Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

domingo, 26 de julio de 2009

Kruger Park

Saímos ó frío amencer, cargados coas mochilas, o carro estaba cheo de escarcha, ai que ver, vir a África a pasar frío, pero a vida é así, unha sorpresa continua.
Saímos cara a fronteira, que estaba mesmo no pobo, non se veía a ninguén pola rúa. Chegamos cedo e esperamos. En un abrir e fechar de ollos estabamos na África do sul, a paisaxe magnífica, unha chea de montañas, redondiñas e peladas.

Dirixímonos a Nelspruit, resultou ser unha pequena cidade de premontaña, con amplas avenidas e casas baixas moi chulas, un montón de boers de dous por dous en pantalón corto, estes tipos son doutra casta.
Fumos a unha oficiña de turismo, a muller moi amable, estivo a explicarnos cousas do Kruger, cando nos preguntou se tiñamos reserva, e nós tan naturais lle dixemos que non, puxo cara de circunstancias. "Vai a ser difícil ficar no parque a durmir, porque son as vacacións escolares aquí e as familias estan no parque". Bueno algo se fará. Venden tendas de campaña por aquí.
Si, na tenda tal, ai o final da rúa.
Fumos alá, a tenda de Chalo ficou no limbo dos aeroportos, así que compramos unha porque seguro que a usaremos nalgún momento. Pasamos polo super para mercar comida de campaña, arroz, pan, platanos, auga e esas cousas que poden estar nun coche por días sen apodrecer.

Saimos a fume de carozo cara non sabíamos ben onde, vendo o minimapa que aparecía no lado de Mozambique, e coa ilusión cara o frente.
Creo que por aquí non é. Así que dimos volta e cambiamos de estrada.
Así tras unha hora e media de carreteira chegamos a porta do Kruger, na ponte de acceso, xa que teñen un río como límite, había coches parados, o río tiña cocodrilos, garzas e outros animais, esto promete.
O paisanos que nos atendeu preguntou cuantos días iamos estar. Tres. E as reservas?...Non temos diso (tipicamente español, para que planear podendo ir a aventura). Pois está todo cheo, así que só vos podo vender entrada para un día. Bueno entramos e vamos vendo nos sitios se nos podemos quedar. O tipo veunos como se fosemos verdes e con antenas.

E por fin entramos, fumos vendo a revista plano do parque que compramos, jolín que de camiños, que de paixases e que de bichos. Decidimos entrar nunha pista de terra que ía bordeando un río e logo subía cara o norte. Estabamos espectantes, apareceron os primeiros animais, cebras e un rinoceronte no medio das arbores baixas que non se veia moi ben.
O Chalo ía baixando por todos os camiños laterais que ían o río, que naquela altura estaba seco.
"Por aquí puede haber de todo, seguro que hay zonas con pozas de agua y bichos.
Eu non tiña moita fe, pero na última baixada vimos un montón de Impalas pastando na verde herba e tres elefantes procurando auga.
Ficamos alí por un tempo, a defrutar dos elefantes, da paixase da calma. Había un elefantiño moi novo que brincaba e facía ruidos coa trompa, para espantar a un paxaro (roller) que lle estaba a tocar as narices, logo tomouna con dous impalas.
O elefantes moi amodo decidiron sair da escea e irse para o bosque.
Decidimos sair, o voltar o camiño flipamos, unha manada duns 15 elefantes cruzaban tan tranquilos o camiño cara o río.
A pista curvaba a esquerda para decer o río e cruzalo por unha ponte, xusto nese punto decidiron concentrarse os elefantes, así que ai mesmo paramos o carro e veña a tirar fotos.
O lado dereito tiñamos un pequeno monticulo, do tamaño do carro, e algunhas arbores baixas.
Estabamos flipando, "Tio esto es como estar en un documental" unha manada de elefantes salvaxes a 15 ou 20 metros, e nos ai, a ver para eles, a facerlle fotos a desfrutalos.

