22 de enero
Ai meu querido Manú,encántame ver que segues tendo esa cara de neno, cando algo te sorprende, como este fin de ano, cando Patri dixo que non éramos normais, e ti te indignaches todo, fixome moita gracia ver a túa reacción, por que ti confundes normal con boa persoa, e diferente con raro, algo extraño... Todo isto trouxo unha reflexión sobre esa enfermidade que sofre tanta e tanta xente, a búsqueda da normalidade.
Pero que é ser normal? se vos digo a verdade non teño nin idea, levo facendo o que sinto, o que creo que é bo para mín dende a máis terna nenez, creo que un dos primeiros síntomas foi un día que meus pais non me deixaban ir á punta, a praia a 15 minutos da miña casa, e eu tan pancho, os meus 7 ou 8 anos, collín de toalla e tirei para a praia, e pasei o día alí, sen comida, pero bañándome, xogando, bebendo auga da fonte, e facendo o que eu pensaba bo para min.O chegar a casa, nin me castigaron, nin me reñiron, para que, se fixen o que sentía, só deronme de cear, e mofaronse da miña espalda colorada. Algúns chamaranlle rebeldía, eu xa pasei esa fase, e sei quen son, non preciso enfrentarme o ser que outros pensan que debería ser.
Pero a parte do persoal, isto do normal ten moitas outras conotacións que quero compartir con vós. Nós, os brancos occidentais, aínda que as pelis, a moda e o globo no que queremos vivir diga o contrario, non somos normais. A norma, estadísticamente falando, é aquel valor que máis se repite. Hai moitísimas outras xentes, de distinta razas e crenzas, que si son o valor que máis se repite no mundo. E iso se só ollamos para a cor da pel.
Por exemplo: comer tres veces o día non é algo tan noral, se ampliamos o grupo de estudo a todo o mundo e non nos quedamos no noso ombliguiño, pero sigamos. Ter auga corrente, luz, que os teus fillos sobrevivan todos a enfermidades que poden ser tratadas en hospital con medios, que os teus dentes cheguen todos en bo estado a, eu que sei, os 33 anos, non é o normal a nivel planetario. Vendo máis cousas, levar postos os pantalóns, non é o que a maioría dos homes fan no mundo, xa que diferentes culturas levan diferentes atuendos e a maioría pasan por túnicas, saias ou taparrabos de distinto tipo. Ou ter se quera un par de zapatos (cantos acumulamos nos nosos armarios, monumentos o mundo do poseer). Mesmo casarse con quen un quere e por amor non é o normal, bueno nin tan sequera na nosa sociedade occidental dos aburridos e dos que “teñen” que facer as cousas porque é o que se espera deles.
En Mozambique tiven grandes leccións do que alí é normal, e eu branquiño non entendía, pero gracias a unha vida enteira sabendo que nin son nin quero ser normal (que aburrido), deixo que cada quen procure o que quere ser, dentro de si, ou na súa sociedade, e se o queren considerar normal pois ben por eles. Eu prefiro estar no grupo dos non-normais.
PARA TODOS LOS QUE LO SABEIS...NO SOMOS NORMALES, NI LO QUEREMOS SER!!
Ai mi querido Manú,me encanta ver que sigues teniendo esa cara de niño, cuando algo te sorprende, como este fin de año, cuando Patri dijo que no éramos normales, y ti te indignaste todo, me hizo mucha gracia ver tu reacción, por que tú confundes normal con buena persona, y diferente con raro, algo extraño... Todo esto trajo una reflexión sobre esa enfermedad que sufre tanta y tanta gente, la búsqueda de la normalidad.
Pero qué es ser normal? si os digo la verdad no tengo ni idea, llevo haciendo lo que siento, lo que creo que es bueno para mí desde la más tierna niñez, creo que uno de los primeros síntomas fue un día que mis padres no me dejaban ir a la punta, la playa a 15 minutos de mi casa, y yo tan pancho, a mis 7 o 8 años, cogí de toalla y tiré para la playa, y pasé el día allí, sin comida, pero bañándome, jugando, bebiendo agua de la fuente, y haciendo lo que yo pensaba bueno para mí.
