Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

sábado, 1 de agosto de 2009

Caminhos

As estradas en Niassa están incriblemente vivas.
Son serpes de cor vermello ocre, que zigzaguean polo medio dun mato cada vez máis mermado.

O outro día o falaba co Mucavelle e Pihale:"Os caminhos aquí están vivos, cambean cada ves que se pasa por elis. Nunca pasas duas veçes pelo mesmo caminho".


Estes seres, nacidos para regalar vías os soños dos seres que os transitan, están moi influidos polo humor da persoa que por eles camiña. Así que se tes presa o camiño se volve difícil, se o medo da oscuridade da noite te fai ir máis e máis de vagar. o camiño farase eterno.
Pero se pola contra vas feliz e relaxado, deixando que o caminho te comente ó ouvido a velocidade mellor, a liña das rodas do coche anterior que evita toda cova (buraco).
Se desfrutas dunha paisaxe incible, con cores, xentes e formas que endexamáis van sair da miña retina. Se camiñas así, pode que desfrutes, e o camiño te devolvera o sorriso.
Como aquel día, que feito o traballo en N´gauma voltabamos para Lichinga. Cansos, feitos polvo, pero co espiritu de estar a facer algo. O camiño sentiuno, e deunos un agasallo. Un arcodavella incrible, que por un bo rato, foi díante do carro, indicandonos o camiño a casa.




CAMINANTE NO HAY CAMINO...
.....SE HACE CAMINO AL ANDAR.


Las carreteras en Niassa están increiblemente vivas.
Son serpientes de color rojo ocre, que zigzaguean por el medio de uno mato cada vez más mermado.

El otro día lo hablaba con Mucavelle y Pihale: "Os caminhos aquí están vivos, cambean cada ves que se pasa por elis. Nunca pasas duas veçes pelo mesmo caminho".

Estos seres, nacidos para regalar vías a los sueños de los seres que los transitan, están muy influidos por el humor de la persona que por ellos camina. Así que si tienes prisa el camino se vuelve difícil, si el miedo a la oscuridad de la noche te hace ir más y más despacio. el camino se hará eterno.
Pero si por el contrario vas feliz y relajado, dejando que el camino te comente al oído la velocidad mejor, la línea de las ruedas de un coche anterior que evita toda cova (agujero), si disfrutas de un paisaje increible, con colores, gentes y formas que jamás van a salir de mi retina. Si caminas así, puede que disfrutes, y el camino te devolverá la sonrisa.
Como aquel día, que hecho el trabajo en N´gauma volvíamos para Lichinga. Cansados, hechos polvo, pero con el espiritu de estar haciendo algo. El camino lo sintió, y nos dió un regalo. Un arcoiris increible, que por un buen rato, fue delante del carro, indicándonos el camino a casa.

6 comentarios:

Unknown dijo...

Suso, estabas inspirado... creo que te lo voy a plagiar para el Tuenti jejeje
Un abrazo caminante!!

O SuSo dijo...

Podes usalo meu...pero máis lindo que plagiar non é dicir, como escribiu un amigo maluco...

Abrazos David.Estou traballando no seguinte, tranquilo.

Anónimo dijo...

ay! esos caminos con esas covas y esos masajes en el culillo...Que bien se pasa en chapa, sobretodo apostando por qué más se puede meter:
gallinas, pescado, miles bultos..y..hasta una cabra!
Viajes inolvidables, puestas de sol impresionantes...en fin...una experiencia recomendable!
un beso fuerte!!

O SuSo dijo...

Lichinguera, te leo con "morriña" de esos paseos en chapa, con la señora de alado clavandote sus gorduras, o las piernas sobre un saco de sabe dios qué...por lo menos llegaste a conocer la sensación de estas carreteras en coche ;-)

"Nunca para atrás
sempre para adiante,
para atrás nin pa´coller impulso..."

Anónimo dijo...

no hay morriña...tu lo sabes...pero esa sensación nadie me la va a quitar! me alegro de haberla vivido, como tantas otras, encima teniendo la suerte de haber compartido contigo muchas de ellas!
RASTA BIKINI!!!!!

O SuSo dijo...

Raaaaastaaaa Biiiikiiiiniiiii siempreeee!!
No tenía pelo pa´rastas asi que me puse un bikini en la cabeza (Get up stand up....)