Mucha gente me pregunta esto cuando saben de mi experiencia en Mozambique, pero me cuesta demasiado responder, sintetizar o aclarar.
Me he encontrado este vídeo, que había olvidado que iba a existir y que lo plantea de una forma concisa.
Realizado por "Os tres da Efe"
martes, 2 de agosto de 2011
viernes, 20 de mayo de 2011
Saudades
Estiven toda a tarde falando de como me sinto negro por dentro, do que boto de menos estar en Moçambique....un momento de saudade.
quero voltar a dançar com coraçao.
quero voltar a dançar com coraçao.
Etiquetas:
Saudades
viernes, 1 de octubre de 2010
Último pitillo, últimas noticias
Para los que visitais este blog por primera vez, las entradas están escritas en gallego, o algo así, y a continuación traducidas a castellano, no me gusta como quedaba con el traductor. Disfrutar.
Fai hoxe un ano que fumei o meu último pitillo, no aeroporto de Lisboa, tiven que sair fora e todo...era a viaxe de volta, da conclusión daquel proxecto, pero algo máis, era a fin dunha experiencia vital, estivera once meses en Lichinga, no norde de Mozambique. Decidín que aquel era un bo momento para deixar de fumar, na miña vida africana volteime un compulsivo, que liaba e liaba tabaco que me enviaban dende a terriña, buscaba o pequeno pracer de botar o fume, a incerta calma de voltar a encher o corpo con nicotina.
Lémbrome unha noite, nunha semán cargadiña de traballo no que acordei as tres ou cuatro da madrugada e erguinme a fumar un cigarrillo a ver se me calmaba, porque aquela era unha semán de moito estres, aí decidín deixalo en canto a vida me cambiase mínimamente.
Voltei a Lichinga en Decembro do 2009, a facer seguimento do proxecto, a miña contraparte, o INAQUA (Instituto Nacional de Desenvolvemento da Acuacultura) destacouse como un socio moi activo, non só moveron persoal cara Niassa para traballar no proxecto, senon que se esforzaron en acadar as súas metas na provincia, as veces co apoio do proxecto.
O técnico que viu do Maputo foi o Mucavelle, un home pegado a un sorriso, profesor e biólogo, o meu compañeiro de esforzos, charlas, risas e moitas cousas. Se non fora por el e polasúa forma de ser, sempre positivo, non sei si chegaría o bo porto todo aquilo. Moitas veces escoitabao dicindo cousas que nós falabamos, e as defendía como propias, a min sucedíame o mesmo coas súas ideas, eramos un equipo. Cunha visión da realidade e unha folla de ruta para mellorar as cousas
Pois o tal Mucavele andivo os meses de Outubro a Decembro as voltas para que aprobasen a Delegación no Niassa, e iso nun país cunha burocracia tan lenta como este, pois é todo un logro.
En decembro visitamos os locais, falamos cos beneficiarios e vimos as gañas que tiñan.
En Maputo asistín a reunión Nacional do INAQUA, como invitado e participante dos traballos de Niassa, alí o Mocavele espuso os logros que o instituto alcanzou no Niassa, todo foron parabens e palmas para el. Alí comprobei que o INAQUA ten unha linea de traballo, metas, un plano de acción ata o 2015, moitisimos socios colaboradores e donantes, entre eles a FAO, os Noruegos, e desgraciadamente para o norte do país o governo daquí (digo desgraciadamente porque aquí si que non teñen plan de acción, pararon toda financiación de cooperación alá e claro a eles lles afecta bastante)
Cando a directora nacional lle preguntou polo segredo do exito, porque das tres provincias nas que tentaron abrir a delegación só o conseguiron no Niassa el sorriu vendo para min e dixo: " Nunca paramos de traballar. Todo o día de aquí para alá no coche (coas pegatinas do proxecto), saindo na televisión provincial, na radio, indo e vindo, claro cando chegamos o governo provincial xa nos coñecían."
Eso é co que me quedo, que co proxecto e o esforzo que fixemos, a xente de alá, funcionarios do INAQUA, non nos enganemos, asumiron todo aquelo de cambiar a provincia con peixes ( a Revolución azul).
