Fai moito tempo que penso en facer unha comparativa entre O Teis da miña nenez (non a zona Carrefour na que o queren convertir agora) e Lichinga, porque moitas veces descubrome vendo todo con eses ollos de neno da infancia e os parecidos son maiores do que se podería esperar...
As veces, paseando por aquí cheiro a lume de leña nas cociñas e lembrome da cociña de ferro da miña aboa por parte de pai, que vivía na baixada a praia da Punta. As tardes de inverno que eu pasaba a ver para o lume, case sen luz orredor. A miña aboa viña do campo, e inda que levaba moitisimo tempo en Teis, conservaba toda a esencia da terriña. Sempre coa súa bata de tela fina sen mangas e mandil ou faltriqueira. As mulleres aquí levan capulanas, as veces duas e ata tres, así que son como as saias antigas, con moitas capas. E sempre vin a miña aboa coa cabeza cuberta por un pano, cousa que aquí tamen fan, será que Galicia conservou arcaicas tradicións que nos unén o continente nai??Porque inda hai máis...
No mercado aquí todo está como o vello mercado de Teis, lembro aquelas vendedoras de peixe, mulleronas vivas e alborotadas, berrando de todo, prezos, nomes, brincadeiras, co peixe sobre xeo escarchado, en cestos, caixas de madeira, e capachos. A parte das legumes que moitas mulleres traían directamente da horta o mercado; inda hai hortas en Teis, pero basicamente para autoconsumo, porque as normas e regras da europa do capital, os medos dos consumidores que prefiren prástico de gran superficie a gusán na mazá... todo estes recordos siguen sendo o día a día aquí. Con mulleres levantando a capulana para sacar os cartiños dun pano na faltriqueira, só faltaba que foran pesetas!!
Levar as cousas na cabeza: é algo que miña nai inda fixo de nena, e aquí fai todo o mundo, e un xeito de librar as mans para poder coller cousas ou andar. Aquí ata levan o sacho na cabeza, leña de dimensión descomunais, e demáis.
Saudar cando se pasa: esa bonita costume, que no estress urbán se está perdendo e que eu recuperei na illa de Arousa, aquí sempre é "Bom dia, tudo Bem?" Boa tarde ou boa noite, según a hora. E as cousas se piden dicindo "Fas favor, e logo Obrigado" como os meus pais trataron de ensinarme. O que peor levo, e iso si que creo que se perdeu definitivamente na nosa terra é o de falar de Vossé a todo o mundo, a miña aboa creo que si a trataba de Ud. pero era a única persoa.
Os carros a reventar de xente: ainda teño na memoria cando iamos a praia ou o monte naquel mitico SEAT 850, cinco persoas, mesa e cadeiras de praia para todos, neveira de praia e bolsas de mimbre con comida, e xoguetes para os nenos. As veces viña a abuela e eramos 6, eu pasaba para enriba da neveira de praia, ata que comecei a deformala, o que ten crecer! Agora as parellas teñen un só fillo, agoviados, porque o maleteiro do monovolume queda pequeno para toda a parafernalia que queren levar para as 4 horas de praia programadas entre compra e retransmisión de partido ou programa.
Aquí a xente é eminentemente práctica. Se ven un carro de alguén coñecido que vai pasar, extenden a man aberta e a moven de arriba abaixo o para o carro din "Estou a pedir Boleia" e raro sería que o conductor non levase a persoa, é raro ver un carro cunha soa persoa, e en estradas menos.
As distancias insalvables: E aqueles tempos onde ir a Madrid era toda unha odisea, con Porto de Montaña, e carreteira sinuosa? Eu de pequeno pensaba que Rande estaba moi lonxe, porque en bici non podía chegar...
Aqui 75 Km soen ser como dúas horas, cun pouco de sorte, e a xente fala de moi moi lonxe a distancias de 100 ou 150 Km polos camiños de terra.
Os nenos a toda hora na rúa: Os meus veráns eran un puro axetreo polo barrio, correr brincar, guerras de terrón de area, pedras, pistolas de gomas, chapas, monopatín (antes de que fora skate) e a que me deu a liberdade, a bicicleta.
Aquí os rapaces brincan con calqueira cousa, entre eles, nunca ves un só, pelotas de verdade e de trapo, rodas dirixidas cun pao, coches feitos de arame de onde sae un pao longo para dirixilo, e moven as rodas e todo, son moi chulos, sorrisos e brincadeiras...
Apaña as cousas: Crecín nunha casa onde nada se tiraba. O meu pai é a persoa máis manitas que coñecin na miña vida, e quen ben me faría aquí para axudarme a fabricar imposibles. Sempre arranxaba todo, nun movemento preecoloxista, sen ter que ir de manifestacións, o seu xeito de vida era de respeto o mundo e moi sostible...
Por Lichinga adiante ves artesans que arranxan de todo, onte vin unha choza de madeira e teito de palla onde se leia "arranxamos telefones moviles" je,je hi tecnololli!! aquí arranxan todo prolongando a vida útil das cousas, ou inventando novas vidas para elas.
Os rapaces do muro: Pasamos un verán enteiro enriba dun muro dunha finca, que acabou sendo un edificio de catro pisos, dende alí veiamos o mundo pasar. Falabamos, riamos, gastabamos bromas as rapazas do barrio.
O murismo é un deporte nacional en Lichinga. Vellos, novos, homes, mulleres, todo un sen fin de persoas se ven a calquera hora do día sentados nun muro, falando e rindo, os máis próximos a oficina das pescas xa me coñecen e me saudan e gastanme brincadeiras, que eu respondo cun sorriso e saudando. Canto fai que non te subes a un muro? eu esta maña estiven a charlar dende o alto dunha baranda.
En fin, supoño que por estas cousas e algunhas máis cada día é unha emoción, un descubrimento, por iso ou porque sen darme conta estou vendo o meu pasado a tempo real, con ollos de neno e sorriso na cara.
ADICADO A MARÍA FALTRIQUEIRA... E A TODOS OS QUE AINDA TEDES OLLADA DE NENOS!!
Hace mucho tiempo que pienso en hacer una comparativa entre el Teis de mi niñez (no la zona Carrefour en la que lo quieren convertir ahora) y Lichinga, porque muchas veces me descubro viendo todo con esos ojos de niño de la infancia y los parecidos son mayores de lo que se podría esperar...
A veces, paseando por aquí el olor a fuego de leña en las cocinas me recuerda a la cocina de hierro de mi aboa por parte de padre, que vivía en la bajada a playa de la Punta. Las tardes de invierno que yo pasaba viendo para el fuego, casi sin luz alrededor. Mi abuela venía del campo, y aunque llevaba muchísimo tiempo en Teis, conservaba toda la esencia de la terriña.
Siempre con su bata de tela fina sin mangas y mandil o faltriqueira.
Las mujeres aquí llevan capulanas, a veces dos y hasta tres, así que son como las faldas antiguas, con muchas capas. mi abuela siempre la vi con la cabeza cubierta por un paño, cosa que aquí tambien hacen, será que Galicia conservó arcaicas tradiciones que nos unén al continente madre??Porque todavía hay más...
En el mercado aquí todo está como el viejo mercado de Teis, recuerdo aquellas vendedoras de pescado, mujeronas vivas y agitadas, chillando de todo, precios, nombres, bromas con el pescado sobre hielo escarchado, en cestos, cajas de madera, y capachos.
La parte de las legumbres que muchas mujeres traían directamente de la huerta al mercado; todavía hay huertas en Teis, pero básicamente para autoconsumo, porque las normas y reglas de la europa del capital, los miedos de los consumidores que prefieren plástico de gran superficie a gusano en la manzana... todo estos recuerdos siguen siendo el día a día aquí. Con mujeres levantando la capulana para sacar los dineritos de un paño en el bolsillo interior, sólo faltaba que fueran pesetas!!
Llevar las cosas en cabeza: es algo que mi madre todavía hizo de niña, y aquí hace todo el mundo, y una manera de librar las manos para poder coger cosas o andar. Aquí hasta llevan el sacho en cabeza, leña de dimensión descomunales, y demáis.
Saludar cuándo se pasa: esa bonita costumbre, que en el estress urbán se está perdiendo y que yo recuperé en la isla de Arousa, aquí siempre es "Bom día, tudo Bem?" Boa tarde o boa noite, según la hora. Y las cosas se piden diciendo "Fas favor, y luego "Obrigado" como mis padres trataron de enseñarme. Lo que peor llevo, y eso sí que creo que se perdió definitivamente en nuestra tierra es lo de hablar de Vossé a todo el mundo, a mi abuela creo que sí la trataba de Ud. pero era la única persona.
Los carros a reventar de gente: aún tengo en la memoria cuando íbamos a la playa o el monte en aquel mítico SEAT 850, cinco personas, mesa y sillas playeras para todos, nevera de playa y bolsas de mimbre con comida, y juguetes para los niños.
A veces venía la abuela y éramos 6, yo pasaba para encima de la nevera de playa, hasta que comencé la deformala, lo que tiene crecer!
Ahora las parejas tienen un solo hijo, agoviados, porque el maletero del monovolumen queda pequeño para toda la parafernalia que quieren llevar para las 4 horas playeras programadas entre compra y retransmisión de partido o programa.
Aquí la gente es eminentemente práctica. Si ven un carro de alguien conocido que va a pasar, extienden la mano abierta y la mueven de arriba abajo al parar el carro dicen "Estoy pidiendo Boleia" y raro será que el conductor no llevara la persona, es raro ver un carro con una sola persona, y en carreteras menos.
