(Para Pali, po ser ti...)
Aquel venres tiñamos todo planeado, todo como se planea aquí. Saímos as 6:30 para o distrito de Sanga e así aproveitamos o día.
Ben, traducido a mozambicano, xa empezo a entendelo, é: pasaremos como as 6:45 ou 7 a buscarte, e logo xa se verá...
Ese día si foron puntuais e saímos de Lichinga como as 6:45, eu ía voando pola paisaxe, dende que Paula me dixo: “Eu levo o Mp3 para pórlle banda sonora o que vexo”, pois eu fago o propio e é unha gozada.
Así que cascos e a disfrutar, saíndo do centro xa comezan as casa de palla. Terra húmida, vermella, xentes andando, en bici,e de pronto o dar unha curva un policía que lle levanta o brazo o motorista (chofer). Este para no arcen, eu baixo o volume para escoitar que pasa, pero decido non quitar os cascos, por non sei que razón.
“Bom día, bom día, os papeis”(todos os polis son iguais en todo o mundo?). E o tipo empeza a ver isto e aquilo. “De quen é o carro?”- Do Servizo Provincial das Pescas (responde o motorista sen moito afán)
“Pois aquí pon que é da Toyota, como é?”
-Aínda non se fixo o cambio.
“Pero canto fai que mercaron o carro.
-Non sei.
“Aquí di que fai como un ano, pero isto é ilegal, vanme ter que acompañar, o carro queda retido”.
Ale, co bo dia que levaba que pouco durou.
O tipo mandounos para comisaría e el ía detrás na moto, sorrinte, triunfal, collera a uns malos malísimos.
Chegamos a comisaría e mándanos baixar do coche e fechar, os meus compañeiros por fin reaccionan. O Sr Pi empeza a falar con el moi calmado, a explicarlle que estamos nun proxecto e tal, o tipo non atende, así que eu me achego e dígolle co móvil na man “Desculpe como se chama vosse?”Todo o formal que puiden.
O tipo flipa, pon careto pero dime o nome.
Logo o Sr Mucabelle, vido a proposito de Maputo para por en marcha o proxecto empeza a explicarlle nun tono menos pausado que o do Sr Pi.
E o poli di: se eu entendo, só que agora non é cousa miña. Unha vez que o coche esta aquí é cousa do xefe, se mo dixeran na estrada....
Si seguro.
Ante o meu asombro o tipo marchaba cara a moto coas chaves do coche no bolsillo, jodo, xa me veía indo a pé a oficina.
“Oia, vosse. Vosse não pode ir embora. Se nos ficamos aquí vosse fica con nós” Espeteille no meu portuñol.
O tipo volta para atrás e dinos que ten o compañeiro só na estrada e que non pode ser.
Está ben pero deixe as chaves aquí con outro policía, porque o xefe nos vai deixar ir e onde imos a buscalo entón.
Cara de poker por todos os flancos, a ver compañeiros un pouco de apoio.
Entón agardamos polo xefe, eu, coma bo guerreiro da luz, agardaba a batalla sen plan, relaxado e feliz de todas estas cosas que acontecen neste mundo. Ollaba os compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repentindo: “Isto é unha brincadeira (coña)”.
E chegou o xefe, grande, impecablemente uniformado, e moi serio.
Entramos na comisaria, que era unha saliña pequena con dous bancos un armario e unha mesa onde un tipo golpeaba as teclas dunha maquina de escribir como se fora case un tam tam. Sentamos a espera, o xefe achegouse a mesa, colleu uns papeis e preguntoulle os meus compis, que estaban sentados a miña esquerda noutro banco, que acontecía.
Inexplicablemente todos deixaron só o pobre Sofiano (o motorista) e el empezou a contar con moito corte o tema dos papeis.
“Pero isto é ilegal, están a facer algo?”
-Vaise cambiar.
“Vaise,vaise, iso non é así. O que quero oír é que se está a cambiar. (Respiración)
O coche vai ficar aquí e iso vai ter uns “despieces”(diñeirito xa tardaba en saír)”.
Entón entrou na conversa o Sr Mucabelle, dicindo que era funcionario do ministerio das pescas en Maputo, que viñera a unha misión moi importante. O xefe o agardaba, e respostaba a todo coa lei, coa forma de facer as cousas, “comprendo pero é así”.
Eu observaba o meu rival, media as súas forzas, os seus puntos fracos. Desfrutaba dese momento, veíame a min mesmo protagonista oculto, ía sacar ese carro de alí, non tiña moi claro como pero sabía que ía ser así.
E chegou o meu momento cando o xefe viu para min e dixo:”Vosse está con eles?”.
Xuntei toda a enerxía que tiña, e con toda a formalidade que o meu polo blanco de pescamar me daba dixenlle:
“Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique.
Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
O xefe fitaba para min como dicindo eee? E entón o filo da miña espada oculta saíu a luz.
“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.
