Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

miércoles, 11 de febrero de 2009

Pouco Sol

Levo tres días enteiros estando baixo o ceo galego, gris, chuvia miuda, que dura todo o día.

Sol fuxido, do que temos "saudades" todos nesta verde terra.Onde ficaron as tormentas vitais, de minutos de forte descarga e sol ó momento? Onde van os "casamentos de macacos" e dicir, cando chove e hai sol á vez? Tamén esta facendo fresco, uns 20 graos de día, que se nota, eu puxen a trango, non son tan esaxerado coma os paisanos que levan plumiferos indo en bicicleta!!!



Tres días de pouca actividade, dende que se foi o meu compi Mucabelle a Maputo quedei só co Sr Pi, que ten a necesidade imperiosa de fuxir cada vez que cheira que hai traballo preto.

O luns pregunteille o Sr Pi onde tiña a regleta do seu computador, porque queria amosarlle unhas cousas....aínda estou agardando a que arranque o aparato. Como podo ensinar ou aprender algo con alguén que non quere...?

Así que avanzo no proxecto, traballando na oficina e na casa. Pero sempre falas con alguén, axudas nalgo, escoitas ideas, e compartes. Que é a vida senon iso?



O luns fixome moita gracia falar con Veruska, que de rusa ten o nome, xa que é unha muller negra e "grabida" (embarazada). Creo que é a persoa que máis traballa no Servicio Provincial das Pescas. E nos descansos parrafeamos do lindo. Pois a Dra Veruska (aquí todos son Drs, eu xa conseguín sacarme o apodo a base de explicacións de como se alcanza tal grao na Espanha) e eu estabamos na entrada do servizo, sentados a falar. Sobre a mentalidade da xente de aquí.



-Poden ter o diñeiro gardado debaixo do colchón( de que me soa isto da viguiñaaaa), pero seguen a vivir en casas de barro e carpín (palla) non poñen unhas chapas no teito, porque dín que senon morrerán.



Ante a miña cara de sorpresa continuou.

-Aquí a xente vai os curandeiros,... e ata encargan trevoadas para matar a xente cos lostregos.

Ela argumentaba en contra desas crenzas.

-Se me dis que é medicina tradicional con herbas, que alguén as coñece e te di toma isto para tal ou asi, si...pero porque alguén te adiviñe algo, que te vai curar?

Eu argumentaba, pouco cientificamente, que a mente humana é poderosa, e se te queres curar curas como sexa.

Ela cambiou de bando coa velocidade do lostrogue que matou a aquel, je, je, e seguíume a comentar:

-Eu vou a unha igrexa, que cando alguén esta doente o pai fai unha oración, se o doente reza con fé cura. O meu marido estaba fai unhas semáns cun dor de pescozo que non podía mover, viu o pai e rezaron xuntos, e o rato curou....



Eu ollaba para ela co meu careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curandeiros si ou non, ou depende da pegatiña que traia?



Logo falamos de cousas aínda máis extranas, un día vin no lago unha mancha que parecía unha nuve ou un barco xigante, o chofer aclaroume:"son mosquitos,e aquí no lago a xente os colle nun cesto de mimbre con auga, quedan pegados, e os comen coa Xima".



Pois vanse dar unha enchenta!!!
Non é un barco, non é fume, son mosquitos,ñam ñam!


A explicación da Veruska non ten perda: Os mosquitos significa que hai petroleo alí, no lago.(non puiden aguantar un sorriso de incredulo branquiño).



O Martes cheguei a casa e non tiña enerxía, o Americano mandárame un SMS para dicirmo, pero non podía ser o crédito, porque puxera a semán pasada, así que veña a chamar os do "piquete" da eléctrica.

-Están a vir!-era todo o que obtiña como resposta.



Tras tres chamadas decidín tomalo con calma, isto tamén vai pasar, así que aprobeitemos a tarde, lín Terra sonambula, que non quero ler para non rematalo, porque encántame.



Onte tocou calma máxima, estiramentos na miña estera de palla, un pouco de meditación necesaria neste mundo rápido rápido e cea a luz das velas cunha copa de viño, se eu non me quero, quen o vai facer?





PARA OS QUE SE REGALAN MOMENTOS A LUZ DAS VELAS.



Llevo tres días enteros estando bajo el cielo gallego, gris, lluvia menuda, que dura todo el día. Sol forajido, del que tenemos "saudades" todos en esta verde tierra. Donde quedaron las tormentas vitales, de minutos de fuerte descarga y sol al momento? Donde van los "casamientos de macacos" osea cuando llueve y hay sol a la vez?

También esta haciendo fresco, unos 20 grados de día, que se nota, yo puse la trango, no soy tan esagerado como los paisanos que llevan plumiferos yendo en bicicleta!!!



Dos días de poca actividad, desde que se fue mi compi Mucabelle a Maputo me quedé sólo con el Sr Pi, que tiene la necesidad imperiosa de huir cada vez que huele que hay trabajo cerca.

El lunes le pregunté al Sr Pi donde tenía la regleta de su ordenador, porque quería mostrarle unas cosas....aún estoy esperando a que arranque el aparato. Como puedo enseñar o aprender algo con alguién que no quiere...?

Así que avanzo en el proyecto, trabajando en la oficina y en casa. Pero siempre hablas con alguien, ayudas en algo, escuchas ideas, y compartes. Que es la vida si no eso?



El lunes me hizo mucha gracia hablar con Veruska, que de rusa tiene el nombre, ya que es una mujer negra y "grabida" (embarazada). Creo que es la persona que más trabaja en el Servicio Provincial de las Pescas.

Y en los descansos parrafeamos de lo lindo. Pues la Dra Veruska (aquí todos son Drs, yo ya conseguí sacarme el apodo a base de explicaciones de cómo se alcanza tal grado en la Espanha) y yo estábamos en la entrada del servicio, sentados a hablar.



Sobre la mentalidad de la gente de aquí.

-Pueden tener el dinero guardado debajo del colchón, pero siguen a vivir en casas de barro y carpín (paja) no ponen unas chapas en el techo, porque dicen que si no morirán.

Ante mi cara de sorpresa continuó.

-Aquí la gente va los curanderos,... y hasta encargan "trevoadas" para matar a gente con los rayos.

Ella argumentaba en contra de esas creencias.

-Si me dices que es medicina tradicional con hierbas, que alguien las conoce y te dice toma esto para tal o asi, sí...pero porque alguien te adivine algo, que te va a curar?



Yo argumentaba, poco científicamente, que la mente humana es poderosa, y si te quieres curar curas como sea.



Ella cambió de bando con la velocidad del rayo que mató a aquel, je, je, y suiguió:

-Yo voy a una iglesia, que cuando alguien esta enferma el padre hace una oración, si el enfermo reza con fé se cura. Mi marido estaba hace unas semanas con un dolor de cuello que no podía mover, vino el padre y rezaron juntos, y el rato curó....