Tiñamos un coche cunha familia de xente negra (dos poucos que vin por aquí) detras de nos, cando empezaron a facernos ruidos e chamarnos para que fosemos para atrás.Que pasa? o Chalo deixou a camara e arrancou metendo marcha atrás e acelerando case instintivamente, deunos o tempo xusto para parar o coche e ver como tres elefantes como un mundo de grandes saían da maleza xusto polo sitio onde nos tiñamos o Picanto (gran coche de espiritu, pero unha caixa de cerillas) jodo, se non nos movemos nos pasan por encima e fan un acordeón do coche.

Xa eran como as 13:30 cando continuamos polo camiño, iamos moi despacio, parando en cada sombra, aguias nas arbores, facoqueros, paxaros e demais, vendo moitos herviboros, aquí a cada paso no camiño aparecía algo novo, unha cebra, ungulados de diversa clase, que paraban o noso paso e seguían a rumiar.
















Pasamos a tardiña a disfrutar daquel sitio, camiño do norte, dun centro onde nos dixeron que podíamos preguntar se había sitio onde durmir.
Eu botaba contas de onde durmiríamos, o combustible, as entradas para mañá, demasiadas contas...O Chalo bromeaba dicindo que podíamos acampar por alí, eu me puña todo serio, se nos collen os guardas nos botan de por vida seguro, e se nos collen os león, ben nese caso non nos temos que preocupar de que nos boten de ningún outro sitio.
Cóstame un pouco relaxarme, e temo que é polo ritmo de traballo levado ata o momento. Iso e o cansancio acumulado, que se fai evidente no resfriado que non curo e nas dores xa permanentes de cadeira e seonllo dereito, todo isto ponme dun humor de cans, gruñendo por case todo e vendo o vaso medio vacio, pero casi nin me din conta, só máis adiante deste viaxe.

Chegamos a Skukuza, que era unha pequena Vila para guiris, con cabanas, zona de acampada, restaurante e oficina, alí nos atendeu unha rapaza sorrinte.
"Queriamos durmir en Olifants." que esta o norte e cara adentro do parque.
-Non hai sitio disponible.
"E para mañá"
-Tampouco.
"Aaaah! e nalgún outro por esta zona?" A muller tecleaba sorrinte.
-No hay nada.
"Bueno, en cualquier sitio del todo el parque para mañana"
-No. Está todo completo.
Pero que xente, non podía empezar por aí e evitabamos a conversa? así que fixemos combustible,si, si hai gasoliñeiras no medio do parque, e saimos pola porta co tempo xustini, a idea simple pero non por iso fácil, tirar millas por as estradas que indicaba o minimapa e durmir perto da seguinte porta o norte, para entrar alí o día seguinte de mañá.
Andivemos e andivemos, estrada de sañida o parque, con carteis para sitios que ningún estaba no minimapa, que raro non, así que hispánicos como somos, que íamos facer? pois tirar pa´lante, sacar o GPS e dicir, se hai que ir para o norte debe ser por alí.
Así acabamos nun barrio onde o asfalto se comvertia en terra e logo remataba en casas, ai ai, asi que media volta e no cruce tira recto que debe ser por alí.
Cando nos dimos conta iamos por unha pista de terra, no medio da nada, cara sabe deus onde.
O Chalo veía o GPS e dicía imos o Leste, logo o Sur, nunca norte, eu pensaba, bueno nesa curva enfilaremos o norte, e así pasaron case dúas horas de estrada de polvo, escuridade e sensación de que carallo facemos aquí.
Estaba morto, pero non quería botarme a durmir, ainda que o corpo o pedía, deixandolle o tomate o colega, así que falamos, escoitamos a radio e nunha gasoliñeira paramos por fin a preguntar, cousa que podería ser interesante ter feito o sair do parque.