Las distancias insalvables: Y aquellos tiempos donde ir a Madrid era toda una odisea, con Puerto de Montaña, y carretera sinuosa? Yo de pequeño pensaba que Rande estaba muy lejos, porque en bici no podía llegar... Aquí 75 Km suenen ser cómo dos horas, con un poco de suerte, y la gente habla de muy muy lejos a distancias de 100 o 150 Km por los caminos de tierra.
Los niños a toda hora en la calle: Mis veranos eran un puro agetreo por el barrio, correr saltar, guerras de terrón de arena, piedras, pistolas de gomas, chapas, monopatín (antes de que fuera skate) y la que me dio la libertad, la bicicleta.
Aquí los chavales saltan con cualquier cosa, entre ellos, nunca ves uno solo, pelotas de verdad y de trapo, ruedas dirigidas con un palo, coches hechos de alambre de donde sale un palo largo para dirigirlo, y mueven las ruedas y todo, son muy chulos, sonrisas y bromas...
Arregla las cosas: Crecí en una casa donde nada se tiraba. Mi padre es la persona más manitas que conocí en mi vida, y que bien me haría aquí para ayudarme a fabricar imposibles. Siempre arreglaba todo, en un movimiento preecologista, sin tener que ir de manifestaciones, su manera de vida era de respeto al mundo y muy sostenible...
Por Lichinga adelante ves artesanos que arreglan de todo, ayer vi una choza de madera y techo de paja donde se leia "arreglamos telefones moviles" je,je hi tecnololli!! aquí arreglan todo prolongando la vida útil de las cosas, o inventando nuevas vidas para ellas.
Los chavales del muro: Pasamos un verano entero encima de un muro de una finca, que acabó siendo un edificio de cuatro pisos, desde allí veíamos el mundo pasar. Hablábamos, reíamos, gastábamos bromas las chavalas del barrio.
El murismo es un deporte nacional en Lichinga. Viejos, jóvenes, hombres, mujeres, todo un sin fin de personas se ven a cualquier hora del día sentados en un muro, hablando y riendo, los más próximos a la oficina de las pescas ya me conocen y me saludan y gastan bromas, que yo respondo con una sonrisa y saludando. Cuanto hace que no te subes a un muro? yo esta maña estuve charlando encima de una baranda.
En fin, supongo que por estas cosas y algunas más cada día es una emoción, un descubrimiento, por eso o porque sin darme cuenta estoy viendo mi pasado a tiempo real, con ojos de niño y sonrisa en la cara.
sábado, 21 de febrero de 2009
domingo, 15 de febrero de 2009
Triste Meponde
Ollo aquelas fotos do meu primeiro día no lago, casi recén chegado, o sol, a auga, os xogos cos nenos...estou triste. (http://susoteis.blogspot.com/2008/12/domingueiting.html)
Onte souben que había un brote de Colera forte en Meponde, con varios mortos e uns corenta casos de enfermos.
Médicos sen Fronteiras xa está alá. Montaron unha tenda para os enfermos e un centro de auga para abastecer a este e a poboación que se poida. Dos catro pozos que hai na zona tres estan contaminados, o estado da auga do lago tamén é malo.
Por sorte, ou porque está de visita aqui a Viceministra de sanidade, o ministerio de Sanidade de Moçambique está tamén traballando alá, e desta vez estanse a dar os pasos correctos, como avisar a poboación pola radio para que tome precaucións.
Noutro caso no que traballa MSF en Coamba dende fai como tres ou catro meses, o ministerio fixo mutis polo foro, e se silenciou o caso, coas nefastas consecuencias que iso trae para a poboación. Isto non é moi difícil de facer aquí se pensamos que a única radio que existe está dirixida pola FRELIMO, partido no poder dende a independencia que está presente en toda a vida do país.
Como lle explicas as xentes que alí viven que non poden facer o que levan facendo toda a vida, o que facían os seus pais e os pais destes? É unha xente que vive no Lago, TODO o fan no Lago.
Lávase eles, lavan as roupas, recollen auga, pescan, xogan, e tamén o empregan como casa de vaño (WC), coas consecuencias que agora se están vendo.
Estou triste, non tanto polo feito de que por precaución non se poda ir nos días libres a pasar unha maravillosa xornada no lago, iso é o de menos, estou así porque o ver a foto daqueles cativos penso no que están pasando, e na posibilidade de non ver a algún de eles cando volte por alá.
MEPONDE NO CORAÇÃO:
Miro aquellas fotos de mi primer día en el lago, casi recién llegado, el sol, el agua, los juegos con los niños...estoy triste.(http://susoteis.blogspot.com/2008/12/domingueiting.html)
Ayer supe que había un brote de Colera fuerte en Meponde, con varios muertos y unos cuarenta casos de enfermos. Médicos sin Fronteras ya está allá.
Montaron una tienda para los enfermos y un centro de agua para abastecer a este y la población que se pueda. De los cuatro pozos que hay en la zona tres estan contaminados, el estado del agua del lago también es malo.
Por suerte, o porque está de visita aqui la Viceministra de sanidad, el ministerio de Sanidad de Moçambique está también trabajando allá, y de esta vez se están dando los pasos correctos, como avisar la población por la radio para que tome precauciones.
En otro caso en el que trabaja MSF en Coamba desde hace como tres o cuatro meses, el ministerio hizo mutis por el foro, y se silenció el caso, con las nefastas consecuencias que eso trae para la población.
Esto no es muy difícil de hacer aquí si pensamos que la única radio que existe está dirigida por la FRELIMO, partido en el poder desde la independencia que está presente en toda la vida del país.
Como le explicas a las gentes que allí viven que no pueden hacer lo que llevan haciendo toda la vida, lo que hacían sus padres y los padres de estos? Es una gente que vive en el Lago, TODO lo hacen en el Lago.
Se lava ellos, lavan las ropas, recogen agua, pescan, juegan, y también lo emplean como casa de vaño (WC), con las consecuencias que ahora se están viendo.
Estoy triste, no tanto por el hecho de que por precaución no se pueda ir en los días libres a pasar una maravillosa jornada en el lago, eso es el de menos, estoy así porque al ver las fotos de aquellos pequeños pienso en lo que están pasando, y en la posibilidad de no ver a alguno de ellos cuando voelva por allá.
Onte souben que había un brote de Colera forte en Meponde, con varios mortos e uns corenta casos de enfermos.
Médicos sen Fronteiras xa está alá. Montaron unha tenda para os enfermos e un centro de auga para abastecer a este e a poboación que se poida. Dos catro pozos que hai na zona tres estan contaminados, o estado da auga do lago tamén é malo.
Por sorte, ou porque está de visita aqui a Viceministra de sanidade, o ministerio de Sanidade de Moçambique está tamén traballando alá, e desta vez estanse a dar os pasos correctos, como avisar a poboación pola radio para que tome precaucións.
Noutro caso no que traballa MSF en Coamba dende fai como tres ou catro meses, o ministerio fixo mutis polo foro, e se silenciou o caso, coas nefastas consecuencias que iso trae para a poboación. Isto non é moi difícil de facer aquí se pensamos que a única radio que existe está dirixida pola FRELIMO, partido no poder dende a independencia que está presente en toda a vida do país.
Como lle explicas as xentes que alí viven que non poden facer o que levan facendo toda a vida, o que facían os seus pais e os pais destes? É unha xente que vive no Lago, TODO o fan no Lago.
Lávase eles, lavan as roupas, recollen auga, pescan, xogan, e tamén o empregan como casa de vaño (WC), coas consecuencias que agora se están vendo.
Estou triste, non tanto polo feito de que por precaución non se poda ir nos días libres a pasar unha maravillosa xornada no lago, iso é o de menos, estou así porque o ver a foto daqueles cativos penso no que están pasando, e na posibilidade de non ver a algún de eles cando volte por alá.
MEPONDE NO CORAÇÃO:
Miro aquellas fotos de mi primer día en el lago, casi recién llegado, el sol, el agua, los juegos con los niños...estoy triste.(http://susoteis.blogspot.com/2008/12/domingueiting.html)
Ayer supe que había un brote de Colera fuerte en Meponde, con varios muertos y unos cuarenta casos de enfermos. Médicos sin Fronteras ya está allá.
Montaron una tienda para los enfermos y un centro de agua para abastecer a este y la población que se pueda. De los cuatro pozos que hay en la zona tres estan contaminados, el estado del agua del lago también es malo.
Por suerte, o porque está de visita aqui la Viceministra de sanidad, el ministerio de Sanidad de Moçambique está también trabajando allá, y de esta vez se están dando los pasos correctos, como avisar la población por la radio para que tome precauciones.
En otro caso en el que trabaja MSF en Coamba desde hace como tres o cuatro meses, el ministerio hizo mutis por el foro, y se silenció el caso, con las nefastas consecuencias que eso trae para la población.
Esto no es muy difícil de hacer aquí si pensamos que la única radio que existe está dirigida por la FRELIMO, partido en el poder desde la independencia que está presente en toda la vida del país.
Como le explicas a las gentes que allí viven que no pueden hacer lo que llevan haciendo toda la vida, lo que hacían sus padres y los padres de estos? Es una gente que vive en el Lago, TODO lo hacen en el Lago.
Se lava ellos, lavan las ropas, recogen agua, pescan, juegan, y también lo emplean como casa de vaño (WC), con las consecuencias que ahora se están viendo.