A día de hoxe, un ano sen fumar, futuro incerto para voltar o Niassa, din que non hai diñeiro para cooperación. Falei con meu compañeiro Mucavele, di que aí seguen, que pouco a pouco, que as cousas van saíndo. Sempre me fai sorrir.
Chegoume a noticia de que o INAQUA, segue a traballar fortemente, tamén abriu unha paxina web, que visito cando teño saudades:para ver clik aki INAQUA
É un pracer ter colaborado con xente tan auténtica, ter convivido con tipos tan entregados, ter atopado a amigos tan "maningue nice".

Delegación do INAQUA en Niassa, con cartel, bandera e o carro do proxecto (pegatinas e todo)
QUE TIEMPOS AQUELLOS
Hace hoy un año que fumé mi último pitillo, en el aeropuerto de Lisboa, tuve que salir fuera y todo...era el viaje de vuelta, la conclusión de aquel proyecto, pero algo más, era el fin de una experiencia vital, había estado once meses en Lichinga, en el norte de Mozambique. Decidí que aquel era un buen momento para dejar de fumar, en mi vida africana me volví un compulsivo, que liaba y liaba tabaco que me enviaban desde la terriña, buscando un el pequeño placer de exalar el humo, la incierta calma de volver a llenar el cuerpo de nicotina.
Recuerdo una noche, en una semana cargadita de trabajo en el que me desperté a las tres o cuatro de la madrugada y me levanté a fumar un cigarrillo a ver si me calmaba, porque aquella era una semán de más estres de lo normal, ahí decidí dejarlo en cuanto la vida me cambiara mínimamente.
Volví a Lichinga en diciembre del 2009, a hacer seguimiento del proyecto, mi contraparte, el INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuacultura) se destacó como un socio muy activo, no sólo movieron personal cara Niassa para trabajar en el proyecto, sino que se esforzaron en conseguir sus metas en la provincia, a veces con el apoyo del proyecto.
El técnico que vino del Maputo fue el Mucavelle, un hombre pegado a una sonrisa, profesor y biólogo, mi compañero de esfuerzos, charlas, risas y muchas cosas. Si no hubiera sido por él y por su forma de ser, siempre positivo, no sé sí llegaría a buen puerto todo aquello.
Muchas veces lo escuchaba diciendo cosas que nosotros habíamos hablado antes, y las defendía cómo propias, a mí me sucedía lo mismo con sus ideas, éramos un equipo. Con una visión de la realidad y un camino a seguir para mejorar las cosas.
Pues el tal Mucavele anduvo los meses de Octubre a Diciembre a vueltas para que aprobaran la Delegación en el Niassa, y eso en un país con una burocracia tan lenta como este, pues es todo un logro.
En diciembre visitamos los locales, hablamos con los beneficiarios y vimos las ganas que tenían.
En Maputo asistí a la reunión Nacional del INAQUA, como invitado y participante de los trabajos de Niassa. Allí comprobé que el INAQUA tiene una linea de trabajo, metas, un plano de acción hasta o 2015, socios colaboradores y donantes, entre ellos la FAO, los Noruegos, y desgraciadamente para el norte del país el governo de aquí (digo desgraciadamente porque aquí siq ue no tienen plan de acción ni nada, y pararon toda la financiación a cooperación all, y claro a ellos les afecta bastante)
Mucavele estaba que se salía presentandole a los colegas todo lo conseguido.Cuando la directora nacional le preguntó por el éxito, porque de las tres provincias en las que intentaron abrir la delegación sólo lo consiguieron en el Niassa él sonrió viendo para mí y dijo: " Nunca paramos de trabajar. Todo el día de aquí para allá en el coche (con las pegatinas del proyecto), saindo en la televisión provincial, en la radio, yendo y venido, claro cuando llegamos al governo provincial ya nos conocían."Eso es con el que me quedo, que con el proyecto y el esfuerzo que hicimos, la gente de allá, funcionarios del INAQUA,, asumieron todo aquelo de cambiar la provincia con pescados ( la Revolución azul).
A día de hoy, un año sin fumar, futuro incierto para volver el Niassa, dicen que no hay dinero para cooperación. Hablé con mío compañero Mucavele, dice que ahí siguen, que poco a poco, que las cosas van saliendo. Siempre me hace sonreír.
