Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

domingo, 30 de agosto de 2009

Davide e a morte

O sábado pasado espertei roto, tras unha noite de baile na única discoteca da cidade, o Hot Chiling.Batían na porta, e intuín quen era. O abrir vin o rostro desencaixado do Davide, un dos tres guardas que coidan o meus soños e miña casa.
-Bom dia, chefe, desculpe o incomodo...
-Nada Davide-Eu sabía que o seu irmán que estivera no hospital para unha operación de riles, e que coñecera unhas semáns antes, morrera o día anterior, e intuía que precisaba diñeiro para o enterro.

Así que fun a polo seu salario do mes o cuarto e voltei, tentando non espabilar demasiado, era moi cedo e o meu corpo inda pedía cama. El agradeceuno sen sorrir, so cunha ollada de confianza.

-Chefe, ai uma cousa, se não é incomodo, se o chefe não está muito cansado....precisaba de pedir-lhe o chefe se podería facer o favor de levar o carro para o serviço do funeral.

quedeime sen palabras, Davide é o guarda que máis aprecio, sempre discreto, sempre atento, sempre interesado porque eu esté ben, os fins de semana non fai ruido ningún para que durma a bontade, teñolle un cariño especial.
-Claro, a que hora?
-As 11, agora vou a façer a caija con este dinheiro, obrigado chefe.

Así voltei para cama, a dar voltas por dúas horas, logo afeitada, ducha, matabicho potente, e porme unha camisa e agardar.
Pasei toda a tarde no coche, esfameado, levando os familiares do tanatorio a casa do defunto, alí parado, logo o ceminterio coas tias e avoas a chorar no carro, o corazón na gorxa e sen poder dicir nadiña.
Durante este tempo viñeronme moitas partidas definitivas a cabeza, cousas que vivín sobretodo aquí, e que non escribín por non tinguir de negro o blog, pero hoxe quero contalas.
Un dia, o 6 de Abril, lembro a data, porque o día seguinte era o día da mulher moçambicana, voltabamos de currar na construcción das jaulas en Metangula, nunha costa arriba tremenda o carro foi quedando sen forza e se parou. Deu un pouco para atrás ata que se bloqueo coa marcha.
Todos baixamos instintivamente tras uns segundos de non saber nada do que pasaba. Mucavele calzou o coche con pedras, eu miraba o motorista, Sofiano, con curiosidade, permanecía no asento como se nada. Toqueille no vidro intrigado e el con dificultade baixouno.
-....que podooo façeeeer-Saiulle nun fio de voz.
Este home está mal, así que o sacamos do asento, non había problema mecánico como pensabamos, era humano, o Sofiano, ese home calado que me levaba a todas partes que se sorprendía de todos os meus comentarios, e que me ensinaba con silencios máis que con palabras, estaba tendo algún tipo de ataque, un derrame cerebral ou algo así, que o tiña medio paralizado e semiinconsciente. Tomamos o control da situación, o Mucavele e máis eu collemos o Sofiano e o acostamos detrás encima do Pihale e Niclau, que asistían paralizados.
Saímos a todo trapo, conducía Mucavele, eu de copi xirado para atrás, de seonllos no asento. Vendolle as pupilas, falando con el para que non se quedara inconsciente, preguntandolle as mesmas cousas unha e outra vez, unha hora de noite fechada interminable, de velocidade, de intranquilidade, de impotencia. Chegamos no hospital e foi desesperante, o tumbaron nunha cama e a esperar, e nós ó pasillo, coa familia xa alí, descomposta. Polo menos o branco facía o que lle saía das narices, e entraba a ver o paciente, ainda que llo proibiran, e preguntaba polo médico.
Diagnostico:Ataque de hipertensión. Un chute dalgo e unhas pastillas.
Pola parálise que presentaba no lado esquerdo eu sabía que había dano no cerebro.

Estivo no hospital 3 semáns, visiteino todo o que o ánimo me deixaba, e cando fumos a Malawi a polos alevines da primeira vez, morreu en casa. Ata sempre Sofiano, se existe deus, ti serás o seu motorista nos desplazamentos complicados, con certeça.

