WORKSHOP E SEMANIÑA DE CURRE:
(15-19 de Dec)
O luns era o día, o motivo polo que vin a Maputo, o evento, o gran workshop da acuicultura Moçambicana. O primeiro, con representación de todas as provincias, e pola de Niassa, eu coma invitado.
Así que espertei ansioso polo evento, iban a asistir un montón de personalidades, incluido eu. Ducha e pequeno almorzo no hotel e logo subir a poñerme todo o guapo que me deixaban as circunstancias. Un pantalón limpo, un pouco enrugado pola mochila, e a camisa que tantos quebradeiros de cabeza deume onte conseguir. Aparencia aceptabel, non todos os días un coñece a un ministro, aínda que sexa de lonxe.
Xa abaixo no hall veña a esperar, e a esperar, jolín a puntualidade non é un forte neste país. E cando xa eran como as 8:45 chamei a Dra Helena, unha das organizadoras:
-Bom día Dra Helena.
-Bom día como é que descansou?(todos os días me preguntan o mesmo)
-Bem, Bem...mais estou a esperar no hall do hotel, vou para ai andando ou ven alguen.
-Non non,fique ahi, xa alguen vai a buscalo.
Outros 20 min, o peor de todo e que descubrín a tarde que o hotel Rubuma, que está aladiño do concello, tardase como 5 min dende o meu hotel, pero a ignorancia é o que ten.
Cheguei o salón de actos e inda non comezara nada,entón vin o Sr Pihale algo axitado e nervoso.
Bom día Sr Pihale.
-Bom día, bom día.
Algo non me encaixaba. Descubrín que por alí non estaba o meu carteliño co nome, así que eu debía ser dos “invitados” que sentaban no medio a esquerda do pasillo, xunto as embaixadas, FAO, Banco Mundial etc...pero eu preferín ficar alí, cos de Niassa.
O rato achegouse a Dra P R, e tamén sentou con nós.
Nesas eu xa descubrira o que pasaba, que era o que non encaixaba? A actitude do Sr Pi era moi distante para o que soe ser el, entón viume un tufillo coñecido, a longas noites de insomnio, sudoración etílica, corpo destrozado pola festa sen control, a día de reenganche coa boca seca e os ollos vermellos.
O meu amigo correuse unha juerga flamenca Maputo adiante,jodo.
Eu estaba superando o shock inicial de que este home estivera nestas condicións diante do ministro, viceministro, xefes e demais personalidades, cando comezou o evento.
Chegou o Ministro das pescas e todos en pé (lin no libro das bicis que é un dos seis ministros que participou na guerra da independencia coa FRELIMO)
Presentación do evento por parte de súa excelencia, que pronto debeu cansar ou a axenda era moi apertada, non sei, o caso e que o rato de empezar o tipo levntouse, moi digno el, e pirou. Volvendo so un rato antes do almorzo.
Comezou a charla, dúas presentacións de consultores independentes, afincados en Namibia.
A presentación, feita en Inglés, non tivo desperdicio, todas as condicións son idóneas para a piscicultura (INCLUSO A POLITICA!!!!), e nos inconvintes os de sempre, falla de centro/os de reproducción, falla de piensos específicos, falla de coñecemento por parte dos extensionistas e acuicultores, en fin.
(15-19 de Dec)
O luns era o día, o motivo polo que vin a Maputo, o evento, o gran workshop da acuicultura Moçambicana. O primeiro, con representación de todas as provincias, e pola de Niassa, eu coma invitado.
Así que espertei ansioso polo evento, iban a asistir un montón de personalidades, incluido eu. Ducha e pequeno almorzo no hotel e logo subir a poñerme todo o guapo que me deixaban as circunstancias. Un pantalón limpo, un pouco enrugado pola mochila, e a camisa que tantos quebradeiros de cabeza deume onte conseguir. Aparencia aceptabel, non todos os días un coñece a un ministro, aínda que sexa de lonxe.
Xa abaixo no hall veña a esperar, e a esperar, jolín a puntualidade non é un forte neste país. E cando xa eran como as 8:45 chamei a Dra Helena, unha das organizadoras:
-Bom día Dra Helena.
