Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

martes, 23 de marzo de 2010

Buscando el Sur

23/03/10

"¿Por qué porfiaba en seguir adelante?¿Por qué caminar y caminar buscando siempre esa mitificación del sur, esa continua renovación de gentes de todo color y condición? ¿Por qué someterme ese descalabro emocional de conectar con la realidad de la gente, del paisaje, y volver a los caminos solitarios, siempre solitarios? Atrás iba dejando momentos y momentos, la vieja campesina llorándome, el chiquillo bautizado con mi nombre, el "no te vayas hermano, quédate con

nosótros". Sudamérica me entregaba glaciares y condimentos, luchas políticas y canciones, raíces y ríos, pero sobretodo e inextinguible amor de sus gentes, la dimensión humana de su pueblo...Persistiría en mi estupidez soñátil partiendo siempre hacia donde me esperaban nuevos rostros con sus trabajos, nuevas manos afectivas, el dibujo incitante de un nuevo cerro en el horizonte..."
Buscando el Sur, de Román Morales García"

Este libro me descubrió en el Hierro, si, porque fue él quien vino a mi y me trajo un sinfín de olores, colores, sabores y emociones, también algún que otro recuerdo. Es la historia real de un joven Tinerfeño que, mochila a la espalda se recorre los 11.000 km que separan el Caribe colombiano de Tierra de Fuego. Libro más que recomendable para soñadores.

martes, 2 de marzo de 2010

Mente creadora

2 Marzo 2009

É incrible como funciona a mente, o xeito como a imaxinación traballa cando un se prepara para ir a un sitio descoñecido, novo, a outra relidade, novas experiencias... aínda lembro cando me dixeron que ía traballar en Niassa, ese momento que agora parece tan lonxe, e fai menos de ano e medio.
A mente comezou a argallar das súas, procurei leer, ver fotos, tiña un gran oco negro que puña Niassa no fondo do meu pensamento... o fina deixei a miña busqueda, decidín que non quería saber demasiado de antemán, para non crear unha imaxe preconcevida.

Agora penso en todo o que vivín en Lichinga e Mozambique, todo o experimentado, as sensacións, e como pouco a pouco funme empapando dun país, dun xeito de ver a vida, a base de traballar con eles, sorrir con eles, facer relatorios(informes), comer e en definitiva ser e sentirme un máis na equipa da piscicultura do Niassa, branquiño, claro, pero un máis.

Cando falo con algún amigo interesado no meu último ano, empezo a soltar unha maraña de datos, emocións, historias e demáis, que a min me resultan familiares e claras, pero entendo que poidan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora de datos inconexos e historias, comeza a transpirar...pero é así, e xa forma parte de min, este incrible e distinto lugar.

Si, é curioso como funciona a mente, lembro perfectamente o que imaxinei cando me dixeron que ía compartir oficina con as pescas en Lichinga, imaxinei un cuarto con pouca luz, o moviliario vello, olor a humidade e calor, mosquitos e dificultades para todo, e rodeado de xente extrana, que me observaría como a un marciano...en decembro voltei a visitar a oficina das pecas en Lichinga. O entrar pola porta viume coma un raio na testa todo o que imaxinara antes de chegar por primeira vez, debeu ser polo rencontro co lugar.
Concluín que a miña imaxinción acertara bastante: aquela casona vella, o pequeno cuarto con dúas mesas onde traballabamos, discutiamos, planexabamos e riamos 4 homes, o sector de acuicultura no Niassa. Os olores, algún que outro mosquito, calor e tamén frío.
Problemas,je,je... ata o de vir o da electricidade a cortar o suministro por impago, si, certamente case todo o que imaxinara cumprírase, só que aquelas persoas nunca me viron mal, e xa nunca máis van a ser extranos, nin eu para eles a xuzgar pola miradas, sorrisos sinceiros, polas apertas familiares e bendicións o verme aparecer pola porta en decembro, só dous meses despois de rematar o meu traballo e marchar de Lichinga.

ABRE A MENTE...
....E TODO SE FARÁ REAL.

