Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

viernes, 19 de diciembre de 2008

MAPUTO "LA NUIT"

VENRES,12/12/08
E chegou o fin de semana, case sen sabelo, quen me ía dicir que ía pasar un finde en Maputo tan pronto, así que con moita ilusión polo momento fun contactando coa xente coñecida aquí. O Venres quedei para cear con Sergio, que me levou a un restaurante creo que Tailandés, aínda que todos os que alí traballaban eran pretos (negros) que mira que me deu rompedeiro de cabeza a palabriña, porque os primeiros días veña a dicir que estaba preto, e claro de estar negro a estar cerca vai un cacho, así que tiven que practicar o perto unhas veces e agora xa me sae de xeito natural. Outro exemplo da variación co galego é o “doado” aquí se refire a algo regalado, se queres dicir que non é complicado a verba é “fácil”, fácil eh?
Pois o restaurante ben, sentamos fora no xardín, á fresca de aquí, que sería unha noite de calor en Vigo, o meu repelente (graciñas Iria por tremendo regalo) metía caña e evitaba que ningún mosquito, malarioso ou non, se me achegara con malas intencións.
A conversa estaba sendo todo o animada que pode ser entre dúas persoas que se viron dúas veces, experiencias vitais, consellos, proxectos. Alguén chamou a S e díxolle onde estábamos. Así que pronto eramos 5, chagou un amigo de S, que vou chamar o vello de Maputo, non porque sexa vello, senón porque leva a frioleira de 14 anos en Moçambique traballando en diversas cousas, ONGs, Ministerios, e demáis. Venía con el unha parella de amigos Vascos que chegaron esa mesma tarde e que veñen a facer localizacións para rodar unha película sobre un grupo de teatro de pobo que anda pola sabana a actuar. Pareceume unha xente con moita enerxía e gustaríame que lles fose xenial.
A conversa foi derivando dun xeito irremediable cara a situación actual do país, e aquí S e o vello de M tiñan posicións distintas aínda que non enfrontadas, máis ben complementarias, ou pode que fora o mítico caso do vaso medio cheo ou medio baleiro.
O caso é que case o 60% do presuposto deste país son doazóns de países desenvolvidos, e isto ten varias lecturas, que o estado por si mesmo non podería sustentarse, e que moitas das decisións políticas están en mans dos políticos de aquí (todos membros do partido, case único, FRELIMO) e dos técnicos e políticos a cooperación. Non é o meu caso, xa me deixou claro o Gobernador que o meu é un proxecto pequeno. Isto leva o país a ter unha situación particular, porque para temas básicos como sanidade ou educación o mellor, ou o peor, xúntanse eu que sei, dez doadores estranxeiros e o ministerio pertinente... o exemplo do vello de M foi que era como se a túa familia, imaxina pai, nai, e tres ou catro irmáns te deran cartos para o regalo de Natal, pero todos eles te pediran que tivera unhas características particulares e por suposto unha factura e un informe da compra e o futuro uso. Un lio, ou pasas de regalo ou mercas moitos pequenos,un por cada aportación.
Iso leva a un clima enrarecido do país, xa que a cooperación é necesaria, máis están farto dos cooperantes, sobre todo dos que veñen a saco, con formulas máxicas a salvar o mundo, ai pobriños!
-Xa o iras vendo, Suso, pero eu te recomendo que para eles sexas un consultor, pasa do rol de cooperante chachi hippy, porque non lles mola nada (tomo nota).
Saímos de alí e nos despedimos da xente, Sergio e máis eu fumonos o GIL VICENTE, onde había un concerto de jazz. O chegar o sitio non mo podía crer, era un club moi chulo, que ben podería ser de New York ou Barcelona(sobre todo polos 200Mt que nos cravaron na porta).
Aquelo estaba cheo do que definimos como cooperasmus, extranxeiros novos, nativos e algún que outro pureta. Se non fora porque os teitos eran tan altos podería xurar que estaba non finado MantecaJazz. (Local que me agasallou con noites incribles de jamp sessions e licor café).
Patri andaba por alí e me presentou a xente, eu concentreime na cervexa preta, a boa música dun grupo moi profesional que mesturaba jazz con música africana e algunha que outra conversa con españois sobre todo, xa que non me apetecía facer o esforzo de falar portuñol e menos injles.
Así foron caendo as cervexas e as horas, o sitio tivo un pico de actividade onde entrou moitísima xente, pero botaba en falla que a xente bailara, claro que nese momento era imposible,pero logo só me arranquei eu, son unha figura, é algún espontáneo máis.
