Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

lunes, 7 de septiembre de 2009

Tofo, un paraiso

Despois da aventura do Kruger, Limpopo, e un sábado noite subrealista, con bronca entre borrechos e as dependentas do sitio onde ceabamos algo, na que Chalo se meteu e case leva, mentres eu ria dende a mesa e observaba todo(el como bo Don Quijote,eu como mal Sancho Panza).E para rematala noite un concerto de Hip hop no Africaaa baaaaar, moi divertido, e subrealista, cunhas letras moi o día de todo o que pasa na vida da xente aquí.

Pois despois de todo iso decidimos apañar unha chapa e tirar para o norte, Inhambane. Quen podía pensar que unha viaxe dunhas 6 horas podía levar un día enteiro, o primeiro sair, ainda que o cobrador nos prometía que en pouco tempo saiamos, ata que aquel minibus destartalado non estivo cheo a reventar non saiu, e logo para na gasoliñeira, ata que xuntan a pasta dos billetes non poñen combustible, e a policía, en fin tardamos unha eternidade só sair de Maputo:Logo o camiño mortal, dores varias de corpo e cabeza e moito tracataa, mil paradas, o tipo inda foi recollendo a xente polo camiño, no último tramo ía un montón depé diante o lado da porta, realmente coller unha chapa neste pais é toda unha experiencia.

Chegamos de noite a Inhambane así que só nos quedou buscar un sitio onde durmir e descansar un pouco. O alvergue o que queríamos ir estaba tomado por unha orda de Boer (ai que mania lles estou collendo) que nos miraron como intrusos o vernos chegar coas mochilas, e farfullaron al go en ingles que non quisen entender. Así que acabamos na escola de hosteleria, o lado da estación de trens, un sitio tranquilo e limpo.

O día seguinte tras matabichar nunha cafetería moi chula con xardín e un mozo a tocar guitarra e unha moza a cantar, pasear un pouco pola cidade, cos mochilóns claro. Apañamos a chapa para Tofo.Só foi unha hora e a paixase magnífica, con moitas palmeiras, un humedal, e a terra moi areosa.
Chegamos a praia, unha increible barreira de kilometros e kilometros con dunas e vexetación.
O primeiro Loche non nos convenceu e decidimos irnos o máis alonxado,O Bambozii, o chegar alí nos dixeron que cabanas para dous non quedaban e que só tiñan sitio na cabana compartida, unha gran cabana redonda con sitio para 14 persoas.
Deixamos todo e fumos para a praia. O Chalo estaba eufórico, pensando en mil actividades, en mil posibilidades. Eu teño un ritmo máis lento e só de ouvilo me cansaba máis e máis.

Falamos cunha oficina de mergullo de alí mesmo e quedamos para ir facer snorkel con eles o día seguinte, o meu compi quería facer doblete e logo ir bucear con botella, pero eu non tiña forzas nin para levantarme da area, así que como di aquel:Tumbado na praia boca arribaaaa!!!!

Un desaguisado estomacal me tivo case a noite en vela, así que o día seguinte estaba feito polvo, aínda así as gañas do Chalo animabanme.

Cando estabamos montados no barco, unha semirrixida duns 12 metros, e chupando un vento da leche, eu só podía collerme a corda e desexar que aquel vento, aquel frío e aquel malestar pasaran pronto.
Fumos recorrendo a costa, íamos buscando e buscando pero nada, e por fin tras case unha hora de periplo, alí estaba.
Nos tiramos a auga a todo trapo, menuda experiencia, comezamos a aletear e desfrutar daquela mole de bicho, un tiburón balea, que dicir, incrible...
Aleteamos como media hora, o resto da xente foi desistindo, pero Chalo, e eu un pouco máis atrás non deixabamos de perseguir o bicho, que nin se inmutaba coa nosa presencia, a sensación de estar no seu medio, o seu ritmo e poder disfrutalo foi incrible. O cansancio, o mal corpo, todo pasouse, e ainda que pensaba que ía acabar afurricando, aguantei o tirón e desfrutei daquel maravilloso espectáculo.


O resto do día foi sorriso e "Tio un tiburón ballenaaaa", moi bom.
A sesta na praia foi épica, adiqueime a contemplación e recuperar un poco de enerxía, sen tirar da cara o sorriso.
GRACIAS CHALO, POR ESTE E MIL MOMENTOS INCRIBLES NA NOSA ÁFRICA INDOMITA, SIGUE SORRINDO
Después de la aventura del Kruger, Limpopo, y un sábado noche subrealista, con bronca entre borrechos y las dependientas del sitio donde cenábamos algo, en la que Chalo se metió y casi lleva, mientras yo reía desde la mesa y observaba todo.(él como buen Don Quijote,yo como mal Sancho Panza)Y para rematar la noche un concierto de Hip hop en el Africaaa baaaaar, muy divertido, y subrealista, con unas letras muy al día de todo lo que pasa en la vida de la gente aquí.