Yo miraba para ella con mi careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curanderos sí o no, o depende de la pegatina que traiga?

Luego hablamos de cosas aún más extranas, un día vi en el lago una mancha que parecía una nuve o un barco gigante, el chófer me aclaró:"son mosquitos,y aquí en el lago a gente los coge en un cesto de mimbre con agua, quedan pegados, y los comen con la Xima".

Pues se van a dar una comilona!!!

La explicación de la Veruska no tiene pérdida: Los mosquitos significa que hay petroleo allí, en el lago (no pude aguantar una sonrisa de incredulo branquiño).



El Martes llegué a casa y no tenía energía, el Americano me había mandado un SMS para decírmelo, pero no podía ser el crédito, porque había puesto la semana pasada, así que venga a llamar los del "piquete" de la eléctrica.



-Están viniendo!-era todo lo que obtenía como respuesta. Tras tres llamadas decidí tomarlo con calma, esto también va a pasar, así que aprobechemos la tarde, leí Terra sonambula, que no quiero leer para no terminarlo, porque me encanta.

Ayer tocó calma máxima, estiramientos en mi estera de paja, un poco de meditación necesaria en este mundo rápido rápido y cena a la luz de las velas con una copa de vino, si yo no me quiero, quien lo va a hacer?

domingo, 8 de febrero de 2009

normal ou incrible

O outro día,nunha cibercharla con S. Shiva, vime dicíndolle que cada día aquí é especial, distinto, estimulante...
e como vai ser doutra forma, todo é novo e sorprendente, é un mundo cheo de xentes, capulanas de cores, bosques verdes, terreos cun sen fin de prantas, casas de barro e palla, ceos inmensos, cores e luz...e as xentes, son moi distintas, sorprendenme en cada dialogo, vexo cara atrás, e no tempo que levo aquí todo me saca un sorriso.

Onte tomando unha cervexa cuns amigos de MSF, Neena, unha enfermeira americana que leva como nove meses aquí na súa primeira misión me dicía: As veces, paro a pensar e pareceme incrible estar aquí en África vivindo estas cousas...
A min non me parece incrible, pareceme real. Na miña casa sintome en casa, cando vou a oficina das pescas vou o meu traballo. Todo o meu redor ía ser prácticamente igual se eu non estivera, pero estou, é maravilloso, pero moi creible ou polo menos eu me creo. Vivo en Lichinga, capital do Niassa, e tan ben.

Un día normal, a saber que é iso, levántome con gañas de vivir, fago un rico pequeno almorço con té ou un café e unhas tostas de pan a sartén con aceite e tomate (se teño pan) senón froita ou un arroz rápido.
Saio e as sorpresas comezan, pero eu estou contento e aberto a que veñan.

O outro día espertei sen luz, unha hora despois aínda non había, cousa que me extranou,a hora do apagón soe ser as 5 ou as 7 dependendo de cando caía a treboada do día e soen durar uns minutos.

O sair de casa digolle o Americano, o guarda máis risueño e falador dos tres que traballan na casa.
_Americano, bom día, non ha luz en ningún sitio ou só é na casa.
El me mira curioso e di: Pois alá teñen luz e aquí alado tamén, así que supoño que é na casa. Remataría o credito.

Eu poño cara de europeo despistao e el ensiname o contador, non entendo moi ben, o chofer das pescas "Maquina" se chama (Sofiano esta de vacacións) explícame que hai que comprar credito nunha tenda e metelo no contador, vamos como o prepago do móvil.
_Pois imos a loja.
Polo camiño eu pensaba en que se non chego a preguntar estou sabe deus canto tempo sen luz.
Deronme un papeliño cuns números, que logo metín no contador e xa teño luz, o sorriso saíame expontaneamente, aquí ata o servizo da luz é distinto.

PARA TODOS LOS QUE SE DEJAN SORPRENDER POR LA VIDA:

El otro día,en una cibercharla con S. Shiva, me vi diciéndole que cada día aquí es especial, distinto, estimulante... y como va a ser de otra forma, todo es nuevo y sorprendente, es un mundo lleno de gentes, capulanas de colores, bosques verdes, terrenos con uno sin fin de plantas, casas de barro y paja, cielos inmensos, colores y luz...y las gentes, son muy distintas, me sorprenden en cada diálogo, veo hacia atrás, y en el tiempo que llevo aquí todo me saca una sonrisa.

Ayer tomando una cerveza con unos amigos de MSF, Neena, una enfermera americana que lleva cómo nueve meses aquí en su primera misión me decía:A veces, me paro a pensar y me parece increíble estar aquí en África viviendo estas cosas...

A mí no me parece increíble, me parece real.
En mi casa me siento en casa, cuando voy a la oficina de las pescas voy a mi trabajo. Todo mi alrededor iba a ser prácticamente igual si yo no estubiera, pero estoy, es maravilloso, pero muy creible o por lo menos yo me lo creo.

Vivo en Lichinga, capital del Niassa, y tan bien.

Un día normal, a saber que es eso, me levanto con ganas de vivir, hago un rico pequeño almorço con té o un café y unas tostas de pan a sartén con aceite y tomate (si tengo pan) sino fruta o un arroz rápido.

Salgo y las sorpresas comienzan, pero yo estoy contento y abierto a que vengan.

El otro día desperté sin luz, una hora después aún no había, cosa que me extrañó,la hora del apagón suene ser las 5 o las 7 dependiendo de cuando caiga la tormenta del día y suelen durar unos minutos.
Al salir de casa le digo al Americano, el guarda más risueño y hablador de los tres que trabajan en la casa.

_Americano, bom día, no ha luz en ningún sitio o sólo es en la casa.
Él me mira curioso y dice: Pues allá tienen luz y aquí alado también, así que supongo que es en la casa. Remataría el credito.

Yo pongo cara de europeo despistao y él me enseña el contador, no entiendo muy bien, el chófer de las pescas "Maquina" se llama (Sofiano esta de vacaciones) me explíca que hay que comprar credito en una tienda y meterlo en el contador, vamos como el prepago del móvil.

_Pues vamos a la loja.

