Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

miércoles, 5 de mayo de 2010

Samora, Homem do Povo


É o título dun libro que merquei en Maputo sobre a vida deste incrible home, Samora Machel: Guerrilleiro na libertación do seu país, estratega, político, home carismático. Foi o primeiro en facer moitas cousas, o primeiro presidente da República Polular de Mozambique, o primeiro presidente negro que foi recibido na casa branca, un home con algo especial. Unha especie de Che da África Austral. Que coma aquel guerrilleiro tolo, tamén mataron, nun accidente "muito" extrano de avión en 1986 (11 anos despois de conquerir a independencia do seu país).

O nome de este home soa por todas partes en Mozambique, levase en camisetes e máis en colantes, así que forma parte da miña vida dende fai case ano e medio. Os meus compañeiros de traballo, sobretodo o vello Pihale, lles gostaba moito falar de historias do pasado, de logros e luitas.
Algunhas noites de insomnio collo o libro e paso as páxinas, vendo fotos, lendo fragmentos, inspirándome na utopía dun tempo, no que se tentou escapar do colonialismo, deixar de ser escrabos, e crear un-outro mundo.

Unha frase que teño grabada na cabeza é a de: "Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".

Este home loitou por crear unha sociedade máis xusta, por levar a pedagoxía a todas partes do seu pais, a educación e a revolución, transformando non só o sistema económico, senon algo máis difícil, o social.E por que creo nel? Porque foi coherente, e sabendo que o iban a quitar do medio, e sabendo que iso sería bo para a paz, subiuse o avión.

Agora os seus erdeiros político empregan a súa imaxen, falan co discursos semellantes, dun xeito populista, pero perderon completamente o norte, sendo os novos "amos" do pais, e condeando a miseria e a ignorancia o todo un pobo. Ai se o Samora levantara a cabeza!!


Es el título de un libro que compré en Maputo,que habla sobre la vida de este increíble hombre, Samora Machel: Guerrillero en la libertación de su país, estratega, político, hombre carismático. Fue el primero en hacer muchas cosas, el primer presidente de la República Polular de Mozambique, el primer presidente negro que fue recibido en la casa blanca, un hombre con algo especial. Una especie de Che de África Austral. Que como aquel guerrillero loco, también mataron, en un accidente "muito" extraño de avión en 1986 (11 años después de conseguir la independencia de su país).

El nombre de este hombre suena por todas partes en Mozambique, se ve en camisetes y también en pegatinas, así que forma parte de mi vida desde hace casi año y medio. Mis compañeros de trabajo, sobretodo el viejo Pihale, les gustaba mucho hablar de historias del pasado, de logros y luchas.

Algunas noches de insomnio cojo el libro y paso las páginas, viendo fotos, leyendo fragmentos, inspirándome en la utopía de un tiempo, en el que se intentó escapar del colonialismo, dejar de ser esclabos, y crear un-otro mundo.Una frase de este hombre que tengo grabada en cabeza es la de:"Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".
Este hombre luchó por crear una sociedad más justa, por llevar la pedagogía a todos los rincones de su país, la educación y la revolución, transformando no sólo el sistema económico, sino algo más difícil, el social. Y por qué creo en él? Porque fue coherente, y sabíendo que lo iban a quitar del medio, y sabiendo que eso sería bueno para la paz, se subió al avión.
Ahora sus herederos político emplean su imagen, hablan con un discursos parecido, de una manera populista, pero perdieron completamente el norte, siendo los nuevos "amos" del país, y condenando a la miseria y la ignorancia a todo un pueblo. Ai si el Samora levantara la cabeza!!

lunes, 26 de abril de 2010

Por las calles de Maputo

8/12/2009 Polas rúas de Maputo


-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.

Chegado a este punto non había volta atrás, o semblante do gallo cambiou de golpe, eu apuntei o carro de Médicos sen Fronteiras (MSF) e dixen:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, imos ate a esquadra, máis vosé vai-me dar o seu nome .

