
Tras a intensa experiencia en Tofo, tocou novamente chapa, por case un día, dende Inhambane o cruzamento de estrada pasado Xai-Xai, nun pobo chamado Nacia, o camiño non foi tan malo como a ida, tamén porque o bus era mellor, e os nosos asentos estaben ben situados (xa non somos principiantes nesto do transporte público).
O momento subrealista foi cando os do "radar" pararon o bus, e o conductor empezou a descojonarse:" Me cazaron, pero se ata me avisaron antes, se me pasou" lle decía ós policías mentres lle extendían o regalito. O poli botou un vistazo o bus e dixo:"hoxe non imos falar do sobrenumero de persoas, só da velocidade"
Pareceme incrible como levan as cousas aquí, realmente é outro ritmo e outra forma de velo todo, a xente se busca a vida como pode, moita necesidade e pouca imaxinación, pero o intentan, e o sorriso e case permanente.

Despois do cruzamento tivemos que camiñar un pouco ata onde se apañaba a chapa, eu estaba farto, e non quería saber máis de chapas, prezos e demáis, e pasei dunha que me parecía cara, o Chalo razoaba: e que facemos quedar aquí, estase facendo de noite"
Bueno, apañamos unha chapa na que non cabía nin un imperdible, eu ía sentado de costas sobre un ferro que se quentaba co motor, con dous tipos todos cegos enfrente, que se descojonaban e bromeaban co branco,en fin. Cando o meu rabo ( cu) estaba entre acostumarse e ficar durmido a chapa parou, un coche tivera un accidente, non fora unha cousa pequena, era un todoterreo e estaba esmagado contra unha arbore, dera sabe deus cantas voltas de campá, e case non se veía se non fora pola poeira que levantara.
Cando avancei cara o coche, todo o mundo tentaba darlle a volta, Chalo todo metido no papel empurraba, eu cheguei só para dar un pequeno tirón dunha corda, e o coche esmagado voltou a súa posición natural, o Chalo pensaba que había alguén dentro, pero que va, xa ía camiño do hospital, aquelo era un acto de solidaridade coa grúa, ou quen viñera a remolcar o carro.
Logo do acontecido chegamos a Bilene, unha zona turística, nun lago con conexión temporal o mar, e unha barreira de dunas enfronte, moi chulo.
Non buscamos demasiado, chegamos o primeiro sitio, hai cuartos, non, pero temos sitio para acampar, e así acabei durmindo nun chan tan duro que parecía pedra, ainda que fose area.
O día seguinte acordei coa luz e os dous millóns de Boers que andaban a facer ruido por alí, putos.
Baixamos o lago, e mentras eu tomaba o sol e medio estiraba as costas, o Chalo se puso a mergullar para ver que había por alí, non eran nin as 7:30, que valor. Fumos a matabichar o restaurant, fora o sol, e decidimos alugar un pequeno bote para ir o outro lado la lagoa, onde as dunas.
Chamanlle as praias das tartarugas, na area non vimos rastro, pero no mar, ese Índico que batía forte, pareceume ver unha mentras controlaba o Chalo que escaneaba unhas rochas entre a escuma das ondas.



Logo decidimos ir a parte interna, a lagoa. O fondo era de pedras e polo medio tiña un montón de peixes de cores, era como unha pecera moi grande, con cores, eu flipando, coa cámara subacuática do Chalo, zas zas. Non aguantei moito, o frio, o cansancio, facía que as apneas non foran moi prolongadas, pero flipei moito, e a media tarde, co sol xa baixando moi rápido, voltamos o camping.
