Sentados nunha terraza, a brisa do mar refréscanos un pouco, bebemos unha cervexa e falamos do pasado, dos tempos do Niassa, aínda unha parte de nós está alá, seguemos a ver os proxectos como propios.
-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...
-Xa.
-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.
-A ti tamén te pasa.
-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.
-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.
-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.
-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.
-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.
-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.
-E agora todo está parado!!
Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.
-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.

Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!
Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.
-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...
-Ya.
-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.
-A ti también te pasa??
-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.
-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.
-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.
-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.
-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.
-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.
-Y ahora todo está parado!!
Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.
-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.
-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...
-Xa.
-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.
-A ti tamén te pasa.
-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.
-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.
-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.
-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.
-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.
-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.
-E agora todo está parado!!
Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.
-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.
Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!
Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.
-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...
-Ya.
-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.
-A ti también te pasa??
-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.
-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.
-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.
-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.
-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.
-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.
-Y ahora todo está parado!!
Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.
-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.

6 comentarios:
La frivolidad se impone y la mayoría de la gente huye de temas que le hagan reflexionar.
A mí me cansa por el contrario la charla insulsa de lo que se lleva, la tele y las chorradas de moda.
Por eso soy bastante solitaria, aunque sea sociable. prefiero el silencio a las toenterias continúas, auqneu estén bien de vez en cuando.
Tampoco hay que ser trascendente e intensa todo el rato.
Es una lástima que se paren proyectos como éste con la excusa de la crisis.
Despilfarramos tanto en esta parte del mundo, que sólo con lo que no necesitamos podríamos aliviar a la otra parte de sobra.
Iré leyendo a ratitos este blog, que me parece muy interesante.
Una duda, ¿escribes en gallego o en portugués? se parecen mucho y no se suficiente cómo para distinguirlos.
Me gusta leerlo en la primera opción y lo entiendo muy bien.
Un beso, Suso.
Me has tocado la fibra, Tesa, no quiero que esto suene a regañina, ni a discusión, sólo quiero puntualizar algo.
Si que despilfarramos si, pero yo no creo que debamos aliviar con lo que no necesitamos. Creo que, por justicia social, el primer mundo (en este me incluyo a mi mismo como ciudadano) es responsable de la situación en la que vive la mayoría de la población del planeta, y que debemos poner medios YA para paliar las situaciones deinjusticia, de extrema pobreza y alcanzar los objetivos del milenio, ratificados por la ONU.
A mi tampoco me gustan las conversaciones superfluas, aunque me puedo echar mil risas con tontadas y gente maja.
Escribó en gallego, creo, alguna entrada puede que la haya metido medio en portugues por el contexto.
A continuación, y sepàrado por una frase en mayusculas, está siempre traducido al castellano y revisado por mi, no me gusta como queda con el traductor de marras.
Tengo una amiga en Huelva, Delia, que le gusta leerlo en gallego y apollarse en la traducción cuando no entiende algo.
Este blog está un poco parado de forma consciente, ya que fue, es y será el de Mozambique...así que lo puedes tomar con calma y echarte unas risas con algunos de los post.
Un beso fuerte Tesa
Por supuesto que no quería decir que les demos lo que nos sobra, sino que era una manera de reseñar que sin demasiado esfuerzo el "primer mundo" podría reparar lo que ha expoliado, sobre todo en África, y ayudar al desarrollo de estos países.
Pero no hay voluntad, porque todo se mueve en función del beneficio. Es un asco.
Recuerdo una anécdota, cuando mis hijos eran pequeños, cada dos meses, más o menos, pasaba una gitana por casa a la que le daba lo que necesitaba: todo en buen estado.
Como venía con niños, le decía a mis hijos que les dieran algún juguete.
- Pero no uno que ya no os guste o que esté roto, a vosotros no os gustaría que os trataran así.
Un día mi hija, al marchar la gitana con su prole, lloraba desconsolada, debía tener 5 años.
Costó un poco que me dijera qué le apenaba.
Le había dado su "barriguita" preferida. Pero me dijo:
- No me importa habérsela dado, mamá, pero ¿puedo llorar un poco por no tenerla?
Me enterneció.
Besos, Suso.
Que buena historia,
cuando le devolvamos a los demás lo que les hemos expoliado, en especial a África, lloraremos "de verdad", pero seremos más humanos y más libres.
Que bella historia la de tu hija, no me equivoqué el día que ´sentí que ibas a ser mi primera ciberamiga, besos Tesa y sigue tan genial.
Gracias por pasar a mi blog, me es interesante tu blog. ¿El proyecto que tenías o tienes aun está en marcha? Me parece desde mi punto de vista que son de los proyectos que nunca se deben de dejar.Así que espero que lo conserves.
¿Te gusta la poesía y la literatura? Amí me encanta, trato de hacerla, tengo por ahi algunos cuentos un día me gustaria enviartelos y la poesia me facina aunque no soy mu buena en todo esto. trato de escribir.
saludines desde un punto de México.
**Alma**
Hola Alma, desgraciadamente aquí en el primer mundo unos notan la crisis más que otros, en África la inmensa mayoría lo nota.
Esa crisis en Galicia ha hecho recortar el 50% del gasto público lo que significa recortes, así que de momento todo está en el aire, como mi corazón que está dividido entre mi tierra y mi otro hogar.
Por eso cree el otro blog, porque necesitaba seguir escribiendo y contando cosas.
Un abrazo y hablamos.
Publicar un comentario