"Esta estrada vai a tal?"
A cara da muller, unha sudafricana moi grande e moi negra era un poema.
-A ondeee?
Bueno, tentemos a outra vía.
"A onde vai esta estrada?"
Xenial, a muller di dous nomes que non veñen no minimapa, e nos recomenda ir para atrás. O carallo co que costou chegar aquí. Como a cousa se lía por momentos, e o seu ingles non é moi bo, o noso tampouco, pasanos a un compi, que nos explica que aí diante esta unha porta do parque e que está o asfalto.Entón fixemos o que eu tiña claro que había que facer, sempre para diante.

Ainda deu tempo para unhas últimas risas nun cruce da estrada de terra, cando paramos alado dun coche onde estaba un home que abaneaba literalmete, e lle pregunto se a estrada vai para o parque e o non entender o que di lle digo. Do you speak inglish? O Chalo comeza a descojonarse e dicir, pero se era ingles o que falaba, eu que sei, non lle entendí n nin papa.

O sair a estrada os ollos se nos puxeron os dous como pratos, estabamos na porta do parque, si, pero na mesma onde sairamos duas horas atrás. Fixeramos unha volta en redondo non sei ainda agora por onde. Así que prácticos decidimos avanzar pola estrada principal e parar no primeiro sitio onde se puidera durmir.
Así acabamos no Bed&Breakfast dun gordo boer que se afogaba o falar e parecía estar a punto de infarto.
Vaia aventura, ducha, comer algunha jaldrumada, ver algún bicho, recargar as baterías da camara e para cama, que mañá as 6:00 hay que estar na porta do parque para dalo todo.

segue aquí



ADICADO A DAVID, FUTURO FOTÓGRAFO, AMIGO E SEGUIDOR INCONDICIONAL DO BLOG

Salimos al frío amanecer, cargados con las mochilas, el carro estaba lleno de escarcha, hay que ver, venir a África a pasar frío, pero la vida es así, una sorpresa continua.
Nos dirigimos a la frontera, que estaba dentro del pueblo, no se veía a nadie por la calle. Llegamos temprano y esperamos. En un abrir y cerrar de ojos estábamos en la África del sur, el paisaje magnífico, un montón de montañas, redonditas y peladas.



Nos dirigimos a Nelspruit, resultó ser una pequeña ciudad de premontaña, con amplias avenidas y casas bajas muy chulas, un montón de boers de dos por dos en pantalón corto, estos tipos son de otra casta.

Fuimos a la oficina de turismo, la mujer muy amable, estuvo explicándonos cosas del Kruger, cuando nos preguntó si teníamos reserva, y nosotros tan naturales le dijimos que no, puso cara de circunstancias. "Va a ser difícil quedar en el parque a dormir, porque son las vacaciones escolares aquí y las familias estan en el parque". Bueno algo se hará. Venden tiendas de campaña por aquí.
Sí, en la tienda tal, ay al final de la calle.

Para allá, la tienda de Chalo quedó en el limbo de los aeropuertos, así que compramos una porque seguro que la usaremos en algún momento. Pasamos por el super para comprar comida de campaña: arroz, pan, platanos, agua, café leche en polvo y esas cosas que pueden estar en un coche por días sin apodrecer.

Salimos a toda mecha hacia no sé bien donde, viendo el minimapa que aparecía en el lado del de Mozambique, y con la ilusión cara al frente.
Creo que por aquí no es. Así que dimos vuelta y cambiamos de carretera.
Así tras una hora y media de carretera llegamos a la puerta del Kruger, en el puente de acceso, ya que tienen un río como límite, había coches parados, el río tenía cocodrilos, garzas y otros animales, esto promete.

El paisano que nos atendió preguntó cuantos días íbamos a estar. Tres. Y las reservas?...No tenemos de eso (típicamente español, para que planear pudiendo ir la aventura). Pues está todo lleno, así que sólo os puedo vender entrada para un día. Bueno entramos y vamos viendo en los sitios si nos podemos quedar. El tipo nos vió cómo si fuesemos verdes y con antenas.