Estoy triste, no tanto por el hecho de que por precaución no se pueda ir en los días libres a pasar una maravillosa jornada en el lago, eso es el de menos, estoy así porque al ver las fotos de aquellos pequeños pienso en lo que están pasando, y en la posibilidad de no ver a alguno de ellos cuando voelva por allá.
Etiquetas:
no lago,
Vida en Lichinga
sábado, 14 de febrero de 2009
Momentos máxicos
Onte pola noite, despois de pasar toda a tarde diante do ordenador traballando no texto que se vai entregar na reunión de presentación do proxecto o luns, decidín que precisaba un pouco de aire fresco.
Así que saín un rato a pasear.
Cando me achegaba o cartel do Supermarket Satsin("o pracer de ser os millores", a de ser polos precios) vin pasar algo grande, e pardo diante miña, e ali pousouse, na estrada, un moucho do tamaño dun can medio.
Ante o meu asombro olleino para tentar de quedarme coas catro cousas que podían axudarme a identificalo.
El moi tranquilo subiuse a berxa do super e alí quedamos os dous, fitando un para o outro, sen movernos, por tres ou catro minutos maravillosos e eternos.
Os seus ollos amarelos me ollaban con curiosidade.
Ai xente que diria que boa casualidade, eu non creo nas casualidades, nin tampouco no destino predeterminado, pero esto non aconteceu porque si. Onte necesitaba algo que me dixera: Ei meu que estas en África, recordas?
E o meu amigo moucho dixomo cunha mirada incrible, viva, natural, de fronte.
Funme cun sorriso ata a Paderia Maria a mercar pan, que para o meu gustazo era quentiño recen feito.
Doulle gracias a vida, polos mouchos e polos pans quentes.
PARA OS QUE CREEN NA MAXIA DO MOMENTO
Ayer por la noche, después de pasar toda la tarde delante del ordenador trabajando en el texto que se va a entregar en la reunión de presentación del proyecto el lunes, decidí que necesitaba un poco de aire fresco.
Así que salí un rato a pasear.
Cuando me acercaba al cartel del Supermarket Satsin("el placer de ser los mejores", a de ser por los precios) vi pasar algo grande, y pardo delante mía alli se posó, en la carretera, un buho del tamaño de un perro medio.
Ante mi asombro observé para intentar quedarme con las cuatro cosas que podían ayudarme a identificarlo.
Él muy tranquilo se subió a la berja del super y allí nos quedamos los dos, mirando el uno para el otro, sin movernos, por tres o cuatro minutos maravillosos y eternos.
Sus ojos amarillos me veían con curiosidad.
Habrá gente que dirá que buena casualidad, yo no creo en las casualidades, ni tampoco en el destino predeterminado, pero esto no pasó porque sí.
Ayer necesitaba algo que me dijera: Ei meu que estas en África, recuerdas?
Y mi amigo el buho me lo dijo con una mirada increíble, viva, natural, de frente.
Me fui con una sonrisa hasta a Paderia Maria a comprar pan, que para mi gustazo era calentito recien hecho.
Le doy gracias la vida, por los buhos y por los panes calientes.
Así que saín un rato a pasear.
Cando me achegaba o cartel do Supermarket Satsin("o pracer de ser os millores", a de ser polos precios) vin pasar algo grande, e pardo diante miña, e ali pousouse, na estrada, un moucho do tamaño dun can medio.
Ante o meu asombro olleino para tentar de quedarme coas catro cousas que podían axudarme a identificalo.
El moi tranquilo subiuse a berxa do super e alí quedamos os dous, fitando un para o outro, sen movernos, por tres ou catro minutos maravillosos e eternos.
Os seus ollos amarelos me ollaban con curiosidade.
Ai xente que diria que boa casualidade, eu non creo nas casualidades, nin tampouco no destino predeterminado, pero esto non aconteceu porque si. Onte necesitaba algo que me dixera: Ei meu que estas en África, recordas?
E o meu amigo moucho dixomo cunha mirada incrible, viva, natural, de fronte.
Funme cun sorriso ata a Paderia Maria a mercar pan, que para o meu gustazo era quentiño recen feito.
Doulle gracias a vida, polos mouchos e polos pans quentes.
PARA OS QUE CREEN NA MAXIA DO MOMENTO
Ayer por la noche, después de pasar toda la tarde delante del ordenador trabajando en el texto que se va a entregar en la reunión de presentación del proyecto el lunes, decidí que necesitaba un poco de aire fresco.
Así que salí un rato a pasear.
Cuando me acercaba al cartel del Supermarket Satsin("el placer de ser los mejores", a de ser por los precios) vi pasar algo grande, y pardo delante mía alli se posó, en la carretera, un buho del tamaño de un perro medio.
Ante mi asombro observé para intentar quedarme con las cuatro cosas que podían ayudarme a identificarlo.
Él muy tranquilo se subió a la berja del super y allí nos quedamos los dos, mirando el uno para el otro, sin movernos, por tres o cuatro minutos maravillosos y eternos.
Sus ojos amarillos me veían con curiosidad.
Habrá gente que dirá que buena casualidad, yo no creo en las casualidades, ni tampoco en el destino predeterminado, pero esto no pasó porque sí.
Ayer necesitaba algo que me dijera: Ei meu que estas en África, recuerdas?
Y mi amigo el buho me lo dijo con una mirada increíble, viva, natural, de frente.
Me fui con una sonrisa hasta a Paderia Maria a comprar pan, que para mi gustazo era calentito recien hecho.
Le doy gracias la vida, por los buhos y por los panes calientes.
Etiquetas:
Vida en Lichinga
miércoles, 11 de febrero de 2009
Pouco Sol
Levo tres días enteiros estando baixo o ceo galego, gris, chuvia miuda, que dura todo o día.
Sol fuxido, do que temos "saudades" todos nesta verde terra.Onde ficaron as tormentas vitais, de minutos de forte descarga e sol ó momento? Onde van os "casamentos de macacos" e dicir, cando chove e hai sol á vez? Tamén esta facendo fresco, uns 20 graos de día, que se nota, eu puxen a trango, non son tan esaxerado coma os paisanos que levan plumiferos indo en bicicleta!!!
Tres días de pouca actividade, dende que se foi o meu compi Mucabelle a Maputo quedei só co Sr Pi, que ten a necesidade imperiosa de fuxir cada vez que cheira que hai traballo preto.
O luns pregunteille o Sr Pi onde tiña a regleta do seu computador, porque queria amosarlle unhas cousas....aínda estou agardando a que arranque o aparato. Como podo ensinar ou aprender algo con alguén que non quere...?
Así que avanzo no proxecto, traballando na oficina e na casa. Pero sempre falas con alguén, axudas nalgo, escoitas ideas, e compartes. Que é a vida senon iso?
O luns fixome moita gracia falar con Veruska, que de rusa ten o nome, xa que é unha muller negra e "grabida" (embarazada). Creo que é a persoa que máis traballa no Servicio Provincial das Pescas. E nos descansos parrafeamos do lindo. Pois a Dra Veruska (aquí todos son Drs, eu xa conseguín sacarme o apodo a base de explicacións de como se alcanza tal grao na Espanha) e eu estabamos na entrada do servizo, sentados a falar. Sobre a mentalidade da xente de aquí.
-Poden ter o diñeiro gardado debaixo do colchón( de que me soa isto da viguiñaaaa), pero seguen a vivir en casas de barro e carpín (palla) non poñen unhas chapas no teito, porque dín que senon morrerán.
Ante a miña cara de sorpresa continuou.
-Aquí a xente vai os curandeiros,... e ata encargan trevoadas para matar a xente cos lostregos.
Ela argumentaba en contra desas crenzas.
-Se me dis que é medicina tradicional con herbas, que alguén as coñece e te di toma isto para tal ou asi, si...pero porque alguén te adiviñe algo, que te vai curar?
Eu argumentaba, pouco cientificamente, que a mente humana é poderosa, e se te queres curar curas como sexa.
Ela cambiou de bando coa velocidade do lostrogue que matou a aquel, je, je, e seguíume a comentar:
-Eu vou a unha igrexa, que cando alguén esta doente o pai fai unha oración, se o doente reza con fé cura. O meu marido estaba fai unhas semáns cun dor de pescozo que non podía mover, viu o pai e rezaron xuntos, e o rato curou....
Eu ollaba para ela co meu careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curandeiros si ou non, ou depende da pegatiña que traia?
Logo falamos de cousas aínda máis extranas, un día vin no lago unha mancha que parecía unha nuve ou un barco xigante, o chofer aclaroume:"son mosquitos,e aquí no lago a xente os colle nun cesto de mimbre con auga, quedan pegados, e os comen coa Xima".
Pois vanse dar unha enchenta!!!.JPG)
Non é un barco, non é fume, son mosquitos,ñam ñam!
A explicación da Veruska non ten perda: Os mosquitos significa que hai petroleo alí, no lago.(non puiden aguantar un sorriso de incredulo branquiño).
O Martes cheguei a casa e non tiña enerxía, o Americano mandárame un SMS para dicirmo, pero non podía ser o crédito, porque puxera a semán pasada, así que veña a chamar os do "piquete" da eléctrica.
-Están a vir!-era todo o que obtiña como resposta.
Tras tres chamadas decidín tomalo con calma, isto tamén vai pasar, así que aprobeitemos a tarde, lín Terra sonambula, que non quero ler para non rematalo, porque encántame.
