Iamos contentos, descansados, sorrintes, mortos de frio, con gañas de meterlle o dente ben o fondo a este sitio incrible, hoxe ía ser un bo día.
Fixemos todos os tramites na porta nun tempo record, xa somos expertos nesto, e entramos para adentro, a idea, tirar cara o norte, e ir por pistas de terra, pasando por bebedeiros, e entrando en dous ou tres tipos de paisaxe distinta.
Pasamos polo centro de acampada de Skukuza, sen pena nin gloria e decidimos coller a primeira pequena pista de terra.
Logo avanzamos polo asfalto da estrada central do parque ata o primero bebedeiro, en Mantimahle.
As primeiras horas da mañá teñen unha máxia especial, eu fai tempo que non as disfrutaba así, bicheando, escoitando mil paxaros e de parrafada cun colega. Os cambios de tons con cada movemento do sol por subir e quentar son incribles.
Así fumos parando aqui é alá, un impala, foto, un paxariño, faille foto Suso que logo o identificamos, que siiiii, zas zas, estó é pasear por un documental, de carro e por unha estrada aceptable (xa nos gustaría en Niassa que a estrada princiapal Lichinga Cuamba fose como as pistas de aquí). Por fin, chegou a relaxación, eses pequenos momentos onde a mente me transporta non sei moi ben a onde e o corpo fica alí case en estado de catarse coa natureza.
"Estoy hablando solo"
Eeeee, si Chalo, dime, estaba a pensar.-ben non estaba a pensar en nada de nada.
E chegamos o bebedeiro, unha charca considerable, supoño que cos limites humidos como un campo de futbol ou así, son un caso para calcular tamaños.
Como veíamos que iso prometía, porque xa polo camiño fumos vendo impalas e outros animais, decidimos aparcar o carro, na sombra, e vendo cara a charca, con posibilidades para os dous para ver todo o que acontecía diante nosa, e fotografialo pola ventanilla.
Aquelo era un remanso de paz, que gusto non escoitar o motor por un tempo, adiqueime a ver os impalas que bebían do outro lado, como se movían, e logo os paxaros que rondaban polo coche a ver se nos caía algo de comer, por iso proiben dar de comer os animais, porque se acostuman!!
Unha aguia no ceo, e un grupo de xirafas que veñen a botar un grolo, abrindo as patas, e baixando o pescozo que é máis longo do que imaxinaba.
Os coches ían e viñan, moito transito, supoño que para alguén que viñera máis veces esto non é nada, pero eu desfruto ate da escoria faunística, nome que cariñosamente lle poñemos os paxaros máis típicos do sitio, os "gorrións" de aquí, pero son mesmamente interesante.
Chegou unha manada de cebras e pasaron pola carreteira onde estabamos, tan panchas, seguidas por algúns impalas femias. Ían beber moi perto de nós, ata que un iluminado quiso facerlle unha foto e os espantou para o fondo.
Despois de unha hora, unhas galletas, un bocata guarro e moitas fotos decidimos continuar.
Seguinte destino, bebedeiro de N´watindlopfu.
Se o anterior estivo ben este o supera, aquí é asi, cada instante supera o anterior,beeeem.
Unha manada de hipopotamos rechonchiños tomaban vaño diante nosa. As crías protexidas no medio, os máis grandes, mergullados moi cerca duns cocodrilos que se facían os despistados, tomando o sol tras deles nunha barreira de area.
No lado esquerdo, o fondo de todo divisamos unha linea area, onde distingou Chalo cos prismáticos un grupo de cocodrilos. Tempo despois, chegaron un grupo de impalas a beber, atentos, a ver se algún esta despistado, a tratar o da declaración da renda ou os cornos que lle puso a impala (todos os machos teñen cornos) e zas zas, bocata de impala. Pasaron moi de vagar, ollando para os cocodrilos, que cun sorriso horizontal nin se movían, coñecedores de que o campo aberto non é o seu medio. Chao chao, me quedo con tu cara, otro día te cato (dios como me recuerda al plantabaixa).
Cando os nosos ollos se empezaban a acostumar o espectáculo decidimos ir embora. Así que saímos de alí e non sei moi ben como acabamos en Nhlanguleni, ben tal vez porque a estrada só ía para alí.