Me llegó la noticia de que el INAQUA, sigue a trabajar fuertemente, también abrió una paxina web, que visito cuando tengo saudades:para ver clik aki INAQUAES un placer haber colaborado con gente tan auténtica, haber convivido con tipos tan entregados, haber encontrado a amigos tan "maningue nice".
Fai hoxe un ano que fumei o meu último pitillo, no aeroporto de Lisboa, tiven que sair fora e todo...era a viaxe de volta, da conclusión daquel proxecto, pero algo máis, era a fin dunha experiencia vital, estivera once meses en Lichinga, no norde de Mozambique. Decidín que aquel era un bo momento para deixar de fumar, na miña vida africana volteime un compulsivo, que liaba e liaba tabaco que me enviaban dende a terriña, buscaba o pequeno pracer de botar o fume, a incerta calma de voltar a encher o corpo con nicotina.
Lémbrome unha noite, nunha semán cargadiña de traballo no que acordei as tres ou cuatro da madrugada e erguinme a fumar un cigarrillo a ver se me calmaba, porque aquela era unha semán de moito estres, aí decidín deixalo en canto a vida me cambiase mínimamente.
Voltei a Lichinga en Decembro do 2009, a facer seguimento do proxecto, a miña contraparte, o INAQUA (Instituto Nacional de Desenvolvemento da Acuacultura) destacouse como un socio moi activo, non só moveron persoal cara Niassa para traballar no proxecto, senon que se esforzaron en acadar as súas metas na provincia, as veces co apoio do proxecto.
O técnico que viu do Maputo foi o Mucavelle, un home pegado a un sorriso, profesor e biólogo, o meu compañeiro de esforzos, charlas, risas e moitas cousas. Se non fora por el e polasúa forma de ser, sempre positivo, non sei si chegaría o bo porto todo aquilo. Moitas veces escoitabao dicindo cousas que nós falabamos, e as defendía como propias, a min sucedíame o mesmo coas súas ideas, eramos un equipo. Cunha visión da realidade e unha folla de ruta para mellorar as cousas
Pois o tal Mucavele andivo os meses de Outubro a Decembro as voltas para que aprobasen a Delegación no Niassa, e iso nun país cunha burocracia tan lenta como este, pois é todo un logro.
En decembro visitamos os locais, falamos cos beneficiarios e vimos as gañas que tiñan.
En Maputo asistín a reunión Nacional do INAQUA, como invitado e participante dos traballos de Niassa, alí o Mocavele espuso os logros que o instituto alcanzou no Niassa, todo foron parabens e palmas para el. Alí comprobei que o INAQUA ten unha linea de traballo, metas, un plano de acción ata o 2015, moitisimos socios colaboradores e donantes, entre eles a FAO, os Noruegos, e desgraciadamente para o norte do país o governo daquí (digo desgraciadamente porque aquí si que non teñen plan de acción, pararon toda financiación de cooperación alá e claro a eles lles afecta bastante)
Cando a directora nacional lle preguntou polo segredo do exito, porque das tres provincias nas que tentaron abrir a delegación só o conseguiron no Niassa el sorriu vendo para min e dixo: " Nunca paramos de traballar. Todo o día de aquí para alá no coche (coas pegatinas do proxecto), saindo na televisión provincial, na radio, indo e vindo, claro cando chegamos o governo provincial xa nos coñecían."
Eso é co que me quedo, que co proxecto e o esforzo que fixemos, a xente de alá, funcionarios do INAQUA, non nos enganemos, asumiron todo aquelo de cambiar a provincia con peixes ( a Revolución azul).
A día de hoxe, un ano sen fumar, futuro incerto para voltar o Niassa, din que non hai diñeiro para cooperación. Falei con meu compañeiro Mucavele, di que aí seguen, que pouco a pouco, que as cousas van saíndo. Sempre me fai sorrir.
Chegoume a noticia de que o INAQUA, segue a traballar fortemente, tamén abriu unha paxina web, que visito cando teño saudades:para ver clik aki INAQUA
É un pracer ter colaborado con xente tan auténtica, ter convivido con tipos tan entregados, ter atopado a amigos tan "maningue nice".