Onte tocou calma máxima, estiramentos na miña estera de palla, un pouco de meditación necesaria neste mundo rápido rápido e cea a luz das velas cunha copa de viño, se eu non me quero, quen o vai facer?
PARA OS QUE SE REGALAN MOMENTOS A LUZ DAS VELAS.
Llevo tres días enteros estando bajo el cielo gallego, gris, lluvia menuda, que dura todo el día. Sol forajido, del que tenemos "saudades" todos en esta verde tierra. Donde quedaron las tormentas vitales, de minutos de fuerte descarga y sol al momento? Donde van los "casamientos de macacos" osea cuando llueve y hay sol a la vez?
También esta haciendo fresco, unos 20 grados de día, que se nota, yo puse la trango, no soy tan esagerado como los paisanos que llevan plumiferos yendo en bicicleta!!!
Dos días de poca actividad, desde que se fue mi compi Mucabelle a Maputo me quedé sólo con el Sr Pi, que tiene la necesidad imperiosa de huir cada vez que huele que hay trabajo cerca.
El lunes le pregunté al Sr Pi donde tenía la regleta de su ordenador, porque quería mostrarle unas cosas....aún estoy esperando a que arranque el aparato. Como puedo enseñar o aprender algo con alguién que no quiere...?
Así que avanzo en el proyecto, trabajando en la oficina y en casa. Pero siempre hablas con alguien, ayudas en algo, escuchas ideas, y compartes. Que es la vida si no eso?
El lunes me hizo mucha gracia hablar con Veruska, que de rusa tiene el nombre, ya que es una mujer negra y "grabida" (embarazada). Creo que es la persona que más trabaja en el Servicio Provincial de las Pescas.
Y en los descansos parrafeamos de lo lindo. Pues la Dra Veruska (aquí todos son Drs, yo ya conseguí sacarme el apodo a base de explicaciones de cómo se alcanza tal grado en la Espanha) y yo estábamos en la entrada del servicio, sentados a hablar.
Sobre la mentalidad de la gente de aquí.
-Pueden tener el dinero guardado debajo del colchón, pero siguen a vivir en casas de barro y carpín (paja) no ponen unas chapas en el techo, porque dicen que si no morirán.
Ante mi cara de sorpresa continuó.
-Aquí la gente va los curanderos,... y hasta encargan "trevoadas" para matar a gente con los rayos.
Ella argumentaba en contra de esas creencias.
-Si me dices que es medicina tradicional con hierbas, que alguien las conoce y te dice toma esto para tal o asi, sí...pero porque alguien te adivine algo, que te va a curar?
Yo argumentaba, poco científicamente, que la mente humana es poderosa, y si te quieres curar curas como sea.
Ella cambió de bando con la velocidad del rayo que mató a aquel, je, je, y suiguió:
-Yo voy a una iglesia, que cuando alguien esta enferma el padre hace una oración, si el enfermo reza con fé se cura. Mi marido estaba hace unas semanas con un dolor de cuello que no podía mover, vino el padre y rezaron juntos, y el rato curó....
Yo miraba para ella con mi careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curanderos sí o no, o depende de la pegatina que traiga?
Luego hablamos de cosas aún más extranas, un día vi en el lago una mancha que parecía una nuve o un barco gigante, el chófer me aclaró:"son mosquitos,y aquí en el lago a gente los coge en un cesto de mimbre con agua, quedan pegados, y los comen con la Xima".
Pues se van a dar una comilona!!!
La explicación de la Veruska no tiene pérdida: Los mosquitos significa que hay petroleo allí, en el lago (no pude aguantar una sonrisa de incredulo branquiño).
El Martes llegué a casa y no tenía energía, el Americano me había mandado un SMS para decírmelo, pero no podía ser el crédito, porque había puesto la semana pasada, así que venga a llamar los del "piquete" de la eléctrica.
-Están viniendo!-era todo lo que obtenía como respuesta. Tras tres llamadas decidí tomarlo con calma, esto también va a pasar, así que aprobechemos la tarde, leí Terra sonambula, que no quiero leer para no terminarlo, porque me encanta.
Ayer tocó calma máxima, estiramientos en mi estera de paja, un poco de meditación necesaria en este mundo rápido rápido y cena a la luz de las velas con una copa de vino, si yo no me quiero, quien lo va a hacer?
Sol fuxido, do que temos "saudades" todos nesta verde terra.Onde ficaron as tormentas vitais, de minutos de forte descarga e sol ó momento? Onde van os "casamentos de macacos" e dicir, cando chove e hai sol á vez? Tamén esta facendo fresco, uns 20 graos de día, que se nota, eu puxen a trango, non son tan esaxerado coma os paisanos que levan plumiferos indo en bicicleta!!!
Tres días de pouca actividade, dende que se foi o meu compi Mucabelle a Maputo quedei só co Sr Pi, que ten a necesidade imperiosa de fuxir cada vez que cheira que hai traballo preto.
O luns pregunteille o Sr Pi onde tiña a regleta do seu computador, porque queria amosarlle unhas cousas....aínda estou agardando a que arranque o aparato. Como podo ensinar ou aprender algo con alguén que non quere...?
Así que avanzo no proxecto, traballando na oficina e na casa. Pero sempre falas con alguén, axudas nalgo, escoitas ideas, e compartes. Que é a vida senon iso?
O luns fixome moita gracia falar con Veruska, que de rusa ten o nome, xa que é unha muller negra e "grabida" (embarazada). Creo que é a persoa que máis traballa no Servicio Provincial das Pescas. E nos descansos parrafeamos do lindo. Pois a Dra Veruska (aquí todos son Drs, eu xa conseguín sacarme o apodo a base de explicacións de como se alcanza tal grao na Espanha) e eu estabamos na entrada do servizo, sentados a falar. Sobre a mentalidade da xente de aquí.
-Poden ter o diñeiro gardado debaixo do colchón( de que me soa isto da viguiñaaaa), pero seguen a vivir en casas de barro e carpín (palla) non poñen unhas chapas no teito, porque dín que senon morrerán.
Ante a miña cara de sorpresa continuou.
-Aquí a xente vai os curandeiros,... e ata encargan trevoadas para matar a xente cos lostregos.
Ela argumentaba en contra desas crenzas.
-Se me dis que é medicina tradicional con herbas, que alguén as coñece e te di toma isto para tal ou asi, si...pero porque alguén te adiviñe algo, que te vai curar?
Eu argumentaba, pouco cientificamente, que a mente humana é poderosa, e se te queres curar curas como sexa.
Ela cambiou de bando coa velocidade do lostrogue que matou a aquel, je, je, e seguíume a comentar:
-Eu vou a unha igrexa, que cando alguén esta doente o pai fai unha oración, se o doente reza con fé cura. O meu marido estaba fai unhas semáns cun dor de pescozo que non podía mover, viu o pai e rezaron xuntos, e o rato curou....
Eu ollaba para ela co meu careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curandeiros si ou non, ou depende da pegatiña que traia?
Logo falamos de cousas aínda máis extranas, un día vin no lago unha mancha que parecía unha nuve ou un barco xigante, o chofer aclaroume:"son mosquitos,e aquí no lago a xente os colle nun cesto de mimbre con auga, quedan pegados, e os comen coa Xima".
Pois vanse dar unha enchenta!!!
Non é un barco, non é fume, son mosquitos,ñam ñam!
A explicación da Veruska non ten perda: Os mosquitos significa que hai petroleo alí, no lago.(non puiden aguantar un sorriso de incredulo branquiño).
O Martes cheguei a casa e non tiña enerxía, o Americano mandárame un SMS para dicirmo, pero non podía ser o crédito, porque puxera a semán pasada, así que veña a chamar os do "piquete" da eléctrica.
-Están a vir!-era todo o que obtiña como resposta.
Tras tres chamadas decidín tomalo con calma, isto tamén vai pasar, así que aprobeitemos a tarde, lín Terra sonambula, que non quero ler para non rematalo, porque encántame.
Onte tocou calma máxima, estiramentos na miña estera de palla, un pouco de meditación necesaria neste mundo rápido rápido e cea a luz das velas cunha copa de viño, se eu non me quero, quen o vai facer?
PARA OS QUE SE REGALAN MOMENTOS A LUZ DAS VELAS.
Llevo tres días enteros estando bajo el cielo gallego, gris, lluvia menuda, que dura todo el día. Sol forajido, del que tenemos "saudades" todos en esta verde tierra. Donde quedaron las tormentas vitales, de minutos de fuerte descarga y sol al momento? Donde van los "casamientos de macacos" osea cuando llueve y hay sol a la vez?
También esta haciendo fresco, unos 20 grados de día, que se nota, yo puse la trango, no soy tan esagerado como los paisanos que llevan plumiferos yendo en bicicleta!!!
Dos días de poca actividad, desde que se fue mi compi Mucabelle a Maputo me quedé sólo con el Sr Pi, que tiene la necesidad imperiosa de huir cada vez que huele que hay trabajo cerca.
El lunes le pregunté al Sr Pi donde tenía la regleta de su ordenador, porque quería mostrarle unas cosas....aún estoy esperando a que arranque el aparato. Como puedo enseñar o aprender algo con alguién que no quiere...?
Así que avanzo en el proyecto, trabajando en la oficina y en casa. Pero siempre hablas con alguien, ayudas en algo, escuchas ideas, y compartes. Que es la vida si no eso?
El lunes me hizo mucha gracia hablar con Veruska, que de rusa tiene el nombre, ya que es una mujer negra y "grabida" (embarazada). Creo que es la persona que más trabaja en el Servicio Provincial de las Pescas.