O sitio, unha domingada, merendeiro con tenda e restaurante, os boers, amantes da carnaza, asaban pedazos tremendo de carne nunhas parrillas desmontables con gas e todo, incribles. Estos tipos son a ostia (noutra entrada contarei), nós fumos o vaño, compramos 2l de Cocacola, e vimos un mapa con imáns onde a peña vai colocando o que viu ese día."Leones, tío, mira y Leopardo, Chitaaa, chitaaa" Joder, Chalo, pareces tarzan veña a chamar a chita.
-Habemos de ver, tranquilo, o presinto.
-Vamos vamos que ya tengo mono.
Saimos daquel sítio subrealista, con olor a carne asada, nenos correndo e brincando, moito tumulto. E simpático que 500 m máis alá esté proibidísimo baixar do coche e aquí todo esto suceda sen reixas, verxas, armas nin nada parecido. Mentecuadrada é así.
"Pola vosa seguridade".
Entramos nunha pista que levaba a nosa seguinte porta, eran como as 12 ou 13, e nos quedaba un mundo de kilómetros por unha pista secundaria ata a porta de Orpen, no norte. E inda poriba o Chalo lle parecía zona boa de leóns, así que a 10 por hora, "escaneame ai ese lado, que no teme estás fijando nada"...aiiii, dame cocacola dame cocacola.
De momento nin un león, pero aparecían cousiñas para o noso desfrute.
O meu compi, o rei do escaneo, ata viu pegadas de carnivoro na terra da pista, o lado do carro, que vista meu!
Así pasamos por moitos herbivoros, ata que nunha curva topamonos con dous elefantes, ai, aladiño, comendo as herbas tan ricamente.
Logo uns facóquero con alma de top model, porque non só se deixaban fotografar, senon que se fixeron unha pasadiña diante do carro, joer, que feos son os tipos.
Chegamos a unhas pozas onde se achegaban un grupo de cebras a beber, paramos o carro e por un rato desfrutamos do espectáculo. Ate daba para facer fotos artísticas en branco e negro.
Pero era tarde, non tiña moi claro se iamos chegar hoxe a maldita porta, continuamos, pero calquera apura vendo uns bufalos no medio da maleza, vaia cornos.
Eu ía musitando nas miñas cousas cando o Chalo pegou un frenazo e empezoulle a facer fotos a un ave a ostia de rara, negra, coa cabeza bermella, como un pavo, pero máis raro, aquí é así en calquera parte podes levar unha sorpresa.
Pasamos por unha parada onde servían cafés e a peña merendaba e fumaba, porque está prohibido fumar no coche,je,je.
Así que tiramos unha fotos, estiramos un pouco e veña, a continuar.
Pasamos por un bebedeiro artificial moi moi grande, con paredes de terra e todo, e auga todo o ano, alí os animais estaban tumbados a ver pasar o tempo, bebendo, rumiando un pouco,Ñus, Kudus, impalas e especies de bichos que non lle sei o nome en Castelán.
Así que seguimos o camiño, a charlar e ver bichos, comer guarradas de dudoso aporte nutritivo.
O sol comezaba a baixar, nos proseguíamos polo camiño, acelerando ante o eterno reloxo que nos marcaba a hora de saida, vendo todo o que se movía pola floresta, pero sen parar demasiado.
Pero ainda faltaban sorpresas, nunha destas, o tomar unha curba, dous chacais camiñaban tranquilamente pola pista, ai que non me da tempo de facer foto...
E cuando xa pensabamos que só nos faltaba proseguir cara diante, nunha sombra descubrín dous bultos...para, para! aí hai dous rinocerontes, unha mai e un fillote, que lindos.
Agora si que o reloxo apretaba, comezamos a ir un pouco máis rápido, un pouco máis forte, pero se estamos nun parque, como se cruve un impala ceamos carne e o carro queda para o arrastre.
Nunha curva estaba nun lado da pista unha xirafa, o Chalo esquibouna derrapando na terra, ela nos miraba sorprendidos, como dicindo,"que carallo facedes".
Chegamos un pouco tarde a porta, pero se é para sair, e así, xa de noite, procuramos un "Game Gate" unha especie de parque privado e pequeno, cunhas casas moi chulas, cea, repaso do día e a durmir, que o día seginte nos espera máis e mellor.
Segue por aquí
PARA ESES PUNTOS VERMELLOS MISTERIOSOS NO MAPA
Salimos a todo gas aún en medio de la noche, eran las 5:30 y la intención era entrar en el parque las 6 de la mañana.
Íbamos contentos, descansados, sorrintes, muertos de frio, con ganas de meterle el diente bien al fondo a este sitio increible, hoy iba a ser un buen día.