A miña única arma, un boli e un papel, parecía pouco fronte o Kalasnikof, o uniforme do meu colega (un fraquiño e novo policía da capital), bueno pero tiña a arma secreta, mil quilos de confianza.
Actuaba como se eu coñecera o puto presidente. O policía que levaba media hora mareando a Paula por ter feito un xiro ilegal, dende o primeiro momento lle pedira pasta para esquecerse.
Paula lle explicara que tiña a filla mal, a Lua, con febre, a pobre observaba todo dende o asento. Tralo xiro paramos frente o Mundo´s, un sitio moi transitado por cooperantes, extranxeiros e demais fauna de Maputo. A idea inicial, recoller unhas pizzas e tirar para casa.
Pero non vimos a sinal do xiro (estaba detrás dunha arboré, na beirarúa da esquerda, cando o xiro era para a dereita 2 carris más alá).
Entón o gallo viu o filón.

En dez minutos,o tempo que agardaba polas pizzas, preparei o meu ataque, sopesei ata que punto apretar o poli, o sair ollei a sinal de prohibido xirar e dixen para min: Estamos mal.
Pero o gerreiro da luz nunca fuxe dunha batalla. Tirei para alá e díxenlle a Paula "Dame un boli". A súa cara un poema.

E alí estabamos, dous homes no medio da rúa. O primeiro golpe da miña espada de luz fora pedir que se identificase, moi calmado, como se eu controlase a situación. O policía púsose borde, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase". Eu cun xesto rápido saquei o meu pasaporte, aqui está!
El cintaba, pero antes de que se dera conta de que estabamos a falar eu sacudín cun sorriso a miña descarga:
- Nao sabe com quen se está a meter...
O tipo sopesou rápido e falou non sei que cousa de se o carro tiña "librete de transito", vin o seu movemento de retirada digna e dixen: Claro.

-Aaaaa, nese caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes.

E viu conmigo ata o carro. A Paula nos observaba dende dentro, baixou a fiestra e o policia preguntou polo tal librete de transito. Ela olloume como quen ve unha aparición no medio da noite.
- "Nao apercibo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."

O policía, que xa se batía en retirada, contento de non meterse en ningún lio, girouse co mesmo sorriso que cando pensaba gañar uns meticais extra e regalounos un pequeno:
-"Continuem bem"

Eu dinlle a man e entrei no carro todo o enteiro que os golpes do meu corazón no peito me deixaba.
-Que coño le has dicho.
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.


COMO OS ECHO DE MENOS...

8/12/2009 Por las calles de Maputo

-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.

Llegado a este punto no había vuelta atrás, el semblante del "gallo" cambió de golpe, yo apunté al carro de Médicos sin Fronteras (MSF) y dije:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, vamos ate a esquadra, más vosé vai-me dar seu nome.

Mi único arma, un boli y un papel, parecía poco frente al Kalasnikof y el uniforme de mi colega (un flaco y joven policía capitalino), bueno pero tenía mi arma secreta, mil kilos de confianza. Actuaba como si yo conociese al puto presidente de país. El policía, que llevaba media hora mareando a Paula por haber hecho un giro ilegal, desde el primer momento le había pedido pasta para olvidarse del tema.Paula le había explicado que tenía la hija mal, a Lua, con fiebre, la pobre observaba todo desde lo asiento.
Tras el giro paramos frente el Mundo´s, un sitio muy transitado por cooperantes, extrangeros y demás fauna de Maputo.
La idea inicial, recoger unas pizzas y tirar para casa.Pero no vimos la señal de prohibido giro (estaba detrás de una árbol, en la acera de la izquierda, cuando el giro era para la derecha en una avenida con tres carriles en nuestra dirección).Entonces el tipo vió el filón.

En diez minutos,el tiempo que esperaba por las pizzas, preparé mi ataque, sopesé hasta que punto apretar al poli, al sair miré la señal de prohibido girar y dije para mí: "Estamos mal".
Pero el gerrero de la luz nunca huye de una batalla. Tiré para allá y le dije a Paula "Dame un boli". Su cara un poema.