-Bom día como é que descansou?(todos os días me preguntan o mesmo)
-Bem, Bem...mais estou a esperar no hall do hotel, vou para ai andando ou ven alguen.
-Non non,fique ahi, xa alguen vai a buscalo.
Outros 20 min, o peor de todo e que descubrín a tarde que o hotel Rubuma, que está aladiño do concello, tardase como 5 min dende o meu hotel, pero a ignorancia é o que ten.
Cheguei o salón de actos e inda non comezara nada,entón vin o Sr Pihale algo axitado e nervoso.
Bom día Sr Pihale.
-Bom día, bom día.
Algo non me encaixaba. Descubrín que por alí non estaba o meu carteliño co nome, así que eu debía ser dos “invitados” que sentaban no medio a esquerda do pasillo, xunto as embaixadas, FAO, Banco Mundial etc...pero eu preferín ficar alí, cos de Niassa.
O rato achegouse a Dra P R, e tamén sentou con nós.
Nesas eu xa descubrira o que pasaba, que era o que non encaixaba? A actitude do Sr Pi era moi distante para o que soe ser el, entón viume un tufillo coñecido, a longas noites de insomnio, sudoración etílica, corpo destrozado pola festa sen control, a día de reenganche coa boca seca e os ollos vermellos.
O meu amigo correuse unha juerga flamenca Maputo adiante,jodo.
Eu estaba superando o shock inicial de que este home estivera nestas condicións diante do ministro, viceministro, xefes e demais personalidades, cando comezou o evento.
Chegou o Ministro das pescas e todos en pé (lin no libro das bicis que é un dos seis ministros que participou na guerra da independencia coa FRELIMO)
Presentación do evento por parte de súa excelencia, que pronto debeu cansar ou a axenda era moi apertada, non sei, o caso e que o rato de empezar o tipo levntouse, moi digno el, e pirou. Volvendo so un rato antes do almorzo.
Comezou a charla, dúas presentacións de consultores independentes, afincados en Namibia.
A presentación, feita en Inglés, non tivo desperdicio, todas as condicións son idóneas para a piscicultura (INCLUSO A POLITICA!!!!), e nos inconvintes os de sempre, falla de centro/os de reproducción, falla de piensos específicos, falla de coñecemento por parte dos extensionistas e acuicultores, en fin.
Vaia que os tipos fixeron un bo diagnóstico, dando a importancia que ten a creación do INAQUA (Instituto Nacional de Desenvolvemento da Acuicultura , si sei que se comeron a D pero soaralles mellor así) este vai dirixir e coordinar as políticas no eido da acuicultura, tanto a pequena escala, como comercial.
Os tradutores eran pésimos e vendo que tampouco había para todos deixeille o meu a alguén, total os power point eran en inglés e o tipo falaba lento e claro.
O Sr Pi estaba intranquilo, movíase, facía respiración profundas (algunha impactoume de cheo), bebía auga, tomaba notas e preguntábame cousas a berros sen quitar o tradutor dos oídos, vaia fera.
Un litro de auga despois o Sr Pi , cos seus auriculares a saco, e sen nengún tipo de pudor, estaba placidamente durmindo, aí estas ti!!!
Eu, a minha camisa, e o Sr Pihale nos brazos de Morfeo
No cafecito arranqueime a botar un café, porque todo o mundo estaba a falar e ninguén se achegaba a mesa. Cando me din conta estaba apoiado nunha balconada observando a cidade, e o ollar a un lado, descubrín a un tipo con aparencia de inglés, que me sorría e ollaba con mirada de neno pequeno e traste.
Comezamos a falar, que si ti de quen ves sendo? Que bonito é este pais!, que se como te vai entón.
