Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

miércoles, 3 de febrero de 2010

sobre o control e a técnoloxía

Demasiados ollos, demasiado fácil topar información, descubrir persoas, saber cousas de quen sexa....
Hoxe aconteceron dous sucesos no ciberespacio que me deixaron un tanto intranquilo e coa reflexión de se este mundo virtual nos da liberdade ou control.
A primeira foi un correo electrónico que me chegou cunha invitación ó fachebook dunha persoa, Maria Rosa F, que non sei ben quen é.
Despois de deixarme literalmente as pestañas vendo unha minifoto dunha rubiaca que non recoñecía decidín escribirlle un email para decirlle por un lado que non me lembraba dela, ben empezamos. E por outro que non teño, nin quero facer fachebook, xa bastante teño con e-mail, mesengitos, skypeos e blogologos como para colgarme no fachebook.
Por outra banda, non me gusta como funciona esto d fachebook, porque calquera pode buscarte e intentar que o agregues e eu que sei de quen estamos a falar, co miña memoria de peixiño, e por outra parte, vin a varios amigos usar o fachebook, e pareceume unha forma de relacionarse demasiado superficial, xeral, dando pouca información, pouco coorazón, deixando unhas frases e sobretodo falándolle a varias persoas a vez, sintoo pero non o comparto.


Logo vendo a invitación de María Rosa, ollei que embaixo puña "outras persoas que te invitaron", todas amigas, ata ahí ben, pero logo lin:"xente no fachebook que pode que coñezas", aí si que comecei a tolear, porque había descoñecidos, que non sei como chegaron a ser "interesantes" para min, e algún amigo. Cómo carallo saben que esa persoa me coñece? quen o sabe? Todo isto comeza a cheirar mal, pero moi mal.

A segunda cousa é que a semán pasada repasando os comentarios do blog, topei que alguén colgara na primeira entrada un comentario en inglés, moi críptico,con moitos enlaces e cousas de bancos, non lle daría a máis mínima importancia se non fora porque lle contestaron a seguir. nunha linguaxe aínda máis críptica,e outro comentario máis,establecendo un diálogo.
Borrei todos eses comentarios e xa...
pero hoxe fun ver, e o mesmo cn non sei que cousas de Rusia e China e eu que sei das Vegas.Así que decidín, en contra do pensamento inicial, fai máis de un ano cando esto comezou, que era non supervisar os comentarios, comezar a facelo, máis para non permitir o spam ese que por coartar a liberdade dos que por aquí pasades (bueno últimamente pouco comentades).

Todo isto deixoume un sabor extrano na boca, realmente internet nos da liberdade? quen ten acceso a que cousas aquí? pode haber respeto sen control?, e liberdade sen personaxes que a aprobeiten para o seu beneficio?

PARA MARIA ROSA, SEXAS QUEN FORAS!!!!

Demasiados ojos, demasiado fácil encontrar información, descubrir personas, saber cosas de quién sea....
Hoy sucedieron dos cosas en el ciberespacio que me dejaron un tanto intranquilo y con la reflexión de si este mundo virtual nos de la libertad o control.
La primera fue un correo electrónico que me llegó con una invitación al fachebook de una persona , Maria Rosa F, que no sé bien quién es. Después de dejarme literalmente las pestañas viendo una minifoto de una rubiaca que no reconocía decidí escribirle un email para decirle por un lado que no la recordaba, bien empezamos. Y por otro que no tengo, ni quiero hacer fachebook, ya bastante tengo con email, mesengitos, skypeos y blogologos como para colgarme en el fachebook. Por otra parte, no me gusta como funciona esto de fachebook, porque cualquiera puede buscarte e intentar que lo agregues y yo que sé de quien estamos hablando, con la memoria de pez que me gasto, y por otra parte, vi a varios amigos usar el fachebook, y me pareció una forma de relacionarse demasiado superficial, general, dando poca información, con poco corazón, dejando unas frases y sobretodo hablándole a varias personas a la vez, siento pero no lo comparto.


Luego viendo la invitación de María Rosa, me fijé que abajo ponía otras personas "que te invitaron", todas amigas, hasta ahí bien, pero luego leí "gente en el fachebook que puede que conozcas", ahí sí que empecé a enloquecer, porque había desconocidos, que no sé como llegaron a ser "interesantes" para mí, y algún amigo. Cómo carajo saben que esa persona me conoce? quién lo sabe? Todo esto comienza a oler mal, demasiado mal...

La segunda cosa es que repasando los comentarios del blog, encontré la semana pasada que alguien había colgado en la primera entrada un comentario en inglés, muy críptico, con muchos enlaces y cosas de bancos, no le daría a más mínima importancia si no hubera sido porque le contestaron despues. en un lenguaje aun más críptica, y luego más, como si fuera un diálogo. Borré todos esos comentarios y ya...
pero hoy fui a ver, y sucedió lo mismo con no sé que cosas de Rusia y China y yo que sé de las Vegas. Así que decidí, en contra de mi primer pensamiento, hace más de un año cuando esto comenzó, que era no supervisar los comentarios, comenzar a hacerlo, más para no permitir el spam ese que por coartar la libertad de los que por aquí pasáis (bueno últimamente poco comentáis).

Todo esto me dejó un sabor extraño en la boca, realmente internet nos da la libertad? quién tiene acceso a qué cosas aquí? puede haber respeto sin control?, y libertad sin personajes que la aprobechen para su beneficio?

2 comentarios:

Unknown dijo...

Este es un buen tema de debate. Internet es como si a un perro que llevara atado a un palo en el jardín, lo soltaras dentro de una alambrada. Desde luego, es un cambio a un mundo nuevo y más libertad que antes... pero sigue cercado, y controlado... es inquietante eso mismo que dices, que como te llegan correos de gente que desconoces invitándote a eventos, páginas fraudulentas, otros supuestos amigos en común... a veces dan ganas de ser un avestruz y esconder la cabeza para no ver, no oir, no pensar...

O SuSo dijo...

Tenemos que luchar contra ese impulso inicial de escapar, porque la vida es sólo una, y hay que vivirla, el como veamos el vaso es cosa nuestra, pero sin miedo amigo, recuerda, consciente de ti mismo pero sin miedo!