O día seguinte tocou novamente sair, esperar no pobo, mentres que todo o mundo ollaba a eses dous brancos malucos, con mochilas e pintas. Góstame moito sentar en cualquer parte e ollar a xente pasar, meninos a comprar p

an, as mulleres que venden na rúa encendendo os seus fogóns de leña para preparar un cha (té) ou frango (polo) ou sabe deus que. Todo o mundo está facendo algo, aquí a vida non é fácil, para algúns, porque o grupo dos ricos, que os hai, e xa non son os colonos portugueses, cada vez son máis ricos, mentres o pobo, cobra o mínimo por traballos de sete días, ou gaña dous ou tres meticais (10 centimos de €) por cada venta que fan de cualquer cousa que podas imaxinar.
Finalmente apañamos unha chapa, que ía ata arriba, estiven a bromear cunhas señoras alí dentro que se partían conmigo. Despois de unha hora de dar voltas polo pobo buscando a última sardiña que meter na lata saimos a estrada. A metade de camiño control policial, e resulta que o conductor non levaba o carnet,ai madre, o policía, reflexibo dixo, a xente de dentro non ten a culpa, así que continue e a volta falamos!Olé, non me imaxino a un picoleto sendo tan práctico alá na desenvolvida España.
Continuamos ata o cruzamento e alí foi un visto e non visto, baixar dunha e subir a outra, aínda que eu non tiña presa e regateei co conductor, vendo todas as demáis chapas e dicindo, se non fas prezo voume noutra amigo, que esta está ata arriba.
A imaxe non minte, mochilas nas pernas, o chalo cun neno encima, que non falaba portugues e flipaba con nós e eu partíndome o cu (que bastante partido me quedou de tanta chapa).

O chegar a Maputo buscamos un hotel barato, que parecía a casa dos monsters, ou unha obra social de Cajamadri, porque tela, era o Andalucía, e para ser unha escola de hostelería, non tiña nn auga quente nos cuartos, e non sabían, ou máis ben querían dicir, se era temporal ou para sempre.
Saímos a grande cidade e nos regalamos unha comida de aupa, peixe, almexas e lasaña, era a primeira comida quente o mediodía que facíamos en moitos días, que gozada.
NUNCA PARA ATRÁS SEMPRE PARA ADIANTE,
PA´TRAS NIN PA COLLER IMPULSO...
Tras la intensa experiencia en Tofo, tocó nuevamente chapa, por casi un día, desde Inhambane Al cruce de carretera pasado Xai-Xai, en un pueblo llamado Nacia, el camino no fue tan malo como la ida, también porque el bus era mejor, y nuestros asientos estaban bien ubicados (ya no somos novatos en esto del transporte público).
El momento subrealista fue cuando los del "radar" pararon el bus, y el conductor empezó la descojonarse:" Me cazaron, pero si hasta me avisaron antes, se me pasó" le decía a los policías mientras le extendían el regalito. El poli echó un vistazo al bus y dijo:"hoy no vamos a hablar del sobrenumero de personas, sólo de la velocidad"
Me parece increíble como llevan las cosas aquí, realmente es otro ritmo y otra forma de verlo todo, la gente se busca la vida como puede, mucha necesidad y poca imaginación, pero lo intentan, y la sonrisa es casi permanente.
Después del cruce tuvimos que caminar un poco hasta donde se cogía la chapa, yo estaba harto, y no quería saber más de chapas, precios y demáis, y pasé de una que me parecía cara, el Chalo razonaba: y que hacemos quedar aquí, se está haciendo de noche"
Bueno, cogimos una chapa en la que no cabía ni un imperdible, yo iba sentado de espaldas sobre un hierro que se calentaba con el motor, con dos tipos todos ciegos enfrente, que se descojonaban y bromeaban con el blanco,en fin. Cuando mi rabo ( culo) estaba entre acostumbrarse y quedar dormido la chapa paró, un coche había tenido un accidente, no había sido una cosa pequeña, era un todoterreno y estaba aplastado contra un árbol, había dado sabe dios cuantas vueltas de campana, y casi no se veía si no fuera por la polvareda que había levantado.