Hicimos todos los tramites en la puerta en un tiempo record, ya somos expertos en esto, y entramos para adentro, la idea, tirar cara el norte, e ir por pistas de tierra, pasando por bebederos, y entrando en dos o tres tipos de paisaje distinto.
Pasamos por el centro de acampada de Skukuza, sin pena ni gloria y decidimos coger la primera pequeña pista de tierra.
Luego avanzamos por el asfalto de la carretera central del parque hasta el primero bebedeiro, en Mantimahle.
Las primeras horas de la mañana tienen una mágia especial, yo hace tiempo que no las disfrutaba así, bicheando, escuchando mil pájaros y de parrafada con un colega. Los cambios de tonos con cada movimiento del sol por subir y calentar son increíbles.
Así fuimos parando aqui y allá, un impala, foto, un pajarito, hazle foto Suso que luego lo identificamos, que siiiii, zas zas, esto es pasear por un documental, de carro y por una carretera aceptable (ya nos gustaría en Niassa que la carretera princiapal Lichinga Cuamba fuera como las pistas de aquí). Por fin, llegó la relajación, esos pequeños momentos donde la mente me transporta no sé muy bien a donde y el cuerpo queda allí casi en estado de catarsis con la naturaleza.
"Estoy hablando solo"
Eeeee, sí Chalo, dime, estaba pensando.-bien no estaba pensando en nada de nada.
Y llegamos al bebedero, una charca considerable, supongo que con los límites humidos como un campo de futbol o así, soy un caso para calcular tamaños.
Como veíamos que eso prometía, porque ya por el camino vimos impalas y otros animales, decidimos aparcar el carro, en la sombra, y viendo hacia la charca, con posibilidades para los dos para ver todo lo que acontecía delante nuestra, y fotografiarlo por la ventanilla.
Aquelo era un remanso de paz, que gustó no escuchar el motor por un tiempo, me dediqué a ver los impalas que bebían del otro lado, como se movían, y luego los pájaros que rondaban por el coche a ver si nos caía algo de comer, por eso proiben dar de comer los animales, porque se acostumbran!!
Una águila en el cielo, y un grupo de jirafas que vienen a echar un trago, abriendo las patas, y bajando el cuello que es más largo de lo que imaginaba.
Los coches iban y venían, mucho transito, supongo que para alguien que ha venido más veces esto no es nada, pero yo disfruto hasta de la escoria faunística, nombre que cariñosamente le ponemos a los pájaros más típicos del sitio, los "gorriones" de aquí, pero son interesante.
Llegó una manada de cebras y pasaron por la carreteira donde estábamos, tan panchas, seguidas por algunos impalas hembras. Todos a beber muy cerca de nosotros, hasta que un iluminado quiso hacerle una foto y los espantó para el fondo.
Después de una hora, unas galletas, un bocata guarro y muchas fotos decidimos continuar.
Siguiente destino, bebedeiro de N´watindlopfu.
Si lo anterior estuvo bien este lo supera, aquí es así, cada instante supera el anterior,bieeeem.
Una manada de hipopótamos rechonchitos tomaban vaño delante nuestra. Las crías protegidas en medio, los más grandes, sumergidos muy cerca de unos cocodrilos que se hacían los despistados, tomando el sol detrás de ellos en una barrera de arena.
En el lado izquierdo, al fondo de todo divisamos una línea arena, donde distinguió Chalo con los prismáticos un grupo de cocodrilos. Tiempo después, llegaron un grupo de impalas a beber, atentos, a ver si alguno esta despistado, trantando lo de la declaración de la renta o los cuernos que le puso la impala (todos los machos tienen cuernos) y zas zas, bocata de impala. Pasaron muy despacio, mirando para los cocodrilos, que con una sonrisa horizontal ni se movían, conocedores de que el campo abierto no es su medio. Chao chao, me quedo con tu cara, otro día te cato (dios cómo me recuerda al plantabaixa).
Cuando nuestros ojos se empezaban a acostumbrar el espectáculo decidimos ir embora. Así que salimos de allí y no sé muy bien como acabamos en Nhlanguleni, bien tal vez porque la carretera sólo iba para allí.
El sitio, una domingada, merendero con tienda y restaurante, los boers, amantes de la carnaza, asaban pedazos tremendo de carne en unas parrillas desmontables con gas y todo, increíbles. Estos tipos son la ostia (en otra entrada contaré), nosotros fuimos al vaño, compramos 2l de Cocacola, y vimos un mapa con imanes donde la peña va colocando lo que vió ese día."Leones, tío, mira y Leopardo, Chitaaa, chitaaa" Joder, Chalo, pareces tarzan venga a llamar a chita.
