Hai momentos na vida na que un faise consciente dalgún cambio, algunha alteración na realidade ou na percepción que temos dela, que nos leva a ver as cousas dende outro prisma.
Levo demasiado tempo encabronado, cunha sensación de non saber que está acontecendo, quen lle deu o botón para que todo sucedera tan depresa, extresado con todo, cansado, e co ceño fruncido, tanto tempo que xa non sabía parar e desfrutar do camiño.
Por todo este ritmo tolo que se seguín aquí case lle fastidio a viaxe o Chalo, si, sei que as fotos son moi chulas e que o pasamos genial, pero eu non souben parar a mente, deixar de emitir ondas de negatividade e desfrutar do momento...(sorry amigo)
Tardei un tempo en decatarme, pero non sei porque extrana razón esta semán todo mudou.
Voltei a verlle o lado divertido a todo, a escoitar sen xulgar, a fluir, que hai problemas,claro que os ten que haber senon que carallo de vida sería esta, pero onde hai un problema existe unha solución e o divertido e fluir e deixarse sorprender coa aparición inesperada de esta.
Meus compañeirosaquí me ensinan moito, como con Mucavelle, que falamos largo e tendido sobre mil cousas, non estamos dacordo en todo, pero nin falta que fai. As veces, o escoito dicindo algo moi convencido e argumentando, e sei que é algo que eu lle plantexei uns días atrás e el asumiu como bo. Tamén me pasa a min o mesmo, e vou interiorizando as súas ideas.
Esta semán decidín sacar o sorriso de paseo, a semán pasada foi unha dor de cabeza continua e cheguei o venres exausto, pero tomei unha decisión:Sorrir.
Escoitar sen fruncir o ceño, incluso os que me piden pasta, que aquí son moitos, e sorrir, e dicir, non, e seguir sorrindo,porque as cousas non son problemas graves se non queremos velos como tal.
Hoxe tiñamos mil cousas que facer, porque mañá vamos a Malawi a comprar os alevines para as gaiolas, e tiñamos todo pendente, estilo mozambicano, pero pasiño a pasiño, e sen perder o sorriso, todo foi saíndo, e aínda máis, desfrutando do camiño e as persoas que a vida vai pondo aí.
Así que veña, a sorrir!
PARA TODOS OS QUE ESCOITAN, A AQUELES QUE QUEREN SEN XULGAR E OS QUE NON ABANDONAN A UN AMIGO SÓ POR SER UN “POUCO”DESAGRADABLE . A TODOS GRACIAS :-)
Llevo demasiado tiempo encabronado, con una sensación de no saber que está aconteciendo, quien le dió al botón para que todo sucediera tan deprisa, extresado con todo, cansado, y con el ceño fruncido, tanto tiempo que había olvidado parar y disfrutar del camino.
Por todo este ritmo loco que seguí aquí casi le fastidio el viaje al Chalo, sí, sé que las fotos son muy chulas y que lo pasamos genial, pero yo no supe parar la mente, dejar de emitir ondas de negatividad y desfrutar del momento...(sorry amigo)
Tardé un tiempo en enterarme, pero no sé porque extraña razón esta semana todo mudó.
Volvi a verle el lado divertido a todo, a escuchar sin juzgar, a fluir, que hay problemas,claro que los tiene que haber sino qué carallo de vida sería esta, pero donde hay un problema existe una solución y lo divertido es fluir y dejarse sorprender con la aparición inesperada de esta.
Mis compañeiros aquí me enseñan mucho, como con Mucavelle, que hablamos largo y tendido sobre mil cosas, no estamos de acuerdo en todo, pero ni falta que hace. A veces, lo escucho diciendo algo muy convencido y argumentando, y sé que es algo que yo le planteé unos días atrás y él asumió como bueno. También me pasa a mí lo mismo, y voy interiorizando sus ideas.
Esta semán decidí sacar la sonrisa de paseo, la semán pasada fue un dolor de cabeza continua y llegué el viernes exausto, pero tomé una decisión:Sonreír.
Escuchar sin fruncir el ceño, incluso a los que me piden pasta, que aquí son muchos, y sonreír, y decir, no, y seguir sonriendo,porque las cosas no son problemas graves si no queremos verlas como tales.
Hoy teníamos mil cosas que hacer, porque mañana vamos a Malawi a comprar los alevines para las jaulas, y teníamos todo pendiente, estilo mozambicano, pero pasito a pasito, y sin perder la sonrisa, todo fue saliendo, y aun más, disfrutando del camino y las personas que la vida va poniendo ahí.
Así que venga, a sonreír!
4 comentarios:
Suso, ¿como es posible que se te olvidara sonreir? Si ya sabes que con una sonrisa se consigue todo. Un beso grandote desde los madriles.
Dejate llevaaaar...!
:-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-):-)
;-)
sigue sonriendo!!! que lo divertido es participar y ver todo desde la alegria! Eso lo sabes bien no??? Problemas..quien no tiene? la diferencia entre unos y otros es como los solucionamos...que a veces nos encanta hacer un mundo de una chorrada y complicarnos, en vez de sonreir y mirar lo positivo.
Muchos besos, abrazos y por supuesto una enorme sonrisa!...desde la Isla de Lobos!!!
Ai sonrisas, no sabeis cuanto bien me haceis, me llega vuestra energía, por eso sigo escribiendo aquí, porque sé que así un poco de la mia os llega.
Ahora vive!!!
Publicar un comentario