Pues después de todo eso decidimos coger una chapa y tirar para el norte, Inhambane. Quien podía pensar que un viaje de unas 6 horas podía llevar un día entero, el primero sair, ainda que el cobrador nos prometía que en poco tiempo salgamos, hasta que aquel minibus destartalado no estuvo lleno a reventar no salió, y luego para en la gasolineira, hasta que juntan la pasta de los billetes no ponen combustible, y la policía, en fin tardamos una eternidad sólo salir de Maputo:Luego el camino mortal, dolores varios de cuerpo y cabeza y mucho tracataa, mil paradas, el tipo todavía fue recogiendo a gente por el camino, en el último tramo iba un montón depié delante al lado de la puerta, realmente coger una chapa en este país es toda una experiencia.

Llegamos de noche a Inhambane así que sólo nos quedó buscar un sitio donde dormir y descansar un poco. El alvergue al que queríamos ir estaba tomado por una orda de Boer (ay que mania les estoy cogiendo) que nos miraron como intrusos al vernos llegar con las mochilas, y farfullaron algo en inglés que no quise entender. Así que acabamos en la escuela de hosteleria, al lado de la estación de trenes, un sitio tranquilo y limpio.

Al día siguiente tras matabichar en una cafetería muy chula con jardín y un joven a tocar guitarra y unachica a cantar, pasear un poco por la ciudad, con los mochilones claro. Cogimos la chapa para Tofo.Sólo fue una hora y el paisaje magnífica, con muchas palmeras, un humedal, y la tierra muy areosa y blanca.
Llegamos a la playa, una increible barrera de kilometros y kilometros con dunas y vegetación.
El primero Loche no nos convenció y decidimos irnosal más alejado,el Bambozii, al llegar allí nos dijeron que cabañas para dos no quedaban y que sólo tenían sitio en la cabaña compartida, una gran cabaña redonda con sitio para 14 personas.
Dejamos todo y fuimos para la playa. El Chalo estaba eufórico, pensando en mil actividades, en mil posibilidades. Yo tengo un ritmo más lento y sólo de oírlo me cansaba más y más.

Hablamos con una oficina de buceo de allí mismo y quedamos para ir a hacer snorkel con ellos al día siguiente, mi compi quería hacer doblete y luego ir a bucear con botella, pero yo no tenía fuerzas ni para levantarme de la arena, así que cómo dice aquel:Tumbado en la playa boca arribaaaa!!!!

Un desaguisado estomacal me tuvo casi la noche en vela, así que al día siguiente estaba hecho polvo, aun así las ganas del Chalo me animaban.

Cuando estábamos montados en el barco, una semirrigida de unos 12 metros, y chupando un viento de la leche, yo sólo podía cogerme a la cuerda y desear que aquel viento, aquel frío y aquel malestar pasaran pronto.
Fuimos recorriendo la costa, ibamos buscando y buscando pero nada, y por fin tras casi una hora de periplo, allí estaba.

Nos tiramos al agua a todo trapo, menuda experiencia, comenzamos a aletear y disfrutar de aquella mole de bicho, un tiburón ballena, que decir, increíble...

Aleteamos cómo media hora, el resto de la gente fue desistiendo, pero Chalo, y yo un poco más atrás no dejábamos de perseguir al bicho, que ni se inmutaba con la nuestra presencia, la sensación de estar en su medio, su ritmo y poder disfrutarlo fue increíble. El cansancio, el mal cuerpo, todo se pasó, y aunque pensaba que iba a acabar echando los higados, aguanté el tirón y disfruté de aquel maravilloso espectáculo.

El resto del día fue sonrisa y "Tio un tiburón ballenaaaa", muito bom.
La siesta en la playa fue épica, me dediqué a la contemplación y recuperar un poco de energía, sin tirar de la cara la sonrisa.

3 comentarios:

Anónimo dijo...

No puedo leer ahora esta entrada, a mi vuelta con calma lo haré.
Ahora solo pequeña visita para que tengas tu puntito desde Galway, aunque no sé yo pq el de Dublín no se ve....

Hablamos

Muakkk

O SuSo dijo...

Graciñas meu bicho esparexedor de puntos polo mapa adiante. Desfruta desa illa mítica, seguro que os teus poderes de mulher meiga aumentan nesas terras de druidas, mira os ollos da xente, eles te abriran mundos descoñecidos, e sorrí con franqueza e ollos de nena, que iso transmite todo o bo que levas dentro...
Desfruta de cada instante, porque é un regalo que nos da a vida.
Falamos o teu regreso, un beijo.
Sempre quisen ir a Irlanda a facerme un tribal na pel.

Unknown dijo...

A LU CI NAN TE bicho, sin lugar a dudas el más impactante de los que has puesto por aqui (aunq yo ya te lo habia visto antes).
Veo q tienes un compañero q tira de ti cuando no puedes más, y viceversa. Me alegro de q os tropezárais en el camino y de q lleveis esa relación simbiótica. Seguid adelante q os queda camino por descubrir.
Un abrazo para los dos!