Y en los descansos parrafeamos de lo lindo. Pues la Dra Veruska (aquí todos son Drs, yo ya conseguí sacarme el apodo a base de explicaciones de cómo se alcanza tal grado en la Espanha) y yo estábamos en la entrada del servicio, sentados a hablar.
Sobre la mentalidad de la gente de aquí.
-Pueden tener el dinero guardado debajo del colchón, pero siguen a vivir en casas de barro y carpín (paja) no ponen unas chapas en el techo, porque dicen que si no morirán.
Ante mi cara de sorpresa continuó.
-Aquí la gente va los curanderos,... y hasta encargan "trevoadas" para matar a gente con los rayos.
Ella argumentaba en contra de esas creencias.
-Si me dices que es medicina tradicional con hierbas, que alguien las conoce y te dice toma esto para tal o asi, sí...pero porque alguien te adivine algo, que te va a curar?
Yo argumentaba, poco científicamente, que la mente humana es poderosa, y si te quieres curar curas como sea.
Ella cambió de bando con la velocidad del rayo que mató a aquel, je, je, y suiguió:
-Yo voy a una iglesia, que cuando alguien esta enferma el padre hace una oración, si el enfermo reza con fé se cura. Mi marido estaba hace unas semanas con un dolor de cuello que no podía mover, vino el padre y rezaron juntos, y el rato curó....
Yo miraba para ella con mi careto de europeo perdido, a ver , en que quedamos curanderos sí o no, o depende de la pegatina que traiga?
Luego hablamos de cosas aún más extranas, un día vi en el lago una mancha que parecía una nuve o un barco gigante, el chófer me aclaró:"son mosquitos,y aquí en el lago a gente los coge en un cesto de mimbre con agua, quedan pegados, y los comen con la Xima".
Pues se van a dar una comilona!!!
La explicación de la Veruska no tiene pérdida: Los mosquitos significa que hay petroleo allí, en el lago (no pude aguantar una sonrisa de incredulo branquiño).
El Martes llegué a casa y no tenía energía, el Americano me había mandado un SMS para decírmelo, pero no podía ser el crédito, porque había puesto la semana pasada, así que venga a llamar los del "piquete" de la eléctrica.
-Están viniendo!-era todo lo que obtenía como respuesta. Tras tres llamadas decidí tomarlo con calma, esto también va a pasar, así que aprobechemos la tarde, leí Terra sonambula, que no quiero leer para no terminarlo, porque me encanta.
Ayer tocó calma máxima, estiramientos en mi estera de paja, un poco de meditación necesaria en este mundo rápido rápido y cena a la luz de las velas con una copa de vino, si yo no me quiero, quien lo va a hacer?
Etiquetas:
Vida en Lichinga
domingo, 8 de febrero de 2009
normal ou incrible
O outro día,nunha cibercharla con S. Shiva, vime dicíndolle que cada día aquí é especial, distinto, estimulante...
e como vai ser doutra forma, todo é novo e sorprendente, é un mundo cheo de xentes, capulanas de cores, bosques verdes, terreos cun sen fin de prantas, casas de barro e palla, ceos inmensos, cores e luz...e as xentes, son moi distintas, sorprendenme en cada dialogo, vexo cara atrás, e no tempo que levo aquí todo me saca un sorriso.
Onte tomando unha cervexa cuns amigos de MSF, Neena, unha enfermeira americana que leva como nove meses aquí na súa primeira misión me dicía: As veces, paro a pensar e pareceme incrible estar aquí en África vivindo estas cousas...
A min non me parece incrible, pareceme real. Na miña casa sintome en casa, cando vou a oficina das pescas vou o meu traballo. Todo o meu redor ía ser prácticamente igual se eu non estivera, pero estou, é maravilloso, pero moi creible ou polo menos eu me creo. Vivo en Lichinga, capital do Niassa, e tan ben.
Un día normal, a saber que é iso, levántome con gañas de vivir, fago un rico pequeno almorço con té ou un café e unhas tostas de pan a sartén con aceite e tomate (se teño pan) senón froita ou un arroz rápido.
Saio e as sorpresas comezan, pero eu estou contento e aberto a que veñan.
O outro día espertei sen luz, unha hora despois aínda non había, cousa que me extranou,a hora do apagón soe ser as 5 ou as 7 dependendo de cando caía a treboada do día e soen durar uns minutos.
O sair de casa digolle o Americano, o guarda máis risueño e falador dos tres que traballan na casa.
_Americano, bom día, non ha luz en ningún sitio ou só é na casa.
El me mira curioso e di: Pois alá teñen luz e aquí alado tamén, así que supoño que é na casa. Remataría o credito.
Eu poño cara de europeo despistao e el ensiname o contador, non entendo moi ben, o chofer das pescas "Maquina" se chama (Sofiano esta de vacacións) explícame que hai que comprar credito nunha tenda e metelo no contador, vamos como o prepago do móvil.
_Pois imos a loja.
Polo camiño eu pensaba en que se non chego a preguntar estou sabe deus canto tempo sen luz.
Deronme un papeliño cuns números, que logo metín no contador e xa teño luz, o sorriso saíame expontaneamente, aquí ata o servizo da luz é distinto.
PARA TODOS LOS QUE SE DEJAN SORPRENDER POR LA VIDA:
El otro día,en una cibercharla con S. Shiva, me vi diciéndole que cada día aquí es especial, distinto, estimulante... y como va a ser de otra forma, todo es nuevo y sorprendente, es un mundo lleno de gentes, capulanas de colores, bosques verdes, terrenos con uno sin fin de plantas, casas de barro y paja, cielos inmensos, colores y luz...y las gentes, son muy distintas, me sorprenden en cada diálogo, veo hacia atrás, y en el tiempo que llevo aquí todo me saca una sonrisa.
Ayer tomando una cerveza con unos amigos de MSF, Neena, una enfermera americana que lleva cómo nueve meses aquí en su primera misión me decía:A veces, me paro a pensar y me parece increíble estar aquí en África viviendo estas cosas...
A mí no me parece increíble, me parece real.
En mi casa me siento en casa, cuando voy a la oficina de las pescas voy a mi trabajo. Todo mi alrededor iba a ser prácticamente igual si yo no estubiera, pero estoy, es maravilloso, pero muy creible o por lo menos yo me lo creo.
Vivo en Lichinga, capital del Niassa, y tan bien.
Un día normal, a saber que es eso, me levanto con ganas de vivir, hago un rico pequeño almorço con té o un café y unas tostas de pan a sartén con aceite y tomate (si tengo pan) sino fruta o un arroz rápido.
Salgo y las sorpresas comienzan, pero yo estoy contento y abierto a que vengan.
El otro día desperté sin luz, una hora después aún no había, cosa que me extrañó,la hora del apagón suene ser las 5 o las 7 dependiendo de cuando caiga la tormenta del día y suelen durar unos minutos.
Al salir de casa le digo al Americano, el guarda más risueño y hablador de los tres que trabajan en la casa.
_Americano, bom día, no ha luz en ningún sitio o sólo es en la casa.
Él me mira curioso y dice: Pues allá tienen luz y aquí alado también, así que supongo que es en la casa. Remataría el credito.
Yo pongo cara de europeo despistao y él me enseña el contador, no entiendo muy bien, el chófer de las pescas "Maquina" se llama (Sofiano esta de vacaciones) me explíca que hay que comprar credito en una tienda y meterlo en el contador, vamos como el prepago del móvil.
_Pues vamos a la loja.
Por el camino yo pensaba en que si no llego a preguntar estoy sabe dios cuanto tiempo sin luz.
Me dieron un papelito con unos números, que luego metí en el contador y ya tengo luz, la sonrisa me salía expontaneamente, aquí hasta el servicio de la luz es distinto.
e como vai ser doutra forma, todo é novo e sorprendente, é un mundo cheo de xentes, capulanas de cores, bosques verdes, terreos cun sen fin de prantas, casas de barro e palla, ceos inmensos, cores e luz...e as xentes, son moi distintas, sorprendenme en cada dialogo, vexo cara atrás, e no tempo que levo aquí todo me saca un sorriso.
Onte tomando unha cervexa cuns amigos de MSF, Neena, unha enfermeira americana que leva como nove meses aquí na súa primeira misión me dicía: As veces, paro a pensar e pareceme incrible estar aquí en África vivindo estas cousas...
A min non me parece incrible, pareceme real. Na miña casa sintome en casa, cando vou a oficina das pescas vou o meu traballo. Todo o meu redor ía ser prácticamente igual se eu non estivera, pero estou, é maravilloso, pero moi creible ou polo menos eu me creo. Vivo en Lichinga, capital do Niassa, e tan ben.
Un día normal, a saber que é iso, levántome con gañas de vivir, fago un rico pequeno almorço con té ou un café e unhas tostas de pan a sartén con aceite e tomate (se teño pan) senón froita ou un arroz rápido.
Saio e as sorpresas comezan, pero eu estou contento e aberto a que veñan.
O outro día espertei sen luz, unha hora despois aínda non había, cousa que me extranou,a hora do apagón soe ser as 5 ou as 7 dependendo de cando caía a treboada do día e soen durar uns minutos.
O sair de casa digolle o Americano, o guarda máis risueño e falador dos tres que traballan na casa.
_Americano, bom día, non ha luz en ningún sitio ou só é na casa.