Por el camino yo pensaba en que si no llego a preguntar estoy sabe dios cuanto tiempo sin luz.
Me dieron un papelito con unos números, que luego metí en el contador y ya tengo luz, la sonrisa me salía expontaneamente, aquí hasta el servicio de la luz es distinto.

miércoles, 4 de febrero de 2009

E o blanquinho falou

(Para Pali, po ser ti...)
Aquel venres tiñamos todo planeado, todo como se planea aquí. Saímos as 6:30 para o distrito de Sanga e así aproveitamos o día.
Ben, traducido a mozambicano, xa empezo a entendelo, é: pasaremos como as 6:45 ou 7 a buscarte, e logo xa se verá...
Ese día si foron puntuais e saímos de Lichinga como as 6:45, eu ía voando pola paisaxe, dende que Paula me dixo: “Eu levo o Mp3 para pórlle banda sonora o que vexo”, pois eu fago o propio e é unha gozada.
Así que cascos e a disfrutar, saíndo do centro xa comezan as casa de palla. Terra húmida, vermella, xentes andando, en bici,e de pronto o dar unha curva un policía que lle levanta o brazo o motorista (chofer). Este para no arcen, eu baixo o volume para escoitar que pasa, pero decido non quitar os cascos, por non sei que razón.
“Bom día, bom día, os papeis”(todos os polis son iguais en todo o mundo?). E o tipo empeza a ver isto e aquilo. “De quen é o carro?”- Do Servizo Provincial das Pescas (responde o motorista sen moito afán)
“Pois aquí pon que é da Toyota, como é?”
-Aínda non se fixo o cambio.
“Pero canto fai que mercaron o carro.
-Non sei.
“Aquí di que fai como un ano, pero isto é ilegal, vanme ter que acompañar, o carro queda retido”.

Ale, co bo dia que levaba que pouco durou.

O tipo mandounos para comisaría e el ía detrás na moto, sorrinte, triunfal, collera a uns malos malísimos.

Chegamos a comisaría e mándanos baixar do coche e fechar, os meus compañeiros por fin reaccionan. O Sr Pi empeza a falar con el moi calmado, a explicarlle que estamos nun proxecto e tal, o tipo non atende, así que eu me achego e dígolle co móvil na man “Desculpe como se chama vosse?”Todo o formal que puiden.
O tipo flipa, pon careto pero dime o nome.
Logo o Sr Mucabelle, vido a proposito de Maputo para por en marcha o proxecto empeza a explicarlle nun tono menos pausado que o do Sr Pi.
E o poli di: se eu entendo, só que agora non é cousa miña. Unha vez que o coche esta aquí é cousa do xefe, se mo dixeran na estrada....
Si seguro.
Ante o meu asombro o tipo marchaba cara a moto coas chaves do coche no bolsillo, jodo, xa me veía indo a pé a oficina.
“Oia, vosse. Vosse não pode ir embora. Se nos ficamos aquí vosse fica con nós” Espeteille no meu portuñol.
O tipo volta para atrás e dinos que ten o compañeiro só na estrada e que non pode ser.
Está ben pero deixe as chaves aquí con outro policía, porque o xefe nos vai deixar ir e onde imos a buscalo entón.
Cara de poker por todos os flancos, a ver compañeiros un pouco de apoio.
Entón agardamos polo xefe, eu, coma bo guerreiro da luz, agardaba a batalla sen plan, relaxado e feliz de todas estas cosas que acontecen neste mundo. Ollaba os compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repentindo: “Isto é unha brincadeira (coña)”.

E chegou o xefe, grande, impecablemente uniformado, e moi serio.
Entramos na comisaria, que era unha saliña pequena con dous bancos un armario e unha mesa onde un tipo golpeaba as teclas dunha maquina de escribir como se fora case un tam tam. Sentamos a espera, o xefe achegouse a mesa, colleu uns papeis e preguntoulle os meus compis, que estaban sentados a miña esquerda noutro banco, que acontecía.
Inexplicablemente todos deixaron só o pobre Sofiano (o motorista) e el empezou a contar con moito corte o tema dos papeis.
“Pero isto é ilegal, están a facer algo?”
-Vaise cambiar.
“Vaise,vaise, iso non é así. O que quero oír é que se está a cambiar. (Respiración)
O coche vai ficar aquí e iso vai ter uns “despieces”(diñeirito xa tardaba en saír)”.
Entón entrou na conversa o Sr Mucabelle, dicindo que era funcionario do ministerio das pescas en Maputo, que viñera a unha misión moi importante. O xefe o agardaba, e respostaba a todo coa lei, coa forma de facer as cousas, “comprendo pero é así”.
Eu observaba o meu rival, media as súas forzas, os seus puntos fracos. Desfrutaba dese momento, veíame a min mesmo protagonista oculto, ía sacar ese carro de alí, non tiña moi claro como pero sabía que ía ser así.
E chegou o meu momento cando o xefe viu para min e dixo:”Vosse está con eles?”.
Xuntei toda a enerxía que tiña, e con toda a formalidade que o meu polo blanco de pescamar me daba dixenlle:
“Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique.
Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
O xefe fitaba para min como dicindo eee? E entón o filo da miña espada oculta saíu a luz.
“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.
Cando nomeei o Governador (o xefe da tribu, a autoridade máxima aquí) o silencio tomou corpo no cuartelillo, o tipo da maquina parou de teclear e púsose firme instintivamente borrando o sorriso da cara. E o resto buscaban onde esconderse (joder, o blanquiño vainos emplumar a nós)
O xefe ollábame sorprendido, sopesando ata que punto eu era amigo do Governador, entón entrou intelixentemente o Sr Mucabelle dicindo que o coche era oficial, que nos tiñamos que ir a Sanga porque quedaramos co Xefe do Distrito e non teñen teléfono para avisar.E que o carro ía a ficar no servizo provincial despois.
“Pero van voltar no día?”
Si.
Notei a súa fraqueza e rematei: doulle a miña palabra que o luns comezan os tramites que sexan necesarios para cambiar o dono, pero hoxe temos que ir embora.
Pensouno e dixo: “Esta ben, pero o luns que veña o motorista aquí co da Toyota, que non teñamos que ir nos tras do carro, porque será peor”
Erguimonos, dimoslle a man o xefe e saimos fora. Os compañeiros me ollaban dun xeito extrano,
jodo o blanquiño falou!

DESFRUTADE DO PAPEL QUE VOS TOQUE, PERO SEN ESQUECER QUE É ISO...UN XOGO!!

Aquel viernes teníamos todo planeado, todo como se planea aquí. Salimos a las 6:30 para el distrito de Sanga y así aprovechamos el día.
Bien, traducido a mozambicano, ya empiece a entenderlo, es: pasaremos como a las 6:45 o 7 a buscarte, y luego ya se verá...

Ese día sí fueron puntuales y salimos de Lichinga como a las 6:45, yo iba volando por el paisaje, desde que Paula me dijo: "Yo llevo el Mp3 para ponerle banda sonora lo que veo", pues yo hago lo propio y es una flipada.
Así que cascos y a disfrutar, saliendo del centro ya comienzan las casa de paja. Tierra húmeda, roja, gentes andando, en bici,y de pronto al dar una curva un policía que le levanta el brazo al motorista (chófer).
Este para en el arcén, yo bajo el volumen para escuchar que pasa, pero decido no quitar los cascos, por no sé que razón. "Bom día, bom la dice, los papeles"(todos los polis son iguales en todo el mundo?).
Y el tipo empieza a ver esto y aquello. "De quién es el carro?"
- Del Servicio Provincial de las Pescas (responde el motorista sin mucho afán)
"Pues aquí pone que es de la Toyota, como es?"
-Aun no se hizo el cambio.
"Pero cuanto hace que mercaron el carro".
-No sé.
"Aquí dice que hace como un año, pero esto es ilegal, me van a tener que acompañar, el carro queda retenido"
Hale, con el buen día que llevaba que poco duró.