Nesa época de morte, tamén apareceu o Sebastião pola porta. O meu guarda especial, lle falta un fervor e é todo sorriso, menos nesta ocasión. Morréralle un fillo de 4 anos, e precisaba de diñeiro para comprar as telas para envolvelo e a caixa. Sentín moito aquela morte, porque parecía que era o normal, que os nenos morren e punto. Que lle pasou, preguntei. Malaria(como sempre, todo é malaria incluso antes de facer o test, e se o test da que non, sigue sendo malaria!!).

Nestas e noutras cousas do fin dos días de alguén, que me teñen acontecido aquí e alá andaba pensando, mentres facíalle o favor de ser motorista do funeral do irmán o meu querido Davide. O fin da tarde viu darme a mano e dicir gracias. Costoume, pero o fixen polo vivo, polo cariño e porque así o sentín.

Estou aprendendo que a vida pasa, e como non a aproveite ninguén me vai dar unha segunda oportunidade, pero estou vivo e iso é incrible!!

AHORA VIVE!!!

El sábado pasado desperté roto, tras una noche de baile en la única discoteca de la ciudad, el Hot Chiling.Llamaban en la puerta, e intuí quien era. Al abrir vi el rostro desencajado del Davide, uno de los tres guardas que cuidan mis sueños y mi casa.
-Bom dia, chefe, disculpe o incomodo...
-Nada Davide-Yo sabía que su hermano, que había estado en el hospital para una operación de riñones, y al que conocí unas semanas antes, había muerto el día anterior, e intuía que necesitaba dinero para el entierro.

Así que fui a por su salario del mes al cuarto y volví, intentando no espabilar demasiado, era muy temprano y mi cuerpo todavía pedía cama. Él lo agradeció sin sonreír, sólo con un vistazo de confianza.

-Chefe, ay uma cosa, si não es incomodo, si o chefe não está muito cansado....precisaba de pedir-lhe se podría facer o favor de levar o carro para o serviço do funeral.

Me quedé sin palabras, Davide es el guarda que más aprecio, siempre discreto, siempre atento, siempre interesado porque yo esté bien, los fines de semana no hace ruido ninguno para que duermaa voluntad, le tengo un cariño especial.
-Claro, a que hora?
-Las 11, agora vou a façer a caija con este dinheiro, obrigado chefe.

Así volví para cama, a dar vueltas por dos horas, luego afeitada, ducha, matabicho potente, y ponerme una camisa y esperar.
Pasé toda la tarde en el coche, famélico, llevando a los familiares del tanatorio a casa del difunto, allí parado, luego al ceminterio con las tias y abuelas a llorar en el carro, el corazón en la garganta y sin poder decir nadiña.
Durante este tiempome vinieron muchas partidas definitivas a la cabeza, cosas que viví sobretodo aquí, y que no escribí por no teñir de negro el blog, pero hoy quiero contarlas.
Un día, el 6 de Abril, recuerdo la fecha, porque el día siguiente era el día de la mulher moçambicana, volvíamos de currar en la construcción de las jaulas en Metangula, en una cuesta arriba tremenda el carro fue quedando sin fuerza y se paró. Dio un poco para atrás hasta que se bloqueo con la marcha.
Todos bajamos instintivamente tras unos segundos de no saber nada de lo que pasaba. Mucavele calzó el coche con piedras, yo miraba al motorista, Sofiano, con curiosidad, permanecía en el asiento como si nada. Le toqué en el vidrio intrigado y él con dificultad lo bajó.
-....que podooo façeeeer-Le salió en un hilo de voz.
Este hombre está mal, así que lo sacamos del asiento, no había problema mecánico como pensábamos, era humano, Sofiano, ese hombre callado que me llevaba a todas partes que se sorprendía de todos mis comentarios, y que me enseñaba con silencios más que con palabras, estaba teniendo algún tipo de ataque, un derrame cerebral o algo así, que lo tenía medio paralizado y semiinconsciente. Tomamos el control de la situación, el Mucavele y yo cogimos a Sofiano y lo acostamos detrás encima del Pihale y Niclau, que asistían paralizados.