-Hemos de ver, tranquilo, lo presiento.
-Vamos, vamos!! que ya tengo mono.
Nos marchamos de aquel sítio subrealista, con olor a carne asada, niños corriendo y saltando, mucho tumulto. Es simpático que 500 m más allá esté prohibidísimo bajar del coche y aquí todo esto suceda sin rejas, verjas, armas ni nada parecido. Mentecuadrada es así.
"Por vuestra seguridad".
Entramos en una pista que llevaba a nuestra siguiente puerta, eran como las 12 o 13, y nos quedaba un mundo de kilómetros por una pista secundaria hasta la puerta de Orpen, en el norte. Por si fuera poco, el Chalo le parecía zona buena de leones, así que a 10 por hora, "escaneame ahí ese lado, que no teme estás fijando nada"...aiiii, dame cocacola dame cocacola.
De momento ni un león, pero aparecían cousitas para nuestro disfrute.
Mi compi, el rey del escaneo, hasta vió huellas de carnivoro en la tierra de la pista, alado del carro, que vista meu!
Así pasamos por muchos herbivoros, hasta que en una curva nos encontramos con dos elefantes, ahí, aladito, comiendo las hierbas tan ricamente.
Luego unos facóquero con alma de top model, porque no sólo se dejaban fotografiar, sino que se hicieron una pasadita delante del carro, joer, que feos son los tipos.
Llegamos a unas charcos donde se acercaban un grupo de cebras a beber, paramos el carro y por un ratón disfrutamos del espectáculo. Hasta daba para hacer fotos artísticas en blanco y negro.
Pero era tarde, no tenía muy claro si íbamos a llegar hoy a la maldita puerta, continuamos, pero cualquiera apura viendo unos bufalos en medio de la maleza, vaya cuernos.
Yo iba musitando en mis cosas cuando el Chalo pegó un frenazo y le empezó a hacer fotos a un ave la ostia de rara, negra, con la cabeza roja, como un pavo, pero más raro, aquí es así en cualquiera parte puedes llevarte una sorpresa.
Pasamos por una parada donde servían cafés y la peña merendaba y fumaba, porque está prohibido fumar en el coche,je,je.
Así que tiramos una fotos, estiramos un poco y venga, a continuar.
Pasamos por un bebedero artificial muy muy grande, con paredes de tierra y todo, y agua todo el año, allí los animales estaban tumbados a ver pasar el tiempo, bebiendo, rumiando un poco,Ñus, Kudus, impalas y especies de bichos que no sé el nombre en Castellano.
Así que seguimos el camino, a charlar y ver bichos, comer guarradas de dudoso calidad nutritivo.
El sol comenzaba a bajar, nosotros proseguíamos el camino, acelerando ante lo eterno reloj que nos marcaba la hora de salida, viendo todo lo que se movía por la floresta, pero sin parar demasiado.
Pero aún faltaban sorpresas, en una de estas, al tomar una curva, dos chacales caminaban tranquilamente por la pista, ay que no me da tiempo de hacer foto...
Y cuando ya pensábamos que sólo nos faltaba proseguir cara delante, en una sombra descubrí dos bultos...para, para! ahí hay dos rinocerontes, una madre y un hijito, que lindos.
Ahora sí que el reloj apretaba, comenzamos a ir uno poco más rápido, un poco más fuerte, pero si estamos en un parque, como se cruce un impala cenamos carne y el carro queda para el arrastre.
En una curva estaba en un lado de la pista una jirafa, el Chalo la esquibó derrapando en la tierra, ella nos miraba sorprendida, como diciendo,"que carajo hacéis".
Llegamos un poco tarde a puerta, pero si es para salir!, y así, ya de noche, procuramos un "Game Gate" una especie de parque privadol y pequeño, con unas casas muy chulas, cena, repaso del día y a dormir, que el día siguiente nos espera más y mejor.
Sigue aquí
1 comentario:
Cebras, pajaros, jirafas, rinos, hipos... joer, pero que envidia cochina que tengo!!!
Curiosa la foto del impala con el pajarillo comiendole la oreja. Y mucho cuidado con los hipos, es el animal más peligroso de África, lo sabias no?
De la lista faunística me quedo con el Alcedo cristata y el Euplectes ardens, son los que más me gustan.
Sigue así meu. Un abrazo de tu comentarista fiel.
Publicar un comentario