El me mira curioso e di: Pois alá teñen luz e aquí alado tamén, así que supoño que é na casa. Remataría o credito.
Eu poño cara de europeo despistao e el ensiname o contador, non entendo moi ben, o chofer das pescas "Maquina" se chama (Sofiano esta de vacacións) explícame que hai que comprar credito nunha tenda e metelo no contador, vamos como o prepago do móvil.
_Pois imos a loja.
Polo camiño eu pensaba en que se non chego a preguntar estou sabe deus canto tempo sen luz.
Deronme un papeliño cuns números, que logo metín no contador e xa teño luz, o sorriso saíame expontaneamente, aquí ata o servizo da luz é distinto.
PARA TODOS LOS QUE SE DEJAN SORPRENDER POR LA VIDA:
El otro día,en una cibercharla con S. Shiva, me vi diciéndole que cada día aquí es especial, distinto, estimulante... y como va a ser de otra forma, todo es nuevo y sorprendente, es un mundo lleno de gentes, capulanas de colores, bosques verdes, terrenos con uno sin fin de plantas, casas de barro y paja, cielos inmensos, colores y luz...y las gentes, son muy distintas, me sorprenden en cada diálogo, veo hacia atrás, y en el tiempo que llevo aquí todo me saca una sonrisa.
Ayer tomando una cerveza con unos amigos de MSF, Neena, una enfermera americana que lleva cómo nueve meses aquí en su primera misión me decía:A veces, me paro a pensar y me parece increíble estar aquí en África viviendo estas cosas...
A mí no me parece increíble, me parece real.
En mi casa me siento en casa, cuando voy a la oficina de las pescas voy a mi trabajo. Todo mi alrededor iba a ser prácticamente igual si yo no estubiera, pero estoy, es maravilloso, pero muy creible o por lo menos yo me lo creo.
Vivo en Lichinga, capital del Niassa, y tan bien.
Un día normal, a saber que es eso, me levanto con ganas de vivir, hago un rico pequeño almorço con té o un café y unas tostas de pan a sartén con aceite y tomate (si tengo pan) sino fruta o un arroz rápido.
Salgo y las sorpresas comienzan, pero yo estoy contento y abierto a que vengan.
El otro día desperté sin luz, una hora después aún no había, cosa que me extrañó,la hora del apagón suene ser las 5 o las 7 dependiendo de cuando caiga la tormenta del día y suelen durar unos minutos.
Al salir de casa le digo al Americano, el guarda más risueño y hablador de los tres que trabajan en la casa.
_Americano, bom día, no ha luz en ningún sitio o sólo es en la casa.
Él me mira curioso y dice: Pues allá tienen luz y aquí alado también, así que supongo que es en la casa. Remataría el credito.
Yo pongo cara de europeo despistao y él me enseña el contador, no entiendo muy bien, el chófer de las pescas "Maquina" se llama (Sofiano esta de vacaciones) me explíca que hay que comprar credito en una tienda y meterlo en el contador, vamos como el prepago del móvil.
_Pues vamos a la loja.
Por el camino yo pensaba en que si no llego a preguntar estoy sabe dios cuanto tiempo sin luz.
Me dieron un papelito con unos números, que luego metí en el contador y ya tengo luz, la sonrisa me salía expontaneamente, aquí hasta el servicio de la luz es distinto.
Etiquetas:
Vida en Lichinga
miércoles, 4 de febrero de 2009
E o blanquinho falou
(Para Pali, po ser ti...)
Aquel venres tiñamos todo planeado, todo como se planea aquí. Saímos as 6:30 para o distrito de Sanga e así aproveitamos o día.
Ben, traducido a mozambicano, xa empezo a entendelo, é: pasaremos como as 6:45 ou 7 a buscarte, e logo xa se verá...
Ese día si foron puntuais e saímos de Lichinga como as 6:45, eu ía voando pola paisaxe, dende que Paula me dixo: “Eu levo o Mp3 para pórlle banda sonora o que vexo”, pois eu fago o propio e é unha gozada.
Así que cascos e a disfrutar, saíndo do centro xa comezan as casa de palla. Terra húmida, vermella, xentes andando, en bici,e de pronto o dar unha curva un policía que lle levanta o brazo o motorista (chofer). Este para no arcen, eu baixo o volume para escoitar que pasa, pero decido non quitar os cascos, por non sei que razón.
“Bom día, bom día, os papeis”(todos os polis son iguais en todo o mundo?). E o tipo empeza a ver isto e aquilo. “De quen é o carro?”- Do Servizo Provincial das Pescas (responde o motorista sen moito afán)
“Pois aquí pon que é da Toyota, como é?”
-Aínda non se fixo o cambio.
“Pero canto fai que mercaron o carro.
-Non sei.
“Aquí di que fai como un ano, pero isto é ilegal, vanme ter que acompañar, o carro queda retido”.
Ale, co bo dia que levaba que pouco durou.
O tipo mandounos para comisaría e el ía detrás na moto, sorrinte, triunfal, collera a uns malos malísimos.
Chegamos a comisaría e mándanos baixar do coche e fechar, os meus compañeiros por fin reaccionan. O Sr Pi empeza a falar con el moi calmado, a explicarlle que estamos nun proxecto e tal, o tipo non atende, así que eu me achego e dígolle co móvil na man “Desculpe como se chama vosse?”Todo o formal que puiden.
O tipo flipa, pon careto pero dime o nome.
Logo o Sr Mucabelle, vido a proposito de Maputo para por en marcha o proxecto empeza a explicarlle nun tono menos pausado que o do Sr Pi.
E o poli di: se eu entendo, só que agora non é cousa miña. Unha vez que o coche esta aquí é cousa do xefe, se mo dixeran na estrada....
Si seguro.
Ante o meu asombro o tipo marchaba cara a moto coas chaves do coche no bolsillo, jodo, xa me veía indo a pé a oficina.
“Oia, vosse. Vosse não pode ir embora. Se nos ficamos aquí vosse fica con nós” Espeteille no meu portuñol.
O tipo volta para atrás e dinos que ten o compañeiro só na estrada e que non pode ser.
Está ben pero deixe as chaves aquí con outro policía, porque o xefe nos vai deixar ir e onde imos a buscalo entón.
Cara de poker por todos os flancos, a ver compañeiros un pouco de apoio.
Entón agardamos polo xefe, eu, coma bo guerreiro da luz, agardaba a batalla sen plan, relaxado e feliz de todas estas cosas que acontecen neste mundo. Ollaba os compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repentindo: “Isto é unha brincadeira (coña)”.
E chegou o xefe, grande, impecablemente uniformado, e moi serio.
Entramos na comisaria, que era unha saliña pequena con dous bancos un armario e unha mesa onde un tipo golpeaba as teclas dunha maquina de escribir como se fora case un tam tam. Sentamos a espera, o xefe achegouse a mesa, colleu uns papeis e preguntoulle os meus compis, que estaban sentados a miña esquerda noutro banco, que acontecía.
Inexplicablemente todos deixaron só o pobre Sofiano (o motorista) e el empezou a contar con moito corte o tema dos papeis.
“Pero isto é ilegal, están a facer algo?”
-Vaise cambiar.
“Vaise,vaise, iso non é así. O que quero oír é que se está a cambiar. (Respiración)
O coche vai ficar aquí e iso vai ter uns “despieces”(diñeirito xa tardaba en saír)”.
Entón entrou na conversa o Sr Mucabelle, dicindo que era funcionario do ministerio das pescas en Maputo, que viñera a unha misión moi importante. O xefe o agardaba, e respostaba a todo coa lei, coa forma de facer as cousas, “comprendo pero é así”.
Eu observaba o meu rival, media as súas forzas, os seus puntos fracos. Desfrutaba dese momento, veíame a min mesmo protagonista oculto, ía sacar ese carro de alí, non tiña moi claro como pero sabía que ía ser así.
E chegou o meu momento cando o xefe viu para min e dixo:”Vosse está con eles?”.
Xuntei toda a enerxía que tiña, e con toda a formalidade que o meu polo blanco de pescamar me daba dixenlle:
“Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique.
Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
O xefe fitaba para min como dicindo eee? E entón o filo da miña espada oculta saíu a luz.
“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.
Cando nomeei o Governador (o xefe da tribu, a autoridade máxima aquí) o silencio tomou corpo no cuartelillo, o tipo da maquina parou de teclear e púsose firme instintivamente borrando o sorriso da cara. E o resto buscaban onde esconderse (joder, o blanquiño vainos emplumar a nós)
O xefe ollábame sorprendido, sopesando ata que punto eu era amigo do Governador, entón entrou intelixentemente o Sr Mucabelle dicindo que o coche era oficial, que nos tiñamos que ir a Sanga porque quedaramos co Xefe do Distrito e non teñen teléfono para avisar.E que o carro ía a ficar no servizo provincial despois.
“Pero van voltar no día?”
Si.
Notei a súa fraqueza e rematei: doulle a miña palabra que o luns comezan os tramites que sexan necesarios para cambiar o dono, pero hoxe temos que ir embora.
Pensouno e dixo: “Esta ben, pero o luns que veña o motorista aquí co da Toyota, que non teñamos que ir nos tras do carro, porque será peor”
Erguimonos, dimoslle a man o xefe e saimos fora. Os compañeiros me ollaban dun xeito extrano,
jodo o blanquiño falou!
DESFRUTADE DO PAPEL QUE VOS TOQUE, PERO SEN ESQUECER QUE É ISO...UN XOGO!!