Cando me din conta levaba un bo rato só, ben cun Austríaco simpático alado pero moi calado. Así que saín a respirar e ver onde estaba o resto. Daquela só quedaba Patri, e a xente da cena de Natal das clases de inglés, profesor incluído.
Así que empezou a RONDA DE A VER ONDE VAMOS, que eu tanto aborrezo, será igual en todas partes do mundo. Creo que as opcións eran 4 ou 5 e pronto se decidiu.
No coche desempolvei o meu ingles e comentei o proxecto, e resultou que o profe de ingles era de Grecia, eu estiven en Grecia, e veña a comentar sitios e historias daquelas prácticas no Peloponeso.
E así chegamos ó Coconat, unha discoteca na praia, con zona de terraceo con mesas de madeira e sombrillas de palla, unha monada. Cando sacaba a entrada (outros 200Mt) empecei a temerme o peor, mimadriña unha discoteca. Pero este país gosta de sorprenderme, así que eu me deixo, pasamos e había un concerto dun rapeir, que resultou ser moi coñecido en Maputo, ben, letras cañeiras, e ritmo movido, para ser rap, claro. Unha lexión de seguidores e sobre todo seguidoras amontoábase o redor do escenario.
Cando rematou e eu estaba a rematar a 2M empezou unha musiquilla nin lenta nin movida, e melosa, non sabería describila, pero o fitar as parellas flipei.
A cousa é como che conto: o home se achega, dille algo a muller, e nun momento están abrazados e movéndose a dereita e esquerda, como un pasodobre portugués (moi parecido no abaneo a un baile que vin nas festas do Algarve), como bamboleándose , e polo medio, pero sen perder o ritmo, a muller move a parte onde a espalda perde o seu nome do xeito máis sensual que eu vin nunca, en público claro. Dando pequenos golpeciños de cadeira, paradiñas e demais dozuras. O home non fica parado, se vai refregando, un pouco aquí outro alá, ante o beneplácito da partener (o límite o poñen eles), mete unha perna entre as pernas, fai movementos laterais cos pes, tacón punta tacón. Unhas voltas ben dadas sen perder o compás. E cando remata a peza, se non son parella, un se vai por un lado e a outra por outro, e aquí non pasou nada...se son parella fanse arrumacos máis ou menos subidos de tono.
Así coa cara de parvo que só pode ter este de Teis ante estas cousas descubrín a “Pasada”, que nome máis acertado. Agora empezo a entender os comentarios dalgún mariñeiro da cofraría que, cos ollos como pratos o escoitar Moçambique, dicían “eu estiven aló embarcado, vai marcha (suspiro) moita, moita marcha”.
O seguinte grupo que actuou eran dous caboverdianos “Os irmaos verdade”, e que facían, pois si, Pasada.
Tratei de quedarme cos pasos básicos e antes de darme conta estaba a mover o corpiño coas compis de ingles de Patri. A sensación era rara, porque os corpos están moi cerca, e a refrega é potente e inevitable, aínda que o intentes, pero a miña mente galega trata de controlar os impulsos naturais..., e se precisamente iso é o que deixa de ser natural no baile? Ben, digamos que polos comentarios das sufridoras que me guiaron non o fixen tan mal, aínda que teño que practicar máis. Pero creo que vou a ser a sensación de Lichinga!!
Logo observei a xente, unha pasada a forma de moverse. O rematar o concerto comezou un chin pun que o ser daquí tampouco era tan desagradable, intercalando temas europeios. Había un vellouco cunha mulata, gafas de sol postas e camisa de flores, dandoo todo na pista e bailndo pasada “ a su manera”.
Teño que comentar que se as mulleres, e moitos homes aquí de normal, son moi guapos, na disco era brutal, guapos/as, maqueados/as e danzando. Ía dicir que era como o Arenal (zona pija de Vigo) pero en preto, pero que va, moitisimo mellor. Tacóns de infarto, modeliños e peiteados,para flipar.
Entón as rapazas fixeron o circulo da morte, que debe ser xenético porque creo que o vin en todas as partes onde teño saido de marcha, a ver na Mongolia se tamén é así? Polo menos me deixaron entrar, aínda que os movementos e baixadas que facían eu non os podía repetir. O mellor unha rapaza empeza a menearse e cando está coas mans nos xeonllos, a meneala coliña imaxinaria vai un tipo e se pon xusto aí detrás dela, se o home é do gosto da muller, seguen bailando e se non ela para e o olla e el marcha sen máis.
Flipei toda a noite, só pensar neste tipo de baile por Churruca adiante, no Planta ou onde fora, a cantidade de entradas a saco, liadas, bofetadas, desplantes e de máis sería incriblemente alto.
Cando o corpo non podía máis fomos os valcóns debían ser as 5 e xa amencia, paxariños revoloteando y un accidente no paseo entre a disco e o mar.
Isto se acaba, así que para cama, que para ser golpe de venres e non coñecer moito a cidade non esta mal, non?