Y allí estábamos, dos hombres en medio de la calle. El primer golpe de mi espada de luz había sido pedir que se identificara, muy calmado, como si yo controlara la situación. El policía se puso a la defensiva, exagerando el gesto, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase".
Yo con un gesto rápido saqué mi pasaporte, aqui está!
Él cintaba, pero antes que se diera cuenta de qué estábamos hablando yo sacudí con una sonrisa mi descarga:
- Nao sabe com quem se está metendo.

El tipo sopesó rápido y habló no sé que cosa de si el carro tenía "librete de transito", vi su movimiento de retirada digna y dije: Claro!

-"Aaaaa, nise caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes."

Y vino conmigo hasta el carro. Paula obsevaba todos los movimientos desde dentro, bajó la ventana y el policía preguntó por el tal librete de transito. Ella me miró cómo quien ve una aparición en medio de la noche.
- "Nao apercebo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."

El tipo, que ya se batía en retirada, contento de no meterse en ningún lio, se giró con la misma sonrisa que cuando pensaba ganar unos meticales extra y nos regaló un pequeño:
-"Continuem bem"
Yo le estreché la mano y entré en el carro todo el entero que los golpes de mi corazón en el pecho me dejaban.
-Que coño le has dicho?
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.

martes, 23 de marzo de 2010

Buscando el Sur

23/03/10

"¿Por qué porfiaba en seguir adelante?¿Por qué caminar y caminar buscando siempre esa mitificación del sur, esa continua renovación de gentes de todo color y condición? ¿Por qué someterme ese descalabro emocional de conectar con la realidad de la gente, del paisaje, y volver a los caminos solitarios, siempre solitarios? Atrás iba dejando momentos y momentos, la vieja campesina llorándome, el chiquillo bautizado con mi nombre, el "no te vayas hermano, quédate con

nosótros". Sudamérica me entregaba glaciares y condimentos, luchas políticas y canciones, raíces y ríos, pero sobretodo e inextinguible amor de sus gentes, la dimensión humana de su pueblo...Persistiría en mi estupidez soñátil partiendo siempre hacia donde me esperaban nuevos rostros con sus trabajos, nuevas manos afectivas, el dibujo incitante de un nuevo cerro en el horizonte..."
Buscando el Sur, de Román Morales García"

Este libro me descubrió en el Hierro, si, porque fue él quien vino a mi y me trajo un sinfín de olores, colores, sabores y emociones, también algún que otro recuerdo. Es la historia real de un joven Tinerfeño que, mochila a la espalda se recorre los 11.000 km que separan el Caribe colombiano de Tierra de Fuego. Libro más que recomendable para soñadores.

martes, 2 de marzo de 2010

Mente creadora

2 Marzo 2009

É incrible como funciona a mente, o xeito como a imaxinación traballa cando un se prepara para ir a un sitio descoñecido, novo, a outra relidade, novas experiencias... aínda lembro cando me dixeron que ía traballar en Niassa, ese momento que agora parece tan lonxe, e fai menos de ano e medio.
A mente comezou a argallar das súas, procurei leer, ver fotos, tiña un gran oco negro que puña Niassa no fondo do meu pensamento... o fina deixei a miña busqueda, decidín que non quería saber demasiado de antemán, para non crear unha imaxe preconcevida.

Agora penso en todo o que vivín en Lichinga e Mozambique, todo o experimentado, as sensacións, e como pouco a pouco funme empapando dun país, dun xeito de ver a vida, a base de traballar con eles, sorrir con eles, facer relatorios(informes), comer e en definitiva ser e sentirme un máis na equipa da piscicultura do Niassa, branquiño, claro, pero un máis.

Cando falo con algún amigo interesado no meu último ano, empezo a soltar unha maraña de datos, emocións, historias e demáis, que a min me resultan familiares e claras, pero entendo que poidan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora de datos inconexos e historias, comeza a transpirar...pero é así, e xa forma parte de min, este incrible e distinto lugar.