2 Marzo 2010
Es increíble como funciona la mente, la forma como la imaginación trabaja cuando uno se prepara para ir a un sitio desconocido, nuevo, a otra relidad, nuevas experiencias... aún recuerdo cuando me dijeron que iba a trabajar en Niassa, ese momento que ahora parece tan lejano, y hace menos de año y medio.
La mente comenzó a discurrir de las suyas, intenté leer, ver fotos, mapas, blogs, tenía un gran hueco negro que ponía Niassa en el fondo de mi pensamiento, ni idea de como era realmente...al final abandoné la busqueda de información, decidí que no quería saber demasiado, para no crear una imagen previa.
Ahora pienso en todo lo que viví en Lichinga y Mozambique, todo lo experimentado, y sentido, como poco a poco me fui empapando de un país, de una manera de ver la vida, a base de trabajar con ellos, sonreír con ellos, hacer relatorios (informes), viajar por caminos, comer y en definitiva ser y sentirme uno más en el equipo de la piscicultura del Niassa, blanquito, claro, pero uno más.
Cuando hablo con algún amigo interesado en mi último año, empiezo a soltar un lío de datos, emociones, historias y demás, que para mi son familiares y claras, pero entiendo que puedan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora comienza la sudar...pero es así, y ya forma parte de mí, este increíble y distinto lugar.
Sí, es curioso como funciona la mente, recuerdo perfectamente lo que imaginé cuando me dijeron que iba a compartir oficina en las pescas en Lichinga, imaginé un cuarto con poca luz, el mobiliario viejo, olor a humedad y calor, mosquitos y dificultades para todo, y rodeado de gente extraña, que me observaría como a un marciano...en Diciembre del 2009 volví a visitar la oficina de las pescas en Lichinga. Al entrar por la puerta me vino como un rayo a la mente todo lo que había imaginado antes de llegar por primera vez.
Concluí que mi imaginación había acertado bastante, aquella casona vieja, el cuarto con dos mesas donde trabajábamos, discutiamos, planificábamos y reíamos 4 hombres, el sector de acuicultura en pleno, los olores, algún que otro mosquito, calor y también frío, problemas, je,je... hasta el de llegar el hombre de la electricidad a cortar el suministro por impago.
Sí, casi todo lo que había imaginado se había cumplido, sólo que aquellas personas nunca me vieron mal, y ya nunca más van a ser extraños, ni yo para ellos a juzgar por las sonrisas sinceras, los abrazos familiares y bendiciones al verme aparecer por la puerta este Diciembre, sólo dos meses después de acabar el proyecto y marcharme de Lichinga.

martes, 16 de febrero de 2010

más Ébano

Un día tuve una visita. Era un hombre d mediana edad, ataviado con traje musulmán de color blanco. Se llamaba Suleimán y procedía del norte de Nigeria. Tiempo atrás había trabajado para el italiano (mi casero) como vigilante nocturno. Conocía el callejón y todos sus aledaños. Se mostró muy tímido:no quiso sentarse en mi presencia. Me preguntó si no necesitaba un vigilante nocturno, porque acababa de perder el trabajo. Le dije que no,pero como me había dado buena impresión, le di cinco libras. Al cabo de varios días volvió. Esta vez si se sentó. Le preparé un té. Nos pusimos a hablar. Le confesé que no paraban de robarme. Suleimán lo consideró como una cosa del todo natural. El robo era una forma -cierto que desagradable- de nivelar las desigualdades. Estaba muy bien que me robaran, dijo, aquello incluso era un gesto de amistad por parte de los ladrones. De esta manera me daban a entender que les resultaba útil y que me aceptaban. Por consiguiente, podía sentirme seguro. ¿Acaso me había sentido amenazado en alguna ocasión? Reconocí que no. ¡Pues eso! Estaría seguro todo el tiempo que les permitiese robarme impunemente. En el momento en que avisase a la policía y ésta empezase a perseguirlos, más me valía marcharme.

Al cabo de una semana, volvió a visitarme. Se tomó un té y luego dijo con voz misteriosa que me llevaría a Jankara Market y que allí haríamos una compra necesaria. El
Jankara Market es un mercado donde brujos, herbolarios, adivinos y encantadores venden toda clase de amuletos, talismanes, varitas mágicas y medicinas milagrosas. Suleimán iba de una para otra, mirando y preguntando. Finalmente, me hizo comprarle a una mujer un manojo de plumas de gallo blanco. Eran caras pero no opuse resistencia. Regresamos al callejón. Suleimán compuso las plumas, las rodeó con un hilo y las ató al travesaño superior del marco de la puerta.
Desde aquel momento, nunca más me desapareció nada del piso.
Ébano de Ryszard Kapuściński.