PARA TI QUE AMAS LA PASADA, LO SEPAS O NO:
VIERNES,12/12/08

Y llegó el fin de semana, casi sin saberlo, quién me iba a decir que iba a pasar un finde en Maputo tan pronto, así que con mucha ilusión por el momento fuy contactando con la gente conocida aquí. El Viernes quedé de cenar con Sergio, que me llevó a un restaurante creo que Tailandés, aúnque todos los que allí trabajaban eran pretos (negros) que mira que me dió rompedero de cabeza la palabriña, porque los primeros días venga a decir que estaba preto (cerca en galego), y claro de estar negro a estar cerca va un cacho, así que tuve que practicar el perto unas veces y ahora ya me sale de manera natural. Otro ejemplo de la variación con el gallego es lo “doado” aquí se refiere a algo regalado, se quieres decir que no es complicado la palabra es “fácil”, fácil eh? Pues el restaurante bien, nos sentamos fuera en el jardín, a la fresca de aquí, que sería una noche de calor en Vigo, mi repelente (graciñas Iria por tremendo regalo) metía caña y evitaba que ningún mosquito, malarioso o no, se me acercara con malas intenciones. La conversación estaba siendo todo lo animada que puede ser entre dos personas que se vieron dos veces, experiencias vitales, consejos, proyectos. Álguien llamó a S y le dijo dónde estabamos.
Así que pronto éramos 5, llegó un amigo de S, que voy a llamar el viejo de Maputo, no porque sea viejo, sino porque lleva la friolera de 14 años en Moçambique trabajando en diversas cosas, ONGs, Ministerios, y demáis. Vení con él una pareja de amigos Vascos que llegaron esa misma tarde y que vienen a hacer localizaciones para rodar una película sobre un grupo de teatro de pueblo que anda por la sabana a actuar. Me pareció una gente con mucha energía y me gustaría que les fuera genial. La conversación fue derivando de una manera irremediable hacia la situación actual del país, y aquí S y el viejo de M tenían posiciones distintas aunque no enfrentadas, más bien complementarias, o puede que se trate del mítico caso del vaso medio lleno o medio vacío.
El caso es que casi el 60% del presupuesto de este país son donaciones de países desarrollados, y esto tiene varias lecturas, que el estado por sí solo no podría sustentarse, y que muchas de las decisiones políticas están en manos de los políticos de aquí (todos miembros del partido, casi único, FRELIMO) y de los técnicos y políticos de la cooperación. No es este mi caso, ya me dejó claro el Gobernador que el mío es un proyecto pequeño. Esto lleva al país a tener una situación particular, porque para temas básicos cómo sanidad o educación a lo mejor, o a lo peor, se juntan yo que sé, diez donantes extranjeros y el ministerio pertinente... el ejemplo, del viejo de M, fue que era como si tu familia, imagina padre, madre, y tres o cuatro hermanos te dieran dinero para el regalo de Natal, pero todos ellos te pidieran que tenga unas características particulares y por supuesto una factura y un informe de la compra y el futuro uso. Un lio, o pasas de regalo o compras muchos pequeños,uno por cada aportación. Eso lleva a un clima enrarecido del país, ya que la cooperación es necesaria, pero están harto de los cooperantes, sobre todo de los que vienen a saco, con formulas mágicas a salvar el mundo, ay pobriños! -Ya lo iras viendo, Suso, pero yo te recomiendo que para ellos seas un consultor, pasa del rol de cooperante chachi hippy, porque no les mola nada (tomo nota). Salimos de allí y nos despedimos de la gente, Sergio y yo fuimos al GIL VICENTE, donde había un concierto de jazz. Al llegar el sitio no me lo podía creer, era un club muy chulo, que bien podría ser de New York o Barcelona(sobre todo por los 200Mt que nos clavaron en la puerta). Aquello estaba lleno de lo que definimos como cooperasmus, extrangeros jovenes, nativos y algún que otro pureta. Si no fuera porque los techos eran tan altos podría jurar que estaba en el difunto MantecaJazz.(local que me ha regalado buenisimas noches de jamp sesions y licorcafé) Patri andaba por allí y me presentó a la gente, yo me concentré en la cerveza preta, la buena música de un grupo muy profesional que mezclaba jazz con música africana y alguna que otra conversación con españoles sobre todo, ya que no me apetecía hacer el esfuerzo de hablar portuñol y menos injles. Así fueron cayendo las cervezas y las horas, el sitio tuvo un pico de actividad donde entró muchísima gente, pero echaba en falla que la gente había bailara, claro que en ese momento era imposible,pero luego sólo me arranqué yo, soy una figura, y algún espontáneo más. Cuando me di cuenta llevaba un bueno rato solo, bien con un Austríaco simpático alado pero muy callado. Así que salí a respirar y ver dónde estaba el resto. De aquella sólo quedaba Patri, y la gente de la cena de Natal de la clase de inglés, profesor incluido.