Aquel viernes teníamos todo planeado, todo como se planea aquí. Salimos a las 6:30 para el distrito de Sanga y así aprovechamos el día.
Bien, traducido a mozambicano, ya empiece a entenderlo, es: pasaremos como a las 6:45 o 7 a buscarte, y luego ya se verá...
Ese día sí fueron puntuales y salimos de Lichinga como a las 6:45, yo iba volando por el paisaje, desde que Paula me dijo: "Yo llevo el Mp3 para ponerle banda sonora lo que veo", pues yo hago lo propio y es una flipada.
Así que cascos y a disfrutar, saliendo del centro ya comienzan las casa de paja. Tierra húmeda, roja, gentes andando, en bici,y de pronto al dar una curva un policía que le levanta el brazo al motorista (chófer).
Este para en el arcén, yo bajo el volumen para escuchar que pasa, pero decido no quitar los cascos, por no sé que razón. "Bom día, bom la dice, los papeles"(todos los polis son iguales en todo el mundo?).
Y el tipo empieza a ver esto y aquello. "De quién es el carro?"
- Del Servicio Provincial de las Pescas (responde el motorista sin mucho afán)
"Pues aquí pone que es de la Toyota, como es?"
-Aun no se hizo el cambio.
"Pero cuanto hace que mercaron el carro".
-No sé.
"Aquí dice que hace como un año, pero esto es ilegal, me van a tener que acompañar, el carro queda retenido"
Hale, con el buen día que llevaba que poco duró.
El tipo nos mandó para comisaría y él iba detrás en la moto, sonriente, triunfal, había cogido a unos malos malísimos.
Llegamos la comisaría y nos manda bajar del coche y cerrar, mis compañeros por fin reaccionan. El Sr Pi comienza a hablar con él muy calmado, a explicarle que estamos en un proyecto y tal, el tipo no atiende, así que yo me acerco y le digo con el móvil en la mano "Disculpe como se llama vosse?"Todo lo formal que pude.
El tipo flipa, pone careto pero me dice el nombre.
Luego el Sr Mucabelle, venido a proposito de Maputo para poner en marcha el proyecto intenta explicarle, en un tono menos pausado que lo del Sr Pi.
Y el poli dice: si yo entiendo, sólo que ahora no es cosa mía. Una vez que el coche esta aquí es cosa del jefe, si me lo habían dicho na estrada....
Sí seguro.
Ante mi asombro el tipo marchaba hacia la moto con las llaves del coche en el bolsillo, jodo, ya me veía yendo a pie la oficina. ?
-Oiga, vosse. Vosse não puede ir embora. Se nos quedamos aquí vosse queda con nos"
Le espeté en mi portuñol. El tipo vuelta para atrás y nos dice que tiene al compañero sólo en la carretera y que no puede ser.
Está bien pero deje las llaves aquí con otro policía, porque el jefe nos va a dejar ir y donde vamos a buscarlo entonces.Cara de poker por todos los flancos, a ver compañeros un poco de apoyo.
Entonces esperamos por el jefe, yo, como buen guerrero de la luz, esperaba la batalla sin plan, relajado y feliz de todas estas cosas que suceden en este mundo. Miraba a los compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repitiendo: "Esto es una brincadeira (coña)".
Y llegó el jefe, grande, impecablemente uniformado, y muy serio.
Entramos en la comisaria, que era una salita pequeña con dos bancos un armario y una mesa donde un tipo golpeaba las teclas de una maquina de escribir cómo si fuera casi un tam tam. Sentamos a la espera, el jefe se acercó a la mesa, cogió unos papeles y le preguntó a mis compis, que estaban sentados a mi izquierda en otro banco, que pasaba.
Inexplicablemente todos dejaron sólo al pobre Sofiano (el motorista) y él empezó a contar con mucho corte el tema de los papeles.
"Pero esto es ilegal, están haciendo algo?"
-Se va a cambiar.
"Se va,se va, eso no es así. Lo que quiero oír es que se está cambiando. (Respiración) El coche va a quedar aquí y eso va a tener unos "despieces"(dinerito ya tardaba en salir)".
Entonces entró en la conversación el Sr Mucabelle, diciendo que era funcionario del ministerio de las pescas en Maputo, que había venido a una misión muy importante. El jefe lo esperaba, y contestaba a todo con la ley, con la forma de hacer las cosas, "comprendo pero es así".
Yo observaba a mi rival, medía sus fuerzas, sus puntos flacos. Disfrutaba del momento, me veía a mí mismo protagonista oculto, iba a sacar ese carro de allí, no tenía muy claro cómo pero sabía que iba a ser así.
Y llegó mi momento cuando el jefe vió para mí y dijo:"Vosse está con ellos?".
Junté toda la energía que tenía, y con toda la formalidade que el mío polo blanco de pescamar me daba le dije:
- “Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique. Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
El jefe me observaba como diciendo yyy?
Y entonces el filo de mi espada oculta salió a la luz.
-“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.
Cuando nombré el Governador (el jefe de la tribu, la autoridad máxima aquí) el silencio tomó cuerpo en el cuartelillo, el tipo de la maquina paró de teclear y se puso firme instintivamente borrando la sonrisa de la cara.
Y el resto buscaban dónde esconderse (joder, el blanquiño nos va a emplumar a nosotros)
El jefe me miraba sorprendido, sopesando hasta que punto yo era amigo del Governador, entonces entró inteligentemente el Sr Mucabelle diciendo que el coche era oficial, que nos teníamos que ir a Sanga porque habíamos quedado con el Jefe del Distrito y no tienen teléfono para avisar.Y que el carro iba a quedar en el servicio provincial después.
"Pero van voltar en el día?"
- Sí.
Noté su flaqueza y rematé: le doy mi palabra que el lunes comienzan los tramites que sean necesarios para cambiar el dueño, pero hoy tenemos que ir embora.
Lo pensó y dijo: "Esta bien, pero el lunes que venga el motorista aquí con el de la Toyota, que no tengamos que ir nos tras del carro, porque será peor".
Nos levantamos, le dimos la mano al jefe y saimos fuera.
Los compañeros me miraban de una manera extraña, jodo el blanquiño habló!
Aquel venres tiñamos todo planeado, todo como se planea aquí. Saímos as 6:30 para o distrito de Sanga e así aproveitamos o día.
Ben, traducido a mozambicano, xa empezo a entendelo, é: pasaremos como as 6:45 ou 7 a buscarte, e logo xa se verá...
Ese día si foron puntuais e saímos de Lichinga como as 6:45, eu ía voando pola paisaxe, dende que Paula me dixo: “Eu levo o Mp3 para pórlle banda sonora o que vexo”, pois eu fago o propio e é unha gozada.
Así que cascos e a disfrutar, saíndo do centro xa comezan as casa de palla. Terra húmida, vermella, xentes andando, en bici,e de pronto o dar unha curva un policía que lle levanta o brazo o motorista (chofer). Este para no arcen, eu baixo o volume para escoitar que pasa, pero decido non quitar os cascos, por non sei que razón.
“Bom día, bom día, os papeis”(todos os polis son iguais en todo o mundo?). E o tipo empeza a ver isto e aquilo. “De quen é o carro?”- Do Servizo Provincial das Pescas (responde o motorista sen moito afán)
“Pois aquí pon que é da Toyota, como é?”
-Aínda non se fixo o cambio.
“Pero canto fai que mercaron o carro.
-Non sei.
“Aquí di que fai como un ano, pero isto é ilegal, vanme ter que acompañar, o carro queda retido”.
Ale, co bo dia que levaba que pouco durou.
O tipo mandounos para comisaría e el ía detrás na moto, sorrinte, triunfal, collera a uns malos malísimos.
Chegamos a comisaría e mándanos baixar do coche e fechar, os meus compañeiros por fin reaccionan. O Sr Pi empeza a falar con el moi calmado, a explicarlle que estamos nun proxecto e tal, o tipo non atende, así que eu me achego e dígolle co móvil na man “Desculpe como se chama vosse?”Todo o formal que puiden.
O tipo flipa, pon careto pero dime o nome.
Logo o Sr Mucabelle, vido a proposito de Maputo para por en marcha o proxecto empeza a explicarlle nun tono menos pausado que o do Sr Pi.
E o poli di: se eu entendo, só que agora non é cousa miña. Unha vez que o coche esta aquí é cousa do xefe, se mo dixeran na estrada....
Si seguro.
Ante o meu asombro o tipo marchaba cara a moto coas chaves do coche no bolsillo, jodo, xa me veía indo a pé a oficina.
“Oia, vosse. Vosse não pode ir embora. Se nos ficamos aquí vosse fica con nós” Espeteille no meu portuñol.
O tipo volta para atrás e dinos que ten o compañeiro só na estrada e que non pode ser.
Está ben pero deixe as chaves aquí con outro policía, porque o xefe nos vai deixar ir e onde imos a buscalo entón.
Cara de poker por todos os flancos, a ver compañeiros un pouco de apoio.
Entón agardamos polo xefe, eu, coma bo guerreiro da luz, agardaba a batalla sen plan, relaxado e feliz de todas estas cosas que acontecen neste mundo. Ollaba os compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repentindo: “Isto é unha brincadeira (coña)”.
E chegou o xefe, grande, impecablemente uniformado, e moi serio.
Entramos na comisaria, que era unha saliña pequena con dous bancos un armario e unha mesa onde un tipo golpeaba as teclas dunha maquina de escribir como se fora case un tam tam. Sentamos a espera, o xefe achegouse a mesa, colleu uns papeis e preguntoulle os meus compis, que estaban sentados a miña esquerda noutro banco, que acontecía.