Delegación do INAQUA en Niassa, con cartel, bandera e o carro do proxecto (pegatinas e todo)
QUE TIEMPOS AQUELLOS
Hace hoy un año que fumé mi último pitillo, en el aeropuerto de Lisboa, tuve que salir fuera y todo...era el viaje de vuelta, la conclusión de aquel proyecto, pero algo más, era el fin de una experiencia vital, había estado once meses en Lichinga, en el norte de Mozambique. Decidí que aquel era un buen momento para dejar de fumar, en mi vida africana me volví un compulsivo, que liaba y liaba tabaco que me enviaban desde la terriña, buscando un el pequeño placer de exalar el humo, la incierta calma de volver a llenar el cuerpo de nicotina.
Recuerdo una noche, en una semana cargadita de trabajo en el que me desperté a las tres o cuatro de la madrugada y me levanté a fumar un cigarrillo a ver si me calmaba, porque aquella era una semán de más estres de lo normal, ahí decidí dejarlo en cuanto la vida me cambiara mínimamente.
Volví a Lichinga en diciembre del 2009, a hacer seguimiento del proyecto, mi contraparte, el INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuacultura) se destacó como un socio muy activo, no sólo movieron personal cara Niassa para trabajar en el proyecto, sino que se esforzaron en conseguir sus metas en la provincia, a veces con el apoyo del proyecto.
El técnico que vino del Maputo fue el Mucavelle, un hombre pegado a una sonrisa, profesor y biólogo, mi compañero de esfuerzos, charlas, risas y muchas cosas. Si no hubiera sido por él y por su forma de ser, siempre positivo, no sé sí llegaría a buen puerto todo aquello.
Muchas veces lo escuchaba diciendo cosas que nosotros habíamos hablado antes, y las defendía cómo propias, a mí me sucedía lo mismo con sus ideas, éramos un equipo. Con una visión de la realidad y un camino a seguir para mejorar las cosas.
Pues el tal Mucavele anduvo los meses de Octubre a Diciembre a vueltas para que aprobaran la Delegación en el Niassa, y eso en un país con una burocracia tan lenta como este, pues es todo un logro.
En diciembre visitamos los locales, hablamos con los beneficiarios y vimos las ganas que tenían.
En Maputo asistí a la reunión Nacional del INAQUA, como invitado y participante de los trabajos de Niassa. Allí comprobé que el INAQUA tiene una linea de trabajo, metas, un plano de acción hasta o 2015, socios colaboradores y donantes, entre ellos la FAO, los Noruegos, y desgraciadamente para el norte del país el governo de aquí (digo desgraciadamente porque aquí siq ue no tienen plan de acción ni nada, y pararon toda la financiación a cooperación all, y claro a ellos les afecta bastante)
Mucavele estaba que se salía presentandole a los colegas todo lo conseguido.Cuando la directora nacional le preguntó por el éxito, porque de las tres provincias en las que intentaron abrir la delegación sólo lo consiguieron en el Niassa él sonrió viendo para mí y dijo: " Nunca paramos de trabajar. Todo el día de aquí para allá en el coche (con las pegatinas del proyecto), saindo en la televisión provincial, en la radio, yendo y venido, claro cuando llegamos al governo provincial ya nos conocían."Eso es con el que me quedo, que con el proyecto y el esfuerzo que hicimos, la gente de allá, funcionarios del INAQUA,, asumieron todo aquelo de cambiar la provincia con pescados ( la Revolución azul).
A día de hoy, un año sin fumar, futuro incierto para volver el Niassa, dicen que no hay dinero para cooperación. Hablé con mío compañero Mucavele, dice que ahí siguen, que poco a poco, que las cosas van saliendo. Siempre me hace sonreír.
Me llegó la noticia de que el INAQUA, sigue a trabajar fuertemente, también abrió una paxina web, que visito cuando tengo saudades:para ver clik aki INAQUAES un placer haber colaborado con gente tan auténtica, haber convivido con tipos tan entregados, haber encontrado a amigos tan "maningue nice".