Era un dos que fixeron a avaliación, e gustei de falar con el. Cando a conversa non daba máis fun directo a por un piscicultor profesional, xa que me interesaba saber como e que estaba a facer. O Sr, un tipo maior, de pelo blanco, pitillo na boca e mirada inqueda, lembrábame moito a un comprador de marisco de Cangas. Comentoume o que producían e que querían conseguir reprodutores de Tilapia Nilótica puros, para facer unha línea de reprodutores potentes. Dándolle unha hormona as larvas para conseguir a reversión sexual, e dicir que as larvas femias se diferencien cando crecen en machos, isto faise por varios motivos, os machos crecen máis e máis rápido, evitando a perda de masa por gasto na reprodución e que se de reproducción incontrolada nos tanques, que poden levar a dexeneración xenética. Este método xa se practica en Sudamérica.
Volvimos entrar, e ante a miña sorpresa o paisano inglés co que estivera a falar era o que facía a presentación dos resultados. Estaba eu concentrado na presentación cando lle escoito dicir, “como estiven antes a falar cun técnico español, e dixome que o importante....”e ante o rebó e emoción, codazos incluidos, do Sr Pihale non conseguín saber que cousa interesante lle dixen aquel homiño sorrinte e superguiri.
No cafecito arranqueime a botar un café, porque todo o mundo estaba a falar e ninguén se achegaba a mesa. Cando me din conta estaba apoiado nunha balconada observando a cidade, e o ollar a un lado, descubrín a un tipo con aparencia de inglés, que me sorría e ollaba con mirada de neno pequeno e traste.
Comezamos a falar, que si ti de quen ves sendo? Que bonito é este pais!, que se como te vai entón.
Era un dos que fixeron a avaliación, e gustei de falar con el. Cando a conversa non daba máis fun directo a por un piscicultor profesional, xa que me interesaba saber como e que estaba a facer. O Sr, un tipo maior, de pelo blanco, pitillo na boca e mirada inqueda, lembrábame moito a un comprador de marisco de Cangas. Comentoume o que producían e que querían conseguir reprodutores de Tilapia Nilótica puros, para facer unha línea de reprodutores potentes. Dándolle unha hormona as larvas para conseguir a reversión sexual, e dicir que as larvas femias se diferencien cando crecen en machos, isto faise por varios motivos, os machos crecen máis e máis rápido, evitando a perda de masa por gasto na reprodución e que se de reproducción incontrolada nos tanques, que poden levar a dexeneración xenética. Este método xa se practica en Sudamérica.
Volvimos entrar, e ante a miña sorpresa o paisano inglés co que estivera a falar era o que facía a presentación dos resultados. Estaba eu concentrado na presentación cando lle escoito dicir, “como estiven antes a falar cun técnico español, e dixome que o importante....”e ante o rebó e emoción, codazos incluidos, do Sr Pihale non conseguín saber que cousa interesante lle dixen aquel homiño sorrinte e superguiri.
A comida foi boa un bufet completo, e conversas co equipo do INAQUA.
Pola tarde unha exposición dun do equipo do INAQUA, un mapeo con SIX (Sistema de Información Xeográfica) de todas as zonas nas que se fai cultivos ou con posibilidades de facelos. Pareceume moi interesante, o principio, porque a presentación consistiu en media hora ou máis de pasar mapa por mapa por todas as zonas do país, sen aportar máis que , Na provincia de Gaza, a Zona de Xai-Xai, zonas idoneas para gaiolas, zonas idoneas para o cultivo de algas..... e asi todo o pais, sen aportar máis nada de información.
Poster de Niassa, a minha provincia.
Cheguei o hotel feito polvo, só din para conectarme un ratiño a internee e caer na cama.
O día seguinte acordei temprano, ben se temos en conta que empeza a haber claridade ás 4:30 da maña pois ás 7:30 non é moi temprano, claro.
Pequeno almorzo e sair a rúa, debían ser as 8:30 ou así e o calor xa era importante. Aínda sigo andando rápido como na casa, e claro aqui non se pode. E mellor ir despaciño e buscando a sombra das arbores que hai en case todas as rúas, agora entendo o das arbores.