Inexplicablemente todos deixaron só o pobre Sofiano (o motorista) e el empezou a contar con moito corte o tema dos papeis.
“Pero isto é ilegal, están a facer algo?”
-Vaise cambiar.
“Vaise,vaise, iso non é así. O que quero oír é que se está a cambiar. (Respiración)
O coche vai ficar aquí e iso vai ter uns “despieces”(diñeirito xa tardaba en saír)”.
Entón entrou na conversa o Sr Mucabelle, dicindo que era funcionario do ministerio das pescas en Maputo, que viñera a unha misión moi importante. O xefe o agardaba, e respostaba a todo coa lei, coa forma de facer as cousas, “comprendo pero é así”.
Eu observaba o meu rival, media as súas forzas, os seus puntos fracos. Desfrutaba dese momento, veíame a min mesmo protagonista oculto, ía sacar ese carro de alí, non tiña moi claro como pero sabía que ía ser así.
E chegou o meu momento cando o xefe viu para min e dixo:”Vosse está con eles?”.
Xuntei toda a enerxía que tiña, e con toda a formalidade que o meu polo blanco de pescamar me daba dixenlle:
“Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique.
Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
O xefe fitaba para min como dicindo eee? E entón o filo da miña espada oculta saíu a luz.
“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.
Cando nomeei o Governador (o xefe da tribu, a autoridade máxima aquí) o silencio tomou corpo no cuartelillo, o tipo da maquina parou de teclear e púsose firme instintivamente borrando o sorriso da cara. E o resto buscaban onde esconderse (joder, o blanquiño vainos emplumar a nós)
O xefe ollábame sorprendido, sopesando ata que punto eu era amigo do Governador, entón entrou intelixentemente o Sr Mucabelle dicindo que o coche era oficial, que nos tiñamos que ir a Sanga porque quedaramos co Xefe do Distrito e non teñen teléfono para avisar.E que o carro ía a ficar no servizo provincial despois.
“Pero van voltar no día?”
Si.
Notei a súa fraqueza e rematei: doulle a miña palabra que o luns comezan os tramites que sexan necesarios para cambiar o dono, pero hoxe temos que ir embora.
Pensouno e dixo: “Esta ben, pero o luns que veña o motorista aquí co da Toyota, que non teñamos que ir nos tras do carro, porque será peor”
Erguimonos, dimoslle a man o xefe e saimos fora. Os compañeiros me ollaban dun xeito extrano,
jodo o blanquiño falou!
DESFRUTADE DO PAPEL QUE VOS TOQUE, PERO SEN ESQUECER QUE É ISO...UN XOGO!!
Aquel viernes teníamos todo planeado, todo como se planea aquí. Salimos a las 6:30 para el distrito de Sanga y así aprovechamos el día.
Bien, traducido a mozambicano, ya empiece a entenderlo, es: pasaremos como a las 6:45 o 7 a buscarte, y luego ya se verá...
Ese día sí fueron puntuales y salimos de Lichinga como a las 6:45, yo iba volando por el paisaje, desde que Paula me dijo: "Yo llevo el Mp3 para ponerle banda sonora lo que veo", pues yo hago lo propio y es una flipada.
Así que cascos y a disfrutar, saliendo del centro ya comienzan las casa de paja. Tierra húmeda, roja, gentes andando, en bici,y de pronto al dar una curva un policía que le levanta el brazo al motorista (chófer).
Este para en el arcén, yo bajo el volumen para escuchar que pasa, pero decido no quitar los cascos, por no sé que razón. "Bom día, bom la dice, los papeles"(todos los polis son iguales en todo el mundo?).
Y el tipo empieza a ver esto y aquello. "De quién es el carro?"
- Del Servicio Provincial de las Pescas (responde el motorista sin mucho afán)
"Pues aquí pone que es de la Toyota, como es?"
-Aun no se hizo el cambio.
"Pero cuanto hace que mercaron el carro".
-No sé.
"Aquí dice que hace como un año, pero esto es ilegal, me van a tener que acompañar, el carro queda retenido"
Hale, con el buen día que llevaba que poco duró.
El tipo nos mandó para comisaría y él iba detrás en la moto, sonriente, triunfal, había cogido a unos malos malísimos.
Llegamos la comisaría y nos manda bajar del coche y cerrar, mis compañeros por fin reaccionan. El Sr Pi comienza a hablar con él muy calmado, a explicarle que estamos en un proyecto y tal, el tipo no atiende, así que yo me acerco y le digo con el móvil en la mano "Disculpe como se llama vosse?"Todo lo formal que pude.
El tipo flipa, pone careto pero me dice el nombre.
Luego el Sr Mucabelle, venido a proposito de Maputo para poner en marcha el proyecto intenta explicarle, en un tono menos pausado que lo del Sr Pi.
Y el poli dice: si yo entiendo, sólo que ahora no es cosa mía. Una vez que el coche esta aquí es cosa del jefe, si me lo habían dicho na estrada....
Sí seguro.
Ante mi asombro el tipo marchaba hacia la moto con las llaves del coche en el bolsillo, jodo, ya me veía yendo a pie la oficina. ?
-Oiga, vosse. Vosse não puede ir embora. Se nos quedamos aquí vosse queda con nos"
Le espeté en mi portuñol. El tipo vuelta para atrás y nos dice que tiene al compañero sólo en la carretera y que no puede ser.
Está bien pero deje las llaves aquí con otro policía, porque el jefe nos va a dejar ir y donde vamos a buscarlo entonces.Cara de poker por todos los flancos, a ver compañeros un poco de apoyo.
Entonces esperamos por el jefe, yo, como buen guerrero de la luz, esperaba la batalla sin plan, relajado y feliz de todas estas cosas que suceden en este mundo. Miraba a los compis, nerviosos, intranquilos, pensativo, repitiendo: "Esto es una brincadeira (coña)".
Y llegó el jefe, grande, impecablemente uniformado, y muy serio.
Entramos en la comisaria, que era una salita pequeña con dos bancos un armario y una mesa donde un tipo golpeaba las teclas de una maquina de escribir cómo si fuera casi un tam tam. Sentamos a la espera, el jefe se acercó a la mesa, cogió unos papeles y le preguntó a mis compis, que estaban sentados a mi izquierda en otro banco, que pasaba.
Inexplicablemente todos dejaron sólo al pobre Sofiano (el motorista) y él empezó a contar con mucho corte el tema de los papeles.
"Pero esto es ilegal, están haciendo algo?"
-Se va a cambiar.
"Se va,se va, eso no es así. Lo que quiero oír es que se está cambiando. (Respiración) El coche va a quedar aquí y eso va a tener unos "despieces"(dinerito ya tardaba en salir)".
Entonces entró en la conversación el Sr Mucabelle, diciendo que era funcionario del ministerio de las pescas en Maputo, que había venido a una misión muy importante. El jefe lo esperaba, y contestaba a todo con la ley, con la forma de hacer las cosas, "comprendo pero es así".
Yo observaba a mi rival, medía sus fuerzas, sus puntos flacos. Disfrutaba del momento, me veía a mí mismo protagonista oculto, iba a sacar ese carro de allí, no tenía muy claro cómo pero sabía que iba a ser así.
Y llegó mi momento cuando el jefe vió para mí y dijo:"Vosse está con ellos?".
Junté toda la energía que tenía, y con toda la formalidade que el mío polo blanco de pescamar me daba le dije:
- “Chamome Jesús Iglesias(mantendo un tono de voz tranquilo e cordial), son un consultor (encantalles esta palabra) que trabalho para o ministerio das pescas de Espanha (como para explicar que é Galicia) que ten un projeto muito importante co ministerio das pescas de Mozambique. Este proxecto definiu como prioritaria esta provincia de Niassa e por isso vimos aquí.”
El jefe me observaba como diciendo yyy?
Y entonces el filo de mi espada oculta salió a la luz.
-“Sei que este projeto é importate para a provincia, cando me entrevistei co Governador (zas) díxomo, e díxome que ían prestar TUDA a ajuda necesaria (zas)”.
Cuando nombré el Governador (el jefe de la tribu, la autoridad máxima aquí) el silencio tomó cuerpo en el cuartelillo, el tipo de la maquina paró de teclear y se puso firme instintivamente borrando la sonrisa de la cara.
Y el resto buscaban dónde esconderse (joder, el blanquiño nos va a emplumar a nosotros)
El jefe me miraba sorprendido, sopesando hasta que punto yo era amigo del Governador, entonces entró inteligentemente el Sr Mucabelle diciendo que el coche era oficial, que nos teníamos que ir a Sanga porque habíamos quedado con el Jefe del Distrito y no tienen teléfono para avisar.Y que el carro iba a quedar en el servicio provincial después.
"Pero van voltar en el día?"
- Sí.
Noté su flaqueza y rematé: le doy mi palabra que el lunes comienzan los tramites que sean necesarios para cambiar el dueño, pero hoy tenemos que ir embora.
Lo pensó y dijo: "Esta bien, pero el lunes que venga el motorista aquí con el de la Toyota, que no tengamos que ir nos tras del carro, porque será peor".
Nos levantamos, le dimos la mano al jefe y saimos fuera.
Los compañeros me miraban de una manera extraña, jodo el blanquiño habló!
Etiquetas:
Traballo e experiencias en Niassa
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