Etiquetas:
Maputo,
Traballo e experiencias en Niassa
viernes, 2 de julio de 2010
Dous Mozambicanos
Sentados nunha terraza, a brisa do mar refréscanos un pouco, bebemos unha cervexa e falamos do pasado, dos tempos do Niassa, aínda unha parte de nós está alá, seguemos a ver os proxectos como propios.
-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...
-Xa.
-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.
-A ti tamén te pasa.
-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.
-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.
-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.
-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.
-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.
-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.
-E agora todo está parado!!
Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.
-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.

Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!
Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.
-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...
-Ya.
-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.
-A ti también te pasa??
-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.
-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.
-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.
-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.
-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.
-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.
-Y ahora todo está parado!!
Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.
-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.
-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...
-Xa.
-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.
-A ti tamén te pasa.
-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.
-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.
-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.
-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.
-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.
-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.
-E agora todo está parado!!
Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.
-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.
Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!
Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.
-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...
-Ya.
-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.
-A ti también te pasa??
-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.
-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.
-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.
-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.
-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.
-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.
-Y ahora todo está parado!!
Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.
-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.
miércoles, 5 de mayo de 2010
Samora, Homem do Povo

É o título dun libro que merquei en Maputo sobre a vida deste incrible home, Samora Machel: Guerrilleiro na libertación do seu país, estratega, político, home carismático. Foi o primeiro en facer moitas cousas, o primeiro presidente da República Polular de Mozambique, o primeiro presidente negro que foi recibido na casa branca, un home con algo especial. Unha especie de Che da África Austral. Que coma aquel guerrilleiro tolo, tamén mataron, nun accidente "muito" extrano de avión en 1986 (11 anos despois de conquerir a independencia do seu país).
O nome de este home soa por todas partes en Mozambique, levase en camisetes e máis en colantes, así que forma parte da miña vida dende fai case ano e medio. Os meus compañeiros de traballo, sobretodo o vello Pihale, lles gostaba moito falar de historias do pasado, de logros e luitas.
Algunhas noites de insomnio collo o libro e paso as páxinas, vendo fotos, lendo fragmentos, inspirándome na utopía dun tempo, no que se tentou escapar do colonialismo, deixar de ser escrabos, e crear un-outro mundo.
Unha frase que teño grabada na cabeza é a de: "Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".
Este home loitou por crear unha sociedade máis xusta, por levar a pedagoxía a todas partes do seu pais, a educación e a revolución, transformando non só o sistema económico, senon algo máis difícil, o social.E por que creo nel? Porque foi coherente, e sabendo que o iban a quitar do medio, e sabendo que iso sería bo para a paz, subiuse o avión.
Agora os seus erdeiros político empregan a súa imaxen, falan co discursos semellantes, dun xeito populista, pero perderon completamente o norte, sendo os novos "amos" do pais, e condeando a miseria e a ignorancia o todo un pobo. Ai se o Samora levantara a cabeza!!

Es el título de un libro que compré en Maputo,que habla sobre la vida de este increíble hombre, Samora Machel: Guerrillero en la libertación de su país, estratega, político, hombre carismático. Fue el primero en hacer muchas cosas, el primer presidente de la República Polular de Mozambique, el primer presidente negro que fue recibido en la casa blanca, un hombre con algo especial. Una especie de Che de África Austral. Que como aquel guerrillero loco, también mataron, en un accidente "muito" extraño de avión en 1986 (11 años después de conseguir la independencia de su país).

Es el título de un libro que compré en Maputo,que habla sobre la vida de este increíble hombre, Samora Machel: Guerrillero en la libertación de su país, estratega, político, hombre carismático. Fue el primero en hacer muchas cosas, el primer presidente de la República Polular de Mozambique, el primer presidente negro que fue recibido en la casa blanca, un hombre con algo especial. Una especie de Che de África Austral. Que como aquel guerrillero loco, también mataron, en un accidente "muito" extraño de avión en 1986 (11 años después de conseguir la independencia de su país).
El nombre de este hombre suena por todas partes en Mozambique, se ve en camisetes y también en pegatinas, así que forma parte de mi vida desde hace casi año y medio. Mis compañeros de trabajo, sobretodo el viejo Pihale, les gustaba mucho hablar de historias del pasado, de logros y luchas.
