Empezando...

Bienvenido y bien hallado,
espero que no te tomes muy en serio lo que en este blog puedas leer.
Broma cósmica,la vida, es un sinfín de cosas, sucesos, sueños e ilusiones, pasiones y tristezas, que muchos piensan inconexas y yo creo que forman parte de ti, de tu esencia y ser.
Con lo que aquí escribo no pretendo juzgar, cambiar ni criticar a nadie, sólo pretendo, en la medida de lo posible que puedas ver un poquito de mi experiencia vital en Moçambique con mis ojos.
Un abrazo.
Y cómo dijo el Loco de la colina "La vida hay que vivirla!"

De lo leido...


“Te vas a separar de tus antepasados. Ahora tienes que transformarte en otro hombre”
(Mia Couto, “Tierra sonambula”)


“¿Qué es lo que hace caminar al camino? Es el sueño. Mientras la gente sueña, el camino permanecerá vivo. Es para eso para lo que sirven los caminos, para hacernos parientes del futuro.
(Dicho de Tuahir, "Tierra sonambula")


"La historia a menudo es producto de la irreflexión. Es una hija bastarda de la estupidez humana, el fruto de unas mentes obnubiladas, de la idiotez y de la locura. En casos tales,la escriben personas que no saben lo que hacen, más aún, que no quieren saberlo; rechazan tal posibilidad con furia y repugnancia." Ébano de Ryszard Kapuściński

domingo, 1 de marzo de 2009

Bicis

É a época de chuvias e isto é un barrizal, e hai zonas realmente difíciles de pasar,aínda así o Sofiano (motorista) é un fiera e vai despaciño pasando por todo, el, mil bicis, chapas e mulleres con leña na cabeza.
O das bicis é incrible, as empregan para todo, dende levar a muller e dous fillos, ata para levar uns enormes cestos cheos de galiñas, comentario a parte para os homes do carbón, que meten 3 e ata 4 sacos de carbón sobre a bici e se tirán por esas carreteiras de lama, apeandose e empurrando nas costas arriba, que son a leche, para chegar a cidade e vender o carbón, gañandolle uns 50 meticais a cada saco (nin dous euros).



Ata os avós andan na bici, pura fibra, corpos moldeados a base de traballo.
O meu amigo Oscar (que dudo que lea isto algunha vez) alucinaria aquí, xa que el tamén é un fibroso ciclista da urbe viguesa, que case ten tanto valor como o dos carboeiros. A xente de aquí tamén fliparian con él e o pasarían moi ben.

Cando se achega un coche, mick mick, e o ciclista case se tira na herba alta do bordillo, facendo quebros imposibles, sen perder o control, nin a muller que vai detrás, nin o carbón nin nada.



Os nenos e as mulleres tamén se afastan, pero non o bordillo non, metense na herba ate case desaparecer, porque a lama non avisa e o carro pode deslizarse lateralmente e pasarlle por riba a un. As maes non teñen que dicirlle " ten cuidado cos coches neno, que fan pupa" que va eles o teñen clarisimo.

Os inventos que lle fan as bicis son variados, ferros para os pes do de atras, frenos vanguardistas con cadea e cable metálico, ou unha chancla vella atada enriba da roda onde pisar para frear, parrilas para levar a carga, de todo.

A golpe de pedal esta xente loita todos os días por sacar as súas familias adiante, e eu escoito triste que a xente aquí non traballa e por iso estan así, en fin...

O MEU QUERIDO OSCAR, PEDALEA CARA A LIBERDADE!!

Es la época de lluvias y esto es un barrizal, hay zonas realmente difíciles de pasar,aún así el Sofiano (motorista) es un fiera y va despacito pasando por todo, él, mil bicis, chapas y mujeres con leña en cabeza.

Lo de las bicis es increíble, las emplean para todo, desde llevar a la mujer y dos hijos, hasta para llevar unos enormes cestos llenos de gallinas, comentario a parte para los hombres del carbón, que meten 3 y hasta 4 sacos de carbón sobre la bici y se tirán por esas carreteras de lama, apeandose y empujando en las cuestas arriba, que son la leche, para llegar a la ciudad y vender el carbón, ganándole unos 50 meticais a cada saco (ni dos euros).

Hasta los abuelos andan en la bici, pura fibra, cuerpos moldeados a base de trabajo.
Mi amigo Oscar (que dudo que léela esto alguna vez) alucinaría aquí, ya que él también es un fibroso ciclista de la urbe viguesa, que casi tiene tanto valor como lo de los carboneros.
La gente de aquí también fliparian con él y lo pasarían muy bien.

Cuando se acerca un coche, mick mick, y el ciclista casi se tira en la hierba alta del bordillo, haciendo quiebros imposibles, sin perder el control, ni la mujer que va detrás, ni el carbón ni nada.

Los niños y las mujeres también se alejan, pero no al bordillo no, se meten en la hierba hasta casi desaparecer, porque la lama no avisa y el carro puede deslizarse lateralmente y pasarle por encima a uno.
Las maes no tienen que decirle " ten cuidado con los coches niño, que hacen pupa" que va, ellos lo tienen clarisimo.

Los inventos que le hacen a las bicis son variados y curiosos, hierros para los pies del de atrás, frenos vanguardistas con cadena y cable metálico, o una chancla vieja atada encima de la rueda donde pisar para frenar, parrilas para llevar la carga, de todo.

A golpe de pedal esta gente lucha todos los días por sacar a sus familias adelante, y yo escucho triste que la gente aquí no trabaja y por eso están así, en fin...

5 comentarios:

Anónimo dijo...

mira o correo de jesusteis@hotmail que teño unha istorieta pra ti , compañeiro do metal sen gafas.

O SuSo dijo...

que estress meu,
he estado por tres dias en un distrito N´gauma que ni luz tenia,como pa leer el correo.
Te lo estas currando funcioneti,esas jaulas van a se una maravilla.
Un abrazo compañeiro

Anónimo dijo...

a ver neno, q esto esta muy parao ultimamente. andas liao ou? o esq ya no tienes cositas q contarnos a tus cotillas preferidos?

Anónimo dijo...

Aquí en Bélgica lo de las bicis también se lleva mucho. Los primeros días me adelantaban las ancianitas pero luego cogí práctica y hasta hice una media mudanza con la bici :D

Pali dijo...

Booooas! EI! que non me esquecín de ti! Estou no UF! conectado pois ainda non teño internés na casa. Non tiven tempo nin de ler o blog así que mándoche un bico grande e espero que todo vaia ben!