Al llegar la casa ni me castigaron, ni me riñeron, para que, si hice lo que sentía sólo me dieron de cenar, y se rieron de mi espalda colorada. Algunos le llaman rebeldía, yo ya pasé esa fase, y sé quién soy, no preciso enfrentarme al ser que otros piensan que debería ser. Pero la parte del personal, esto del normal tiene muchas otras conotacións que quiero compartir con vosotros. Nosotros, los blancos occidentales, ainda que s pelis, la moda y el globo en el que queremos vivir diga el contrario, no somos normales, la norma, estadísticamente hablando, es aquel valor que más se repite. Hay muchísimas otras gentes de distinta razas y creencias, que sí son el valor que más se repite en el mundo. Y eso si sólo miramos para el color de la piel. Por ejemplo, comer tres veces el día no es algo tan normal, se ampliamos el grupo de estudio a todo el mundo y no nos quedamos en nuestro ombligo, pero sigamos. Tener agua corriente, luz, que tus hijos sobrevivan todos la enfermedades que pueden ser tratadas en hospital con medios, que tus dientes sobrevivan todos la vida, no es el normal a nivel planetario.
Viendo más cosas, llevar puestos los pantalones, no es lo que la mayoría de los hombres hacen en el mundo, ya que diferentes culturas llevan diferentes atuendos y la mayoría pasan por túnicas, faldas o taparrabos de distinto tipo. O tener siquiera un par de zapatos (cuantos acumulamos nos nuestros armarios, monumentos el mundo del poseer). Incluso casarse con quien uno quiere y por amor no es lo normal, bueno ni tan siquiera en nuestra sociedad occidental de los aburridos y de los que tienen que hacer porque es lo que se espera de ellos.
En Mozambique tuve grandes lecciones de lo que allí es normal, y yo blanquito no entendía, pero gracias a una vida entera sabiendo que ni soy ni quiero ser normal (qué aburrido), dejo que cada quien procure lo que quiere ser, dentro de sí, o en su sociedad, y si lo quieren considerar normal pues bien por ellos. Yo prefiero estar en el grupo de los no-normales.
viernes, 22 de enero de 2010
martes, 12 de enero de 2010
Un domingo cualquiera 2
seguimos co paseo, domingo 13 dezembro, a xente vive o día de descanso como en calquera parte do mundo...
Paseando polo mercado, compramos unha capulana??
Pois si, un avión na praza, un apaixonado destas pezas comentoume que era un avión de carga militar portugues, agora é un culumpio para os nenos.
Que momentos no chiling, esas passadas, esos dentes brancos na escuridad, ese parraaaaapaaa paaaaa paa paaaa... momentazos!!!
Pois si, un avión na praza, un apaixonado destas pezas comentoume que era un avión de carga militar portugues, agora é un culumpio para os nenos.
Etiquetas:
Vida en Lichinga
martes, 5 de enero de 2010
sábado, 26 de diciembre de 2009
Saltos no tempo e Desexos
26/12/09Natal em Teis!!
Estou na casa dos meus pais, en Teis,
acabo de espertar tras o día de Nadal, onte pasei o día coa miña familia, imaxinade unha película entre Buñuel e Almodovar, brutal, co meu sobriño dando brincos por todos lados, onte estivemos xogando todos con un futbolín que lle regalaron, moi divertido....
Lembreime moito do nadal pasado, recen chegado a Lichinga, que pasei con Paula e a súa familia, a Mari Luce e Nena...que lonxe parece.
O outro día falando coa miña amiga Iria decateime que as entradas no blog está xerando un vacio espacio-temporal forte, porque o non escribir a data, algúns pensan que é a tempo real, e non, o da axencia Efe ocorreu alá por finais de Xulio, e xa choveu.