Cuando avancé hacia el coche, todo el mundo intentaba darle la vuelta, Chalo todo metido en el papel empujaba, yo llegué sólo para dar un pequeño tirón de una cuerda, y el coche aplastado volvió a su posición natural, el Chalo pensaba que había alguien dentro, pero que va, ya iba camino del hospital, aquelo era un acto de solidaridad con la grúa, o quién viniera a remolcar el carro.
Y así llegamos la Bilene, una zona turística, en un lago con conexión temporal al mar, y una barrera de dunas enfrente, muy chulo.
No buscamos demasiado, llegamos al primer sitio, hay cuartos, no, pero tenemos sitio para acampar, y así acabé durmiendo en un suelo tan duro que parecía piedra, aunque fuera arena.
El día siguiente me desperté con la luz y los dos millones de Boers que andaban a hacer ruido por allí, putos.
Bajamos al lago, y mientras yo tomaba el sol y medio estiraba las costas, el Chalo se puso a sumergir para ver que había por allí, no eran ni las 7:30, que valor. Fumos a matabichar el restaurant, había sido el sol, y decidimos alquilar un pequeño bote para ir lo otro lado lana laguna, donde las dunas.
Le llaman la playa de las tortugas, en la arena no vimos rastro, pero en el mar, ese Índico que batía fuerte, me pareció ver una mientras controlaba al Chalo que escaneaba unas rocas entre la espuma de las olas.
Luego decidimos ir a la parte interna, la laguna. El fondo era de piedras y por medio tenía un montón de peces de colores, era como una pecera muy grande, con colores, yo flipando, con la cámara subacuática del Chalo, zas zas. No aguanté mucho, el frio, el cansancio, hacía que las apneas no fueran muy prolongadas, pero flipé mucho, y a media tarde, con el sol ya bajando muy rápido, voltamos el camping.
Al día siguiente tocó nuevamente salir, esperar en el pueblo, mientras que todo el mundo miraba a esos dos blancos malucos, con mochilas y pintas. Me gusta mucho sentarme en cualquer parte y mirar la gente pasar, meninos a comprar pan, las mujeres que venden en la calle encendendo sus fogones de leña para preparar un cha (té) o frango (pollo) o sabe dios que. Todo el mundo está haciendo algo, aquí la vida no es fácil, para algunos, porque el grupo de los ricos, que los hay, y ya no son los colonos portugueses, cada vez son más ricos, mientras el pueblo, cobra el mínimo por trabajos de siete días, o gana dos o tres meticais (10 centimos de €) por cada venta que hacen de cualquer cosa que puedas imaginar.
Finalmente cogimos una chapa, que iba hasta arriba, estuve bromeando con unas señoras allí dentro que se partían conmigo. Después de una hora de dar vueltas por el pueblo buscando la última sardina que meter en la lata salimos a la carretera. A mitad de camino control policial, y resulta que el conductor no llevaba el carnet,ay madre, el policía, reflexibo dijo, la gente de dentro no tiene la culpa, así que continue y a la vuelta hablamos!Olé, no me imagino a un picoleto siendo tan práctico allá en la desarrollada España.
Continuamos hasta el cruce y allí fue un visto y no visto, bajar de una y subir a otra, aunque yo no tenía presa y regateé con el conductor, viendo todas las demáis chapas y diciendo, si no haces precio me voy en otra amigo, que esta está hasta arriba.
La imagen no miente, mochilas en las piernas, el chalo con un niño encima, que no hablaba portugués y flipaba con nosotros y yo partiendome el culo (que bastante partido me quedó de tanta chapa).
Al llegar a Maputo buscamos un hotel barato, que parecía la casa de los monsters, o una obra social de Cajamadri, era el Andalucía, y para ser una escuela de hostelería, no tenía ni agua caliente en los cuartos, y no sabían, o más bien querían decir, si era temporal o para siempre jamás.
Salimos a la grande ciudad y nos regalamos una comida de aupa, pescado, almejas y lasaña, era la primera comida caliente al mediodía que hacíamos en muchos días, que gozada.