Y por fin entramos, fuimos viendo la revista plano del parque que compramos, jolín que de caminos, que de paisajes y que de bichos. Decidimos entrar en una pista de tierra que iba bordeando un río y luego subía al norte. Estábamos espectantes, aparecieron los primeros animales, cebras y un rinoceronte en medio de los árboles bajos que no se veía muy bien.
El Chalo iba bajando por todos los caminos laterales que iban al río, que en aquella altura estaba seco.
"Por aquí puede haber de todo, seguro que hay zonas con charcos de agua y bichos".
Yo no tenía mucha fé, pero en la última bajada vimos un montón de Impalas pastando en la verde hierba y tres elefantes procurando agua.
Quedamos allí por un tiempo, a disfrutar de los elefantes, del paisaje, de la calma. Había un elefantito muy jovén que saltaba y hacía ruidos con la trompa, para espantar a un pájaro (roller) que le estaba tocando las narices, luego la tomó con dos impalas.
Los elefantes muy despacio decidieron salir de la escea e irse para el bosque.
Arrancamos, al volver al camino flipamos, una manada de unos 15 elefantes cruzaban tan tranquilos el camino cara el río.
La pista curvaba la izquierda para descender al río y cruzarlo por un puente, justo en ese punto decidieron concentrarse los elefantes, así que ahí mismo paramos el carro y venga a tirar fotos.
El lado derecho teníamos un pequeño montículo, del tamaño del carro, y algunos árboles bajos.
Estábamos flipando, "Tío esto es cómo estar en un documental" una manada de elefantes salvajes a 15 o 20 metros, y nosotros ahí, a ver para ellos, a hacerle fotos, a disfrutarlos.

Teníamos un coche con una familia de gente negra (de los pocos que vi por aquí) detrás de nosotros, cuando empezaron a hacernos ruidos y llamarnos para que fuesemos para atrás.Que pasa? el Chalo dejó la cámara y arrancó metiendo marcha atrás y acelerando casi instintivamente, nos dió el tiempo justo para parar el coche y ver cómo tres elefantes como un mundo de grandes salían de la maleza justo por el sitio donde teníamos el Picanto (gran coche de espíritu, pero una caja de cerillas) jodó, si no nos movemos nos pasan por encima y hacen un acordeón del coche.

Ya eran como las 13:30 cuando continuamos por el camino, íbamos muy despacio, parando en cada sombra, águilas en los arboles, facoqueros, pájaros y demás, viendo muchos herviboros, aquí a cada paso en el camino aparecía algo nuevo, una cebra, ungulados de diversa clase, que paraban a nuestro paso y seguían la rumiar.

Pasamos el atardecer a disfrutar de aquel sitio, camino del norte, de un centro donde nos dijeron que podíamos preguntar si había sitio donde dormir.
Yo echaba cuentas de donde ibamos a dormir, el combustible, las entradas para mañana, demasiadas cuentas...El Chalo bromeaba diciendo que podíamos acampar por allí, yo me ponía todo serio, si nos cogen los guardas nos echan de por vida seguro, y si nos cogen un león, bien en ese caso no nos tenemos que preocupar de que nos echen de ninguno otro sitio.
Me cuesta un poco relajarme, y temo que es por el ritmo de trabajo llevado hasta el momento. Eso y el cansancio acumulado, que se hace evidente en el resfriado que no curo y en los dolores ya permanentes de cadera yrodilla derecha, todo esto me pone de un humor de perros, gruñendo por casi todo y viendo el vaso medio vacio, pero casi ni me di cuenta, sólo más adelante de este viaje.

