Ben, a vida eche así.
Estou nun hotel de Osakati, no norte da Namibia, escribindo a unha panda de persoas que fai un monton de tempo que non me deixan nada no blog,si si, vai por ti, non te rias tanto.
Pois iso, que un bo día me dixo a miña xefa que tiña que ir acompañar a xente de mozambique que viu a Namibia a facer unha formación en acuicultura, e de paso coñecer o IAC (Centro de Acuicultura Continental) que fixo a Xunta e a AECID no norte da Namibia.
Levo case unha semana por este pais, e o centro encantoume, un pequeno IGAFA (o insti onde estudei acuicultura) feito con moito xeito e moi boa técnica por Quique (persoa que coñecin unha semana antes de irme a Mozambique, e que me animou moitísimo) e Georgie que sigue traballando aquí, este ano inauguraron unha fabrica de pienso que é a ostia.
Vaia home, este de Muros (coñece a Xoanciño, meu colega o ruperto) pois este Georgie xa puso os mozambicanos a andar, o segundo dia fixemos clasificación de alevenies e veña a darlle verros e que isto e o outro, que se morren os peixes, e os compis se portaron, van a pasalo xenial e aprender moitisimo.
Xa escribirei largo e tendido sobre estas "minivacacións" porque me esta pasando de todo. Só quería compartir con vos a ledicia do momento, esos instantes que veñen se saber moi ben porque, estos agasallos da vida que tan feliz me fan....
por certo, hoxe dando unha volta por ahi con Georgie vin e fotografiei o meu primer cocodrilo en África, e un monton de paxariños (claro os dous temos a mesma fixación polos bichos).
DEsfrutade de cada instante, de cada presente, que bonita palabra no galego para dicir agasallo= presente, porque é o único que temos realmente.
ADICADO A MANU ALLEGUE, POR ESOS DÍAS MARAVILLOSOS E NOITES INCRIBLES
Bueno, la vida es asi...
Estoy en un hotel de Osakati en el norte de Namibia, escribiendo a una panda de personas que hace un montón de tiempo que no me dejan nada en el blog, si,si va por ti,no te rias.
Pues eso, que un buen día me dijo mi jefa que yo tenía que acompañar a la gente de mozambique que iba a Namibia a hacer un curso en acuicultura, y de paso conocer el IAC (Centro de Acuicultura Continental) que hizo la Xunta de Galicia y AECID en el norte de Namibia.
Llevo casi una semana aquí, y el centor me encantó, un pequeño IGAFA (el instituto donde estudie acuicultura) hecho con mucho arte y muy buena técnica por Quique(persona que conocí una semana antes de irme a Mozambique, y que me animó muchísimo) y Georgie que sigue trabajando aquí, este año inaugurarón una fábrica de piensos que es la caña.
Vaya hombre este de Muros (conoce a Xoanciño, mi colega, el ruperto) pues este Georgie ya puso a los mozambicanos a andar, el segundo día hicimos clasificación de alevinos y venga a darle voces e indicaciones, que se mueren los peces cojones!, y bueno, los compis se portqaron, lo van a pasar genial y aprenderán un mundo.
Ya escribiré largo y tendido sobre estas "minivacaciones" porque me está pasando de todo. Sólo quería compartir la alegria del momento, estos instantes que vienen sin saber muy bien como, estos regalos de la vida que tan feliz me hacen...
Por cierto, hoy dando una vuelta con Georgie vi y fotografié mi primer cocodrilo en África, y un montón de pajaritos (claro, los dos somos bicheros)
Disfrutar de cada instante, de cada presente, que bonita palabra para decir regalo= PRESENTE, porque es lo único que tenemos realmente.
Archivo del blog
-
▼
2009
(43)
- ► septiembre (3)
viernes, 1 de mayo de 2009
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
3 comentarios:
Hola Suso, soy Lore, jejejeje no he podido sonreír al leer eso de que no te escribimos nada, jajjajaaja razón llevas.
Pues nada que aunque no te escriba me paso siempre para ver si has actualizado, ... y se puede decir que ultimamente andas algo vago eh!!!, así que bronca a ti también.
Sigue así de feliz, y reparte con nosotros. Biquiños Lorena.
Hola Suso. Soy Sara la amiga de Iria. Me encanta leer tu blog, relativiza y de alegría, simmm tristeza nom. Cuidate mucho.
bks desde Asturias
SAra
Lore,claro que vou facendo cousas, pero os ritmos os marca a vida,non quero deixar de facer algo por escribir o que acabo de facer antes, bueno, xa estou na miña casa asi que estes dias ordenarei ideas e escribirei un pouquiño. Graciñas polos animos e un bico.
Sara que sorpresa e que ledicia lerte por estos lares.Não a tristeça, sim alegria. Bicos
Publicar un comentario