El tipo nos mandó para comisaría y él iba detrás en la moto, sonriente, triunfal, había cogido a unos malos malísimos.

Llegamos la comisaría y nos manda bajar del coche y cerrar, mis compañeros por fin reaccionan. El Sr Pi comienza a hablar con él muy calmado, a explicarle que estamos en un proyecto y tal, el tipo no atiende, así que yo me acerco y le digo con el móvil en la mano "Disculpe como se llama vosse?"Todo lo formal que pude.

El tipo flipa, pone careto pero me dice el nombre.
Luego el Sr Mucabelle, venido a proposito de Maputo para poner en marcha el proyecto intenta explicarle, en un tono menos pausado que lo del Sr Pi.
Y el poli dice: si yo entiendo, sólo que ahora no es cosa mía. Una vez que el coche esta aquí es cosa del jefe, si me lo habían dicho na estrada....
Sí seguro.
Ante mi asombro el tipo marchaba hacia la moto con las llaves del coche en el bolsillo, jodo, ya me veía yendo a pie la oficina. ?
-Oiga, vosse. Vosse não puede ir embora. Se nos quedamos aquí vosse queda con nos"
Le espeté en mi portuñol. El tipo vuelta para atrás y nos dice que tiene al compañero sólo en la carretera y que no puede ser.
Está bien pero deje las llaves aquí con otro policía, porque el jefe nos va a dejar ir y donde vamos a buscarlo entonces.Cara de poker por todos los flancos, a ver compañeros un poco de apoyo.

Entonces esperamos por el jefe, yo, como buen guerrero de la luz, esperaba la batalla sin plan, relajado y feliz de todas estas cosas que suceden en este mundo. Miraba a los compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repitiendo: "Esto es una brincadeira (coña)".

Y llegó el jefe, grande, impecablemente uniformado, y muy serio.
Entramos en la comisaria, que era una salita pequeña con dos bancos un armario y una mesa donde un tipo golpeaba las teclas de una maquina de escribir cómo si fuera casi un tam tam. Sentamos a la espera, el jefe se acercó a la mesa, cogió unos papeles y le preguntó a mis compis, que estaban sentados a mi izquierda en otro banco, que pasaba.

Inexplicablemente todos dejaron sólo al pobre Sofiano (el motorista) y él empezó a contar con mucho corte el tema de los papeles.
"Pero esto es ilegal, están haciendo algo?"
-Se va a cambiar.
"Se va,se va, eso no es así. Lo que quiero oír es que se está cambiando. (Respiración) El coche va a quedar aquí y eso va a tener unos "despieces"(dinerito ya tardaba en salir)".
Entonces entró en la conversación el Sr Mucabelle, diciendo que era funcionario del ministerio de las pescas en Maputo, que había venido a una misión muy importante. El jefe lo esperaba, y contestaba a todo con la ley, con la forma de hacer las cosas, "comprendo pero es así".
Yo observaba a mi rival, medía sus fuerzas, sus puntos flacos. Disfrutaba del momento, me veía a mí mismo protagonista oculto, iba a sacar ese carro de allí, no tenía muy claro cómo pero sabía que iba a ser así.

Y llegó mi momento cuando el jefe vió para mí y dijo:"Vosse está con ellos?".
Junté toda la energía que tenía, y con toda la formalidade que el mío polo blanco de pescamar me daba le dije:
- “Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique. Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
El jefe me observaba como diciendo yyy?
Y entonces el filo de mi espada oculta salió a la luz.

-“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.

Cuando nombré el Governador (el jefe de la tribu, la autoridad máxima aquí) el silencio tomó cuerpo en el cuartelillo, el tipo de la maquina paró de teclear y se puso firme instintivamente borrando la sonrisa de la cara.
Y el resto buscaban dónde esconderse (joder, el blanquiño nos va a emplumar a nosotros)
El jefe me miraba sorprendido, sopesando hasta que punto yo era amigo del Governador, entonces entró inteligentemente el Sr Mucabelle diciendo que el coche era oficial, que nos teníamos que ir a Sanga porque habíamos quedado con el Jefe del Distrito y no tienen teléfono para avisar.Y que el carro iba a quedar en el servicio provincial después.
"Pero van voltar en el día?"
- Sí.
Noté su flaqueza y rematé: le doy mi palabra que el lunes comienzan los tramites que sean necesarios para cambiar el dueño, pero hoy tenemos que ir embora.
Lo pensó y dijo: "Esta bien, pero el lunes que venga el motorista aquí con el de la Toyota, que no tengamos que ir nos tras del carro, porque será peor".
Nos levantamos, le dimos la mano al jefe y saimos fuera.
Los compañeros me miraban de una manera extraña, jodo el blanquiño habló!

jueves, 29 de enero de 2009

Tolerancia de Ponto

Antes de avanzar, unha reflexión.

Durante estas festas,O Governo declarou dúas Tolerançias de Ponto,e saíu ata nos telexornais da única televisión do país, por se algún funcionetas non se enteraba e aprecía no curro. Moi formal, pero unha loucura.

A festividade de Natal comezou o 24 as 12 do mediodía e durou ata o luns da semán seguinte, é dicir, de 24 a 29 sen currar,non só os funcionarios, porque as empresas privadas subíronse o carro da tolerancia.

A semán seguínte currouse o luns 29 e o martes 30, o mércores 31 as 12:00 do mediodía, aínda que algúns non apareceron polo escritorio ou se apareceron foi para desexar "boas vindas", pois aí comezou a segunda tolerancia de ponto nunha semán.

Non sei, pero para un pais que pretende desenvolverse 10 días de "Toléroche porque sei que de todas todas vas a tocarte a güevada (aínda máis do normal)" pois me parece moi heavy.
A todo isto paseino xenial entre tolerançia e tolerançia.


A TODOS MIS FUNCIONARIOS...

Antes de avanzar, una reflexión.

Durante estas fiestas,El Gobierno declaró dos Tolerançias de Ponto,y salió hasta en los telediarios de la única televisión del país, por si algún funcionetas no se enteraba y aprecía en el curro. Muy formal, pero una locura.

La festividad de Natal comenzó el 24 las 12 del mediodía y duró hasta el lunes de la semana siguiente, es decir, de 24 a 29 sin currar,no sólo los funcionarios, porque las empresas privadas se subieron al carro de la tolerancia. La semana siguiente se curró el lunes 29 y el martes 30, el miércoles 31 las 12:00 del mediodía, aunque algunos no aparecieron por el escritorio o aparecieron sólo para desear "buenas venidas", pues ahí comenzó la segunda tolerancia de ponto en una semana.