Este libro me está encantando, te mete un África real, con personas, te describe la belleza del paisaje y las miserias humanas que hacen que el continente con más recursos del planeta sea el continente con más muerte, guerra y destrucción. Chapó para este hombre que ha vivido como ha querido.

miércoles, 3 de febrero de 2010

sobre o control e a técnoloxía

Demasiados ollos, demasiado fácil topar información, descubrir persoas, saber cousas de quen sexa....
Hoxe aconteceron dous sucesos no ciberespacio que me deixaron un tanto intranquilo e coa reflexión de se este mundo virtual nos da liberdade ou control.
A primeira foi un correo electrónico que me chegou cunha invitación ó fachebook dunha persoa, Maria Rosa F, que non sei ben quen é.
Despois de deixarme literalmente as pestañas vendo unha minifoto dunha rubiaca que non recoñecía decidín escribirlle un email para decirlle por un lado que non me lembraba dela, ben empezamos. E por outro que non teño, nin quero facer fachebook, xa bastante teño con e-mail, mesengitos, skypeos e blogologos como para colgarme no fachebook.
Por outra banda, non me gusta como funciona esto d fachebook, porque calquera pode buscarte e intentar que o agregues e eu que sei de quen estamos a falar, co miña memoria de peixiño, e por outra parte, vin a varios amigos usar o fachebook, e pareceume unha forma de relacionarse demasiado superficial, xeral, dando pouca información, pouco coorazón, deixando unhas frases e sobretodo falándolle a varias persoas a vez, sintoo pero non o comparto.


Logo vendo a invitación de María Rosa, ollei que embaixo puña "outras persoas que te invitaron", todas amigas, ata ahí ben, pero logo lin:"xente no fachebook que pode que coñezas", aí si que comecei a tolear, porque había descoñecidos, que non sei como chegaron a ser "interesantes" para min, e algún amigo. Cómo carallo saben que esa persoa me coñece? quen o sabe? Todo isto comeza a cheirar mal, pero moi mal.

A segunda cousa é que a semán pasada repasando os comentarios do blog, topei que alguén colgara na primeira entrada un comentario en inglés, moi críptico,con moitos enlaces e cousas de bancos, non lle daría a máis mínima importancia se non fora porque lle contestaron a seguir. nunha linguaxe aínda máis críptica,e outro comentario máis,establecendo un diálogo.
Borrei todos eses comentarios e xa...
pero hoxe fun ver, e o mesmo cn non sei que cousas de Rusia e China e eu que sei das Vegas.Así que decidín, en contra do pensamento inicial, fai máis de un ano cando esto comezou, que era non supervisar os comentarios, comezar a facelo, máis para non permitir o spam ese que por coartar a liberdade dos que por aquí pasades (bueno últimamente pouco comentades).

Todo isto deixoume un sabor extrano na boca, realmente internet nos da liberdade? quen ten acceso a que cousas aquí? pode haber respeto sen control?, e liberdade sen personaxes que a aprobeiten para o seu beneficio?

PARA MARIA ROSA, SEXAS QUEN FORAS!!!!

Demasiados ojos, demasiado fácil encontrar información, descubrir personas, saber cosas de quién sea....
Hoy sucedieron dos cosas en el ciberespacio que me dejaron un tanto intranquilo y con la reflexión de si este mundo virtual nos de la libertad o control.
La primera fue un correo electrónico que me llegó con una invitación al fachebook de una persona , Maria Rosa F, que no sé bien quién es. Después de dejarme literalmente las pestañas viendo una minifoto de una rubiaca que no reconocía decidí escribirle un email para decirle por un lado que no la recordaba, bien empezamos. Y por otro que no tengo, ni quiero hacer fachebook, ya bastante tengo con email, mesengitos, skypeos y blogologos como para colgarme en el fachebook. Por otra parte, no me gusta como funciona esto de fachebook, porque cualquiera puede buscarte e intentar que lo agregues y yo que sé de quien estamos hablando, con la memoria de pez que me gasto, y por otra parte, vi a varios amigos usar el fachebook, y me pareció una forma de relacionarse demasiado superficial, general, dando poca información, con poco corazón, dejando unas frases y sobretodo hablándole a varias personas a la vez, siento pero no lo comparto.