Algunas noches de insomnio cojo el libro y paso las páginas, viendo fotos, leyendo fragmentos, inspirándome en la utopía de un tiempo, en el que se intentó escapar del colonialismo, dejar de ser esclabos, y crear un-otro mundo.Una frase de este hombre que tengo grabada en cabeza es la de:"Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".
Este hombre luchó por crear una sociedad más justa, por llevar la pedagogía a todos los rincones de su país, la educación y la revolución, transformando no sólo el sistema económico, sino algo más difícil, el social. Y por qué creo en él? Porque fue coherente, y sabíendo que lo iban a quitar del medio, y sabiendo que eso sería bueno para la paz, se subió al avión.
Ahora sus herederos político emplean su imagen, hablan con un discursos parecido, de una manera populista, pero perdieron completamente el norte, siendo los nuevos "amos" del país, y condenando a la miseria y la ignorancia a todo un pueblo. Ai si el Samora levantara la cabeza!!
Etiquetas:
Maputo,
Pensamientos y otras cosillas
lunes, 26 de abril de 2010
Por las calles de Maputo
8/12/2009 Polas rúas de Maputo
-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.
Chegado a este punto non había volta atrás, o semblante do gallo cambiou de golpe, eu apuntei o carro de Médicos sen Fronteiras (MSF) e dixen:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, imos ate a esquadra, máis vosé vai-me dar o seu nome .
A miña única arma, un boli e un papel, parecía pouco fronte o Kalasnikof, o uniforme do meu colega (un fraquiño e novo policía da capital), bueno pero tiña a arma secreta, mil quilos de confianza.
Actuaba como se eu coñecera o puto presidente. O policía que levaba media hora mareando a Paula por ter feito un xiro ilegal, dende o primeiro momento lle pedira pasta para esquecerse.
Paula lle explicara que tiña a filla mal, a Lua, con febre, a pobre observaba todo dende o asento. Tralo xiro paramos frente o Mundo´s, un sitio moi transitado por cooperantes, extranxeiros e demais fauna de Maputo. A idea inicial, recoller unhas pizzas e tirar para casa.
Pero non vimos a sinal do xiro (estaba detrás dunha arboré, na beirarúa da esquerda, cando o xiro era para a dereita 2 carris más alá).
Entón o gallo viu o filón.
En dez minutos,o tempo que agardaba polas pizzas, preparei o meu ataque, sopesei ata que punto apretar o poli, o sair ollei a sinal de prohibido xirar e dixen para min: Estamos mal.
Pero o gerreiro da luz nunca fuxe dunha batalla. Tirei para alá e díxenlle a Paula "Dame un boli". A súa cara un poema.
E alí estabamos, dous homes no medio da rúa. O primeiro golpe da miña espada de luz fora pedir que se identificase, moi calmado, como se eu controlase a situación. O policía púsose borde, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase". Eu cun xesto rápido saquei o meu pasaporte, aqui está!
El cintaba, pero antes de que se dera conta de que estabamos a falar eu sacudín cun sorriso a miña descarga:
- Nao sabe com quen se está a meter...
O tipo sopesou rápido e falou non sei que cousa de se o carro tiña "librete de transito", vin o seu movemento de retirada digna e dixen: Claro.
-Aaaaa, nese caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes.
E viu conmigo ata o carro. A Paula nos observaba dende dentro, baixou a fiestra e o policia preguntou polo tal librete de transito. Ela olloume como quen ve unha aparición no medio da noite.
- "Nao apercibo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."
O policía, que xa se batía en retirada, contento de non meterse en ningún lio, girouse co mesmo sorriso que cando pensaba gañar uns meticais extra e regalounos un pequeno:
-"Continuem bem"
Eu dinlle a man e entrei no carro todo o enteiro que os golpes do meu corazón no peito me deixaba.
-Que coño le has dicho.
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.
COMO OS ECHO DE MENOS...
8/12/2009 Por las calles de Maputo
-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.
Llegado a este punto no había vuelta atrás, el semblante del "gallo" cambió de golpe, yo apunté al carro de Médicos sin Fronteras (MSF) y dije:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, vamos ate a esquadra, más vosé vai-me dar seu nome.