Cando nomeei o Governador (o xefe da tribu, a autoridade máxima aquí) o silencio tomou corpo no cuartelillo, o tipo da maquina parou de teclear e púsose firme instintivamente borrando o sorriso da cara. E o resto buscaban onde esconderse (joder, o blanquiño vainos emplumar a nós)
O xefe ollábame sorprendido, sopesando ata que punto eu era amigo do Governador, entón entrou intelixentemente o Sr Mucabelle dicindo que o coche era oficial, que nos tiñamos que ir a Sanga porque quedaramos co Xefe do Distrito e non teñen teléfono para avisar.E que o carro ía a ficar no servizo provincial despois.
“Pero van voltar no día?”
Si.
Notei a súa fraqueza e rematei: doulle a miña palabra que o luns comezan os tramites que sexan necesarios para cambiar o dono, pero hoxe temos que ir embora.
Pensouno e dixo: “Esta ben, pero o luns que veña o motorista aquí co da Toyota, que non teñamos que ir nos tras do carro, porque será peor”
Erguimonos, dimoslle a man o xefe e saimos fora. Os compañeiros me ollaban dun xeito extrano,
jodo o blanquiño falou!
DESFRUTADE DO PAPEL QUE VOS TOQUE, PERO SEN ESQUECER QUE É ISO...UN XOGO!!
Aquel viernes teníamos todo planeado, todo como se planea aquí. Salimos a las 6:30 para el distrito de Sanga y así aprovechamos el día.
Bien, traducido a mozambicano, ya empiece a entenderlo, es: pasaremos como a las 6:45 o 7 a buscarte, y luego ya se verá...
Ese día sí fueron puntuales y salimos de Lichinga como a las 6:45, yo iba volando por el paisaje, desde que Paula me dijo: "Yo llevo el Mp3 para ponerle banda sonora lo que veo", pues yo hago lo propio y es una flipada.
Así que cascos y a disfrutar, saliendo del centro ya comienzan las casa de paja. Tierra húmeda, roja, gentes andando, en bici,y de pronto al dar una curva un policía que le levanta el brazo al motorista (chófer).
Este para en el arcén, yo bajo el volumen para escuchar que pasa, pero decido no quitar los cascos, por no sé que razón. "Bom día, bom la dice, los papeles"(todos los polis son iguales en todo el mundo?).
Y el tipo empieza a ver esto y aquello. "De quién es el carro?"
- Del Servicio Provincial de las Pescas (responde el motorista sin mucho afán)
"Pues aquí pone que es de la Toyota, como es?"
-Aun no se hizo el cambio.
"Pero cuanto hace que mercaron el carro".
-No sé.
"Aquí dice que hace como un año, pero esto es ilegal, me van a tener que acompañar, el carro queda retenido"
Hale, con el buen día que llevaba que poco duró.
El tipo nos mandó para comisaría y él iba detrás en la moto, sonriente, triunfal, había cogido a unos malos malísimos.
Llegamos la comisaría y nos manda bajar del coche y cerrar, mis compañeros por fin reaccionan. El Sr Pi comienza a hablar con él muy calmado, a explicarle que estamos en un proyecto y tal, el tipo no atiende, así que yo me acerco y le digo con el móvil en la mano "Disculpe como se llama vosse?"Todo lo formal que pude.
El tipo flipa, pone careto pero me dice el nombre.
Luego el Sr Mucabelle, venido a proposito de Maputo para poner en marcha el proyecto intenta explicarle, en un tono menos pausado que lo del Sr Pi.
Y el poli dice: si yo entiendo, sólo que ahora no es cosa mía. Una vez que el coche esta aquí es cosa del jefe, si me lo habían dicho na estrada....
Sí seguro.
Ante mi asombro el tipo marchaba hacia la moto con las llaves del coche en el bolsillo, jodo, ya me veía yendo a pie la oficina. ?
-Oiga, vosse. Vosse não puede ir embora. Se nos quedamos aquí vosse queda con nos"
Le espeté en mi portuñol. El tipo vuelta para atrás y nos dice que tiene al compañero sólo en la carretera y que no puede ser.
Está bien pero deje las llaves aquí con otro policía, porque el jefe nos va a dejar ir y donde vamos a buscarlo entonces.Cara de poker por todos los flancos, a ver compañeros un poco de apoyo.
Entonces esperamos por el jefe, yo, como buen guerrero de la luz, esperaba la batalla sin plan, relajado y feliz de todas estas cosas que suceden en este mundo. Miraba a los compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repitiendo: "Esto es una brincadeira (coña)".
Y llegó el jefe, grande, impecablemente uniformado, y muy serio.
Entramos en la comisaria, que era una salita pequeña con dos bancos un armario y una mesa donde un tipo golpeaba las teclas de una maquina de escribir cómo si fuera casi un tam tam. Sentamos a la espera, el jefe se acercó a la mesa, cogió unos papeles y le preguntó a mis compis, que estaban sentados a mi izquierda en otro banco, que pasaba.
Inexplicablemente todos dejaron sólo al pobre Sofiano (el motorista) y él empezó a contar con mucho corte el tema de los papeles.
"Pero esto es ilegal, están haciendo algo?"
-Se va a cambiar.