Llegamos la Skukuza, que era una pequeña Villa para guiris, con cabañas, zona de acampada, restaurante y oficina, allí nos atendió una chavala sonriente.
"Queríamos dormir en Olifants." que esta al norte y para adentro del parque.
-No hay sitio disponible.
"Y para mañana"
-Tampoco.
"Aaaah! y en alguno otro por esta zona?" La mujer tecleaba sonríente.
-no hay nada.
"Bueno, en cualquier sitio de todo el parque para mañana"
-noool. Está todo completo.
Pero que gente, no podía empezar por ahí y evitábamos la conversación? así que hicimos combustible,sí, sí hay gasolineras en medio del parque, y salimos por la puerta con el tiempo justini, la idea simple pero no por eso fácil, tirar millas por las carreteras que indicaba el minimapa y dormir cerca de la siguiente puerta el norte, para entrar allí al día siguiente de mañana.
Anduvemos y anduvimos, carretera de salida del parque, con carteles para sitios que ninguno estaba en el minimapa, que raro no, así que hispánicos como somos, que ibamos a hacer? pues tirar pa´lante, sacar el GPS y decir, siiii, hay que ir para el norte debe ser por allí.
Así acabamos en un barrio donde el asfalto se comvertia en tierra y luego acababa en casas, ay ay, así que media vuelta y en el cruce tira recto que debe ser por allí.
Cuando nos dimos cuenta íbamos por una pista de tierra, en medio de la nada, cara sabe dios dónde.
El Chalo veía el GPS y decía vamos el Este, luego el Sur, nunca norte, yo pensaba, bueno en esa curva enfilaremos el norte, y así pasaron casi dos horas de carretera de polvo, oscuridad y sensación de qué carajo hacemos aquí.
Estaba muerto, pero no quería echarme a dormir, aunque el cuerpo lo pedía, dejandole el tomate al colega, así que hablamos, escuchamos la radio y en una gasolinera paramos por fin a preguntar, cosa que podría ser interesante haber hecho al salir del parque.

"Esta carretera va a tal?"
La cara de la mujer, una sudafricana muy grande y muy negra, era un poema.
-Aa dondeee?
Bueno, intentemos la otra vía.
"A donde va esta carretera?"
Genial, la mujer dice dos nombres que no vienen en el minimapa, y nos recomienda ir para atrás. EL carallo con lo que ha costao llegar aquí. Como la cosa se liaba por momentos, y su inglés no es muy bueno, el nuestro tampoco, nos pasa a un compi, que nos explica que ahí delante esta una puerta del parque y que está el asfalto.Entonces hicimos lo que yo tenía claro que había que hacer, siempre para delante.

Aún dió tiempo para unas últimas risas en un cruce de la carretera de tierra, cuando paramos alado de un coche donde estaba un hombre que abaneaba literalmete, y le pregunto si la carretera va para el parque y al no entender lo que dice le digo. Dol you speak inglish? El Chalo comienza a descojonarse y decir, pero si era ingles lo que hablaba, yo que sé, no le entendí ni papa.

Al salir a la carretera los ojos se nos pusieron a los dos cómo platos, estábamos en la puerta del parque, sí, pero en la misma donde habíamos salido dos horas atrás. Habíamos hecho una vuelta en redondo no sé aún ahora por dónde. Así que prácticos decidimos avanzar por la carretera principal y parar en el primero sitio donde se pudiera dormir.


Así acabamos en el Bed&Breakfast de un gordo boer que se ahogaba al hablar y parecía estar a punto de infarto.
Vaya aventura, ducha, comer alguna jaldrumada, ver algún bicho en las guías, recargar las baterías de la camara y para cama, que mañana las 6:00 hay que estar en la puerta del parque para darlo todo.

SIGUE AQUÏ





2 comentarios:

Unknown dijo...

Gracias!!!
A punto de dormir aplastados por unos elefantes...a punto de dormir en medio de la sabana a merced de los leones o otros lindos gatitos...a punto de quedaros sin combustible...pero siempre pa'lante!!! jajaja si señor, como debe ser.
Flipo con lo de las gasolineras en el medio de la nada... no habia tambien un macdonalls por ahi??
Un abrazo Suso y a por la 3ª parte!!

O SuSo dijo...

Pois si que soa aventureiro, pero só era a realidade coa que nos topamos, eso si, pa´lante sempre, como dicía o meu querido Tubi:
"Sempre paradiante
para atrás...nin pa coller impulso"

Gracias a ti por estar ahí.
Abraços