Bueno, aprobeito este salto o presente para enviaros a todos un forte abrazo e a miña enerxía positiva para que sexades todo o que desexedes.
A vida é o mellor regalo de nadal.
PARA TI, CON CARIÑO
Estoy en casa de mis padres, en Vigo,
acabo de despertar despues del día de Navidad, ayer pasé el día con mi familia, imaginar una película entre Buñuel y Almodovar, brutal, con mi sobrino dando saltos por todas partes, ayer estuvimos jugando todos con un futbolin que le regalaron, que piques, superdivertido....
He recordado mucho las últimas navidades, recien llegado a Lichinga, que pasé con Paula y su familia, la Mari Luce y Nena...que lejos parece.
El otro día hablando con mi amiga Iria me di cuenta que las entradas en el blog están generando un vacío espacio-temporal fuerte, porque al no escribir fechas, algunos pensais que es a tiempo real, y no lo es, lo de la agencia Efe pasó allá a finales de Julio, y ya llovió.
Bueno aprobecho este salto al presente para enviaros a todos un fuerte abrazo y mi energía positiva para que seais todo lo que deseeis.
La vida es el mejor regalo de navidad!
Estou na casa dos meus pais, en Teis,
acabo de espertar tras o día de Nadal, onte pasei o día coa miña familia, imaxinade unha película entre Buñuel e Almodovar, brutal, co meu sobriño dando brincos por todos lados, onte estivemos xogando todos con un futbolín que lle regalaron, moi divertido....
Lembreime moito do nadal pasado, recen chegado a Lichinga, que pasei con Paula e a súa familia, a Mari Luce e Nena...que lonxe parece.
O outro día falando coa miña amiga Iria decateime que as entradas no blog está xerando un vacio espacio-temporal forte, porque o non escribir a data, algúns pensan que é a tempo real, e non, o da axencia Efe ocorreu alá por finais de Xulio, e xa choveu.
Bueno, aprobeito este salto o presente para enviaros a todos un forte abrazo e a miña enerxía positiva para que sexades todo o que desexedes.
A vida é o mellor regalo de nadal.
PARA TI, CON CARIÑO
Estoy en casa de mis padres, en Vigo,
acabo de despertar despues del día de Navidad, ayer pasé el día con mi familia, imaginar una película entre Buñuel y Almodovar, brutal, con mi sobrino dando saltos por todas partes, ayer estuvimos jugando todos con un futbolin que le regalaron, que piques, superdivertido....
He recordado mucho las últimas navidades, recien llegado a Lichinga, que pasé con Paula y su familia, la Mari Luce y Nena...que lejos parece.
El otro día hablando con mi amiga Iria me di cuenta que las entradas en el blog están generando un vacío espacio-temporal fuerte, porque al no escribir fechas, algunos pensais que es a tiempo real, y no lo es, lo de la agencia Efe pasó allá a finales de Julio, y ya llovió.
Bueno aprobecho este salto al presente para enviaros a todos un fuerte abrazo y mi energía positiva para que seais todo lo que deseeis.
La vida es el mejor regalo de navidad!
Etiquetas:
Pensamientos y otras cosillas
sábado, 19 de diciembre de 2009
Menino da rúa
11/12/2009
Os ollos de aquel menino son un poema, pura enerxía, cheos de vida.
Nos últimos cuatro meses da miña estancia en Lichinga el iniciou o xogo de vir canda min, ó principio a pedir, e por esa cara de pena que tan ben a ten ensaiada, pero despois de moitos "nâo" e vendo que eu son un vacilón que pronto me poño a xogar con el, o rapaz xa só se achegaba a saudar e falar un rato, ver que carallo facía o branquiño, ou cualquera outra cousa....
E hoxe, mentras lle tiraba unha foto a árbore de diante das pescas coas suas frores vermellas, as bombas da gasolina e o carro ala viu, cós seus ollazos de curiosidade:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
E ese sorriso, e vai e me pide que lle faga unha foto, cunha cariña, pois claro,e cando se ve na camara comeza a sorrir e brincar, non da credito.