O chegar o INAQUA, un escritorio(oficina) en transición, con mesas por todas partes, cables de conexións e teléfono, pastas (carpetas) con miles de enquisas, informes e demais, sentei un rato a recuperar folgos, ata sentín frío co aire acondicionado. As conversas eran nun ton que ía entre o dramatismo radicalmente esaxerado por non topar unha “pasta”, á hilaridade máxima por cuestións que eu veía normaliñas. Esta xente é así, e como algo lles faga gracia o repiten unha e outra vez, esmendrellándose cada vez como a primeira, home eu tres ou catro lle rio pero logo..., que capacidade de vivir na levedade.
Ou falando de seguido das facturas, dos cartos que gastan nisto ou naquilo, porque aquí o mesmo equipo leva todo, finanzas, contabilidade, xestión, formación, en fin ata levan o coche de aca para alá.
Cando a xefa rematou unha reunión subín a mostrarlle o meu traballo a ela e o Dr Edson, que presentara o tema dos mapas o día anterior. O dito choio, que levaba dous días dándome que facer, entre risiñas cómplices, olladas curiosas e mo bo roio, consistía nunha táboa de excell que resumía e modelaba as enquisas feitas no 2007 polos (lo) extensionistas de acuicultura en todas as provincias, porque aínda que a idea que eu traía a este país era que o tema non estaba organizado, topei, o ler o primeiro relatorio (informe) do INAQUA, en que si o esta, só que precisa máis coñecementos técnicos e de formas de traballar e máis fondos (por iso viu o Suso).
Cando vin os ollos dos dous que me estaban a escoitar as explicacións da táboa, dinme conta de que era unha ferramenta que non tiñan usado moito, e iso que estamos na capital e onde se dirixe o cotarro.
A xente aquí é moi orgullosa, case esaxerado, e gustanlle moito as formas, así que eu tratei de ser cauteloso e expoñer todo como se foran ocorrencias miñas que podían ser modificadas. Eles aportaron cambios as táboas e eu fíxenos agradecéndolles que me abrisen os ollos.
Cando rematei e pensaba que fixera un bo traballo, vai a xefa, os xefes por iso son xefes, e me di, maña vas a traballar co Dr Isaac, para traballor cos datos das enquisas. Iupi!
Antes de darme conta estaba a meter datiños nunha táboa de excell (isto sóame dalgo), ben os datos os metía o Isaac eu dictaba.
Bueno o mércores metinlle un pouco de presión porque non pode ser que un traballo así leve unha vida, e o pobre home se extresou, porque tiña que atenderme a min e dous ou tres compañeiros que lle facían coñas, lle pedían o ordenador para imprimir algo, lle solicitaban axuda para enchufar un cable, en fin o traballo tipico de oficina (en Mozambique). Cando deron as 12:30 e o tipo viu que eu ía a saco, dixome que el precisaba un descanso para comer, claro claro, eu cun café me chega. Pobre home, cando voltou e me veu no ordenador, eléctrico de cafeina, e ollando para el cunha cara de “ponte agora mesmo a currar, carallo” se lle debeu cortar a dixestión.
Unha vez metidas todos os datos do ano 2007 había que sacarlle o jugo, eu veía posibilidades, pero serviría de algo se el non o sabía facer e sobre todo se non lle interesaba, así que fixemos unhas táboas parciais cos datos resume, medias, sumas etc, e algunha gráfica a partir destes. Finalmente pedinlle que fose vendo as táboas e decidindo que lle parecía un dato importante. El agradeceu o posto a fronte e púxose mans a obra.
Logo no cuarto dábame esa risilla parva que non se sabe moi ben se é de tolo ou de iluminado, quizais sexa o mesmo, cando pensaba nos datos e que precisamente ese traballo era o que fixera na Confraría case que o último ano, pero bueno. Agora estaba metendo datos en excell, si, pero en África!
Para Sachito e David, graciñas polo apoio e polas dubidas,excell por sempre!:
WORKSHOP Y SEMANIÑA DE CURRE: (15-19 de Dec) El lunes era el día, el motivo por lo que vine a Maputo, el evento, el gran workshop de la acuicultura Moçambicana. El primero, con representación de todas las provincias, y por la de Niassa, yo como invitado.
Así que me desperté ansioso por el evento, iban a asistir un montón de personalidades, incluido yo, claro..
