Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

viernes, 12 de diciembre de 2008

Comezos

Ben os primeros días de traballo foron máis que nada de tanteo, reunión coa xente e visitas. Non sei si se parece o que eu agardaba pero o certo é que isto está moi organizado pero o revés, burocracia creo que sería a palabra, onte entereime que para que a Delegada das Pescas na provincia fora a visitar a familia foi necesario o consentimento do Gobernador, a ver cando o coñezo.
Por cada oficina son, eu que sei 10 persoas, inda non teño moi claro que é o que fai cada un, pero aí andan as voltas con millóns de papeis.
O venres fomos a Metangula, onde o IIP ten un centro de investigacións, ben hai que chamalo dalgún xeito porque realmente é unha casiña, con 0 de instalacións de laboratorio u algo que se lle asemellase remotamente.
Como dixen o outro día o delegado non estaba así que vimos aquilo recibidos por unha secretaria moi nova, que parecía avergoñarse a nosa presencia, tamén estaba o mariñeiro do barco, asi que nos relataron a experiencia feita nas gaiolas este ano, unha “sabotearona”, disque as xentes do lugar cortaron os cabos das gaiolas e esta foi lago adentro, e por iso ou sabe deus por que, moitos deses peixes morreron. A outra gaiola, cunha especie diferente, resulta que “descubriron” que crecia menos, cando os da primeira gaiola tiñan unha boa tallas, zas, voltaron os lugareños a pasarse e levaron todos os peixes, ante a desesperación dos técnicos por ter que rematar o experimento repartironse entre eles os peixes da gaiola que quedaba e para casa. Non quero ser critico sen coñecemento fondo, pero sacala conclusión de que unha especie crece mais sendo a metade de peixes na gaiola, e non tendo datos reais polo roubo, pareceme polo menos aventurado. Pois con esta metodoloxía de traballo estoume a topar.
Logo fomos o mercado, a Dra. Isabel quería mercar unha capulana, a saia típica de aquí, ben e saia, mantel, para levar o neno as costas e ata pode ser unha saba funeraria.
O pobo de Metangula é tremendamente pobre, as rúas son de terra e as casa son moitas as típicas formas de construir de aquí, cabanas con teito de palla, algunha casa como a sede do partido gobernamental, presente en todos os aspecto da vida publica mozambicana. A escola medio derruida.
A calor o pé do lago ainda é maior, vaia abafada.Pensei que refrescaría.
Logo fomos o hotel, ducha, e cena. Mentras degustabamos unha Tilapia do lago a brasa regada por un viño de Sudafrica eu estab a pensar en que os mesmos 1.500Mt que nos ía costar a cenita,uns 50 euros, son os cartos que aqui reciben os camponeses en pequenos microcreditos e que a eles lles da moita vidilla. Inda así comín e bebin e rin moito coas conversas, serí o viño ou tal vez a ledicia de estar a experimentar cousas novas en novos sitios.
Por certo, a Tilapia e deliciosa.

Para vosotros que amais Galicia aun sin saberlo:
Comienzos en Lichinga Bien los primeros días de trabajo fueron más que nada de tanteo, reunión con la gente y visitas. No sé sí se parece a lo que yo esperaba pero lo cierto es que esto está muy organizado pero al revés, burocracia creo que sería la palabra, ayer me enteré que para que la Delegada de las Pescas en la provincia fuera a visitar la familia fue necesario el consentimiento del Gobernador, a ver cuándo lo conozco.
Por cada oficina son, yo que sé 10 personas, aun no tengo muy claro que es lo que hace cada uno, pero ahí andan a las vueltas con millones de papeles. El viernes fuimos la Metangula, donde el IIP tiene un centro de investigaciones, bien hay que llamarlo de alguna manera porque realmente es una casita, con 0 de instalaciones de laboratorio o algo que se le asemejara remotamente. Como dije el otro día el delegado no estaba así que vimos aquello recibidos por una secretaria muy joven, que parecía avergonzarse de nuestra presencia, también estaba el marinero del barco, así que nos relataron la experiencia hecha en las jaulas este año, una la sabotearon, por lo visto las gentes del lugar cortaron los cabos de las jaulas y esta fue lago adentro, y por eso o sabe dios por que, muchos de los pescados murieron. La otra jaula, con una especie diferente, resulta que “descubrieron” que crecía menos, cuando los de la primera jaula tenían una buena tallas, zas, volvieron los lugareños a pasarse y llevaron todos los pescados, ante la desesperación de los técnicos por tener que acabar el experiment, se repartieron entre ellos los pescados de la jaula que quedaba y para casa.
No quiero ser critico sin conocimiento hondo, pero sacar la conclusión de que una especie crece mas siendo la mitad de peces en la jaula, y no teniendo datos reales por el robo, me parece por lo menos aventurado. Pues con esta metodología de trabajo me estoy topando. Luego fuimos al mercado, la Dra. Isabel quería comprar una capulana, la falda típica de aquí, bien falda, mantel, para llevar el niño la espalda y hasta puede ser una sábana funeraria. El pueblo de Metangula es tremendamente pobre, las calles son de tierra y las casa son muchas de las típicas formas de construir de aquí, cabañas con techo de paja, alguna casa como la sede del partido gubernamental, presente en todos los aspecto de la vida pública mozambicana. La escuela medio derruida... El calor al pie del lago aun es mayor, vaya ahogada. Yo pensé que refrescaría.Luego fuimos al hotel, ducha, y cena. Mientras degustábamos una Tilapia del lago a la brasa regada por un vino de Sudáfrica yo estaba pensando en que los mismos 1.500Mt que nos iba costar la cenita,unos 50 euros, son el dinero que aqui reciben los camponeses en pequeños microcreditos y que a ellos les de la mucha vidilla. Aun así comí y bebin y rei mucho con las conversaciones, sería el vino o tal vez la alegría de estar experimentando cosas nuevas en nuevos sitios. Por cierto, la Tilapia es deliciosa.

1 comentario:

O SuSo dijo...

Negome a non ter comentarios, que tempos aqueles, que inicios, vexo para atrás e flipo.Como cambian as cousas co paso do tempo.
Je,je.