Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

sábado, 14 de febrero de 2009

Momentos máxicos

Onte pola noite, despois de pasar toda a tarde diante do ordenador traballando no texto que se vai entregar na reunión de presentación do proxecto o luns, decidín que precisaba un pouco de aire fresco.
Así que saín un rato a pasear.
Cando me achegaba o cartel do Supermarket Satsin("o pracer de ser os millores", a de ser polos precios) vin pasar algo grande, e pardo diante miña, e ali pousouse, na estrada, un moucho do tamaño dun can medio.
Ante o meu asombro olleino para tentar de quedarme coas catro cousas que podían axudarme a identificalo.
El moi tranquilo subiuse a berxa do super e alí quedamos os dous, fitando un para o outro, sen movernos, por tres ou catro minutos maravillosos e eternos.
Os seus ollos amarelos me ollaban con curiosidade.

Ai xente que diria que boa casualidade, eu non creo nas casualidades, nin tampouco no destino predeterminado, pero esto non aconteceu porque si. Onte necesitaba algo que me dixera: Ei meu que estas en África, recordas?
E o meu amigo moucho dixomo cunha mirada incrible, viva, natural, de fronte.

Funme cun sorriso ata a Paderia Maria a mercar pan, que para o meu gustazo era quentiño recen feito.
Doulle gracias a vida, polos mouchos e polos pans quentes.

PARA OS QUE CREEN NA MAXIA DO MOMENTO

Ayer por la noche, después de pasar toda la tarde delante del ordenador trabajando en el texto que se va a entregar en la reunión de presentación del proyecto el lunes, decidí que necesitaba un poco de aire fresco.

Así que salí un rato a pasear.
Cuando me acercaba al cartel del Supermarket Satsin("el placer de ser los mejores", a de ser por los precios) vi pasar algo grande, y pardo delante mía alli se posó, en la carretera, un buho del tamaño de un perro medio.
Ante mi asombro observé para intentar quedarme con las cuatro cosas que podían ayudarme a identificarlo.
Él muy tranquilo se subió a la berja del super y allí nos quedamos los dos, mirando el uno para el otro, sin movernos, por tres o cuatro minutos maravillosos y eternos.
Sus ojos amarillos me veían con curiosidad.
Habrá gente que dirá que buena casualidad, yo no creo en las casualidades, ni tampoco en el destino predeterminado, pero esto no pasó porque sí.
Ayer necesitaba algo que me dijera: Ei meu que estas en África, recuerdas?

Y mi amigo el buho me lo dijo con una mirada increíble, viva, natural, de frente.

Me fui con una sonrisa hasta a Paderia Maria a comprar pan, que para mi gustazo era calentito recien hecho.
Le doy gracias la vida, por los buhos y por los panes calientes.

2 comentarios:

Melissa dijo...

Ola Suso, a verdade debe de ser incrible estar aí e poder ver eses animais e ter a sensacións de que é marabilloso que existan e que puideras ter uns minutos para admiralo e disfrutalo,e para rematar cun pan quentiño ( do de verdade, supoño). Pero para admirar todo isto e darlle o seu valor hai que estar nomento e no lugar axeitado.

Un saudiño.

O SuSo dijo...

Ai Taiara sintome moi afortunado,pero non é por estar aquí, que tamén, senon por estar vivo!
A miña paixón polos animais comezou fai moito tempo e aí, na Galicia.Só hai que abrir os ollos, había un ratonero que boaba sobre o meu coche cando ía pola vía rápida do Morrazo, as veces estaba pousa nunha sinal, a min sempre me aledaba o momento,só é abrir os ollos... e claro, estar disposto a vivilo momento.

Un abrazo e gracias por estar aí.