Mi único arma, un boli y un papel, parecía poco frente al Kalasnikof y el uniforme de mi colega (un flaco y joven policía capitalino), bueno pero tenía mi arma secreta, mil kilos de confianza. Actuaba como si yo conociese al puto presidente de país. El policía, que llevaba media hora mareando a Paula por haber hecho un giro ilegal, desde el primer momento le había pedido pasta para olvidarse del tema.Paula le había explicado que tenía la hija mal, a Lua, con fiebre, la pobre observaba todo desde lo asiento.
Tras el giro paramos frente el Mundo´s, un sitio muy transitado por cooperantes, extrangeros y demás fauna de Maputo.
La idea inicial, recoger unas pizzas y tirar para casa.Pero no vimos la señal de prohibido giro (estaba detrás de una árbol, en la acera de la izquierda, cuando el giro era para la derecha en una avenida con tres carriles en nuestra dirección).Entonces el tipo vió el filón.
En diez minutos,el tiempo que esperaba por las pizzas, preparé mi ataque, sopesé hasta que punto apretar al poli, al sair miré la señal de prohibido girar y dije para mí: "Estamos mal".
Pero el gerrero de la luz nunca huye de una batalla. Tiré para allá y le dije a Paula "Dame un boli". Su cara un poema.
Y allí estábamos, dos hombres en medio de la calle. El primer golpe de mi espada de luz había sido pedir que se identificara, muy calmado, como si yo controlara la situación. El policía se puso a la defensiva, exagerando el gesto, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase".
Yo con un gesto rápido saqué mi pasaporte, aqui está!
Él cintaba, pero antes que se diera cuenta de qué estábamos hablando yo sacudí con una sonrisa mi descarga:
- Nao sabe com quem se está metendo.
El tipo sopesó rápido y habló no sé que cosa de si el carro tenía "librete de transito", vi su movimiento de retirada digna y dije: Claro!
-"Aaaaa, nise caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes."
Y vino conmigo hasta el carro. Paula obsevaba todos los movimientos desde dentro, bajó la ventana y el policía preguntó por el tal librete de transito. Ella me miró cómo quien ve una aparición en medio de la noche.
- "Nao apercebo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."
El tipo, que ya se batía en retirada, contento de no meterse en ningún lio, se giró con la misma sonrisa que cuando pensaba ganar unos meticales extra y nos regaló un pequeño:
-"Continuem bem"
Yo le estreché la mano y entré en el carro todo el entero que los golpes de mi corazón en el pecho me dejaban.
-Que coño le has dicho?
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.
-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.
Chegado a este punto non había volta atrás, o semblante do gallo cambiou de golpe, eu apuntei o carro de Médicos sen Fronteiras (MSF) e dixen:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, imos ate a esquadra, máis vosé vai-me dar o seu nome .
A miña única arma, un boli e un papel, parecía pouco fronte o Kalasnikof, o uniforme do meu colega (un fraquiño e novo policía da capital), bueno pero tiña a arma secreta, mil quilos de confianza.
Actuaba como se eu coñecera o puto presidente. O policía que levaba media hora mareando a Paula por ter feito un xiro ilegal, dende o primeiro momento lle pedira pasta para esquecerse.
Paula lle explicara que tiña a filla mal, a Lua, con febre, a pobre observaba todo dende o asento. Tralo xiro paramos frente o Mundo´s, un sitio moi transitado por cooperantes, extranxeiros e demais fauna de Maputo. A idea inicial, recoller unhas pizzas e tirar para casa.
Pero non vimos a sinal do xiro (estaba detrás dunha arboré, na beirarúa da esquerda, cando o xiro era para a dereita 2 carris más alá).
Entón o gallo viu o filón.
En dez minutos,o tempo que agardaba polas pizzas, preparei o meu ataque, sopesei ata que punto apretar o poli, o sair ollei a sinal de prohibido xirar e dixen para min: Estamos mal.
Pero o gerreiro da luz nunca fuxe dunha batalla. Tirei para alá e díxenlle a Paula "Dame un boli". A súa cara un poema.