Si, é curioso como funciona a mente, lembro perfectamente o que imaxinei cando me dixeron que ía compartir oficina con as pescas en Lichinga, imaxinei un cuarto con pouca luz, o moviliario vello, olor a humidade e calor, mosquitos e dificultades para todo, e rodeado de xente extrana, que me observaría como a un marciano...en decembro voltei a visitar a oficina das pecas en Lichinga. O entrar pola porta viume coma un raio na testa todo o que imaxinara antes de chegar por primeira vez, debeu ser polo rencontro co lugar.
Concluín que a miña imaxinción acertara bastante: aquela casona vella, o pequeno cuarto con dúas mesas onde traballabamos, discutiamos, planexabamos e riamos 4 homes, o sector de acuicultura no Niassa. Os olores, algún que outro mosquito, calor e tamén frío.
Problemas,je,je... ata o de vir o da electricidade a cortar o suministro por impago, si, certamente case todo o que imaxinara cumprírase, só que aquelas persoas nunca me viron mal, e xa nunca máis van a ser extranos, nin eu para eles a xuzgar pola miradas, sorrisos sinceiros, polas apertas familiares e bendicións o verme aparecer pola porta en decembro, só dous meses despois de rematar o meu traballo e marchar de Lichinga.

ABRE A MENTE...
....E TODO SE FARÁ REAL.

2 Marzo 2010
Es increíble como funciona la mente, la forma como la imaginación trabaja cuando uno se prepara para ir a un sitio desconocido, nuevo, a otra relidad, nuevas experiencias... aún recuerdo cuando me dijeron que iba a trabajar en Niassa, ese momento que ahora parece tan lejano, y hace menos de año y medio.
La mente comenzó a discurrir de las suyas, intenté leer, ver fotos, mapas, blogs, tenía un gran hueco negro que ponía Niassa en el fondo de mi pensamiento, ni idea de como era realmente...al final abandoné la busqueda de información, decidí que no quería saber demasiado, para no crear una imagen previa.
Ahora pienso en todo lo que viví en Lichinga y Mozambique, todo lo experimentado, y sentido, como poco a poco me fui empapando de un país, de una manera de ver la vida, a base de trabajar con ellos, sonreír con ellos, hacer relatorios (informes), viajar por caminos, comer y en definitiva ser y sentirme uno más en el equipo de la piscicultura del Niassa, blanquito, claro, pero uno más.
Cuando hablo con algún amigo interesado en mi último año, empiezo a soltar un lío de datos, emociones, historias y demás, que para mi son familiares y claras, pero entiendo que puedan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora comienza la sudar...pero es así, y ya forma parte de mí, este increíble y distinto lugar.
Sí, es curioso como funciona la mente, recuerdo perfectamente lo que imaginé cuando me dijeron que iba a compartir oficina en las pescas en Lichinga, imaginé un cuarto con poca luz, el mobiliario viejo, olor a humedad y calor, mosquitos y dificultades para todo, y rodeado de gente extraña, que me observaría como a un marciano...en Diciembre del 2009 volví a visitar la oficina de las pescas en Lichinga. Al entrar por la puerta me vino como un rayo a la mente todo lo que había imaginado antes de llegar por primera vez.
Concluí que mi imaginación había acertado bastante, aquella casona vieja, el cuarto con dos mesas donde trabajábamos, discutiamos, planificábamos y reíamos 4 hombres, el sector de acuicultura en pleno, los olores, algún que otro mosquito, calor y también frío, problemas, je,je... hasta el de llegar el hombre de la electricidad a cortar el suministro por impago.
Sí, casi todo lo que había imaginado se había cumplido, sólo que aquellas personas nunca me vieron mal, y ya nunca más van a ser extraños, ni yo para ellos a juzgar por las sonrisas sinceras, los abrazos familiares y bendiciones al verme aparecer por la puerta este Diciembre, sólo dos meses después de acabar el proyecto y marcharme de Lichinga.