Salimos a todo trapo, conducía Mucavele, yo de copi girado para atrás, de rodillas en el asiento. Viendole las pupilas, hablando con él para que no se quedara inconsciente, preguntándole las mismas cosas una y otra vez, una hora de noche cerrada interminable, de velocidad, de intranquilidad, de impotencia. Llegamos al hospital y fue desesperante, lo tumbaron en una cama y a esperar, y nosotros al pasillo, con la familia ya allí, descompuesta. Por lo menos el blanco hacía lo que le salía de las narices, y entraba a ver al paciente, aunque se lo prohibieran, y preguntaba por el médico.
Diagnostico:Ataque de hipertensión. Un chute de algo y unas pastillas.
Por la paralisis que presentaba en el lado izquierdo yo sabía que había daño en el cerebro.

Estuvo en el hospital 3 semáns, lo visité todo lo que el ánimo me dejaba, y cuando fuimos a Malawi a por los alevines de la primera vez, murió en casa.
Hasta siempre Sofiano, si existe dios, tú serás su motorista en los desplazamentos complicados, con certeça.

En esa época de muerte, también apareció el Sebastião por la puerta. Mi guarda especial, le falta un hervor y es todo sonrisa, menos en esta ocasión. Le había muerto un hijo de 4 años, y precisaba de dinero para comprar las telas para envolverlo y la caja. Sentí mucho aquella muerte, porque parecía que era lo normal, que los niños mueren y punto. Que le pasó, pregunté. Malaria(como siempre, todo es malaria, incluso antes de hacer el test, y si el test da que no, sigue siendo malaria!!).

En estas y en otras cosas del fin de los días de alguien, que me han acontecido aquí y allá andaba pensando, mientras le hacía el favor de ser motorista del funeral del hermano mi querido Davide. Al fin de la tarde vino a darme la mano y decir gracias. Me costó, pero lo hice por el vivo, por el cariño y porque así lo sentí.

Estoy aprendiendo que la vida pasa, y como no la aproveche nadie me va a dar una segunda oportunidad, pero estoy vivo y eso es increíble!!

5 comentarios:

Lichinguera dijo...

Y la vida sigue...y nosotros en ella.
Se que pasaste mal, se que ha sido duro, pero agradezo que lo hayas compartido, sin dramatizar, con corazon, con humildad.Como siempre nos haces pensar. Gracias.
Un beso enorme a ti y otro a Davide.

Unknown dijo...

Ánimo muchacho, todos sabemos que este camino tiene un final, y aún así no podemos evitar los sentimientos que nos abarcan cuando nos toca de cerca.
De todo en la vida se puede sacar un mensaje. Tú, como siempre, ya lo has hecho. Sigue viviendo amigo.
Un abrazo para ti y para mi tocayo.

joel dijo...

Pues si la vida es lo único que somos , somos vida. No somos mano , ni cabeza , ni siquiera el observador o alma. Somos vida , energía de la vida y sin ella nada existiría. Ahora vive. ASÍ DE FÁCIL Y ASÍ DE DIFÍCIL.

TE AMO HERMANO

Anónimo dijo...

Otra vez te tocó recordar la lección aprendida. Como me dices siempre: estamos que nos vamos, así que a disfrutar el papel que has elegido!.

Estoy de acuerdo con lichinguera, sé lo que debió afectarte por el tiempo que has tardado en compartirlo, pero gracias por ayudarme a recordar que mañana puede no llegar.....
Un aperta!!
Molan mis leones jeje.

O SuSo dijo...

Bueno, Lichinguera, sabes que ahora aquello sólo es un recuerdo, gracias a ti, la campa, Paula y otros amigos, incluidos las 12 españolas que causaron furor en Lichinga, no fue terrible y sólo se quedó en dolor y seguir viviendo.Gracias por todo.

Gracias David, ese es el mensaje, de todo se aprende, yo lo hago hasta de las despedidas inesperadas.

Hermano, maestro, compañero de caminos, gran escuchador, tu me lo has enseñado, es facil, Ahora vive!!

Ai Bicho, no quería remover sentimientos con esta entrada, no quería poner una nota gris en el blog, pero ahora, con el tiempo, ya lo siento como algo que forma parte de mi, claro que me costó, pero salimos, y acaso no salimos de todo para volver a caminar, volver a tropezar, caer, aprender y levantarnos para avanzar con más fuerza?Sin duda...

Por cierto, para reforzar aquello de que la vida hay que vivirla, al día siguiente de enterrar a su hermano, nació la cuarta hija de Davide (que no cabia de emoción al contarmelo), le llamarán "Domingas" , por nacer en domingo, me parto, ai que regalos nos da la vida!!!