Así que empezó la RONDA DE VERLA Dónde VAMOS, que yo tanto detesto, será igual en todas partes del mundo. Creo que las opciones eran 4 o 5 y pronto se ecidió.En el coche desempolvé mi ingles y comenté el proyecto, y resultó que el profe de ingles era de Grecia, yo estuve en Grecia, y venga a comentar sitios e historias de aquellas prácticas en el Peloponeso. Y así llegamos el Coconat, una discoteca en la playa, con zona de terraceo con mesas de madera y sombrillas de paja, una monada. Cuando sacaba la entrada (otros 200Mt) empecé a temerme lo peor, mimadriña una discoteca. Pero a este país le gusta sorprenderme, así que yo me dejo, pasamos y había un concierto de un rapero, que resultó ser muy conocido en Maputo, bien, letras cañeras, y ritmo movido, para ser rap, claro. Una legión de seguidores y sobre todo seguidoras se amontonaba al rededor del escenario. Cuando acbó y yo estaba rematando la 2M empezó una musiquilla ni lenta ni movida, y melosa, no sabría describirla, pero al fijarme en las parejas flipé. La cosa es cómo te cuento: el hombre se acerca, le dice algo a la mujer, y en un momento están abrazados y moviéndose de derecha a izquierda, como un pasodoble portugués (muy parecido en el abaneo a un baile que vi en las fiestas de Algarve), como bamboleándose , y por el medio, pero sin perder el ritmo, la mujer mueve la parte donde la espalda pierde su nombre de la manera más sensual que yo he visto nunca, en público claro. Dando pequenos golpecitos de cadera, paraditas y demás dulzuras. El hombre no se queda parado, se va refregando, un poco aquí otro allá, ante el beneplácito de la partener (el límite lo ponen ellos), mete una pierna entre las piernas, hace movimientos laterales con los pes, tacón punta tacón. Unas vueltas bien dadas sin perder el compás. Y cuando acaba la pieza, si no son pareja, uno se va por un lado y a otra por otro, y aquí no ha pasao nada...si son pareja se hacen arrumacos más o menos subidos de tono. Así con la cara de tonto que sólo puede tener este de Teis ante estas cosas descubrí la “Pasada”, que nombre más acertado. Ahora empiezo a entender los comentarios de algún marinero de la cofraría que, con los ojos como platos al escuchar Moçambique, decían “yo estuve allá embarcado, menuda marcha (suspiro) mucha, mucha marcha”. El siguiente grupo que actuó eran dos caboverdianos “Los irmaos verdade”, y que hacían, pues sí, Pasada. Traté de quedarme con los pasos básicos y antes de darme cuenta estaba moviendo el esqueleto con las compis de ingles de Patri. La sensación era rara, porque los cuerpos están muy cerca, y la refriega es potente e inevitable, aunque lo intentes, pero mi mente gallega trata de controlar los impulsos naturales..., y si precisamente