinche tres veces y aguantaba.
En uno tiempo record salimos dalí con nuestra rodiña como nueva. El paisaje cambiaba, subíamos cara unas montañas y pronto entramos en una oscura plantación de eucalipto, sí, hasta aquí tienen esa plaga.

Al salir de allí ya anochecía y el llegar a un pueblo rodeado de montañas peladas nos enteramos que eso era Bulembú, luego se me ocurrió ver bien el mapa y decir: eeee, me parece que el parque queda en el lado de la Sudáfrica,je,je...
Así que paramos en Buelmbú, era tarde, y no teníamos ganas de movernos mucho más, así que tiramos para un Loche que parecía estar en la Suiza, jodo, aquí nos clavan.
Hablamos con un tipo simpático en la recepción y nos dijo que tenía una casa vacía que podíamos ir allá, y que no era muy cara.
-Tenemos cocina?

-Y agua caliente?
Sí.
Ok. Fuimos a verla y era genial, una casa de montaña, enorme, con chimenea en el salón y en un cuarto, cocina y vaño.
Así que a hacer algo de cena y mandarle un fuego en la chimenea del cuarto, para calentar, el frío sí empezaba a ser de montaña.

Cenamos viendo para el fuego, y antes de darme cuenta yo estaba completamente grogui, con el son del fuego de fondo y el compi dando vueltas y viendo las guia de bichos varias. Estaba muerto de cansancio y el día siguiente era el grande salto, la entrada en el Kruger National Park!!!

2 comentarios:

Unknown dijo...

Venga ladrillo made in Suso! jajaja ya los echaba de menos. Que alegría, como siempre, leerte.
Bueno, ese Kia de camuflaje es bestial, ideal para espiar a los ñus, a los guepardos y a lo que se ponga por delante jajaja
Sigue así Suso, que ya tengo ganas de leer la 2ª parte!
Un abrazo desde tu patria chica!!

O SuSo dijo...

xa me coñeces cando lle empenzo a dar a tecla...
pero estás a vivir en Teis?je,je esa é non a miña patria, senon a terra onde o neno que fun creceu andando pola Guia a ver bichos, indo a peña do Cabrón a coller camaróns co ganapán, mergullar, tomar o sol...de todo iso saíu Susoteis.
Abraços compañeiro!