martes, 16 de febrero de 2010

más Ébano

Un día tuve una visita. Era un hombre d mediana edad, ataviado con traje musulmán de color blanco. Se llamaba Suleimán y procedía del norte de Nigeria. Tiempo atrás había trabajado para el italiano (mi casero) como vigilante nocturno. Conocía el callejón y todos sus aledaños. Se mostró muy tímido:no quiso sentarse en mi presencia. Me preguntó si no necesitaba un vigilante nocturno, porque acababa de perder el trabajo. Le dije que no,pero como me había dado buena impresión, le di cinco libras. Al cabo de varios días volvió. Esta vez si se sentó. Le preparé un té. Nos pusimos a hablar. Le confesé que no paraban de robarme. Suleimán lo consideró como una cosa del todo natural. El robo era una forma -cierto que desagradable- de nivelar las desigualdades. Estaba muy bien que me robaran, dijo, aquello incluso era un gesto de amistad por parte de los ladrones. De esta manera me daban a entender que les resultaba útil y que me aceptaban. Por consiguiente, podía sentirme seguro. ¿Acaso me había sentido amenazado en alguna ocasión? Reconocí que no. ¡Pues eso! Estaría seguro todo el tiempo que les permitiese robarme impunemente. En el momento en que avisase a la policía y ésta empezase a perseguirlos, más me valía marcharme.

Al cabo de una semana, volvió a visitarme. Se tomó un té y luego dijo con voz misteriosa que me llevaría a Jankara Market y que allí haríamos una compra necesaria. El
Jankara Market es un mercado donde brujos, herbolarios, adivinos y encantadores venden toda clase de amuletos, talismanes, varitas mágicas y medicinas milagrosas. Suleimán iba de una para otra, mirando y preguntando. Finalmente, me hizo comprarle a una mujer un manojo de plumas de gallo blanco. Eran caras pero no opuse resistencia. Regresamos al callejón. Suleimán compuso las plumas, las rodeó con un hilo y las ató al travesaño superior del marco de la puerta.
Desde aquel momento, nunca más me desapareció nada del piso.
Ébano de Ryszard Kapuściński.


Este libro me está encantando, te mete un África real, con personas, te describe la belleza del paisaje y las miserias humanas que hacen que el continente con más recursos del planeta sea el continente con más muerte, guerra y destrucción. Chapó para este hombre que ha vivido como ha querido.

miércoles, 3 de febrero de 2010

sobre o control e a técnoloxía

Demasiados ollos, demasiado fácil topar información, descubrir persoas, saber cousas de quen sexa....
Hoxe aconteceron dous sucesos no ciberespacio que me deixaron un tanto intranquilo e coa reflexión de se este mundo virtual nos da liberdade ou control.
A primeira foi un correo electrónico que me chegou cunha invitación ó fachebook dunha persoa, Maria Rosa F, que non sei ben quen é.
Despois de deixarme literalmente as pestañas vendo unha minifoto dunha rubiaca que non recoñecía decidín escribirlle un email para decirlle por un lado que non me lembraba dela, ben empezamos. E por outro que non teño, nin quero facer fachebook, xa bastante teño con e-mail, mesengitos, skypeos e blogologos como para colgarme no fachebook.
Por outra banda, non me gusta como funciona esto d fachebook, porque calquera pode buscarte e intentar que o agregues e eu que sei de quen estamos a falar, co miña memoria de peixiño, e por outra parte, vin a varios amigos usar o fachebook, e pareceume unha forma de relacionarse demasiado superficial, xeral, dando pouca información, pouco coorazón, deixando unhas frases e sobretodo falándolle a varias persoas a vez, sintoo pero non o comparto.