eso es lo que deja de ser natural en el baile? Bien, digamos que por los comentarios de las sufridoras que me guiaron no lo hice tan mal, aunque tengo que practicar más. Pero creo que voy a ser la sensación de Lichinga!! Luego observé a la gente, una pasada la forma de moverse. Al acabar el concierto comenzó un chin pun que al ser de aquí tampoco era tan desagradable, intercalando temas europeios. Había un vellouco con una mulata, gafas de sol puestas y camisa de flores, dandolo todo en la pista y bailando pasada “la su manera”. Tengo que comentar que si las mujeres, y muchos hombres aquí en el día a día, son muy guapos, en la disco era brutal, guapos/as, maqueados/as y danzando. Iba a decir que era como el Arenal (zona pija de Vigo) pero en preto, pero que va, muchisimo mejor. Tacones de infarto, modelitos y peinados,para flipar. Entonces las chavalas hicieron el circulo de la muerte, que debe ser genético porque creo que lo he visto en todas las partes donde he salido de marcha, a ver en la Mongolia si también es así? Por lo menos me dejaron entrar, aunque los movimientos y bajadas que hacían yo no los podía repetir. Lo mejor una mujer empieza a menearse y cuando está con las manos en las rodillas, a menear la colita imaginaria va y viene un tipo y se pone justo ahí detrás de ella, si el hombre es de su agrado, siguen bailando y si no ella para y lo mira y él se va sin más.
Flipé toda la noche, sólo pensar en este tipo de baile por Churruca adelante, en el Planta o donde
fuese, la cantidad de entradas a saco, liadas, bofetadas, desplantes y de más sería increíblemente alto. Cuando el cuerpo no podía más fuimos a los valcónes debían ser las 5 y ya amencia, pajarillos revoloteando y un accidente en la carrretera entre la disco y el mar.
Esto se acaba, así que para cama, que para ser golpe de viernes y no conocer mucho la ciudad no esta mal, no?

3 comentarios:

Anónimo dijo...

Tes razón, non esta nada mal para ser o primeiro. Repito as verbas antes lidas noutro comentario...Pero ti tas a traballar?

Quien te vería AY OMAAAA!!!! TARIMEO MOÇAMBIQUEÑOOO Q RICO!!
Voy a León, sin internee, hablamos a la vuelta, si tienes conexión en Lichinga claro jejeje.

Un bico...
Sachito.

Anónimo dijo...

Ay, Susiño, ya me enseñarás el movimiento ese de caderas el año que viene. Un beso

O SuSo dijo...

Ai Sachito ti sabes que eu nunca deixo de traballar, e o que teñen os da miña casta, que collemos unha teima ata que a destrozamos ou nos destroza ela.
O tarimeo foi bo, pero os ollos ían noutra dirección, ai oma PASADA EN BAIONA XA!!!!

Perde coidado Petit, que este baile o poño de moda por alá si ou si, algo tan rico non pode ser malo.
Un abrazo e recuperate pronto para bailar, FELIZ NATAL EN VIGO!!!