Enton, lembro que teño algo, busco na miña mochila e encontro un cocheciño verde, que debe levar ai como 2 anos, porque era un cocheciño co que xogaba co meu sobri e extendo a man, e os ollos do menino fanse luz.-Para min.
-Claro.
-Obrigado...-e o menino comenza a xogar no medio da gasolineira co seu coche, esquécese de todo, xa non pide, xa non tenta dar lastima, só é un menino xogando.
Os ollos de aquel menino son un poema, pura enerxía, cheos de vida.
Nos últimos cuatro meses da miña estancia en Lichinga el iniciou o xogo de vir canda min, ó principio a pedir, e por esa cara de pena que tan ben a ten ensaiada, pero despois de moitos "nâo" e vendo que eu son un vacilón que pronto me poño a xogar con el, o rapaz xa só se achegaba a saudar e falar un rato, ver que carallo facía o branquiño, ou cualquera outra cousa....
E hoxe, mentras lle tiraba unha foto a árbore de diante das pescas coas suas frores vermellas, as bombas da gasolina e o carro ala viu, cós seus ollazos de curiosidade:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
E ese sorriso, e vai e me pide que lle faga unha foto, cunha cariña, pois claro,e cando se ve na camara comeza a sorrir e brincar, non da credito.
Enton, lembro que teño algo, busco na miña mochila e encontro un cocheciño verde, que debe levar ai como 2 anos, porque era un cocheciño co que xogaba co meu sobri e extendo a man, e os ollos do menino fanse luz.-Para min.
-Claro.
-Obrigado...-e o menino comenza a xogar no medio da gasolineira co seu coche, esquécese de todo, xa non pide, xa non tenta dar lastima, só é un menino xogando.
PARA TI, QUE SABES OLLAR
11/12/2009
Los ojos de aquel menino son un poema, pura energía, llenos de vida.
En los últimos cuatro meses de mi estancia en Lichinga él inició el juego de acercarse a mi, al principio a pedir, y poner esa cara de pena que tan bien tiene ensayada, pero después de muchos "nâo" y viendo que yo soy un vacilón que pronto me pongo a jugar con él, el chaval ya sólo se acercaba a saludar y hablar un rato, ver que carajo hacía el blanquito, o cualquier otra cosa....
Y hoy, mientras le tiraba una foto a árbol de delante de las pescas con sus flores rojas, las bombas de la gasolina y el carro allá vino, con sus ojazos de curiosidad:
-A onde é que estivo vose?
-Estivem coa minha familia.
-muito longem.
-Sim
Y esa sonrisa, y va y me pide que le haga una foto, con una carita, pues claro,y cuando se ve en la camara empieza a sonreír y saltar, no da credito.
Entonces, recuerdo que tengo algo, busco en mi mochila y encuentro un cochecito verde, que debe llevar ahi cómo 2 años, porque era un cochecito con el que jugaba con mi sobri y extiendo la mano, y los ojos del menino se hacen luz.-Para mí.
-Claro.
-Obligado...-y el menino comenza a jugar en medio de la gasolinera con su coche, se olvida de todo, ya no pide, ya no intenta dar lastima, sólo es un menino jugando.
Etiquetas:
Vida en Lichinga
jueves, 3 de diciembre de 2009
Os tres da Efe
Finais de Xulio
Alí estaba eu, a pé da escaleira do aeroporto de Lichinga, como o branquiño, o coordinador (dame a risa só de pensalo) do primeiro proxecto da cooperación galega no Niassa, esperaba a xente da axencia Efe, que viñan cun programa apretado apretado a pasar dous dias e medio con nós, coñecer o proxecto...
A equipa Lichinguera estaba que non collía nos calzóns, o Nicolau quería que visitaramos todos os locais, o Pihale preparaba discursos, o Mucavele sorríame dicindo, é bo, isto é bo para o proxecto...en fin.