Ducha y “pequeno almorzo” en el hotel y luego subir a ponerme todo lo guapo que me dejaban las circunstancias. Un pantalón limpio, un poco arrugado por la mochila, y la camisa que tantos quebraderos de cabeza me dió ayer conseguir. Apariencia aceptable, no todos los días uno conoce a un ministro, aunque sea de lejos. Ya abajo en el hall venga a esperar, y a esperar, jolín la puntualidad no es un fuerte en este país.
Y cuando ya eran como las 8:45 llamé la Dra. Helena, una de las organizadoras:
-Bom día Dra Helena.
-Bom día como é que descansou?(todos los días me preguntan lo mismo)
-Bem, Bem...mais estou esperando no hall do hotel, vou para ai andando ou ven alguen.
-Nom nom, fique ahi, xa alguen va a buscarlo.
Otros 20 minutos, lo peor de todo es que descubrí a la tarde que el hotel Rubuma, que está aladito del ayuntamiento, tardara cómo 5 mín. desde mi hotel, pero la ignorancia es lo que tiene. Llegué el salón de actos y aun no había comenzado nada,entonces vi el Sr Pihale algo agitado y nervoso.
Bom día Sr Pihale.
-Bom día, bom día.
Algo no me encajaba. Descubrí que por allí no estaba mi cartelito con el nombre, así que yo debía ser de los “invitados” que se sentaban en medio la izquierda del pasillo, junto a las embajadas, FAO, Banco Mundial etc...pero yo preferí quedar allí, con los de Niassa. Al rato se acercó la Dra P R, y también sentó con nosotros.
En esas yo ya había descubierto lo que pasaba, que era lo que no encajaba? La actitud del Sr Pi era muy distante para lo que suele ser él, entonces me vino un tufillo conocido, a largas noches de insomnio, sudoración etílica, cuerpo destrozado por la fiesta sin control, a día de reenganche con la boca seca y los ojos rojos.
Mi amigo se corrió una juerga flamenca Maputo adelante,jodo.
Yo estaba superando el shock inicial de que este hombre estuviera en estas condiciones delante del ministro, viceministro, jefes y demás personalidades, cuando comenzó el evento.
Llegó el Ministro de las pescas y todos en pie (leí en el libro de las bicis que es uno de los seis ministros que participó en la guerra de la independencia con la FRELIMO)
Presentación del evento por parte de su excelencia, que pronto se debió cansar o la agenda era muy apretada, no sé, el caso es que al rato de empezar el tipose levantó, muy digno él, y marchó. Volviendo sólo un ratón antes de la comida. Comenzó la charla, dos presentaciones de consultores independientes, afincados en Namibia.
La presentación, hecha en Inglés, no tuvo desperdicio, todas las condiciones son idóneas para la piscicultura (INCLUSO La POLITICA!!!!), y en los inconvenientes los de siempre, falta de centro/os de reproducción, falta de piensos específicos, falta de conocimiento por parte de los extensionistas y acuicultores, en fin. Vaya que los tipos hicieron un buen diagnóstico, dando la importancia que tiene a la creación del INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuicultura , sí sé que se comieron la D pero les sonará mejor así) te eres va a dirigir y coordinar las políticas en el campo de la acuicultura, tanto la pequeña escala, como comercial.
Los traductores eran pésimos y viendo que tampoco había para todos le dejé el mío a alguien, total los power point eran en inglés y el tipo hablaba lento y claro. El Sr Pi estaba intranquilo, se movía, suspiraba profundamente (alguna me impactó de lleno), bebía agua, tomaba notas y me preguntaba cosas a grito pelado sin quitar el traductor de los oídos, vaya fiera. Un litro de agua después el Sr Pi , con sus auriculares a saco, y sin ningún tipo de pudor, estaba placidamente dormido, ahí estas tú!!!
En el cafecito me arranqué a echar un café, porque todo el mundo estaba hablando y nadie se acercaba a la mesa. Cuando me di cuenta estaba apoyado en una balconada observando la ciudad, y el ollar a un lado, descubrí a un tipo con apariencia de inglés, que me sonría y me observaba con mirada de niño pequeño y traste. Comenzamos a hablar, que si tú de quien vienes siendo? Que bonito es este país!, que se cómo te va entonces. Era uno de los que hicieron la evaluación, y megustó hablar con él.