No sé, pero para un país que pretende desarrollarse 10 días de "Te tolero porque sé que de todas todas vas a tocarte a güevada (aun más de lo normal)" pues me parece muy heavy.

A todo esto lo pasé genial entre tolerançia y tolerançia.

domingo, 25 de enero de 2009

Ano novo, vida nova

Cando o sol me espertou eran as dez e algo da mañá así que fun acordando e erguinme.
Música no ordenador e pequeno almorzo, mentres veía mentalmente as imaxes da noite anterior. Paseino ben, boa xente, boa música, bo viño... que máis se pode pedir, pois ilusións novas, eu tiña a miña, e con esas púxenme a facer por enesimavez as maletas.

Metín case todo en mochila, bolsas e unha caixa, en Maputo mercara un filtro de auga, que como non, estreei en canto cheguei a Lichinga. Así que vin pola fiestra e comezaba a choiva das 12, puntual como case todos os días.

Cando parou un pouco chamei a Mario, e el moi solicito, apareceu pouco despois.

Carguei todo no seu coche e levoume ata onde fora a súa casa (a da festa de Natal), que dende o 1 de Xaneiro era a miña.

Si, a miña casiña. Por motivos de organización, a familía de Paula e Mario tiñanse que transladar a casa 2 de MSF con Mari Luz, unha doutora de Madagascar(a casa da festa de fin de ano). A organización tiña tres casas aquí, pero fóronse varios médicos e dúas casa tiñan a unha persoa, así que reagrupación. E eu, que pasaba por aquí, pois mira, sen moito esforzo conseguín unha casiña.

A experiencia de falar co caseiro foi única: negociación africana na súa casa, con charla de case unha hora, aderezada cun sen fin de charlas que eu non entendía moi ben a que viñan. O final o home comprometuse a arranxar o tellado para que non entrara auga, e nun tempo conseguirme unha neveira, porque a que tiñan aquí era de MSF.

Deixei todo na habita e fun comer coa familia de casa 2.
Os días despois son terribles, aquí tamén, e andabamos todos medio zumbaos, rindo por momentos con recordos do día anterior, con alta necesidad de auga e moi relaxados.

Eu pronto me escaqueei, tras lavar a louza do almorzo, que menos, porque quería desfrutar da miña casiña.
Despois dun mes, de hotel chines, hotel en Lichinga,de visitas as casas do terror que me tiñan buscado os das pescas, de cambio para unha especie de apartahotel, onde podía cociñar por fin, volver a Maputo e o Hotel Mozambique, e de novo no meu apartahotel,... pois despois de todo iso, xa estaba no meu sofa, na miña casa.

Así que si que podo dicir aquelo de ano novo vida nova!!

PARA TODOS OS QUE ALGUNHA VEZ SE MUDARON:

Cuando el sol me despertó eran las diez y algo de la mañana así que fui despertando y me levanté. Música en el ordenador y pequeño desayuno, mientras veía mentalmente las imágenes de la noche anterior. Lo pasé bien, buena gente, buena música, buen vino... que más se puede pedir, pues ilusiones nuevas, yo tenía la mía, y con esas me puse a hacer por enesimavez las maletas.

Metí casi todo en mochila, bolsas y una caja, en Maputo mercara uno filtro de agua, que como no, estrené en cuanto llegué a Lichinga. Así que vi por la ventana y comenzaba la lluvia de las 12, puntual como casi todos los días.

Cuando paró un poco llamé a Mario, y él muy solicito, apareció poco después.
Cargué todo en su coche y me llevó hasta donde había sido su casa (la de la fiesta de Natal), que desde lo 1 de Enero era la mía. Sí, mi casita. Por motivos de organización, la familía de Paula y Mario tiñanse que transladar la casa 2 de MSF con Mari Luz, una doctora de Madagascar (la casa de la fiesta de fin de año). La organización tenía tres casas aquí, pero se fueron varios médicos y dos casa tenían a una persona, así que reagrupación.

Y yo, que pasaba por aquí, pues mira, sin mucho esfuerzo conseguí una casita. La experiencia de hablar con el casero fue única: negociación africana en su casa, con charla de casi una hora, aderezada con un sin fin de charlas que yo no entendía muy bien a que venían. Al final el hombre se comprometió a arreglar el tejado para que no entrara agua, y en un tiempo, conseguirme una nevera, porque la que tenían aquí era de MSF.
Dejé todo en la habita y fui a comer con la familia de casa 2. Los días después son terribles, aquí también, y andábamos todos medio zumbaos, riendo por momentos con recuerdos del día anterior, con alta necesidad de agua y muy relajados.

Yo pronto me escaqueei, tras lavar la loza de la comida, que menos, porque quería disfrutar de mi casita.

Después de un mes, de hotel chines, hotel en Lichinga,de visitas a las casas del terror que me habían buscado los de las pescas, de cambio para una especie de apartahotel, donde podía cocinar por fin, volver a Maputo, hotel Mozambique y de nuevo en mi apartahotel... pues después de todo eso, ya estaba en mi sofa, en mi casa.

Así que sí que puedo decir aquello de año nuevo vida nueva!!

miércoles, 21 de enero de 2009

Fin de ano

Cando me espertou o garda do hostal a bater na porta non sabía nin onde estaba: "Patricia agarda por vosse" quen carallo es...ah. Patricia a becaria de cooperación galega en Maputo estaba na verxa con Tobi un colega ingles e as mochilas. Saíran de alá fai 12días, aquela noite da festa no Franco-moçambicano. Que ledicia, ter visita, paseinos o meu cuarto e charlamos un rato, a súa viaxe subindo en Chapa ata Malawi, pasando por este país en barco polo Lago, e nun sitio que soa moi ben aquí alado, pasando Metangula. Eu chamara o xefe do hostal para pagarlle, pero non contaba con visita, así que intentaba ver que escusa por, como plantexar o tema.

Pregunteille canto se ían quedar a Patri, sen intentar botalos nin moito menos, e ela contestoume con un sorriso: "Mañá á mañá nós collemos unha Chapa para Malawi e empezar a baixar"Ostia e entón, non ficades uns días. "O Tobi ten que traballar o luns que ven e eu empezo viaxe cunha amiga de Galicia por Bostwana y Namibia, jolín.

Collimos folgos e saímos a rúa, eu ía pensando na invitación de Paula e Mario para a noite na súa casa, lle parecería mal que fosemos tres en vez de un?Non levo moi ben o de facer coincidir a colegas, incluso nas miñas despedidas tiña que facer piruetas para quedar con todo o mundo. Envexo a xente como Lorenzo que para despedirse di: "Marcho o martes, o domingo pasade pola miña casa e tomades café, ou licorcafé" e xunta alí a todo díos.