Logo vendo a invitación de María Rosa, ollei que embaixo puña "outras persoas que te invitaron", todas amigas, ata ahí ben, pero logo lin:"xente no fachebook que pode que coñezas", aí si que comecei a tolear, porque había descoñecidos, que non sei como chegaron a ser "interesantes" para min, e algún amigo. Cómo carallo saben que esa persoa me coñece? quen o sabe? Todo isto comeza a cheirar mal, pero moi mal.

A segunda cousa é que a semán pasada repasando os comentarios do blog, topei que alguén colgara na primeira entrada un comentario en inglés, moi críptico,con moitos enlaces e cousas de bancos, non lle daría a máis mínima importancia se non fora porque lle contestaron a seguir. nunha linguaxe aínda máis críptica,e outro comentario máis,establecendo un diálogo.
Borrei todos eses comentarios e xa...
pero hoxe fun ver, e o mesmo cn non sei que cousas de Rusia e China e eu que sei das Vegas.Así que decidín, en contra do pensamento inicial, fai máis de un ano cando esto comezou, que era non supervisar os comentarios, comezar a facelo, máis para non permitir o spam ese que por coartar a liberdade dos que por aquí pasades (bueno últimamente pouco comentades).

Todo isto deixoume un sabor extrano na boca, realmente internet nos da liberdade? quen ten acceso a que cousas aquí? pode haber respeto sen control?, e liberdade sen personaxes que a aprobeiten para o seu beneficio?

PARA MARIA ROSA, SEXAS QUEN FORAS!!!!

Demasiados ojos, demasiado fácil encontrar información, descubrir personas, saber cosas de quién sea....
Hoy sucedieron dos cosas en el ciberespacio que me dejaron un tanto intranquilo y con la reflexión de si este mundo virtual nos de la libertad o control.
La primera fue un correo electrónico que me llegó con una invitación al fachebook de una persona , Maria Rosa F, que no sé bien quién es. Después de dejarme literalmente las pestañas viendo una minifoto de una rubiaca que no reconocía decidí escribirle un email para decirle por un lado que no la recordaba, bien empezamos. Y por otro que no tengo, ni quiero hacer fachebook, ya bastante tengo con email, mesengitos, skypeos y blogologos como para colgarme en el fachebook. Por otra parte, no me gusta como funciona esto de fachebook, porque cualquiera puede buscarte e intentar que lo agregues y yo que sé de quien estamos hablando, con la memoria de pez que me gasto, y por otra parte, vi a varios amigos usar el fachebook, y me pareció una forma de relacionarse demasiado superficial, general, dando poca información, con poco corazón, dejando unas frases y sobretodo hablándole a varias personas a la vez, siento pero no lo comparto.


Luego viendo la invitación de María Rosa, me fijé que abajo ponía otras personas "que te invitaron", todas amigas, hasta ahí bien, pero luego leí "gente en el fachebook que puede que conozcas", ahí sí que empecé a enloquecer, porque había desconocidos, que no sé como llegaron a ser "interesantes" para mí, y algún amigo. Cómo carajo saben que esa persona me conoce? quién lo sabe? Todo esto comienza a oler mal, demasiado mal...

La segunda cosa es que repasando los comentarios del blog, encontré la semana pasada que alguien había colgado en la primera entrada un comentario en inglés, muy críptico, con muchos enlaces y cosas de bancos, no le daría a más mínima importancia si no hubera sido porque le contestaron despues. en un lenguaje aun más críptica, y luego más, como si fuera un diálogo. Borré todos esos comentarios y ya...
pero hoy fui a ver, y sucedió lo mismo con no sé que cosas de Rusia y China y yo que sé de las Vegas. Así que decidí, en contra de mi primer pensamiento, hace más de un año cuando esto comenzó, que era no supervisar los comentarios, comenzar a hacerlo, más para no permitir el spam ese que por coartar la libertad de los que por aquí pasáis (bueno últimamente poco comentáis).

Todo esto me dejó un sabor extraño en la boca, realmente internet nos da la libertad? quién tiene acceso a qué cosas aquí? puede haber respeto sin control?, y libertad sin personajes que la aprobechen para su beneficio?