Cuando la conversación no daba más fui directo a por un piscicultor profesional, ya que me interesaba saber cómo y que estaba haciendo. El Señor, un tipo mayor, de pelo blanco, pitillo en la boca y mirada inquieta, me recordaba mucho a un comprador de marisco de Cangas. Me comentó lo que producían y que querían conseguir reproductores de Tilapia Nilótica puros, para hacer una línea de reproductores potentes. Dándole una hormona a las larvas para conseguir la reversión sexual, es decir que las larvas hembras se diferencien cuando crecen en machos, esto se hace por varios motivos, los machos crecen más y más rápido, evitando la pérdida de masa por gasto para la reproducción y que si se da reproducción incontrolada en los tanques, esto puede llevar la degeneración genética. Este método ya se practica en Sudamérica.
Volvimos entrar, y ante mi sorpresa el paisano inglés con el que había hablando era el que hacía la “presentación de los resultados". Estaba yo concentrado en la presentación cuando le escucho decir, como estuve antes a hablar con un técnico español, y me dijo que lo importante....”y ante el revuelo y emoción, codazos incluidos, del Sr Pihale no conseguí saber que cosa interesante le dije aquel hombrecillo tan sonriente y superguiri. La comida fue buena un bufet completo, y conversas con el equipo del INAQUA. Por la tarde una exposición de uno del equipo del INAQUA, un mapeo con SIG (Sistema de Información Geográfica) de todas las zonas en las que se hace cultivos o con posibilidades de hacerlos. Me pareció muy interesante, al principio, porque la presentación consistió en media hora o más de pasar mapa por mapa por todas las zonas del país, sin aportar más que , “En la provincia de Gaza, la Zona de Xai-Xai, zonas idóneas para jaulas, zonas idóneas para el cultivo de algas.....” y así todo el país, sin aportar más información.
Llegué al hotel hecho polvo, sólo di para conectarme un ratito a internee y caer en la cama. Al día siguiente desperté temprano, bien si tenemos en cuenta que empieza a haber claridad a las 4:30 de la maña pues las 7:30 no es muy temprano, claro.
“Pequeno almorzo” y salir a la calle, debían ser las 8:30 o así y el calor ya era importante. Aún sigo andando rápido cómo en la casa, y claro aquí no se puede. Y mejor ir despaciño y buscando la sombra de los arboles que hay en casi todas las calles, ahora entiendo lo de las arboles.
Al llegar al INAQUA, un escritorio(oficina) en transición, con mesas por todas partes, cables de conexiones y teléfono, pastas (carpetas) con miles de encuestas, informes y demás, senté un rato a recuperar aliento, hasta sentí frío con el aire acondicionado. Las conversaciones eran en un tono que iba entre el dramatismo radicalmente exagerado por no encontrar una “pasta”, a la hilaridad máxima por cuestiones que yo veía normalitas. Esta gente es así, y como algo les haga gracia lo repiten una y otra vez, descojonándose cada vez como la primera, hombre yo tres o cuatro le río pero luego..., que capacidad de vivir en la levedad. O hablando seguido de las facturas, del dinero que gastan en esto o en aquello, porque aquí el mismo equipo lleva todo, finanzas, contabilidad, gestión, formación, en fin hasta llevan el coche de aquí para allá. Cuando la jefa acabó una reunión subí a mostrarle mi trabajo a ella y el Dr Edson, que presentara el tema de los mapas el día anterior. El dicho chollo, que llevaba dos días dándome que hacer, entre risitas cómplices, vistazos curiosos y bueno rollo, consistía en una tabla de excell que resumía y modelaba las encuestas hechas en el 2007 por los (el) extensionistas de acuicultura en todas las provincias,
porque aunque la idea que yo traía a este país era que el tema no estaba organizado, me encontré, al leer el primer relatorio (informe) del INAQUA, que sí lo esta, sólo que precisa más conocimientos técnicos y de formas de trabajar y más hondos (por eso vio el Suso). Cuando vi los ojos de los dos que me estaban escuchando las explicaciones de la tabla, me dicen cuenta de que era una herramienta que no habían usado mucho, y eso que estamos en la capital y donde se dirige el cotarro.