Inconfundibles, tres brancos, con tripode na man e cara de cansancio, dous homes de mediana idade, curtidos en mil batallas, como eles dicían "expertos paracaidistas" especializados en caer en calquera parte do mundo e grabar o que fixera falla, cos poucos medios, e en tempo record. Acompañabaos unha xovén periodista que traballa en Kenia coma corresponsal, a profundidade dos seus ollos impactoume dende o primeiro momento. Co seu sorriso e forma de falar facía que a xente se relaxara e falara tranquilamente diante da cámara.
Así que fumos o hotel e logo a comer algo nun take away,rápido rápido porque se nos ía o sol.
Pola estrada iamos falando de todo un pouco, do proxecto, do seu traballo, da reportaxe, que era un flash dus 5 minutos (imposible meter todo) fixemos varias paradas técnicas e chegamos a Metangula.
É unha experiencia escoitar como os teus compañeiros no día a día falan de ti, ante unha camara, como se ti non estiveses diante.
Falaban do proxecto como algo xa feito, cos seus pros e contras, amosaban cousas que temos traballado xuntos, o máis elocuente,
como case sempre, foi o Mucavele, pero desta vez esqueceu o sorriso, os nervios do directo.

Paseino ben estes días, máis que nada por ver as cousas dende outra perspectiva, creo que fun demasiado esixente, conmigo mesmo e cos que me rodean, e iso vai desgastando.
As conversas con esta xente axudaronme a ver as cousas doutra forma, realmente pouca xente, poucos proxecotos, conseguen instalarse, facer algo, e deixar a contraparte involucrada en 10 meses, e nos o estabamos a facer, só que no medio da espiral de acción non te das conta das pequenas cousas, das costumes que se collen, dos cambios.
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron os alumnos, que estaban supercontentos, e moi guapos porque chegamos na semán da conclusión dun grupo e entrega de diplomas. Esta xente ten unha vontade incrible e me deixan coa boca aberta. Viven esforzándose por mellorar un pouquiño a súa realidade, non pensedes que con facerse ricos, ou ter un coche, que va, soñan con ter un terreo que lles de para comer, e criar algún animal para comer e bender.
A última noite, cando estaba a cear con eses tres españois, que sentía moi próximos ainda que sabía que era difícil que os voltara a ver (non imposible), desfrutei de verme nos ollos do outro, de escoitar e escoitarme.
Por certo, eu tamén falei na reportaxe, o final o conseguiron.
DEDICADO A PALOMA, RAMÓN Y NACHO, OS MEUS PARACAIDISTAS DAS GAIOLAS!!, GRACIAS POR TODO
Finales de Julio
Allí estaba yo, a pie de la escalera del aeropuerto de Lichinga, como el blanquito, el coordinador (me da la risa el puesto) del primer proyecto de la cooperación gallega en el Niassa, esperaba a la gente de la agencia Efe, que venían con un programa apretado apretado a pasar dos dias y medio con nosotros, conocer el proyecto...
El equipo Lichinguero estaba que no cogía en los calzoncillos, el Nicolau quería que visitaramos todos los locales, el Pihale preparaba discursos, el Mucavele sonreía diciendo, es bueno, esto es bueno para el proyecto...en fin.
Inconfundibles, tres blancos, con tripode en la mano y cara de cansancio, dos hombres de mediana edad, curtidos en mil batallas, como ellos decían "expertos paracaidistas" especializados en caer en cualquiera parte del mundo y grabar lo que hiciera falta, con los pocos medios, y en tiempo record. Acompañados por una joven periodista que trabaja en Kenia como corresponsal, la profundidad de sus ojos me impactó desde el primer momento, y con su sonrisa y forma de hablar hacía que la gente se relajara ante la cámara.
Así que fuimos al hotel y luego a comer algo en un take away,rápido rápido porque se nos iba el sol.
Por la carretera íbamos hablando de todo un poco, del proyecto, de su trabajo, del reportaje que era un flash de unos 5 minutos (imposible meter todo) hicimos varias paradas técnicas y llegamos la Metangula.