Pasamos polo concello, os bancos xa que Patri queria quitar Meticais, e logo deixeinos no mercado investigando os horarios das chapas e fun o hostal a pola plancha para devolverlla a Paula (esta semán tocou "engomar" toda a roupa que me ía pasando despois de lavar o do hostal, porque él por non traballar ou por ver se eu lle financiaba algo, me dixo que a plancha estaba estropeada)

Xa na casa de Paula esta estaba preparando cousas para a noite, nun principio íamos a casa dun amigo de Mario, as aforas, e cenorrio de carnivoros, pero...a muller escolleu ese día para romper augas, hai que foderse coa señora. E entón, coa Lúa só quedaba a opción de ficar na casa.

Paula sorriume, mentras facíamos un zumo de limón e outras cousas para o pato que pasara no mesmo día do xardín o conxelador e de ahí o forno."Pois claro que poden vir, só que mercade algo de comida porque igual vai xusto, e traede un viño ou así".

Fun a busqueda dos colegas, polas rúas xa se cheiraba a festa, músicas a dar caña, frangos a brasa, peña sorrinte, botellas...era fin de ano. No Sarifos deixamos unha tarteira que me deixou Paula, e fumos a polo viño. Decidimos coller dúas botellas de Caverné Souviño de Sudáfrica (casi 8 euros cada unha aquí).Voltamos o Sarifos a ver o bufet, pero desgraciadamente todo era carne, porque Patri e vexetariana. Así que voltamos o mercado e pillou algo para facer un sofrito.

Xa no hostal faciamos turnos de ducha, como nas épocas de estudante santiagues cando os 5 do piso nos preparabamos para sair a dalo todo.

Encargueille a Patri o enesimo favor, que me levara un papel a embaixada de Maputo (xa afondarei no tema en próximas entregas), ela aceptou e meteuno con moito coidado na súa mochila.

Cando chegamos a casa de Paula esta traballaba na cociña, entre cacharros, o Mario coa Lúa por ahi buscando Manica (cerveja), e Mari Luz, na igrexa. Presenteinos a todos e comezamos a colaborar e charlar, os dous minutos dinme conta que os meus medos eran infundados, Paula estaba moi contenta de ter xente, e sendo xente distinta, non se caía na rutina de falar de curre (xa case son un experto en colera e VIH de MSF).

Reíamos e flabamos de todo un pouco, no medio de estas conversas saiu como eu cheguei a coñecer a Paula: En Maputo quedei para tomar algo algúns días con Patri, ela presentoume a Sergio, que cousas da vida coñecia a unha canaria que vivia en Niassa no medio do Mato, cando lle escribiu unha mensaxe ela contestoulle que estaba en Maputo, así que víuse. Estrella, un sol, pasoume os teléfonos de toda a xente que coñecía en Lichinga, ela e o seu compi de proxecto. Así tiven o numero de Johana e Paula MSF, mira ti que cousas, e agora estamos brindando os tres polo novo ano ou por estar vivos ou eu que sei.

Cando chegou Mario coa Lúa a Manica e o Rasta, flipou co ambientillo, presentouse e comezou a servir Manica. Logo foron as chicas a sala a darlle acea a Lúa e mentres os homes colocabamos como dúas caixas de cerveja de medio litro na neveira, conxelador e en tinas con enfriadores. Charlando e brindado. musiquilla na cadea, os meus CDs deixeillos a Paula e estaban dando xogo.



Mario, Rasta, Tobi e o menda...MANIQUEANDO!


Mario contaba a súa experiencia europea, sin papeis, de aquí para alá, con moito frío, traballando na construcción e no que saía. Tobi, que é do mesmo Londres, contaba a súa experiencia Mozambicana, andivo por todo o pais, traballou creo que na costa, e agora en Maputo, pero só lle faltaba Niassa por coñecer e hoxe estaba aquí.

Eu e o Rasta ollabamos para eles e sorriamos. O Rasta é un tipo curioso, tanzano, rastafari e hiperdeportista, a persoa máis reservada que coñecín, pero por alguna extrana razón conectou co Tobi e alí se puseron man a man a baixar Manicas e charlar.













A Lúa decidiu que o mellor sitio para coller o soño eran os brazos de amiga (Patricia), e ali quedou ata que a levaron para cama.




Entón chegou a hora de cear, e para min o cambio de tercio, de Manica a viño sudafricano, ummm.




Ñam, ñam...


























-"Aquí moçambicano cada uno se sirve lo que quiere." Dixo a Paula e a xente fixo caso, e foi servindose e sentando aquí e alá, nas sillas da mesa, no sofá, creando unha apertura de conversas e olladas moi boa.

Eu comía aqueles manxares dándome conta da sorte que tiña, recen chegado e rodeado de xente con moi boa onda, que me acollen na súa casa, a min e a dous amigos que eu tampouco coñezo moitisimo. Pero a enerxía flue así, se ti das sen esperar nada a cambio, pois ven de volta esa enerxía positiva.


As conversas eran do máis dispares, daquela xa chegara Mari Luz e se fixo o típico frente femenino, que me aceptou como visitante. O viño ía subindo colorete a cara, pero se son as 10:00 onde vou así.


Saín fora e estaban falando Mario e Tobi, e o rasta, ben o rasta estaba alí. Fiquei un momento a respirar e antes de darme conta estaba todo o mundo fora, a cadea coa música e as bebidas. Comezamos a danzar, Paula sacou un CD de Angola, de onde é Mario e este comezou a dansar emocionado, eu aprendín algún paso. Estabamos pletóricos así que bailar e beber, risas e bo rollo.










Cando xa levabamo dous CD´s de música autoctona Paula sacou o meu estuche e dixo "Hay que cambiar, que pongo?"



FrinstoAntichock acme, foi a miña resposta, o CD dos grandes exitos do Pazos no Vizconde de Eza. Empezou a soar a primeira canción e o sentir os ritmos reguees o rasta empezou a moverse, saltar e deixar libres as rastas. Paula me dicía: esta loco con esta música....
e eu escoitaba o rasta dicir: Nunca habia escuchado este reguee, esta música ten que ser miña!!"




Contaxiados polo rasta todos comezamos a danzar aquel CD coa musica que tantas noites animara as festa no parque de pesca.Entón sentín unha presenza, amaxía fixo que conectara durante uns instantes cos amigos cos que pasei os últimos fines de ano, notei como Viky me sorria, e a Victor apoltronado no sofa e coa súa cara de "Suso no flipes, yo no te creo, energiaaaa, si si" O Pacis co sorriso encaixado na boca, Jarse dandoo todo,camisas cañeiras...non sei, sabía que eran eles e ademáis notaba a outras persoas que días despois me enterei que estiveron nesa festa.

Chamaronme de casa e emocioneime o falar con golfo do meu sobrino, que está crecendo a marchas forzadas sen que eu poda desfrutar de el moito. Cortouse e voltei a festa.


Daquela íamos polo aire pero inda tivemos os reflexos suficientes para dicir " uvas" non hai, pois trozos de piña. Así que cortamos e preparamos en vasos, tazas e pratos 12 trozos de piña para cada un.