La gente aquí es muy orgullosa, casi exagerado, y le gustan mucho las formas, así que yo traté de ser cauteloso y exponer todo cómo se habían ido ocurrencias mías que podían ser modificadas. ellos aportaron cambios a las tablas y yo lo hice, agradeciéndoles que me abrieran los ojos.
Cuando acabé y pensaba que había hecho un buen trabajo, va la jefa, los jefes por eso son jefes, y me dice, mañana vas a trabajar con el Dr Isaac, para trabajar con los datos de las encuestas. Iupi! Antes de darme cuenta estaba metiendo datiños en una tabla de excell (esto me suena de algo), bien los datos los metía el Isaac yo dictaba. Bueno el miércoles le metí un poco de presión porque no puede ser que un trabajo así lleve una vida, y el pobre hombre se extresó, porque tenía que atenderme a mí y dos o tres compañeros que le hacían coñas, le pedían el ordenador para imprimir algo, le solicitaban ayuda para enchufar un cable, en fin el trabajo típico de oficina (en Mozambique).
Cuando dieron las 12:30 y el tipo vio que yo iba a saco, me dijo que él necesitaba un descanso para comer, claro claro, yo con un café me llega. Pobre hombre, cuando volvió y me vió en el ordenador, eléctrico de cafeina, y mirando para él con una cara de “ponte ahora mismo a currar, carallo” se le debió cortar la digestión.
Una vez metidos todos los datos del año 2007 había que sacarle el jugo, yo veía posibilidades, pero serviría de algo si él no lo sabía hacer y sobre todo si no le interesaba, así que hicimos unas tablas parciales con los datos resumen, medias, sumas etc, y alguna gráfica a partir de estos. Finalmente le pedí que fuera viendo las tablas y decidiendo que le parecía un dato importante. Él agradeció el puesto al frente y se puso manos a obra.
Luego en el cuarto me daba esa risilla tonta que no se sabe muy bien se es de loco o de iluminado, quizás sea lo mismo, cuando pensaba en los datos y que precisamente ese trabajo era lo que había hecho en la Cofradía el último año, pero bueno. Ahora estaba metiendo datos en excell, sí, pero en África!
3 comentarios:
Pero qué orgullosa estoy de ti, Susiño. Comentándole cosas interesantes al guiri simpático y dándoles las ideas de las tablas. Menudo currante estás hecho.
Cúidate mucho. Un beso
Ay Susinho, codeandote con ministros y demas fauna silvestre, quien te ha visto y quien te ha de ver, con camisa formal y todo jeje.
Neno, aqui es Navidá, y ahi?? También hay árboles y cenas copiosas?
Por cierto, cuando acabes de hacer tablitas con el excell podrias ir a hacer un muestreo por la playa, aer como va el crecimiento de las almejas, para q no pierdas las costumbres vaya jejeje ;p
Un fuerte abrazo compai
Petite Bueno, que mo vou a creer.
O guiri simp'atico so lle falei, el foi o que o topou interesante, o das tablas foi en parte porque senon como ia mover eu esa informacion, con calculadora? ainda asi dudo que lle saquen o maximo proveito, pero en fin eu aportei o que sei....
David, fliparias coa globalizacion tio, aqui a penha leva gorro de papal noe nas gasolineiras, e fai como 36 graos a sombra,arbores de prastico os que queiras, vendenos pola rua, e luces e todo co que se poida sacar algo.
a cena xa contarei pero foi lechon o forno!!copioso copioso, eu non bebin demasiado pero polos ollos da xente o 25 aqui lle dan ben ben o alpistre.
Non estaria mal, encantariame mostrexar almexas no Indico pero me queda un pouco a desman, botalle un vistazo o mapa de Lichinga o mar vai unha tirada.
Un abrazo e gracias por estar ai.
Publicar un comentario