"Se va,se va, eso no es así. Lo que quiero oír es que se está cambiando. (Respiración) El coche va a quedar aquí y eso va a tener unos "despieces"(dinerito ya tardaba en salir)".
Entonces entró en la conversación el Sr Mucabelle, diciendo que era funcionario del ministerio de las pescas en Maputo, que había venido a una misión muy importante. El jefe lo esperaba, y contestaba a todo con la ley, con la forma de hacer las cosas, "comprendo pero es así".
Yo observaba a mi rival, medía sus fuerzas, sus puntos flacos. Disfrutaba del momento, me veía a mí mismo protagonista oculto, iba a sacar ese carro de allí, no tenía muy claro cómo pero sabía que iba a ser así.
Y llegó mi momento cuando el jefe vió para mí y dijo:"Vosse está con ellos?".
Junté toda la energía que tenía, y con toda la formalidade que el mío polo blanco de pescamar me daba le dije:
- “Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique. Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
El jefe me observaba como diciendo yyy?
Y entonces el filo de mi espada oculta salió a la luz.
-“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.
Cuando nombré el Governador (el jefe de la tribu, la autoridad máxima aquí) el silencio tomó cuerpo en el cuartelillo, el tipo de la maquina paró de teclear y se puso firme instintivamente borrando la sonrisa de la cara.
Y el resto buscaban dónde esconderse (joder, el blanquiño nos va a emplumar a nosotros)
El jefe me miraba sorprendido, sopesando hasta que punto yo era amigo del Governador, entonces entró inteligentemente el Sr Mucabelle diciendo que el coche era oficial, que nos teníamos que ir a Sanga porque habíamos quedado con el Jefe del Distrito y no tienen teléfono para avisar.Y que el carro iba a quedar en el servicio provincial después.
"Pero van voltar en el día?"
- Sí.
Noté su flaqueza y rematé: le doy mi palabra que el lunes comienzan los tramites que sean necesarios para cambiar el dueño, pero hoy tenemos que ir embora.
Lo pensó y dijo: "Esta bien, pero el lunes que venga el motorista aquí con el de la Toyota, que no tengamos que ir nos tras del carro, porque será peor".
Nos levantamos, le dimos la mano al jefe y saimos fuera.
Los compañeros me miraban de una manera extraña, jodo el blanquiño habló!
miércoles, 4 de febrero de 2009
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
7 comentarios:
Hola Suso, soy Lore (de la parroquía, jajajajaja) anda que tú ... siempre dando caña eh!!! pues nada sigue así que me encanta leerte, y vivir a través de tus ojos una experiencia en mozambique.
Un beso grande y un abrazo sincero de los tuyos, lorena.
Gracias Lore!
Á verdade e que son afortunado, cando me relaxo, todo flue e acontecen cousas maravillosas, incluso aquí.
Logo me enterei de moitas cousas: como que aquí os policías soen ter a man "flouxa" cos delincuentes, e claro o da comisaría imponlles os mortais, pero eu como son un maluco branquiño, non sinto iso.
Tamén me enterei que esta é a rexión con máis carros roubado, do Maputo, de Sudafrica e doutros sitios, pero onde estivemos non había máis coches aparcados, e como?
Os policías paran os "bandidos" estes lles dan diñeiro e os deixan ir, a seguinte vez que os ven os saudan, tan tranquilos, porque xa pagaron. É un mundo incrible este, me gusta, estou aprendendo cousas cada día, incluso de min mesmo.
Lore un forte abrazo e gracias por aparecer por aquí, sei que me sigues, como por Sudamerica adiante, eres unha das persoas polas que creei este blog, para ti un abrazo cheo de enerxía positiva, dende Mozambique.
Jodo, tuvo que llegar el macho ibérico para ponerles las pilas a todos. De paso di que eres cuñado del sobrino político de la hermana del Marichalar, y ya bueno, te escoltan los maderos hasta para ir al water XD
Grande Susinho, grande
Teño a sensasación de que non me expresei moi ben na entrada.
O que fixen foi simplemente tomar o papel que me trouxo a vida e desempeñalo con autenticidade, e mira colou.
Por iso foi bo o rato relaxado onde estaba observando todo fora da comisaría, para darme conta de que todo era un xogo e que non podía ter aptitude chulesca ou de superioridade, porque aquí hai moito rencor cos colonos...
Dixen dúas frases, pero tan convencido delas (e nomeando o Governador,claro) que non tiveron outra que creelas.
Por certo, si tiven unha entrevista co Governador, e tamén me dixo que o que fixera falta, pero era unha promesa política,nada máis.
Un abrazo grande David.
si es que cuando te pones serio...acojonas!!
bicos!!
PD; el vinito que? te lo tomaste ou pasaste?
Guau!!!! Suso, estás hecho todo un héroe! :D
Me lo tomé, no recuerdo si el mismo dia que me dijiste o por esa fecha, pero me lo tomé a tu salud.
La verdad es que si que me puse serio, pero no de mala leche,sino tranquilo y serio.
Me gustaría no haber dado una imagen de heroe, no lo soy, sólo ejecuté un papel que me tocaba, y parece que coló, por lo menos pudimos salir a trabajar.
Publicar un comentario