Rasta e medio...


Cando foi a hora eu dixen moi serio: é a hora da uvapiña e a Paula empezou a mondarse de risa, contaxiándonos a todos. Patri deu as badaladas cunha culler e un vaso e Paula ensinounos o que se di en catalán coas uvas. O comer o último pedazo invadiume a necesidade de abrazar a alguén, fai dous anos,no primeiro fin de ano que pasei cos amigos en León, era eu que empecei ese ritual do abrazo. O ano seguinte eles mesmo querían facelo e eu so participei, pero este ano non quería iniciar nada.
Mentras pensaba isto todo dios estaba abrazandose e desexándose o mellor, asi que só tiven que abrir os brazos, que bem!

Logo seguimos a bailar e rir e nun momento de euforia colectiva Paula collenos a min e a Patri edinos:" Que bien que vinisteis, esta noche yo tambien soy galega...NUNCA MÁIS!!"esto de nuncmáis lle saiu da alma e eu empecei a rir ata case chorar.

As 2 ou 3 da mañá, cando só ficaban de pé Mario, pero a bailar cos ollos pechados e o rasta, máis ou menos, decidimos irnos a discoteca.
Entrar xa foi unha odisea, e iso que cobraban entrada, bueno os tres branquiños non nos cobraron nadiña. A disco era un fervedeiro de xente, moita ía bestida totalmente de branco (así non pagas entrada),e entón se veían un montón de roupas brancas coa luz típica de disco bailando pola pista.


Tobi, Patri e eu pedimos algo e fumos danzar, acabando por facer un corro con xente que non coñecíamos de nada. Tecnochungoeuropeo, tecnochungo africano e por fin pasada. Fixenlle o xesto cos brazos abertos a Patri para bailar e ela dixo que non que facia demasiado calor, o voltar o meu sitio, unha rapaza nova toda de branco repetiume o xesto que eu lle fixera a Patri. Pois claro, a bailar pasada.O rematar dixenlle obrigado e desapareceu na multitude.
Cando xa non podía máis co corpo tratei de ir fora a respirar e entón viñeron Tobi e Patri e dixeron: Nos vamos.

Chegamos a casa as 5 e pico da maña, eles tiñan como media hora, que eu aguantei esperto...vos deixo a porta aberta por se non hai chapa, foi a miña despedida antes de caer na cama rendido.




PARA OS QUE GUSTADES DE DANZAR, ABRAZAR, BEBER, COMER UVAS-PIÑA, EN FIN ESTAR VIVOS!!


Cuando me despertó el guardia del hostal a batir en la puerta no sabía ni donde estaba: "Patricia espera por vosse" quien carajo eres...ah. Patricia la becaria de cooperación gallega en Maputo estaba en la verxa con Tobi un colega ingles y las mochilas. Habían salido de allá hace 12días, aquella noche de la fiesta en el Franco-moçambicano. Que alegría, tener visita, los pasé mi cuarto y charlamos un ratón, su viaje subiendo en Chapa hasta Malawi, pasando por este país en barco por el Lago, y en un sitio que sola muy bien aquí alado, pasando Metangula.

Yo había llamado al jefe del hostal para pagarle, pero no contaba con visita, así que intentaba ver que excusa poner, como plantear el tema. Le pregunté cuanto se iban a quedar a Patri, sin intentar echarlos ni mucho menos, y ella me contestó con una sonrisa: "Mañana a la mañana nosotros cogemos una Chapa para Malawi y empezar a bajar"

Ostia y entonces, no quedáis unos días."El Tobi tiene que trabajar el lunes que viene y yo empiezo viaje con una amiga de Galicia por Bostwana y Namibia", jolín.
Cogimos alientos y salimos a la calle, yo iba pensando en la invitación de Paula y Mario para la noche en su casa, le parecería mal que fuesemos tres en vez de uno?

No llevo muy bien lo de hacer coincidir a colegas, incluso en mis despedidas tenía que hacer piruetas para quedar con todo el mundo. Envidio a la gente como Lorenzo que para despedirse dice: "Marcho el martes, el domingo pasad por mi casa y tomáis café, o licorcafé" y junta allí a todo díos.

Pasamos por el ayuntamiento, por los bancos ya que Patri quería quitar Meticales, y luego los dejé en el mercado investigando los horarios de las chapas y fui al hostal a por la plancha para devolvérsela a Paula (esta semán tocó "engomar" toda la ropa que me iba pasando después de lavar el del hostal, porque él por no trabajar o por ver si yo le financiaba algo, me dijo que la plancha estaba estropeada).


Ya en la casa de Paula esta estaba preparando cosas para la noche, en un principio me nos ibamos a la casa de un amigo de Mario,a las afueras, y cenorrio de carnivoros, pero...la mujer escogió ese día para romper aguas, hay que joderse con la señora. Y entonces, con la Luna sólo quedaba la opción de quedar en la casa.


Paula me sonrió, mientras hacíamos un zumo de limón y otras cosas para el pato que había pasado en el transcurso de un día del jardín al congelador y de ahí al horno.
"Pues claro que pueden venir, sólo que comprad algo de comida porque igual va justo, y traed un vino o así".

Fui a la busqueda de los colegas, por las calles ya se olía la fiesta, músicas a dar caña, frangos a la brasa, peña sonrriente, botellas...era fin de año. En el Sarifos dejamos una tarteira que me dejó Paula, y fuimos a por el vino. Decidimos coger dos botellas de Caverné Souviño de Sudáfrica (casi 8 euros cada una aquí).Volvimos al Sarifos a ver el bufet, pero desgraciadamente todo era carne, porque Patri es vegetariana. Así que volvimos al mercado y pilló algo para hacer un sofrito.



Ya en el hostal hacíamos turnos de ducha, como en las épocas de estudiante santiagués cuando los 5 del piso nos preparábamos para salir a darlo todo. Le encargué a Patri el enésimo favor, que me llevara un papel a la embajada de Maputo (ya ahondare en el tema, en próximas entregas), ella aceptó y lo metió con mucho cuidado en su mochila.



Cuando llegamos a casa de Paula esta trabajaba en la cocina, entre cacharros, el Mario con la Lua por ahi buscando Manica (cerveja), y Mari Luz, en la iglesia. Los presenté a todos y comenzamos a colaborar y charlar, a los dos minutos me di cuenta que mis miedos eran infundados, Paula estaba muy contenta de tener gente, y siendo gente distinta no se caía en la rutina de hablar de curre (ya casi soy un experto en colera y VIH de MSF).