E alí estabamos, dous homes no medio da rúa. O primeiro golpe da miña espada de luz fora pedir que se identificase, moi calmado, como se eu controlase a situación. O policía púsose borde, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase". Eu cun xesto rápido saquei o meu pasaporte, aqui está!
El cintaba, pero antes de que se dera conta de que estabamos a falar eu sacudín cun sorriso a miña descarga:
- Nao sabe com quen se está a meter...
O tipo sopesou rápido e falou non sei que cousa de se o carro tiña "librete de transito", vin o seu movemento de retirada digna e dixen: Claro.
-Aaaaa, nese caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes.
E viu conmigo ata o carro. A Paula nos observaba dende dentro, baixou a fiestra e o policia preguntou polo tal librete de transito. Ela olloume como quen ve unha aparición no medio da noite.
- "Nao apercibo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."
O policía, que xa se batía en retirada, contento de non meterse en ningún lio, girouse co mesmo sorriso que cando pensaba gañar uns meticais extra e regalounos un pequeno:
-"Continuem bem"
Eu dinlle a man e entrei no carro todo o enteiro que os golpes do meu corazón no peito me deixaba.
-Que coño le has dicho.
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.
COMO OS ECHO DE MENOS...
8/12/2009 Por las calles de Maputo
-"...e que nao quiserom aperçiber!"
-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.
Llegado a este punto no había vuelta atrás, el semblante del "gallo" cambió de golpe, yo apunté al carro de Médicos sin Fronteras (MSF) y dije:
-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, vamos ate a esquadra, más vosé vai-me dar seu nome.
Mi único arma, un boli y un papel, parecía poco frente al Kalasnikof y el uniforme de mi colega (un flaco y joven policía capitalino), bueno pero tenía mi arma secreta, mil kilos de confianza. Actuaba como si yo conociese al puto presidente de país. El policía, que llevaba media hora mareando a Paula por haber hecho un giro ilegal, desde el primer momento le había pedido pasta para olvidarse del tema.Paula le había explicado que tenía la hija mal, a Lua, con fiebre, la pobre observaba todo desde lo asiento.
Tras el giro paramos frente el Mundo´s, un sitio muy transitado por cooperantes, extrangeros y demás fauna de Maputo.
La idea inicial, recoger unas pizzas y tirar para casa.Pero no vimos la señal de prohibido giro (estaba detrás de una árbol, en la acera de la izquierda, cuando el giro era para la derecha en una avenida con tres carriles en nuestra dirección).Entonces el tipo vió el filón.
En diez minutos,el tiempo que esperaba por las pizzas, preparé mi ataque, sopesé hasta que punto apretar al poli, al sair miré la señal de prohibido girar y dije para mí: "Estamos mal".
Pero el gerrero de la luz nunca huye de una batalla. Tiré para allá y le dije a Paula "Dame un boli". Su cara un poema.
Y allí estábamos, dos hombres en medio de la calle. El primer golpe de mi espada de luz había sido pedir que se identificara, muy calmado, como si yo controlara la situación. El policía se puso a la defensiva, exagerando el gesto, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase".
Yo con un gesto rápido saqué mi pasaporte, aqui está!
Él cintaba, pero antes que se diera cuenta de qué estábamos hablando yo sacudí con una sonrisa mi descarga:
- Nao sabe com quem se está metendo.
El tipo sopesó rápido y habló no sé que cosa de si el carro tenía "librete de transito", vi su movimiento de retirada digna y dije: Claro!
-"Aaaaa, nise caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes."
Y vino conmigo hasta el carro. Paula obsevaba todos los movimientos desde dentro, bajó la ventana y el policía preguntó por el tal librete de transito. Ella me miró cómo quien ve una aparición en medio de la noche.
- "Nao apercebo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."
El tipo, que ya se batía en retirada, contento de no meterse en ningún lio, se giró con la misma sonrisa que cuando pensaba ganar unos meticales extra y nos regaló un pequeño:
-"Continuem bem"
Yo le estreché la mano y entré en el carro todo el entero que los golpes de mi corazón en el pecho me dejaban.
-Que coño le has dicho?
-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.
Etiquetas:
Maputo
Suscribirse a:
Entradas (Atom)