Es una experiencia escuchar como tus compañeros en el día a día hablan de ti, ante una camara, como si tu no estuvieras delante. Hablaban del proyecto como algo ya hecho, con sus pros y contras, mostraban cosas que hemos trabajado juntos, el más elocuente, como casi siempre, fue el Mucavele, pero de esta vez olvidó la sonrisa, los nervios del directo.
Lo pasé bien estos días, más que nada por ver las cosas desde otra perspectiva, creo que fui demasiado exigente, conmigo mismo y con los que me rodean, y eso va desgastando.
Las conversaciones con esta gente me ayudaron a ver las cosas de otra forma, realmente poca gente, pocos proyectos, consiguen instalarse, hacer algo, y dejar a la contraparte involucrada en 10 meses, y nosotros lo estábamos haciendo, sólo que en medio del torbellino de acción no te das cuenta de las pequeñas cosas, de las costumbres que se cogen, de los cambios.
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron a los alumnos, que estaban supercontentos, y muy guapos porque llegamos en la semán de la conclusión de un grupo y entrega de diplomas. Esta gente tiene una voluntad increíble y me dejan con la boca abierta. Viven esforzándose por mejorar un poquito su realidad, no penséis que con hacerse ricos, o tener un coche, que va, sueñan con tener un terreno que les de de comer, y criar algún animal para comer y bender.
La última noche, cuando estaba cenando con esos tres españoles, que sentía muy próximos aunque se que es difícil que nos volvamos a ver (no imposible), desfruté de verme en los ojos del otro, de escuchar y escucharme.
Por cierto, yo también hablé en el reportaje, al final lo consiguieron.
Alí estaba eu, a pé da escaleira do aeroporto de Lichinga, como o branquiño, o coordinador (dame a risa só de pensalo) do primeiro proxecto da cooperación galega no Niassa, esperaba a xente da axencia Efe, que viñan cun programa apretado apretado a pasar dous dias e medio con nós, coñecer o proxecto...
A equipa Lichinguera estaba que non collía nos calzóns, o Nicolau quería que visitaramos todos os locais, o Pihale preparaba discursos, o Mucavele sorríame dicindo, é bo, isto é bo para o proxecto...en fin.
Inconfundibles, tres brancos, con tripode na man e cara de cansancio, dous homes de mediana idade, curtidos en mil batallas, como eles dicían "expertos paracaidistas" especializados en caer en calquera parte do mundo e grabar o que fixera falla, cos poucos medios, e en tempo record. Acompañabaos unha xovén periodista que traballa en Kenia coma corresponsal, a profundidade dos seus ollos impactoume dende o primeiro momento. Co seu sorriso e forma de falar facía que a xente se relaxara e falara tranquilamente diante da cámara.
Así que fumos o hotel e logo a comer algo nun take away,rápido rápido porque se nos ía o sol.
Pola estrada iamos falando de todo un pouco, do proxecto, do seu traballo, da reportaxe, que era un flash dus 5 minutos (imposible meter todo) fixemos varias paradas técnicas e chegamos a Metangula.
É unha experiencia escoitar como os teus compañeiros no día a día falan de ti, ante unha camara, como se ti non estiveses diante.
Falaban do proxecto como algo xa feito, cos seus pros e contras, amosaban cousas que temos traballado xuntos, o máis elocuente,
como case sempre, foi o Mucavele, pero desta vez esqueceu o sorriso, os nervios do directo.
Paseino ben estes días, máis que nada por ver as cousas dende outra perspectiva, creo que fun demasiado esixente, conmigo mesmo e cos que me rodean, e iso vai desgastando.
As conversas con esta xente axudaronme a ver as cousas doutra forma, realmente pouca xente, poucos proxecotos, conseguen instalarse, facer algo, e deixar a contraparte involucrada en 10 meses, e nos o estabamos a facer, só que no medio da espiral de acción non te das conta das pequenas cousas, das costumes que se collen, dos cambios.