Reíamos y hablábamos de todo un poco, en medio de estas conversaciones salió cómo yo llegué a conocer a Paula: En Maputo quedé para tomar algo algunos días con Patri, ella me presentó a Sergio, que cosas de la vida conocía a una canaria que vivia en Niassa en medio del Mato, cuando le escribió un mensaje ella le contestó que estaba en Maputo, así que se vino. Estrella, un sol, me pasó los teléfonos de toda la gente que conocía en Lichinga, ella y su compi de proyecto.
Así tuve el numero de Johana INTERMON OXFAN y Paula MSF, mira tu que cosas, y ahora estamos brindando los tres por el nuevo año o por estar vivos o yo que sé.

Cuando llegó Mario con la Lúa, la Manica y el Rasta, flipó con el ambientillo, se presentó y comenzó a servir Manica. Luego fueron las chicas a la sala a darle la cena a Lúa y mientras los hombres colocábamos como dos cajas de cerveja de medio litro en la nevera, congelador y en tinas con enfriadores. Charlando y brindado. musiquilla en la cadena, mis CDs se los dejé a Paula y estaban dando juego.

Mario contaba su experiencia europea, sin papeles, de aquí para allá, con mucho frío, currando en la construcción y en lo que surgía. Tobi, que es del mismo Londres, contaba su experiencia Mozambicana, anduvo por todo el país, trabajó creo que en la costa, y ahora en Maputo, pero sólo le faltaba Niassa por conocer y hoy estaba aquí.

Yo y el Rasta mirábamos para ellos y sonreíamos. El Rasta es un tipo curioso, tanzano, rastafari e hiperdeportista, la persona más reservaday callada que conozco, pero por alguna extrana razón conectó con el Tobi y allí se puseron mano a mano a bajar Manicas y charlar.
La Lúa decidió que el mejor sitio para coger el sueño eran los brazos de amiga (Patricia), y allí quedó hasta que la llevaron para cama.

Entonces llegó la hora de cenar, y para mí el cambio de tercio, de Manica a vino sudafricano, ummm. -"Aquí moçambicano cada uno se sirve lo que quiere." Dijo a Paula y la gente hizo caso, y fue serviendose y sentando aquí y allá, en las sillas de la mesa, en el sofá, creando una apertura de conversaciones y miradas muy buena.


Yo comía aquellos manjares dándome cuenta de la suerte que tenía, recien llegado y rodeado de gente con muy buena onda, que me acogen en su casa, a mí y a dos amigos que yo tampoco conozco muchísimo. Pero la energía flue así, si tu das sin esperar nada a cambio, pues viene de vuelta esa energía positiva.

Las conversaciones eran de lo más dispares, luego ya había Llegado Mari Luz y se hizo el típico frente femenino, que me aceptó como visitante. El vino iba subiendo colorete a la cara, pero si son las 10:00 donde voy así? Salí fuera y estaban hablando Mario y Tobi, y el rasta, bien el rasta estaba allí.

Me quedé un momento a respirar y antes de darme cuenta estaba todo el mundo en el jardín, la cadena con la música y las bebidas. Comenzamos a danzar, Paula sacó un CD de Angola, de donde es Mario y este comenzó la dansar emocionado, yo aprendí algún paso.

Estábamos pletóricos así que bailar y beber, risas y bueno rollo. Cuando ya levábamos dos CD´s de música autoctona Paula sacó mi estuche y dijo "Hay que cambiar, que pongo?"
FrinstoAntichock acme, fue mi respuesta, el CD de los grandes exitos del Pazos en el Vizconde de Eza. Empezó a sonar la primera canción y al sentir los ritmos reguees el rasta empezó a moverse, saltar y dejar libres las rastas. Paula me decía: esta loco con esta música... y yo escuchaba al rasta decir: Nunca había escuchado este reguee, esta música tiene que ser mía!!"

Contagiados por el rasta todos comenzamos a danzar aquel CD con la música que tantas noches había animado las fiestas en el parque de pesca. Entonces sentí una presencia, lamagia hizo que conectara durante unos instantes con los amigos con los que pasé los últimos fines de año, noté como Viky me sonríe, y a Victor apoltronado en el sofa y con su cara de "Suso no flipes, yo no te creo, energiaaaa, sí sí". El Pacis con la sonrisa encajada en la boca, Jarse dandolo todo, camisas cañeras...no sé, sabía quienes eran ellos y ademáis notaba a otras personas que días después me enterei que estuvieron en esa fiesta.

Me llamaron de casa y me emocioné el hablar con el golfo de mi sobrino, que está creciendo a marchas forzadas sin que yo pueda desfrutar de él mucho. Se cortó y volví a la fiesta.
De aquella ibamos por el aire pero todavía tuvimos los reflejos suficientes para decir " uvas" no hay, pues trozos de piña. Así que cortamos y preparamos en vasos, tazas y platos 12 trozos de piña para cada uno.

Cuando fue la hora yo dije muy serio: es la hora de la uvapiña y la Paula empezó la mondarse de risa, contagiándonos a todos. Patri dio las campanadas con una cuchara y un vaso y Paula nos enseñó lo que se dice en catalán con las uvas.
Al comer el último pedazo me invadió la necesidad de abrazar a alguien, hace dos años,en el primero fin de año que pasé con los amigos en León, fui yo quien empezó ese ritual del abrazo. Al año siguiente ellos incluso querían hacerlo y yo solo participé, pero este año no quería iniciar nada.
Mientras pensaba esto todo dios estaba abrazándose y deseándose lo mejor, así que sólo tuve que abrir los brazos, que bem!

Luego seguimos a bailar y reír y en un momento de euforia colectiva Paula nos coge a mí y a Patri y los dice:" Que bien que vinisteis, esta noche yo también soy gallega...NUNCA MÁIS!!"esto de nunca más le salió del alma y yo empecé a reír hasta casi llorar.

A las 2 o 3 de la mañana, cuando sólo quedaban de pie Mario, pero a bailar acon los ojos cerrados y el rasta, más o menos, decidimos irnos a la discoteca.

Entrar ya fue una odisea, y eso que cobraban entrada, bueno los tres blanquitos no nos cobraron nada. La disco era un hervidero de gente, mucha iba bestida totalmente de blanco (así no pagabas entrada),y entonces se veían un montón de ropas blancas con la luz típica de disco bailando por la pista.

Tobi, Patri y yo pedimos algo y fumos danzar, acabamos hciendo un corro con gente que no conocía de nada. Tecnochungoeuropeo, tecnochungo africano y por fin pasada. Le hice el gesto con los brazos abiertos a Patri para bailar y ella dijo que no, que hacía demasiado calor, al volver a mi sitio, una chavala joven toda de blanco me repitió el gesto que yo le había hecho a Patri. Pues claro, a bailar pasada.

Al acabar le dije obrigado y desapareció en la multitud. Cuando ya no podía más con el cuerpo traté de ir fuera a respirar y entonces vinieron Tobi y Patri y dijeron: Nos vamos. Llegamos a casa a las 5 y pico de la maña, ellos tenían cómo media hora, que yo aguanté despierto...os dejo la puerta abierta por si no hay chapa, fue mi despedida antes de caer en la cama rendido.