Luego viendo la invitación de María Rosa, me fijé que abajo ponía otras personas "que te invitaron", todas amigas, hasta ahí bien, pero luego leí "gente en el fachebook que puede que conozcas", ahí sí que empecé a enloquecer, porque había desconocidos, que no sé como llegaron a ser "interesantes" para mí, y algún amigo. Cómo carajo saben que esa persona me conoce? quién lo sabe? Todo esto comienza a oler mal, demasiado mal...

La segunda cosa es que repasando los comentarios del blog, encontré la semana pasada que alguien había colgado en la primera entrada un comentario en inglés, muy críptico, con muchos enlaces y cosas de bancos, no le daría a más mínima importancia si no hubera sido porque le contestaron despues. en un lenguaje aun más críptica, y luego más, como si fuera un diálogo. Borré todos esos comentarios y ya...
pero hoy fui a ver, y sucedió lo mismo con no sé que cosas de Rusia y China y yo que sé de las Vegas. Así que decidí, en contra de mi primer pensamiento, hace más de un año cuando esto comenzó, que era no supervisar los comentarios, comenzar a hacerlo, más para no permitir el spam ese que por coartar la libertad de los que por aquí pasáis (bueno últimamente poco comentáis).

Todo esto me dejó un sabor extraño en la boca, realmente internet nos da la libertad? quién tiene acceso a qué cosas aquí? puede haber respeto sin control?, y libertad sin personajes que la aprobechen para su beneficio?

miércoles, 27 de enero de 2010

Ébano

Estoy leyendo un libro maravilloso, que pone en palabras claritas muchos de los pensamientos que yo tenía sobre África y no sabía expresar...

"Y ahora había empezado la época de la descolonización. Las antiguas rencillas interétnicas, que el poder extranjero tan sólo había congelado o sencillamente ignorado, de pronto resucitaron y volvieron a convertirse en actuales.
Se había presentado la oportunidad de recuperar la independencia, cierto, pero una independencia condicionada: los adversarios y enemigos de antaño debería crear un mismo Estado y, unánimes, convertirse en sus gobernantes patriotas y defensores. Las antiiguas metrópolis y los líderes de los movimientos de liberación nacional africanos adoptaron el principio según el cual si en alguna colonia estallaban sangrientos conflictos internos, tal territorio no obtendría la independencia.


El proceso de descolonización debía desarrollarse -así se lo definió- por a vía constitucional, en la mesa de negociaciones, sin grandes dramas políticos y salvaguardando lo más importante:
QUE LA CIRCULACIÓN DE RIQUEZAS Y MERCANCÍAS ENTRE ÁFRICA Y EUROPA NO SUFRIESE TRABAS EXCESIVAS."
Ébano de Ryszard Kapuściński.

TE DESEO BUENA LECTURA PALI.

lunes, 25 de enero de 2010

ring ring

13 de ENERO

ring ring

-que tal todo?

-Bien y tú?

-Siempre bien, sonriendo y eso...

-Ya queda poco para los treinta y treeeeeeess....

-Bueno, aún queda, en 10 días pueden pasar muchas cosas.

-Aiiii, que estarás planeando...

-Vivir.

-Cuenta?

-Cada cosa a su tiempo. Si nos anticipamos demasiado esperamos y al final se chafa.

-Ya estás tu con el Carpe diem.

-Que mal nooo!!!!

-Bueno, a ver si tomamos un café, el sábado o el domingo, que voy a andar por ahí, y hasta el 28 no vuelvo. Llamo a Loren y quedamos.

-Lo veo difícil...mañana me voy a Canarias....

-Joeer, que mal vives!!

-Se hace lo que se puede.

-Y a dónde vas, cuándo vuelves, cual es el itinerario?

-Si te digo la verdad, no tengo ni idea, sólo compré billete de ida.

A MI QUERIDO FUNCIONETI