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron os alumnos, que estaban supercontentos, e moi guapos porque chegamos na semán da conclusión dun grupo e entrega de diplomas. Esta xente ten unha vontade incrible e me deixan coa boca aberta. Viven esforzándose por mellorar un pouquiño a súa realidade, non pensedes que con facerse ricos, ou ter un coche, que va, soñan con ter un terreo que lles de para comer, e criar algún animal para comer e bender.
A última noite, cando estaba a cear con eses tres españois, que sentía moi próximos ainda que sabía que era difícil que os voltara a ver (non imposible), desfrutei de verme nos ollos do outro, de escoitar e escoitarme.
Por certo, eu tamén falei na reportaxe, o final o conseguiron.
DEDICADO A PALOMA, RAMÓN Y NACHO, OS MEUS PARACAIDISTAS DAS GAIOLAS!!, GRACIAS POR TODO
Finales de Julio
Allí estaba yo, a pie de la escalera del aeropuerto de Lichinga, como el blanquito, el coordinador (me da la risa el puesto) del primer proyecto de la cooperación gallega en el Niassa, esperaba a la gente de la agencia Efe, que venían con un programa apretado apretado a pasar dos dias y medio con nosotros, conocer el proyecto...
El equipo Lichinguero estaba que no cogía en los calzoncillos, el Nicolau quería que visitaramos todos los locales, el Pihale preparaba discursos, el Mucavele sonreía diciendo, es bueno, esto es bueno para el proyecto...en fin.
Inconfundibles, tres blancos, con tripode en la mano y cara de cansancio, dos hombres de mediana edad, curtidos en mil batallas, como ellos decían "expertos paracaidistas" especializados en caer en cualquiera parte del mundo y grabar lo que hiciera falta, con los pocos medios, y en tiempo record. Acompañados por una joven periodista que trabaja en Kenia como corresponsal, la profundidad de sus ojos me impactó desde el primer momento, y con su sonrisa y forma de hablar hacía que la gente se relajara ante la cámara.
Así que fuimos al hotel y luego a comer algo en un take away,rápido rápido porque se nos iba el sol.
Por la carretera íbamos hablando de todo un poco, del proyecto, de su trabajo, del reportaje que era un flash de unos 5 minutos (imposible meter todo) hicimos varias paradas técnicas y llegamos la Metangula.
Es una experiencia escuchar como tus compañeros en el día a día hablan de ti, ante una camara, como si tu no estuvieras delante. Hablaban del proyecto como algo ya hecho, con sus pros y contras, mostraban cosas que hemos trabajado juntos, el más elocuente, como casi siempre, fue el Mucavele, pero de esta vez olvidó la sonrisa, los nervios del directo.
Lo pasé bien estos días, más que nada por ver las cosas desde otra perspectiva, creo que fui demasiado exigente, conmigo mismo y con los que me rodean, y eso va desgastando.
Las conversaciones con esta gente me ayudaron a ver las cosas de otra forma, realmente poca gente, pocos proyectos, consiguen instalarse, hacer algo, y dejar a la contraparte involucrada en 10 meses, y nosotros lo estábamos haciendo, sólo que en medio del torbellino de acción no te das cuenta de las pequeñas cosas, de las costumbres que se cogen, de los cambios.
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron a los alumnos, que estaban supercontentos, y muy guapos porque llegamos en la semán de la conclusión de un grupo y entrega de diplomas. Esta gente tiene una voluntad increíble y me dejan con la boca abierta. Viven esforzándose por mejorar un poquito su realidad, no penséis que con hacerse ricos, o tener un coche, que va, sueñan con tener un terreno que les de de comer, y criar algún animal para comer y bender.
La última noche, cuando estaba cenando con esos tres españoles, que sentía muy próximos aunque se que es difícil que nos volvamos a ver (no imposible), desfruté de verme en los ojos del otro, de escuchar y escucharme.
Por cierto, yo también hablé en el reportaje, al final lo consiguieron.
Etiquetas:
Traballo e experiencias en Niassa
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

